Mahābhārata · Adhyāya 13.226
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.226.1
देवदेव महादेव श्रुतं मे भगवन्निदम् ।
आत्मनो जातिसम्बन्धं ब्रूहि स्त्रीपुरुषान्तरम् ॥ १३.२२६.१ ॥
O Gott der Götter, großer Gott, gesegneter Herr, ich habe dies gehört. Sage mir vom Zusammenhang des Ātman mit der Geburt und vom Unterschied zwischen Frau und Mann.
13.226.2
स्त्रीप्राणाः पुरुषप्राणा एकतः पृथगेव वा ।
एष मे संशयो देव तं मे छेत्तुं त्वमर्हसि ॥ १३.२२६.२ ॥
Sind der Lebenshauch der Frau und der des Mannes eins oder getrennt? O Gott, das ist mein Zweifel; dir geziemt es, ihn zu lösen.
13.226.3
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु सर्वं समाहिता ।
स्त्रीत्वं पुंस्त्वमिति प्राणे स्थितिर्नास्ति शुभेक्षणे ॥ १३.२२६.३ ॥
Darum will ich es dir sagen; höre alles mit gesammeltem Geist. O Schönäugige, Weiblichkeit und Männlichkeit bleiben nicht im Lebenshauch.
13.226.4
निर्विकारः सदैवात्मा स्त्रीत्वं पुंस्त्वं न चात्मनि ।
कर्मप्रकारेण तथा जात्यां जात्यां प्रजायते ॥ १३.२२६.४ ॥
Der Ātman ist stets unwandelbar; Weiblichkeit und Männlichkeit sind nicht im Ātman. Nach der Art seiner Taten wird er in jeder Geburt geboren.
13.226.5
कृत्वा कर्म पुमान्स्त्री वा स्त्री पुमानपि जायते ।
स्त्रीभावं यत्पुमान्कृत्वा कर्मणा प्रमदा भवेत् ॥ १३.२२६.५ ॥
Nachdem er Taten vollbracht hat, wird ein Mann als Frau geboren, und eine Frau wird ebenfalls als Mann geboren. Ein Mann, der durch sein Tun die Weiblichkeit annimmt, wird zur Frau.
13.226.6
भगवन्सर्वलोकेश कर्मात्मा न करोति चेत् ।
कोऽन्यः कर्मकरो देहे तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि ॥ १३.२२६.६ ॥
O gesegneter Herr, Herr aller Welten! Wenn der aus Taten bestehende Selbst nicht handelt, wer sonst ist der Handelnde im Körper? Das sollst du mir sagen.
13.226.7
शृणु भामिनि कर्तारमात्मा हि न च कर्मकृत् ।
प्रकृत्या गुणयुक्तेन क्रियते कर्म नित्यशः ॥ १३.२२६.७ ॥
Höre, o Edle: Der Ātman ist nicht der Handelnde, und er ist nicht der Täter der Handlung. Handlung wird stets durch die Natur vollzogen, die mit den Guṇas verbunden ist.
13.226.8
शरीरं प्राणिनां लोके यथा पित्तकफानिलैः ।
व्याप्तमेभिस्त्रिभिर्दोषैस्तथा व्याप्तं त्रिभिर्गुणैः ॥ १३.२२६.८ ॥
So wie der Körper der Lebewesen in der Welt von diesen drei Säften — Galle, Schleim und Wind — durchdrungen ist, so ist er von den drei Guṇas durchdrungen.
13.226.9
सत्वं रजस्तमश्चैव गुणास्त्वेते शरीरिणः ।
प्रकाशात्मकमेतेषां सत्वं सततमिष्यते ॥ १३.२२६.९ ॥
Sattva, Rajas und Tamas — dies sind die Guṇas der verkörperten Wesen. Unter ihnen gilt das Sattva stets als von lichthafter Natur.
13.226.10
रजो दुःखत्मकं तत्र तमो मोहात्मकं स्मृतम् ।
त्रिभिरेतैर्गुणैर्युक्तं लोके कर्म प्रवर्तते ॥ १३.२२६.१० ॥
Rajas ist von schmerzlicher Natur, und Tamas gilt als von verblendeter Natur. Mit diesen drei Guṇas ausgestattet, schreitet die Handlung in der Welt voran.
13.226.11
सत्यं प्राणिदया शौचं श्रेयः प्रीतिः क्षमा दमः ।
एवमादि तथाऽन्यश्च कर्म सात्विकमुच्यते ॥ १३.२२६.११ ॥
Wahrhaftigkeit, Mitgefühl mit den Lebewesen, Reinheit, Wohl, Zuneigung, Geduld, Selbstbeherrschung und dergleichen sowie andere derartige Handlungen werden als sattvisch bezeichnet.
13.226.12
दाक्ष्यं कर्मपरत्वं च लोभो मोहो विधिं प्रति ।
कलत्रसङ्गो माधुर्यं नित्यमैश्वर्यलुब्धता।
रजसश्चोद्भवं चैतत्कर्म नानाविधं सदा ॥ १३.२२६.१२ ॥
Geschick, Hingabe an das Handeln, Gier, Verblendung gegenüber dem Ritual, Anhänglichkeit an die Gattin, das Streben nach Lust und ständige Gier nach Macht entspringen dem Rajas; solches Handeln ist stets vielfältig.
13.226.13
अनृतं चैव पारुष्यं धृतिर्विद्वेषिता भृशम् ।
हिंसाऽसत्यं च नास्तिक्यं निद्रालस्यभयानि च।
तमसश्चोद्भवं चैतत्कर्म पापयुतं तथा ॥ १३.२२६.१३ ॥
Lüge und Härte, heftige Feindseligkeit und Starrsinn, Gewalt, Unwahrheit und Unglaube, Schlaf, Trägheit und Furcht: diese entstehen aus tamas, und die Handlung, die von ihnen begleitet wird, ist sündhaft.
13.226.14
तस्माद्गुणमयः सर्वः कार्यारम्भः शुभाशुभः ।
तस्मादात्मानमव्यग्रं विद्ध्यकर्तारमव्ययम् ॥ १३.२२६.१४ ॥
Daher ist jeder Beginn des Handelns, gut oder schlecht, aus den guṇas gemacht. Erkenne daher das Selbst als unerschütterlich, nicht handelnd und unvergänglich.
13.226.15
सात्विकाः पुण्यलोकेषु राजसा मानुषे पदे ।
तिर्यग्योनौ च नरके तिष्ठेयुस्तामसा नराः ॥ १३.२२६.१५ ॥
Die Menschen des sattva weilen in den Welten des Verdienstes, die des rajas im menschlichen Zustand, und die des tamas im tierischen Schoß und in der Hölle.
13.226.16
किमर्थमात्मा भिन्नेऽस्मिन्देहे शस्त्रेण वा हते ।
स्वयं प्रयास्यति तदा तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२६.१६ ॥
Wenn dieser Körper zerbricht oder durch eine Waffe getroffen wird, aus welchem Grund entweicht das Selbst dann von selbst? Es ziemt sich, dass du mir dies erklärst.
13.226.17
तदहं ते प्रक्ष्यामि शृणु कल्याणि कारणम् ।
एतन्निर्णायकैश्चापि मुह्यन्ते सूक्ष्मबुद्धिभिः ॥ १३.२२६.१७ ॥
Daher will ich dir diesen Grund nennen; höre, o Glückliche. Selbst jene, die so etwas entscheiden, werden darin verwirrt, obwohl sie feinen Geistes sind.
13.226.18
कर्मक्षये तु सम्प्राप्ते प्राणिनां जन्मधारिणाम् ।
उपद्रवो भवेद्देहे येन केनापि हेतुना ॥ १३.२२६.१८ ॥
Wenn das Karma der Wesen, die eine Geburt tragen, erschöpft ist, kann dem Körper ein Leiden zustoßen, aus welchem Grund auch immer.
13.226.19
तन्निमित्तं शरीरी तु शरीरं प्राप्य संक्षयम् ।
अपयाति परित्यज्य ततः कर्मवशेन सः ॥ १३.२२६.१९ ॥
Aus diesem Grund verlässt das verkörperte Wesen, wenn der Körper zugrunde geht, ihn und geht fort, unter der Macht des karma.
13.226.20
देहक्षयेपि नैवात्मा वेदनाभिर्न चाल्यते ।
तिष्ठेत्कर्मफलं यावद्व्रजेत्कर्मक्षये पुनः ॥ १३.२२६.२० ॥
Auch wenn der Körper zugrunde geht, wird das Selbst nicht durch Schmerzen erschüttert; es bleibt, solange die Frucht des Handelns währt, und wenn das Handeln erschöpft ist, geht es wieder fort.
13.226.21
आदिप्रभृति लोकेऽस्मिन्नेवमात्मगतिः स्मृता ।
एतत्ते कथितं देवि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२२६.२१ ॥
Von Anfang an in dieser Welt ist der Weg des Selbst so überliefert worden. Dies, o Göttin, habe ich dir gesagt; was willst du noch hören?