Mahābhārata · Adhyāya 13.23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.23.1
श्रुत्वा तु वचनं मातुः क्रुद्धायास्ते भुजङ्गमाः ।
कृच्छ्रेणैवान्वमोदन्त केचिद्धित्वा दिशो गताः ॥ १३.२३.१ ॥
Als sie die Worte ihrer zornigen Mutter hörten, stimmten einige der Schlangen nur mit Mühe zu, und andere verließen die Richtungen und gingen fort.
13.23.2
ये प्रतस्थुर्दिशस्तत्र क्रुद्धा तानशपद्भृशम् ।
भुजङ्गमानां माताऽसौ कद्रूर्वैरकरी तदा ॥ १३.२३.२ ॥
Jene Schlangen, die in jene Richtungen aufbrachen, verfluchte damals Kadrū, die Mutter der Schlangen, zornig und Feindschaft stiftend, auf das Heftigste.
13.23.3
उत्पत्स्यति हि राजन्यः पाण्डवो जनमेजयः ।
चतुर्थो धन्विनां श्रेष्ठात्कुन्तीपुत्राद्धनञ्जयात् ॥ १३.२३.३ ॥
Der König Janamejaya, ein Pāṇḍava, wird geboren werden, der Vierte nach Dhanañjaya, dem Sohn der Kuntī, dem besten der Bogenschützen.
13.23.4
स सर्पसत्रमाहर्ता क्रुद्धः कुरुकुलोद्वहः ।
तस्मिन्सत्रेऽग्निना युष्मान्पञ्चत्वमुपनेष्यति ॥ १३.२३.४ ॥
Er, der Träger des Kuru-Geschlechts, wird zornig das Schlangenopfer vollziehen, und in diesem Opfer wird er euch durch das Feuer dem Tod überantworten.
13.23.5
एवं क्रुद्धाऽशपन्माता पन्नगान्धर्मचारिणः ।
गुरोः परित्यागकृतं नैतदन्यद्भविष्यति ॥ १३.२३.५ ॥
So verfluchte die zornige Mutter die Schlangen, die dem Dharma folgen: „Dies kommt daher, dass ihr den Guru, die Mutter, verlassen habt; es wird nichts anderes sein.“
13.23.6
एवं शप्ता दिशः प्राप्ताः पन्नगा धर्मचारिणः ।
विहाय मातरं क्रुद्धा गता वैरकरीं तदा ॥ १३.२३.६ ॥
So verflucht, erreichten die dem Dharma folgenden Schlangen die Richtungen; zornig verließen sie damals ihre Mutter, die Feindschaft stiftende.
13.23.7
तत्र ये वृजिनं तस्या अनापन्ना भुजङ्गमाः ।
ते तस्य वाजिनो वाला बभूवुरसितप्रभाः ॥ १३.२३.७ ॥
Dort wurden die Schlangen, die nicht in ihre Bosheit verstrickt waren, zu den dunklen, glänzenden Haaren des Pferdes.
13.23.8
तान्दृष्ट्वा वालधिस्थांश्च पुत्रान्कद्रूरथाब्रवीत् ।
विनतामथ संहृष्टा हयोसौ दृश्यतामिति ॥ १३.२३.८ ॥
Als Kadrū jene Söhne auf dem Schwanz stehen sah, sprach sie erfreut zu Vinatā: "Sieh dir jenes Pferd an."
13.23.9
एकवर्णो न वा भद्रे पणो नौ सुव्यवस्थितः ।
उतकादुत्तरन्तं तं हयं चैव च भामिनि ॥ १३.२३.९ ॥
O edle Frau, ist jenes Pferd einfarbig oder nicht? Unsere Wette sei wohl festgelegt. O strahlende Frau, sieh jenes Pferd, das vom Utaka herüberkommt.
13.23.10
सा त्ववक्रमतिर्देवी विनता जिह्मगामिनीम् ।
अब्रवीद्भगिनीं किञ्चिद्विहसन्तीव भारत ॥ १३.२३.१० ॥
Doch die Göttin Vinatā, mit krummem Sinn, sprach zu ihrer Schwester, gleichsam lachend, o Bhārata.
13.23.11
हन्त पश्याव गच्छावः सुकृतो नौ पणः शुभे ।
दासी वा ते भविष्यामि त्वं वा दासी भविष्यसि ॥ १३.२३.११ ॥
Komm, laß uns schauen, laß uns gehen. Unsere Wette ist wohl geschlossen, o Glückliche: ich werde deine Dienerin, oder du wirst meine Dienerin.
13.23.12
एवं स्थिरं पणं कृत्वा हयं ते तं ददर्शतुः ।
कृत्वा साक्षिणमात्मानं भगिन्यौ कुरुसत्तम ॥ १३.२३.१२ ॥
Nachdem sie die Wette so fest geschlossen hatten, betrachteten die beiden Schwestern jenes Pferd, o Bester der Kurus, indem sie sich selbst zu Zeugen machten.
13.23.13
सा दृष्ट्वैव हयं मन्दं विनता शोककर्शिता ।
श्वेतं चन्द्रांशुवालं तं कालवालं मनोजवम् ॥ १३.२३.१३ ॥
Als Vinatā, von Kummer geschwächt, jenes langsame Pferd sah, betrachtete sie es: weiß, mit einem Schweif wie Mondstrahlen, einem schwarzen Schweif, schnell wie der Gedanke.
13.23.14
तत्र सा व्रीलिता वाक्यं विनता साश्रुबिन्दुका ।
उवाच कालवालोऽयं तुरगो विजितं त्वया ॥ १३.२३.१४ ॥
Dort sprach die beschämte Vinatā, mit Tränen in den Augen: »Dieses Pferd mit dem schwarzen Schweif hast du gewonnen.«
13.23.15
दासी मां प्रेषय स्वार्थे यथा कामवशां शुभे ।
दास्यश्च कामकारा हि भर्तृणां नात्र संशयः ॥ १३.२३.१५ ॥
»O Schöne, schicke mich als Dienerin für deinen Zweck, wie eine dem Verlangen Unterworfene; denn Dienerinnen handeln nach dem Willen ihrer Herren, daran ist kein Zweifel.«