மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.226
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.226.1
देवदेव महादेव श्रुतं मे भगवन्निदम् ।
आत्मनो जातिसम्बन्धं ब्रूहि स्त्रीपुरुषान्तरम् ॥ १३.२२६.१ ॥
தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனே, மகாதேவா, பகவானே, இதை நான் கேட்டிருக்கிறேன். ஆத்மாவின் பிறப்புடனான தொடர்பையும், பெண்ணுக்கும் ஆணுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டையும் சொல்லுங்கள்.
13.226.2
स्त्रीप्राणाः पुरुषप्राणा एकतः पृथगेव वा ।
एष मे संशयो देव तं मे छेत्तुं त्वमर्हसि ॥ १३.२२६.२ ॥
பெண்ணின் உயிரும் ஆணின் உயிரும் ஒன்றா அல்லது தனித்தனியாகவா? தேவனே, இதுவே என் ஐயம்; அதை நீக்குவது உமக்குத் தகும்.
13.226.3
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु सर्वं समाहिता ।
स्त्रीत्वं पुंस्त्वमिति प्राणे स्थितिर्नास्ति शुभेक्षणे ॥ १३.२२६.३ ॥
ஆகவே நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; ஒருமுகப்பட்ட மனதுடன் அனைத்தையும் கேள். அழகிய கண்ணாளே, பெண்மையும் ஆண்மையும் உயிரில் நிலைகொள்வதில்லை.
13.226.4
निर्विकारः सदैवात्मा स्त्रीत्वं पुंस्त्वं न चात्मनि ।
कर्मप्रकारेण तथा जात्यां जात्यां प्रजायते ॥ १३.२२६.४ ॥
ஆத்மா எப்போதும் மாறாதது; பெண்மையும் ஆண்மையும் ஆத்மாவில் இல்லை. செயலின் தன்மையால் ஒவ்வொரு பிறப்பிலும் அது பிறக்கிறது.
13.226.5
कृत्वा कर्म पुमान्स्त्री वा स्त्री पुमानपि जायते ।
स्त्रीभावं यत्पुमान्कृत्वा कर्मणा प्रमदा भवेत् ॥ १३.२२६.५ ॥
செயல் செய்த ஆண் பெண்ணாகப் பிறக்கிறான்; பெண்ணும் ஆணாகவும் பிறக்கிறாள். செயலால் பெண்மையைப் பெற்ற ஆண் பெண்ணாகிறான்.
13.226.6
भगवन्सर्वलोकेश कर्मात्मा न करोति चेत् ।
कोऽन्यः कर्मकरो देहे तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि ॥ १३.२२६.६ ॥
பகவானே, எல்லா உலகங்களின் அதிபதியே! கர்மாத்மா செயல் செய்யவில்லையென்றால், உடலில் செயல் செய்வவன் வேறு யார்? அதை நீர் எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.
13.226.7
शृणु भामिनि कर्तारमात्मा हि न च कर्मकृत् ।
प्रकृत्या गुणयुक्तेन क्रियते कर्म नित्यशः ॥ १३.२२६.७ ॥
கேள், அழகியே! ஆத்மா செயல்புரிபவர் அல்ல; அவர் கர்மத்தைச் செய்பவரும் அல்ல. இயற்கையால், குணங்களோடு கூடிய நிலையில், கர்மம் எப்போதும் செய்யப்படுகிறது.
13.226.8
शरीरं प्राणिनां लोके यथा पित्तकफानिलैः ।
व्याप्तमेभिस्त्रिभिर्दोषैस्तथा व्याप्तं त्रिभिर्गुणैः ॥ १३.२२६.८ ॥
உலகில் உயிரினங்களின் உடல் பித்தம், கபம், வாதம் ஆகிய மூன்று தோஷங்களால் நிரம்பியிருப்பதுபோல், அதுபோலவே அது மூன்று குணங்களால் நிரம்பியுள்ளது.
13.226.9
सत्वं रजस्तमश्चैव गुणास्त्वेते शरीरिणः ।
प्रकाशात्मकमेतेषां सत्वं सततमिष्यते ॥ १३.२२६.९ ॥
சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவையே உடலுடையவர்களின் குணங்கள். இவற்றில் சத்துவம் ஒளியின் இயல்புடையது என்று எப்போதும் கருதப்படுகிறது.
13.226.10
रजो दुःखत्मकं तत्र तमो मोहात्मकं स्मृतम् ।
त्रिभिरेतैर्गुणैर्युक्तं लोके कर्म प्रवर्तते ॥ १३.२२६.१० ॥
ரஜஸ் துக்கத்தின் இயல்புடையது; தமஸ் மோகத்தின் இயல்புடையது என்று நினைவுகூரப்படுகிறது. இந்த மூன்று குணங்களோடு கூடி உலகில் கர்மம் நடைபெறுகிறது.
13.226.11
सत्यं प्राणिदया शौचं श्रेयः प्रीतिः क्षमा दमः ।
एवमादि तथाऽन्यश्च कर्म सात्विकमुच्यते ॥ १३.२२६.११ ॥
சத்தியம், உயிர்களிடம் கருணை, தூய்மை, நன்மை, அன்பு, பொறுமை, அடக்கம் என்பவையும், இவை போன்ற மற்றவையும் சாத்துவிக கர்மம் என்று சொல்லப்படுகின்றன.
13.226.12
दाक्ष्यं कर्मपरत्वं च लोभो मोहो विधिं प्रति ।
कलत्रसङ्गो माधुर्यं नित्यमैश्वर्यलुब्धता।
रजसश्चोद्भवं चैतत्कर्म नानाविधं सदा ॥ १३.२२६.१२ ॥
திறமை, கர்மத்தில் ஈடுபாடு, பேராசை, சடங்கு முறையில் மோகம், மனைவியிடம் பற்று, இன்பத்தை நாடுதல், எப்போதும் செல்வத்தின் மீது ஆசை—இவை ரஜஸிலிருந்து தோன்றுகின்றன; இத்தகைய கர்மம் எப்போதும் பலவகையானது.
13.226.13
अनृतं चैव पारुष्यं धृतिर्विद्वेषिता भृशम् ।
हिंसाऽसत्यं च नास्तिक्यं निद्रालस्यभयानि च।
तमसश्चोद्भवं चैतत्कर्म पापयुतं तथा ॥ १३.२२६.१३ ॥
பொய்யும் கடுஞ்சொல்லும், மிகுந்த பகைமையும் பிடிவாதமும், வன்முறையும் பொய்மையும் நாத்திகமும், தூக்கம் சோம்பல் பயம் ஆகியவையும் — இவை தமஸிலிருந்து தோன்றுகின்றன; இவற்றுடன் கூடிய செயல் பாவமுடையது.
13.226.14
तस्माद्गुणमयः सर्वः कार्यारम्भः शुभाशुभः ।
तस्मादात्मानमव्यग्रं विद्ध्यकर्तारमव्ययम् ॥ १३.२२६.१४ ॥
ஆகவே எல்லா செயல்களின் தொடக்கமும், நல்லதும் தீயதுமான, குணங்களால் ஆனவை. ஆகவே ஆன்மாவை சலனமற்றதும், செய்பவரல்லாததும், அழியாததுமாக அறிக.
13.226.15
सात्विकाः पुण्यलोकेषु राजसा मानुषे पदे ।
तिर्यग्योनौ च नरके तिष्ठेयुस्तामसा नराः ॥ १३.२२६.१५ ॥
சாத்துவிகர் புண்ணிய உலகங்களில், ராஜசர் மனித நிலையில், தாமசர் விலங்குப் பிறவியிலும் நரகத்திலும் இருப்பர்.
13.226.16
किमर्थमात्मा भिन्नेऽस्मिन्देहे शस्त्रेण वा हते ।
स्वयं प्रयास्यति तदा तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२६.१६ ॥
இந்த உடல் பிளக்கப்படும்போதோ, ஆயுதத்தால் தாக்கப்படும்போதோ, ஆன்மா எதன் பொருட்டு தானே வெளியேறுகிறது? அதை எனக்கு விளக்குவது தகும்.
13.226.17
तदहं ते प्रक्ष्यामि शृणु कल्याणि कारणम् ।
एतन्निर्णायकैश्चापि मुह्यन्ते सूक्ष्मबुद्धिभिः ॥ १३.२२६.१७ ॥
ஆகவே நான் உனக்கு அந்தக் காரணத்தைச் சொல்வேன்; கேள், மங்களமானவளே. இதை ஆராய்ந்து தீர்ப்பளிப்பவர்களும், நுண்ணறிவுள்ளவர்களும்கூட இதில் மயங்குகிறார்கள்.
13.226.18
कर्मक्षये तु सम्प्राप्ते प्राणिनां जन्मधारिणाम् ।
उपद्रवो भवेद्देहे येन केनापि हेतुना ॥ १३.२२६.१८ ॥
பிறப்பை ஏற்ற உயிர்களின் கர்மம் தீர்ந்துவிடும்போது, எந்த காரணத்தினாலாவது உடலில் ஒரு இடையூறு நேரலாம்.
13.226.19
तन्निमित्तं शरीरी तु शरीरं प्राप्य संक्षयम् ।
अपयाति परित्यज्य ततः कर्मवशेन सः ॥ १३.२२६.१९ ॥
அதனால் உடலுடையவன், உடல் அழிவை அடைந்ததும், அதை விட்டு கர்மத்தின் வசத்தால் போய்விடுகிறான்.
13.226.20
देहक्षयेपि नैवात्मा वेदनाभिर्न चाल्यते ।
तिष्ठेत्कर्मफलं यावद्व्रजेत्कर्मक्षये पुनः ॥ १३.२२६.२० ॥
உடல் அழிந்தாலும் ஆன்மா வேதனைகளால் அசைக்கப்படுவதில்லை; கர்மப்பலன் உள்ளவரை நிற்கிறது, கர்மம் தீர்ந்ததும் மீண்டும் செல்கிறது.
13.226.21
आदिप्रभृति लोकेऽस्मिन्नेवमात्मगतिः स्मृता ।
एतत्ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२२६.२१ ॥
இவ்வுலகில் தொடக்கம் முதல் ஆன்மாவின் கதி இவ்வாறே நினைவுகூரப்பட்டுள்ளது. தேவியே, இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; இன்னும் எதைக் கேட்க விரும்புகிறாய்?