Mahābhārata · Adhyāya 13.232
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.232.1
विधानं सुकृतस्यापि भूयः शृणु शुचिस्मिते ।
प्रोच्यते तत्त्रिधा देवि सुकृतं च समासतः ॥ १३.२३२.१ ॥
O du mit dem reinen Lächeln, höre noch einmal die Regel des Verdienstes. O Göttin, er wird kurz als dreifach verkündet.
13.232.2
यदौपरमिकं चैव सुकृतं निरुपद्रवम् ।
तथैव सोपकरणं तावता सुकृतं विदुः ॥ १३.२३२.२ ॥
Das Verdienst der Einstellung ist frei von Schaden; ebenso das Verdienst mit seinen Mitteln. Schon dadurch erkennt man es als Verdienst.
13.232.3
निवृत्तिः पापकर्मभ्यस्तदौपरमिकं प्रिये ।
मनोवाक्कायजा दोषाः शृणु मे वर्जनाच्छुभम् ॥ १३.२३२.३ ॥
Sich von sündhaften Taten abzuwenden, Geliebte, das ist das Zugehörige der Einstellung. Höre von mir die Fehler, die aus Geist, Rede und Körper entstehen; durch ihre Vermeidung kommt das Gute.
13.232.4
त्रैविध्यदोषोपरमे यस्तु दोषव्यपेक्षया ।
स हि प्राप्नोति सकलं सर्वदुष्कृतवर्जनात् ॥ १३.२३२.४ ॥
Wer, wenn die dreifachen Fehler zur Ruhe gekommen sind, sich in Rücksicht auf die Fehler abwendet, erlangt das Ganze, indem er alle bösen Taten meidet.
13.232.5
प्रथमं वर्जयेद्दोषान्युगपत्पृथगेव वा ।
तथा धर्ममवाप्नोति दोषत्यागो हि दुष्करः।
दोषसाकल्यसंत्यागान्मुनिर्भवति मानवः ॥ १३.२३२.५ ॥
Man soll zuerst die Fehler meiden, zusammen oder einzeln. So erlangt man den Dharma, denn das Ablegen der Fehler ist schwer. Durch das völlige Ablegen aller Fehler wird der Mensch zum Weisen.
13.232.6
सौकर्यं पस्य धर्मस्य कार्यारम्भादृतेऽपि च ।
आत्मा च लब्धोपरमो लभन्ते सुकृतं परम् ॥ १३.२३२.६ ॥
Sieh die Leichtigkeit des Dharma, auch ohne eine Handlung zu beginnen. Seelen, die die Einstellung erlangt haben, erlangen höchstes Verdienst.
13.232.7
अहो नृशंसाः पच्यन्ते मानुषाः स्वल्पबुद्धयः ।
एतादृशं न बुध्यन्ते आत्माधीनं न निर्व्यथाः ॥ १३.२३२.७ ॥
Ach! Die grausamen Menschen von geringem Verstand leiden, und sie erkennen nicht solches: vom Selbst abhängig, frei von Qual.
13.232.8
दुष्कृतत्यागमात्रेण पदमूर्ध्वं हि लभ्यते ॥ १३.२३२.८ ॥
Allein durch das Ablegen des Unrechts wird wahrlich eine höhere Stufe erlangt.
13.232.9
पापभीरुत्वमात्रेण दोषाणां परिवर्जनात् ।
सुशोभनो भवेद्देवि क्रजुर्धर्मव्यपेक्षया।
इत्यौपरमिकं देवि कथितं सुकृतं तव ॥ १३.२३२.९ ॥
Allein durch die Furcht vor Sünde und das Meiden von Fehlern, o Göttin, kann ein Mensch im Hinblick auf das Dharma aufrecht und sehr strahlend werden. So, o Göttin, habe ich dir das Verdienst erklärt, das aus dem Innehalten kommt.
13.232.10
श्रुत्वा च वृद्धसंयोगादिन्द्रियाणां च निग्रहात् ।
सन्तोषाच्च धृतेश्चैव शक्यते दोषवर्जनम् ॥ १३.२३२.१० ॥
Wenn man durch den Umgang mit den Alten hört, durch Zügelung der Sinne, durch Zufriedenheit und Standhaftigkeit, wird das Meiden von Fehlern möglich.
13.232.11
तदेव धर्ममित्याहुर्दोषसंयमनं प्रिये ।
यमधर्मेण धर्मोस्ति नान्यः शुभतरः प्रिये।
यमधर्मेण यतयः प्राप्नुवन्त्युत्तमां गतिम् ॥ १३.२३२.११ ॥
Eben das nennt man Dharma: die Zügelung der Fehler. Geliebte, Dharma besteht durch das Dharma der Zügelung; es gibt kein anderes, heilsameres. Geliebte, durch das Dharma der Zügelung erlangen die Asketen das höchste Ziel.
13.232.12
ईश्वराणां प्रभवतां दरिद्राणां च वै नृणाम् ।
सफलो दोषसंत्यागो दानादपि शुभादपि ॥ १३.२३२.१२ ॥
Für die Mächtigen und Gewaltigen wie auch für die Armen unter den Menschen ist das Ablegen der Fehler fruchtbar, sogar durch Gaben und sogar durch gute Werke.
13.232.13
तपो दानं महादेवि दोषमल्पं हि निर्भरेत् ।
सुकृतं यामिकं चोक्तं वक्ष्ये निरुपसाधनम् ॥ १३.२३२.१३ ॥
O große Göttin, Askese und Geben tilgen auch eine kleine Schuld. Ich werde von dem Verdienst namens yāmika sprechen, das keiner Mittel bedarf.
13.232.14
सुखाभिसन्धिर्लोकानां सत्यं शौचमथार्जवम् ।
व्रतोपवासः प्रीतिश्च ब्रह्मचर्यं दमः शमः ॥ १३.२३२.१४ ॥
Das Streben nach dem Wohl der Menschen, Wahrhaftigkeit, Reinheit, Aufrichtigkeit, Gelübde und Fasten, Zuneigung, Keuschheit, Selbstbeherrschung und Gelassenheit.
13.232.15
एवमादि शुभं कर्म सुकृतं नियमाश्रितम् ।
शृणु तेषां विशेषांश्च कीर्तयिष्यामि भामिनि ॥ १३.२३२.१५ ॥
Solche und andere heilsame Handlungen, verdienstvoll und auf Observanzen gegründet. Höre, o Schöne, und ich werde ihre Besonderheiten verkünden.
13.232.16
सत्यं स्वर्गस्य सोपानं पारावारस्य नौरिव ।
नास्ति सत्यात्परं दानं नास्ति सत्यात्परं तपः ॥ १३.२३२.१६ ॥
Die Wahrheit ist die Treppe zum Himmel, wie ein Boot an das ferne Ufer des Ozeans. Es gibt keine größere Gabe als die Wahrheit, keine größere Askese als die Wahrheit.
13.232.17
यथा श्रुतं यथा दृष्टमात्मना यद्यथा कृतम् ।
तथा तस्याविकारेण वचनं सत्यलक्षणम् ॥ १३.२३२.१७ ॥
Ohne Verzerrung genau so zu sprechen, wie man gehört, selbst gesehen oder getan hat, das ist das Kennzeichen der Wahrheit.
13.232.18
यच्छलेनाभिसंयुक्तं सत्यरूपं मृषैव तत् ।
सत्यमेव प्रवक्तव्यं पारावर्यं विजानता ॥ १३.२३२.१८ ॥
Was mit Täuschung verbunden ist, ist falsch, auch wenn es die Gestalt der Wahrheit trägt. Wer das jenseitige Ufer kennt, soll nur die Wahrheit sprechen.
13.232.19
दीर्घायुश्च भवेत्सत्यात्कुलसन्तानपालकः ।
लोकसंस्थितिपालश्च भवेत्सत्येन मानवः ॥ १३.२३२.१९ ॥
Durch die Wahrheit wird der Mensch langlebig, ein Beschützer der Familienlinie und ein Hüter der Weltordnung.
13.232.20
कथं सन्धारयन्मर्त्यो व्रतं शुभमवाप्नुयात् ॥ १३.२३२.२० ॥
Wie soll ein Sterblicher das glückverheißende Gelübde halten, um dessen Frucht zu erlangen?
13.232.21
पूर्वमुक्तं तु यत्पापं मनोवाक्कायकर्मभिः ।
व्रतवत्तस्य संत्यागस्तपोव्रतमिति स्मृतम् ॥ १३.२३२.२१ ॥
Die Sünde, von der zuvor gesprochen wurde, die durch Taten des Geistes, der Rede und des Körpers entsteht — ihre vollständige Aufgabe wie ein Gelübde gilt als das Bußgelübde.
13.232.22
त्याज्यं वा यदि वा जोष्यमव्रतेनि वृथा चरन् ।
तथा फलं न लभते तस्माद्धर्मं वृथा चरेत् ॥ १३.२३२.२२ ॥
Wer ohne Gelübde vergeblich handelt und das, was aufgegeben werden soll, nicht aufgibt oder das, was genossen werden soll, genießt, erlangt keine Frucht; darum soll man das Dharma nicht vergeblich üben.
13.232.23
शुद्धकायो नरो भूत्वा स्नात्वा तीर्थ यथाविधि ।
पञ्चभूतानि चन्द्रार्कौ संध्ये धर्मयमौ पितॄन् ॥ १३.२३२.२३ ॥
Ein Mensch mit reinem Körper, der nach Vorschrift an einer heiligen Furt gebadet hat, rufe die fünf Elemente, Mond und Sonne, die Dämmerungen, Dharma und Yama und die Ahnen als Zeugen an.
13.232.24
आत्मनैव तथाऽऽत्मानं निवेद्य व्रतवच्चरेत् ।
व्रतमामरणाद्वाऽपि कालच्छेदेन वा हरेत् ॥ १३.२३२.२४ ॥
Nachdem er sich selbst durch sich selbst hingegeben hat, übe er es wie ein Gelübde; das Gelübde halte er bis zum Tod oder für eine festgesetzte Zeitspanne.
13.232.25
शाकादिषु व्रतं कुर्यात्तथा पुष्पफलादिषु ।
ब्रह्मचर्यव्रतं कुर्यादुपवासव्रतं तथा ॥ १३.२३२.२५ ॥
Man soll Gelübde hinsichtlich Gemüse und dergleichen ablegen, ebenso hinsichtlich Blumen, Früchten und dergleichen. Man soll das Gelübde der Keuschheit üben und ebenso das Fastengelübde.
13.232.26
एवमन्येषु बहुषु व्रतं कार्यं हितैषिणा ।
व्रतभङ्गो यथा न स्याद्रक्षितव्यं तथा बुधैः।
व्रतभङ्गे महत्पापमिति विद्धि शुभेक्षणे ॥ १३.२३२.२६ ॥
Ebenso soll, wer das Wohl sucht, in vielen anderen Dingen Gelübde ablegen. Damit das Gelübde nicht gebrochen wird, sollen die Weisen es bewahren. Wisse, o Schöne mit den schönen Augen, dass das Brechen eines Gelübdes eine große Sünde ist.
13.232.27
औषधार्थं यदज्ञानाद्गुरूणां वचनादपि ।
अनुग्रहार्थं बन्धूनां व्रतभङ्गो न दुष्यते ॥ १३.२३२.२७ ॥
Wird ein Gelübde gebrochen um der Arznei willen, aus Unwissenheit, auf das Wort der Älteren hin, oder aus Gunst gegenüber Verwandten, so gilt dies nicht als Vergehen.
13.232.28
व्रतापवर्गकाले तु दैवब्राह्मणपूजनम् ।
नरेण तु यथा विद्धि कार्यसिद्धिं यथाऽऽप्तुयात् ॥ १३.२३२.२८ ॥
Zur Zeit der Vollendung des Gelübdes soll man die Götter und Brahmanen verehren. Wisse, dass der Mensch auf diese Weise die Erfüllung seines Zieles erlangt.
13.232.29
कथं शौचविधिस्तत्र तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२३२.२९ ॥
Wie lautet dabei die Vorschrift der Reinigung? Du bist würdig, sie mir zu erklären.
13.232.30
बाह्ममाभ्यन्तरं चेति द्विविधं शौचमिष्यते ।
मानसं सुकृतं यत्तच्छौचमाभ्यन्तरं स्मृतम् ॥ १३.२३२.३० ॥
Die Reinigung gilt als zweifach: äußere und innere. Die gute Tat des Geistes wird als innere Reinigung überliefert.
13.232.31
सदाऽऽहारविशुद्धिश्च कायप्रक्षालनं च यत् ।
बाह्यशौचं भवेदेतत्तथैवाचमनादिना ॥ १३.२३२.३१ ॥
Stets reine Speise und das Waschen des Körpers – dies ist die äußere Reinheit; ebenso durch das Schlürfen von Wasser (ācamana) und dergleichen.
13.232.32
मृच्चैव शुद्धदेशस्था गोशकृन्मूत्रमेव च ।
द्रव्याणि गन्धयुक्तानि यानि पुष्टिकराणि च।
एतैः सम्मार्जयेत्कायमम्भसा च पुनः पुनः ॥ १३.२३२.३२ ॥
Erde von einem reinen Ort, Kuhdung und Kuhurin sowie wohlriechende, kräftigende Stoffe — damit und mit Wasser soll man den Körper immer wieder abreiben und reinigen.
13.232.33
अक्षोभ्यं यत्प्रकीर्णं च नित्यस्रोतं च यज्जलम् ।
प्रायशस्तादृशे मज्जेदन्यथा च विवर्जयेत् ॥ १३.२३२.३३ ॥
In Wasser, das ruhig, ausgebreitet und stets fließend ist, soll man meist baden; andernfalls soll man es meiden.
13.232.34
त्रिस्त्रिराचमनं श्रेष्ठं निष्फेनैर्निर्मलैर्जलैः ।
तथा विण्मूत्रयोः शुद्धिरद्भिर्बहुमृदा भवेत्।
तथैव जलसंशुद्धिर्यत्संशुद्धं तु संस्पृशेत् ॥ १३.२३२.३४ ॥
Am besten ist das dreimal dreifache Schlürfen mit klarem, schaumfreiem Wasser. Ebenso erfolgt die Reinigung von Kot und Urin durch Wasser und viel Erde; und ebenso die Reinigung des Wassers — man soll nur das Reine berühren.
13.232.35
शकृता भूमिशुद्धिः स्याल्लौहानां भस्मना स्मृतम् ।
तक्षणं घर्षणं चैव दारवाणां विशोधनम् ॥ १३.२३२.३५ ॥
Der Boden wird mit Kuhdung gereinigt; eisernes Gerät wird, so heißt es, mit Asche gereinigt. Schaben und Reiben ist die Reinigung hölzerner Dinge.
13.232.36
दहनं मृण्मयानां च मर्त्यानां कृच्छ्रधारणम् ।
शेषाणां देवि सर्वेषामातपेन जलेन च।
ब्राह्मणानां च वाक्येन सदा संशोधनं भवेत् ॥ १३.२३२.३६ ॥
Irdene Gefäße werden durch Feuer gereinigt, und für Sterbliche besteht die Reinigung im Halten des kṛcchra-Gelübdes. O Göttin, alles Übrige soll stets durch Sonnenlicht und Wasser sowie durch das Wort der Brahmanen gereinigt werden.
13.232.37
अदृष्टमद्भिर्निर्णिक्तं यच्च वाचा प्रशस्यते ।
एवमापदि संशुद्धिरेवं शौचं विधीयते। ॥ १३.२३२.३७ ॥
Was eine unsichtbare Verunreinigung hat, die mit Wasser abgewaschen wurde, und durch das Wort gepriesen wird, ist rein. In Zeiten der Not geschieht die Reinigung so; so wird die Reinheit vorgeschrieben.
13.232.38
आहारशुद्धिस्तु कथं देवदेव महेश्वर ॥ १३.२३२.३८ ॥
O Gott der Götter, Maheśvara, wie wird die Reinheit der Speise erlangt?
13.232.39
अमांसमद्यमक्लेद्यमपर्युषितमेव च ।
अतिकट्वम्ललवणहनं च शुभगन्धि च ॥ १३.२३२.३९ ॥
Speise, die kein Fleisch ist, kein Rauschtrank, nicht durch Feuchtigkeit verdorben, nicht abgestanden, nicht übermäßig bitter, sauer oder salzig, und wohlriechend — das ist reine Speise.
13.232.40
क्रिमिकेशमलैर्हीनं संवृतं शुद्धदर्शम् ।
एवंविधं सदाहार्यं देवब्राह्मणसात्कृतम् ॥ १३.२३२.४० ॥
Speise, frei von Würmern, Haaren und Schmutz, bedeckt, rein anzusehen und den Göttern und Brahmanen dargebracht — solche Speise soll stets herbeigebracht werden.
13.232.41
श्रुतमित्येव तज्ज्ञेयमन्यथा मन्यसेऽशुभम् ।
ग्राम्यादारण्यकैः सिद्धं श्रेष्ठमित्यवधारय ॥ १३.२३२.४१ ॥
Wisse, dass dies durch Überlieferung gehört wurde. Denkst du anders und hältst es für unheilvoll, so halte fest: Was von Dorfbewohnern und Waldbewohnern festgelegt wurde, ist das Beste.
13.232.42
अतिमात्रगृहीतात्तु अल्पदत्तं भवेच्छुचि ।
यज्ञशेषं हविःशेषं पितृशेषं च निर्मलम्।
इति ते कथितं देवि भूयः किं श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२३२.४२ ॥
Auch wenig Gegebenes kann von dem, was im Übermaß genommen wurde, rein sein. Der Rest des Opfers, der Rest der Opfergabe und der den Ahnen dargebrachte Rest sind makellos. So ist es dir gesagt, o Göttin; was willst du weiter hören?