ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.232
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.232.1
विधानं सुकृतस्यापि भूयः शृणु शुचिस्मिते ।
प्रोच्यते तत्त्रिधा देवि सुकृतं च समासतः ॥ १३.२३२.१ ॥
ହେ ଶୁଚିସ୍ମିତେ, ସୁକୃତର ବିଧାନ ପୁଣି ଶୁଣ। ହେ ଦେବୀ, ତାହା ସଂକ୍ଷେପରେ ତ୍ରିବିଧ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
13.232.2
यदौपरमिकं चैव सुकृतं निरुपद्रवम् ।
तथैव सोपकरणं तावता सुकृतं विदुः ॥ १३.२३२.२ ॥
ଯାହା ଔପରମିକ ସୁକୃତ, ତାହା ନିରୁପଦ୍ରବ; ସେହିପରି ଉପକରଣ ସହିତ ମଧ୍ୟ। ଏତିକିରେ ହିଁ ତାହାକୁ ସୁକୃତ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
13.232.3
निवृत्तिः पापकर्मभ्यस्तदौपरमिकं प्रिये ।
मनोवाक्कायजा दोषाः शृणु मे वर्जनाच्छुभम् ॥ १३.२३२.३ ॥
ପାପକର୍ମରୁ ନିବୃତ୍ତି ହିଁ, ହେ ପ୍ରିୟେ, ଔପରମିକ। ମନ, ବାକ୍ୟ ଓ ଶରୀରରୁ ଜାତ ଦୋଷଗୁଡ଼ିକ ମୋଠାରୁ ଶୁଣ; ସେଗୁଡ଼ିକ ବର୍ଜନରେ ଶୁଭ ହୁଏ।
13.232.4
त्रैविध्यदोषोपरमे यस्तु दोषव्यपेक्षया ।
स हि प्राप्नोति सकलं सर्वदुष्कृतवर्जनात् ॥ १३.२३२.४ ॥
ତ୍ରିବିଧ ଦୋଷର ଉପରମରେ, ଦୋଷକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଯେ ନିବୃତ୍ତ ହୁଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କୃତ ବର୍ଜନରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ପାଏ।
13.232.5
प्रथमं वर्जयेद्दोषान्युगपत्पृथगेव वा ।
तथा धर्ममवाप्नोति दोषत्यागो हि दुष्करः।
दोषसाकल्यसंत्यागान्मुनिर्भवति मानवः ॥ १३.२३२.५ ॥
ପ୍ରଥମେ ଦୋଷଗୁଡ଼ିକୁ ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ, ଏକାଥରେ ବା ପୃଥକ ଭାବେ। ଏହିପରି ସେ ଧର୍ମ ପାଏ; ଦୋଷତ୍ୟାଗ କଷ୍ଟକର। ଦୋଷର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗରେ ମାନବ ମୁନି ହୁଏ।
13.232.6
सौकर्यं पस्य धर्मस्य कार्यारम्भादृतेऽपि च ।
आत्मा च लब्धोपरमो लभन्ते सुकृतं परम् ॥ १३.२३२.६ ॥
କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ନ କରିବାରେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମର ସରଳତା ଦେଖ। ଉପରମ ପାଇଥିବା ଆତ୍ମାମାନେ ପରମ ସୁକୃତ ପାନ୍ତି।
13.232.7
अहो नृशंसाः पच्यन्ते मानुषाः स्वल्पबुद्धयः ।
एतादृशं न बुध्यन्ते आत्माधीनं न निर्व्यथाः ॥ १३.२३२.७ ॥
ଅହୋ! ଅଳ୍ପବୁଦ୍ଧି କ୍ରୂର ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗନ୍ତି; ଆତ୍ମାଧୀନ, ବ୍ୟଥାରହିତ ଏପରି କଥା ସେମାନେ ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ।
13.232.8
दुष्कृतत्यागमात्रेण पदमूर्ध्वं हि लभ्यते ॥ १३.२३२.८ ॥
କେବଳ ଦୁଷ୍କର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରିବାରୁ ଉଚ୍ଚ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
13.232.9
पापभीरुत्वमात्रेण दोषाणां परिवर्जनात् ।
सुशोभनो भवेद्देवि क्रजुर्धर्मव्यपेक्षया।
इत्यौपरमिकं देवि कथितं सुकृतं तव ॥ १३.२३२.९ ॥
କେବଳ ପାପଭୟ ଓ ଦୋଷ ବର୍ଜନ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଦେବୀ, ଧର୍ମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମନୁଷ୍ୟ ସରଳ ଓ ଅତି ଶୋଭନ ହୋଇପାରେ। ହେ ଦେବୀ, ଏହିପରି ନିବୃତ୍ତିରୁ ଜାତ ପୁଣ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି।
13.232.10
श्रुत्वा च वृद्धसंयोगादिन्द्रियाणां च निग्रहात् ।
सन्तोषाच्च धृतेश्चैव शक्यते दोषवर्जनम् ॥ १३.२३२.१० ॥
ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ସଂସର୍ଗରେ ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ, ସନ୍ତୋଷ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦୋଷ ବର୍ଜନ ସମ୍ଭବ ହୁଏ।
13.232.11
तदेव धर्ममित्याहुर्दोषसंयमनं प्रिये ।
यमधर्मेण धर्मोस्ति नान्यः शुभतरः प्रिये।
यमधर्मेण यतयः प्राप्नुवन्त्युत्तमां गतिम् ॥ १३.२३२.११ ॥
ତାହାକୁ ହିଁ ଧର୍ମ କହନ୍ତି, ଦୋଷର ସଂଯମନ ତାହା। ପ୍ରିୟେ, ସଂଯମ-ଧର୍ମରେ ଧର୍ମ ଅଛି; ତାହାଠାରୁ ଶୁଭତର ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ପ୍ରିୟେ, ସଂଯମ-ଧର୍ମରେ ଯତିମାନେ ଉତ୍ତମ ଗତି ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
13.232.12
ईश्वराणां प्रभवतां दरिद्राणां च वै नृणाम् ।
सफलो दोषसंत्यागो दानादपि शुभादपि ॥ १३.२३२.१२ ॥
ସମର୍ଥ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଦରିଦ୍ର ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଦାନ ଓ ଶୁଭ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ଦୋଷତ୍ୟାଗ ସଫଳ ହୁଏ।
13.232.13
तपो दानं महादेवि दोषमल्पं हि निर्भरेत् ।
सुकृतं यामिकं चोक्तं वक्ष्ये निरुपसाधनम् ॥ १३.२३२.१३ ॥
ହେ ମହାଦେବୀ, ତପସ୍ୟା ଓ ଦାନ ଅଳ୍ପ ଦୋଷକୁ ମଧ୍ୟ ଦୂର କରେ। ଯାମିକ ପୁଣ୍ୟ, ଯାହା ସାଧନ ବିନା ସିଦ୍ଧ ହୁଏ, ତାହା ମୁଁ କହିବି।
13.232.14
सुखाभिसन्धिर्लोकानां सत्यं शौचमथार्जवम् ।
व्रतोपवासः प्रीतिश्च ब्रह्मचर्यं दमः शमः ॥ १३.२३२.१४ ॥
ଲୋକଙ୍କ ସୁଖ ଇଚ୍ଛା, ସତ୍ୟ, ଶୌଚ, ଋଜୁତା, ବ୍ରତ ଓ ଉପବାସ, ପ୍ରୀତି, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ଦମ ଓ ଶମ।
13.232.15
एवमादि शुभं कर्म सुकृतं नियमाश्रितम् ।
शृणु तेषां विशेषांश्च कीर्तयिष्यामि भामिनि ॥ १३.२३२.१५ ॥
ଏପରି ଶୁଭ କର୍ମ, ନିୟମ ଉପରେ ଆଧାରିତ ସୁକୃତ। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେମାନଙ୍କର ବିଶେଷ ଭେଦ ଶୁଣ, ମୁଁ କହିବି।
13.232.16
सत्यं स्वर्गस्य सोपानं पारावारस्य नौरिव ।
नास्ति सत्यात्परं दानं नास्ति सत्यात्परं तपः ॥ १३.२३२.१६ ॥
ସତ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗର ସୋପାନ, ସମୁଦ୍ର ପାର କରାଉଥିବା ନୌକା ପରି। ସତ୍ୟଠାରୁ ବଡ଼ ଦାନ ନାହିଁ, ସତ୍ୟଠାରୁ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା ନାହିଁ।
13.232.17
यथा श्रुतं यथा दृष्टमात्मना यद्यथा कृतम् ।
तथा तस्याविकारेण वचनं सत्यलक्षणम् ॥ १३.२३२.१७ ॥
ଯେପରି ଶୁଣିଛି, ଯେପରି ନିଜେ ଦେଖିଛି, ଯେପରି କରିଛି, ସେପରି ବିକାର ବିନା କହିବା ହିଁ ସତ୍ୟର ଲକ୍ଷଣ।
13.232.18
यच्छलेनाभिसंयुक्तं सत्यरूपं मृषैव तत् ।
सत्यमेव प्रवक्तव्यं पारावर्यं विजानता ॥ १३.२३२.१८ ॥
ଯାହା ଛଳରେ ଯୁକ୍ତ, ସତ୍ୟର ରୂପ ଧରିଲେ ବି ତାହା ମିଥ୍ୟା। ଜ୍ଞାନୀ ସତ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ।
13.232.19
दीर्घायुश्च भवेत्सत्यात्कुलसन्तानपालकः ।
लोकसंस्थितिपालश्च भवेत्सत्येन मानवः ॥ १३.२३२.१९ ॥
ସତ୍ୟରୁ ମନୁଷ୍ୟ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଏ, କୁଳବଂଶର ପାଳକ ହୁଏ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ଲୋକବ୍ୟବସ୍ଥାର ପାଳକ ହୁଏ।
13.232.20
कथं सन्धारयन्मर्त्यो व्रतं शुभमवाप्नुयात् ॥ १३.२३२.२० ॥
ମର୍ତ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ଶୁଭ ବ୍ରତ କିପରି ଧାରଣ କରି ତାହାର ଫଳ ପାଇବ?
13.232.21
पूर्वमुक्तं तु यत्पापं मनोवाक्कायकर्मभिः ।
व्रतवत्तस्य संत्यागस्तपोव्रतमिति स्मृतम् ॥ १३.२३२.२१ ॥
ପୂର୍ବରେ କୁହାଯାଇଥିବା ଯେଉଁ ପାପ ମନ, ବାକ୍ୟ ଓ ଶରୀରର କର୍ମରୁ ହୁଏ, ତାହାକୁ ବ୍ରତ ପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କରିବା ହିଁ ତପୋବ୍ରତ ବୋଲି ସ୍ମୃତ।
13.232.22
त्याज्यं वा यदि वा जोष्यमव्रतेनि वृथा चरन् ।
तथा फलं न लभते तस्माद्धर्मं वृथा चरेत् ॥ १३.२३२.२२ ॥
ବ୍ରତ ବିନା ବୃଥା ଆଚରଣ କରୁଥିବା ଯେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଯୋଗ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ ନ କରେ ବା ଭୋଗିବା ଯୋଗ୍ୟକୁ ଭୋଗ କରେ, ସେ ସେହି ଫଳ ପାଏ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଧର୍ମ ବୃଥା ଆଚରଣ କରିବ ନାହିଁ।
13.232.23
शुद्धकायो नरो भूत्वा स्नात्वा तीर्थ यथाविधि ।
पञ्चभूतानि चन्द्रार्कौ संध्ये धर्मयमौ पितॄन् ॥ १३.२३२.२३ ॥
ଶୁଦ୍ଧ ଦେହ ବିଶିଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟ ବିଧିପୂର୍ବକ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ପଞ୍ଚଭୂତ, ଚନ୍ଦ୍ର-ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସନ୍ଧ୍ୟା, ଧର୍ମ ଓ ଯମ ଏବଂ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ସାକ୍ଷୀ କରିବ।
13.232.24
आत्मनैव तथाऽऽत्मानं निवेद्य व्रतवच्चरेत् ।
व्रतमामरणाद्वाऽपि कालच्छेदेन वा हरेत् ॥ १३.२३२.२४ ॥
ନିଜ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ନିଜକୁ ସମର୍ପଣ କରି ବ୍ରତ ପରି ଆଚରଣ କରିବ; ମରଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବା ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବ।
13.232.25
शाकादिषु व्रतं कुर्यात्तथा पुष्पफलादिषु ।
ब्रह्मचर्यव्रतं कुर्यादुपवासव्रतं तथा ॥ १३.२३२.२५ ॥
ଶାକ ଆଦିରେ ବ୍ରତ କରିବା ଉଚିତ, ସେହିପରି ପୁଷ୍ପ ଓ ଫଳ ଆଦିରେ ମଧ୍ୟ। ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ବ୍ରତ ଓ ଉପବାସ ବ୍ରତ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି କରିବା ଉଚିତ।
13.232.26
एवमन्येषु बहुषु व्रतं कार्यं हितैषिणा ।
व्रतभङ्गो यथा न स्याद्रक्षितव्यं तथा बुधैः।
व्रतभङ्गे महत्पापमिति विद्धि शुभेक्षणे ॥ १३.२३२.२६ ॥
ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ବହୁ ବିଷୟରେ ହିତାକାଙ୍କ୍ଷୀ ବ୍ରତ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରତଭଙ୍ଗ ନ ହେବା ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାହାର ରକ୍ଷା କରିବେ। ହେ ଶୁଭନୟନା, ଜାଣ ଯେ ବ୍ରତଭଙ୍ଗରେ ମହାପାପ ହୁଏ।
13.232.27
औषधार्थं यदज्ञानाद्गुरूणां वचनादपि ।
अनुग्रहार्थं बन्धूनां व्रतभङ्गो न दुष्यते ॥ १३.२३२.२७ ॥
ଔଷଧ ପାଇଁ, ଅଜ୍ଞାନରୁ, ଗୁରୁଙ୍କ ବାଣୀରୁ ମଧ୍ୟ, ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ବ୍ରତଭଙ୍ଗ ହେଲେ ତାହା ଦୋଷ ନୁହେଁ।
13.232.28
व्रतापवर्गकाले तु दैवब्राह्मणपूजनम् ।
नरेण तु यथा विद्धि कार्यसिद्धिं यथाऽऽप्तुयात् ॥ १३.२३२.२८ ॥
ବ୍ରତ ସମାପ୍ତି ସମୟରେ ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ମଣିଷ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ ବୋଲି ଜାଣ।
13.232.29
कथं शौचविधिस्तत्र तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२३२.२९ ॥
ସେଠାରେ ଶୌଚ ବିଧି କିପରି? ତାହା ମୋତେ କହିବାକୁ ଆପଣ ଯୋଗ୍ୟ।
13.232.30
बाह्ममाभ्यन्तरं चेति द्विविधं शौचमिष्यते ।
मानसं सुकृतं यत्तच्छौचमाभ्यन्तरं स्मृतम् ॥ १३.२३२.३० ॥
ବାହ୍ୟ ଓ ଆଭ୍ୟନ୍ତର ଏହିପରି ଶୌଚ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ବୋଲି ମାନାଯାଏ। ମନର ଯାହା ସୁକୃତ, ତାହା ଆଭ୍ୟନ୍ତର ଶୌଚ ବୋଲି ସ୍ମୃତ।
13.232.31
सदाऽऽहारविशुद्धिश्च कायप्रक्षालनं च यत् ।
बाह्यशौचं भवेदेतत्तथैवाचमनादिना ॥ १३.२३२.३१ ॥
ସଦା ଆହାରର ଶୁଦ୍ଧି ଓ ଶରୀର ପ୍ରକ୍ଷାଳନ — ଏହା ବାହ୍ୟ ଶୌଚ; ସେହିପରି ଆଚମନାଦି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ।
13.232.32
मृच्चैव शुद्धदेशस्था गोशकृन्मूत्रमेव च ।
द्रव्याणि गन्धयुक्तानि यानि पुष्टिकराणि च।
एतैः सम्मार्जयेत्कायमम्भसा च पुनः पुनः ॥ १३.२३२.३२ ॥
ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନର ମାଟି, ଗୋବର ଓ ଗୋମୂତ୍ର, ସୁଗନ୍ଧଯୁକ୍ତ ଓ ପୁଷ୍ଟିକର ଦ୍ରବ୍ୟ — ଏସବୁ ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶରୀରକୁ ବାରମ୍ବାର ଘଷି ଧୋଇବା ଉଚିତ।
13.232.33
अक्षोभ्यं यत्प्रकीर्णं च नित्यस्रोतं च यज्जलम् ।
प्रायशस्तादृशे मज्जेदन्यथा च विवर्जयेत् ॥ १३.२३२.३३ ॥
ଅକ୍ଷୋଭ୍ୟ, ବିସ୍ତୃତ ଓ ନିତ୍ୟ ପ୍ରବାହିତ ଯେଉଁ ଜଳ — ସେପରି ଜଳରେ ପ୍ରାୟଶଃ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ; ନହେଲେ ତାହା ବର୍ଜନ କରିବା।
13.232.34
त्रिस्त्रिराचमनं श्रेष्ठं निष्फेनैर्निर्मलैर्जलैः ।
तथा विण्मूत्रयोः शुद्धिरद्भिर्बहुमृदा भवेत्।
तथैव जलसंशुद्धिर्यत्संशुद्धं तु संस्पृशेत् ॥ १३.२३२.३४ ॥
ଫେଣହୀନ, ନିର୍ମଳ ଜଳରେ ତିନି ତିନି ଥର ଆଚମନ କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେହିପରି ମଳମୂତ୍ରର ଶୁଦ୍ଧି ଜଳ ଓ ବହୁ ମାଟିରେ ହୁଏ; ଓ ସେହିପରି ଜଳର ଶୁଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ — ଶୁଦ୍ଧକୁ ହିଁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା।
13.232.35
शकृता भूमिशुद्धिः स्याल्लौहानां भस्मना स्मृतम् ।
तक्षणं घर्षणं चैव दारवाणां विशोधनम् ॥ १३.२३२.३५ ॥
ଗୋବରରେ ଭୂମିର ଶୁଦ୍ଧି ହେବା ଉଚିତ; ଲୌହ ପାତ୍ରର ଶୁଦ୍ଧି ଭସ୍ମରେ କୁହାଯାଇଛି। ଛେଦନ ଓ ଘଷିବା କାଷ୍ଠ ଦ୍ରବ୍ୟର ଶୁଦ୍ଧି।
13.232.36
दहनं मृण्मयानां च मर्त्यानां कृच्छ्रधारणम् ।
शेषाणां देवि सर्वेषामातपेन जलेन च।
ब्राह्मणानां च वाक्येन सदा संशोधनं भवेत् ॥ १३.२३२.३६ ॥
ମାଟିପାତ୍ରକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ କଲେ ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ; ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୃଚ୍ଛ୍ର ବ୍ରତ ଧାରଣ ହିଁ ଶୁଦ୍ଧି। ହେ ଦେବି, ଅବଶିଷ୍ଟ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ରୌଦ୍ର, ଜଳ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ସର୍ବଦା ଶୋଧନ କରିବା ଉଚିତ।
13.232.37
अदृष्टमद्भिर्निर्णिक्तं यच्च वाचा प्रशस्यते ।
एवमापदि संशुद्धिरेवं शौचं विधीयते। ॥ १३.२३२.३७ ॥
ଅଦୃଶ୍ୟ ମଳିନତା ଜଳରେ ଧୋଇଦିଆଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ଯାହା ବାକ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ, ତାହା ଶୁଦ୍ଧ। ଆପଦକାଳରେ ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ; ଏହିପରି ଶୌଚ ବିହିତ।
13.232.38
आहारशुद्धिस्तु कथं देवदेव महेश्वर ॥ १३.२३२.३८ ॥
ହେ ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ୱର, ଆହାରର ଶୁଦ୍ଧି କିପରି ହୁଏ?
13.232.39
अमांसमद्यमक्लेद्यमपर्युषितमेव च ।
अतिकट्वम्ललवणहनं च शुभगन्धि च ॥ १३.२३२.३९ ॥
ଯାହା ମାଂସ ନୁହେଁ, ମଦ୍ୟ ନୁହେଁ, ଓଦାରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇନାହିଁ, ବାସି ନୁହେଁ, ଅତି ତିକ୍ତ, ଅମ୍ଳ ବା ଲୁଣିଆ ନୁହେଁ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ — ତାହା ହିଁ ଶୁଦ୍ଧ ଆହାର।
13.232.40
क्रिमिकेशमलैर्हीनं संवृतं शुद्धदर्शम् ।
एवंविधं सदाहार्यं देवब्राह्मणसात्कृतम् ॥ १३.२३२.४० ॥
କୀଟ, କେଶ ଓ ମଳରୁ ରହିତ, ଆବୃତ, ଦେଖିବାରେ ଶୁଦ୍ଧ — ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ଏପରି ଆହାର ସର୍ବଦା ଆଣିବା ଉଚିତ।
13.232.41
श्रुतमित्येव तज्ज्ञेयमन्यथा मन्यसेऽशुभम् ।
ग्राम्यादारण्यकैः सिद्धं श्रेष्ठमित्यवधारय ॥ १३.२३२.४१ ॥
ଏହା ଶ୍ରୁତି-ପରମ୍ପରାରେ ଶୁଣାଯାଇଥିବା ବୋଲି ଜାଣ। ତୁମେ ଏହାକୁ ଅନ୍ୟଥା, ଅଶୁଭ ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ, ଜାଣ ଯେ ଗ୍ରାମବାସୀ ଓ ବନବାସୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧ ଏହା ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
13.232.42
अतिमात्रगृहीतात्तु अल्पदत्तं भवेच्छुचि ।
यज्ञशेषं हविःशेषं पितृशेषं च निर्मलम्।
इति ते कथितं देवि भूयः किं श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२३२.४२ ॥
ଅତିମାତ୍ର ନିଆଯାଇଥିବାରୁ ଅଳ୍ପ ଦାନ ମଧ୍ୟ ଶୁଚି ହୁଏ। ଯଜ୍ଞଶେଷ, ହବିଃଶେଷ ଓ ପିତୃଶେଷ ନିର୍ମଳ। ହେ ଦେବୀ, ଏହା ତୁମକୁ କୁହାଗଲା। ଆଉ କ'ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର?