Mahābhārata · Adhyāya 13.226
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.226.1
देवदेव महादेव श्रुतं मे भगवन्निदम् ।
आत्मनो जातिसम्बन्धं ब्रूहि स्त्रीपुरुषान्तरम् ॥ १३.२२६.१ ॥
Ó deus dos deuses, grande deus, senhor bem-aventurado, ouvi isto. Diz-me sobre a relação do ātman com o nascimento e a diferença entre mulher e homem.
13.226.2
स्त्रीप्राणाः पुरुषप्राणा एकतः पृथगेव वा ।
एष मे संशयो देव तं मे छेत्तुं त्वमर्हसि ॥ १३.२२६.२ ॥
O sopro vital da mulher e o do homem são um só ou separados? Ó deus, esta é a minha dúvida; cabe a ti dissipá-la.
13.226.3
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु सर्वं समाहिता ।
स्त्रीत्वं पुंस्त्वमिति प्राणे स्थितिर्नास्ति शुभेक्षणे ॥ १३.२२६.३ ॥
Por isso eu te direi; ouve tudo com a mente concentrada. Ó de belos olhos, a feminilidade e a masculinidade não permanecem no sopro vital.
13.226.4
निर्विकारः सदैवात्मा स्त्रीत्वं पुंस्त्वं न चात्मनि ।
कर्मप्रकारेण तथा जात्यां जात्यां प्रजायते ॥ १३.२२६.४ ॥
O ātman é sempre imutável; a feminilidade e a masculinidade não estão no ātman. Segundo a natureza de suas ações, ele nasce em cada existência.
13.226.5
कृत्वा कर्म पुमान्स्त्री वा स्त्री पुमानपि जायते ।
स्त्रीभावं यत्पुमान्कृत्वा कर्मणा प्रमदा भवेत् ॥ १३.२२६.५ ॥
Tendo realizado ações, um homem nasce mulher, e uma mulher também nasce homem. O homem que, por suas ações, assume a condição feminina torna-se mulher.
13.226.6
भगवन्सर्वलोकेश कर्मात्मा न करोति चेत् ।
कोऽन्यः कर्मकरो देहे तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि ॥ १३.२२६.६ ॥
Ó senhor bem-aventurado, senhor de todos os mundos! Se o eu feito de ação não age, quem mais é o agente da ação no corpo? Isto deves tu dizer-me.
13.226.7
शृणु भामिनि कर्तारमात्मा हि न च कर्मकृत् ।
प्रकृत्या गुणयुक्तेन क्रियते कर्म नित्यशः ॥ १३.२२६.७ ॥
Ouve, ó senhora: o ātman não é o agente, nem aquele que executa a ação. A ação é sempre realizada pela natureza, dotada dos guṇas.
13.226.8
शरीरं प्राणिनां लोके यथा पित्तकफानिलैः ।
व्याप्तमेभिस्त्रिभिर्दोषैस्तथा व्याप्तं त्रिभिर्गुणैः ॥ १३.२२६.८ ॥
Assim como o corpo dos seres vivos no mundo é penetrado por estes três humores — bílis, fleuma e vento —, assim ele é penetrado pelos três guṇas.
13.226.9
सत्वं रजस्तमश्चैव गुणास्त्वेते शरीरिणः ।
प्रकाशात्मकमेतेषां सत्वं सततमिष्यते ॥ १३.२२६.९ ॥
Sattva, rajas e tamas: estes são os guṇas dos seres encarnados. Entre eles, o sattva é sempre considerado de natureza luminosa.
13.226.10
रजो दुःखत्मकं तत्र तमो मोहात्मकं स्मृतम् ।
त्रिभिरेतैर्गुणैर्युक्तं लोके कर्म प्रवर्तते ॥ १३.२२६.१० ॥
Rajas é de natureza dolorosa, e tamas é lembrado como de natureza iludida. Dotado destes três guṇas, o karma prossegue no mundo.
13.226.11
सत्यं प्राणिदया शौचं श्रेयः प्रीतिः क्षमा दमः ।
एवमादि तथाऽन्यश्च कर्म सात्विकमुच्यते ॥ १३.२२६.११ ॥
A veracidade, a compaixão pelos seres vivos, a pureza, o bem, a afeição, a paciência, o domínio de si e outros semelhantes são chamados ações da qualidade sattva.
13.226.12
दाक्ष्यं कर्मपरत्वं च लोभो मोहो विधिं प्रति ।
कलत्रसङ्गो माधुर्यं नित्यमैश्वर्यलुब्धता।
रजसश्चोद्भवं चैतत्कर्म नानाविधं सदा ॥ १३.२२६.१२ ॥
A habilidade, a dedicação à ação, a cobiça, a ilusão em relação ao rito, o apego à esposa, a busca do prazer e a constante ânsia de poder surgem de rajas; tal ação é sempre de muitos tipos.
13.226.13
अनृतं चैव पारुष्यं धृतिर्विद्वेषिता भृशम् ।
हिंसाऽसत्यं च नास्तिक्यं निद्रालस्यभयानि च।
तमसश्चोद्भवं चैतत्कर्म पापयुतं तथा ॥ १३.२२६.१३ ॥
A falsidade e a aspereza, a intensa hostilidade e a obstinação, a violência, a falsidade e a descrença, o sono, a preguiça e o medo: estes surgem de tamas, e a ação acompanhada por eles é pecaminosa.
13.226.14
तस्माद्गुणमयः सर्वः कार्यारम्भः शुभाशुभः ।
तस्मादात्मानमव्यग्रं विद्ध्यकर्तारमव्ययम् ॥ १३.२२६.१४ ॥
Portanto, todo início de ação, bom ou mau, é feito dos guṇas. Portanto, reconhece o eu como imperturbável, não agente e imperecível.
13.226.15
सात्विकाः पुण्यलोकेषु राजसा मानुषे पदे ।
तिर्यग्योनौ च नरके तिष्ठेयुस्तामसा नराः ॥ १३.२२६.१५ ॥
Os homens de sattva habitam os mundos do mérito, os de rajas o estado humano, e os de tamas os ventres animais e o inferno.
13.226.16
किमर्थमात्मा भिन्नेऽस्मिन्देहे शस्त्रेण वा हते ।
स्वयं प्रयास्यति तदा तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२६.१६ ॥
Quando este corpo é quebrado, ou atingido por uma arma, por qual razão o eu parte por conta própria? Cabe a ti dizer-me isto.
13.226.17
तदहं ते प्रक्ष्यामि शृणु कल्याणि कारणम् ।
एतन्निर्णायकैश्चापि मुह्यन्ते सूक्ष्मबुद्धिभिः ॥ १३.२२६.१७ ॥
Portanto, eu te direi essa causa; ouve, ó auspiciosa. Até mesmo os que decidem tais questões, embora de mente sutil, se confundem nisso.
13.226.18
कर्मक्षये तु सम्प्राप्ते प्राणिनां जन्मधारिणाम् ।
उपद्रवो भवेद्देहे येन केनापि हेतुना ॥ १३.२२६.१८ ॥
Quando o karma dos seres que portam nascimento se esgota, uma aflição pode sobrevir ao corpo, por qualquer causa que seja.
13.226.19
तन्निमित्तं शरीरी तु शरीरं प्राप्य संक्षयम् ।
अपयाति परित्यज्य ततः कर्मवशेन सः ॥ १३.२२६.१९ ॥
Por essa razão, o ser encarnado, quando o corpo chega à destruição, o abandona e parte, sob o domínio do karma.
13.226.20
देहक्षयेपि नैवात्मा वेदनाभिर्न चाल्यते ।
तिष्ठेत्कर्मफलं यावद्व्रजेत्कर्मक्षये पुनः ॥ १३.२२६.२० ॥
Mesmo quando o corpo perece, o eu não é abalado pelas dores; permanece enquanto durar o fruto da ação, e quando a ação se esgota, parte novamente.
13.226.21
आदिप्रभृति लोकेऽस्मिन्नेवमात्मगतिः स्मृता ।
एतत्ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२२६.२१ ॥
Desde o princípio neste mundo, o curso do eu foi assim ensinado. Isto, ó deusa, eu te disse; o que mais desejas ouvir?