മഹാഭാരതം · അധ്യായം 13.232
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.232.1
विधानं सुकृतस्यापि भूयः शृणु शुचिस्मिते ।
प्रोच्यते तत्त्रिधा देवि सुकृतं च समासतः ॥ १३.२३२.१ ॥
ശുചിസ്മിതേ, സുകൃതത്തിന്റെ വിധാനം വീണ്ടും കേൾക്കുക. ദേവീ, അത് സംക്ഷേപത്തിൽ മൂന്നു വിധമായി പറയപ്പെടുന്നു.
13.232.2
यदौपरमिकं चैव सुकृतं निरुपद्रवम् ।
तथैव सोपकरणं तावता सुकृतं विदुः ॥ १३.२३२.२ ॥
ഔപരമികമായ സുകൃതം ഉപദ്രവമില്ലാത്തതാണ്; അതുപോലെ ഉപകരണങ്ങളോടുകൂടിയതും. അത്രകൊണ്ടുതന്നെ അതിനെ സുകൃതമെന്ന് അറിയുന്നു.
13.232.3
निवृत्तिः पापकर्मभ्यस्तदौपरमिकं प्रिये ।
मनोवाक्कायजा दोषाः शृणु मे वर्जनाच्छुभम् ॥ १३.२३२.३ ॥
പാപകർമ്മങ്ങളിൽനിന്നുള്ള നിവൃത്തിയാണ് പ്രിയേ, ഔപരമികം. മനസ്സ്, വാക്ക്, ശരീരം എന്നിവയിൽനിന്നുണ്ടാകുന്ന ദോഷങ്ങൾ എന്നിൽനിന്നു കേൾക്കുക; അവ വർജ്ജിക്കുന്നതിനാൽ ശുഭം ലഭിക്കും.
13.232.4
त्रैविध्यदोषोपरमे यस्तु दोषव्यपेक्षया ।
स हि प्राप्नोति सकलं सर्वदुष्कृतवर्जनात् ॥ १३.२३२.४ ॥
മൂന്നുവിധ ദോഷങ്ങളുടെ ഉപരമത്തിൽ, ദോഷങ്ങളെ ലക്ഷ്യമാക്കി നിൽക്കുന്നവൻ, സകലദുഷ്കൃതങ്ങളും വർജ്ജിക്കുന്നതിനാൽ സമ്പൂർണ്ണഫലം നേടുന്നു.
13.232.5
प्रथमं वर्जयेद्दोषान्युगपत्पृथगेव वा ।
तथा धर्ममवाप्नोति दोषत्यागो हि दुष्करः।
दोषसाकल्यसंत्यागान्मुनिर्भवति मानवः ॥ १३.२३२.५ ॥
ആദ്യം ദോഷങ്ങളെ വർജ്ജിക്കണം, ഒരുമിച്ചോ വേറെവേറെയോ. അങ്ങനെ അവൻ ധർമ്മം നേടുന്നു; ദോഷത്യാഗം ദുഷ്കരമാണ്. ദോഷങ്ങളെല്ലാം പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ മനുഷ്യൻ മുനിയാകുന്നു.
13.232.6
सौकर्यं पस्य धर्मस्य कार्यारम्भादृतेऽपि च ।
आत्मा च लब्धोपरमो लभन्ते सुकृतं परम् ॥ १३.२३२.६ ॥
കർമ്മാരംഭമില്ലാതെയും ധർമ്മത്തിന്റെ സൗകര്യം കാണുക. ഉപരമം നേടിയ ആത്മാക്കൾ പരമസുകൃതം നേടുന്നു.
13.232.7
अहो नृशंसाः पच्यन्ते मानुषाः स्वल्पबुद्धयः ।
एतादृशं न बुध्यन्ते आत्माधीनं न निर्व्यथाः ॥ १३.२३२.७ ॥
അയ്യോ! അല്പബുദ്ധികളായ ക്രൂരരായ മനുഷ്യർ പീഡ അനുഭവിക്കുന്നു. ആത്മാവിന് അധീനവും വ്യഥയില്ലാത്തതുമായ ഇതുപോലുള്ളതിനെ അവർ അറിയുന്നില്ല.
13.232.8
दुष्कृतत्यागमात्रेण पदमूर्ध्वं हि लभ्यते ॥ १३.२३२.८ ॥
ദുഷ്കർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ ഉന്നത സ്ഥാനം ലഭിക്കുന്നു.
13.232.9
पापभीरुत्वमात्रेण दोषाणां परिवर्जनात् ।
सुशोभनो भवेद्देवि क्रजुर्धर्मव्यपेक्षया।
इत्यौपरमिकं देवि कथितं सुकृतं तव ॥ १३.२३२.९ ॥
പാപഭീതി മാത്രംകൊണ്ടും ദോഷങ്ങൾ വർജ്ജിക്കുന്നതുകൊണ്ടും, ദേവീ, ധർമ്മത്തെ നോക്കി മനുഷ്യൻ ഋജുവും അതി ശോഭനനും ആകാം. ദേവീ, ഇങ്ങനെ വിരമണത്തിൽനിന്നുള്ള പുണ്യം നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
13.232.10
श्रुत्वा च वृद्धसंयोगादिन्द्रियाणां च निग्रहात् ।
सन्तोषाच्च धृतेश्चैव शक्यते दोषवर्जनम् ॥ १३.२३२.१० ॥
വൃദ്ധസംസർഗ്ഗത്താൽ കേട്ടും, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹത്താലും, സന്തോഷത്താലും, ധൃതിയാലും ദോഷവർജ്ജനം സാധ്യമാകുന്നു.
13.232.11
तदेव धर्ममित्याहुर्दोषसंयमनं प्रिये ।
यमधर्मेण धर्मोस्ति नान्यः शुभतरः प्रिये।
यमधर्मेण यतयः प्राप्नुवन्त्युत्तमां गतिम् ॥ १३.२३२.११ ॥
അതിനെത്തന്നെ ധർമ്മമെന്ന് പറയുന്നു; ദോഷങ്ങളുടെ സംയമനമാണത്. പ്രിയേ, സംയമധർമ്മത്താൽ ധർമ്മമുണ്ട്; അതിനേക്കാൾ ശുഭകരമായത് മറ്റൊന്നില്ല. പ്രിയേ, സംയമധർമ്മത്താൽ യതികൾ ഉത്തമഗതി പ്രാപിക്കുന്നു.
13.232.12
ईश्वराणां प्रभवतां दरिद्राणां च वै नृणाम् ।
सफलो दोषसंत्यागो दानादपि शुभादपि ॥ १३.२३२.१२ ॥
ഈശ്വരന്മാർക്കും പ്രഭാവമുള്ളവർക്കും ദരിദ്രരായ മനുഷ്യർക്കും ദാനത്താലും ശുഭകർമ്മത്താലും ദോഷത്യാഗം ഫലപ്രദമാകുന്നു.
13.232.13
तपो दानं महादेवि दोषमल्पं हि निर्भरेत् ।
सुकृतं यामिकं चोक्तं वक्ष्ये निरुपसाधनम् ॥ १३.२३२.१३ ॥
മഹാദേവി, തപസ്സും ദാനവും ചെറിയ ദോഷത്തെയും നീക്കും. യാമിക പുണ്യത്തെ, സാധനങ്ങളില്ലാതെ ലഭിക്കുന്നതിനെ, ഞാൻ പറയാം.
13.232.14
सुखाभिसन्धिर्लोकानां सत्यं शौचमथार्जवम् ।
व्रतोपवासः प्रीतिश्च ब्रह्मचर्यं दमः शमः ॥ १३.२३२.१४ ॥
ലോകരുടെ സുഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, സത്യം, ശൗചം, ആർജവം, വ്രതവും ഉപവാസവും, സ്നേഹം, ബ്രഹ്മചര്യം, ദമം, ശമം.
13.232.15
एवमादि शुभं कर्म सुकृतं नियमाश्रितम् ।
शृणु तेषां विशेषांश्च कीर्तयिष्यामि भामिनि ॥ १३.२३२.१५ ॥
ഇത്തരം ശുഭകർമ്മങ്ങൾ, നിയമങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച പുണ്യങ്ങൾ. സുന്ദരീ, അവയുടെ വിശേഷങ്ങൾ കേൾക്കൂ, ഞാൻ പറയാം.
13.232.16
सत्यं स्वर्गस्य सोपानं पारावारस्य नौरिव ।
नास्ति सत्यात्परं दानं नास्ति सत्यात्परं तपः ॥ १३.२३२.१६ ॥
സത്യം സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ സോപാനമാണ്, സമുദ്രം കടത്തുന്ന തോണിപോലെ. സത്യത്തേക്കാൾ വലിയ ദാനമില്ല, സത്യത്തേക്കാൾ വലിയ തപസ്സുമില്ല.
13.232.17
यथा श्रुतं यथा दृष्टमात्मना यद्यथा कृतम् ।
तथा तस्याविकारेण वचनं सत्यलक्षणम् ॥ १३.२३२.१७ ॥
കേട്ടതുപോലെ, സ്വയം കണ്ടതുപോലെ, ചെയ്തതുപോലെ, എങ്ങനെയോ അങ്ങനെതന്നെ വികാരമില്ലാതെ പറയുന്നതാണ് സത്യലക്ഷണം.
13.232.18
यच्छलेनाभिसंयुक्तं सत्यरूपं मृषैव तत् ।
सत्यमेव प्रवक्तव्यं पारावर्यं विजानता ॥ १३.२३२.१८ ॥
വഞ്ചനയോടു കൂടിയത്, സത്യരൂപം പൂണ്ടാലും അത് അസത്യമാണ്. അറിവുള്ളവൻ സത്യമേ പറയാവൂ.
13.232.19
दीर्घायुश्च भवेत्सत्यात्कुलसन्तानपालकः ।
लोकसंस्थितिपालश्च भवेत्सत्येन मानवः ॥ १३.२३२.१९ ॥
സത്യത്താൽ മനുഷ്യൻ ദീർഘായുസ്സുള്ളവനാകുന്നു, കുലസന്താനത്തെ പാലിക്കുന്നവനാകുന്നു, സത്യത്താൽത്തന്നെ ലോകക്രമത്തെ പാലിക്കുന്നവനുമാകുന്നു.
13.232.20
कथं सन्धारयन्मर्त्यो व्रतं शुभमवाप्नुयात् ॥ १३.२३२.२० ॥
മർത്യൻ ശുഭമായ വ്രതം എങ്ങനെ ധരിച്ച് അതിനെ നേടും?
13.232.21
पूर्वमुक्तं तु यत्पापं मनोवाक्कायकर्मभिः ।
व्रतवत्तस्य संत्यागस्तपोव्रतमिति स्मृतम् ॥ १३.२३२.२१ ॥
മുമ്പ് പറഞ്ഞ പാപം മനസ്സ്, വാക്ക്, ശരീരം എന്നിവയുടെ കർമങ്ങളാൽ ഉണ്ടാകുന്നതാണ്; അതിനെ വ്രതംപോലെ പൂർണമായി ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാണ് തപോവ്രതമെന്ന് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നത്.
13.232.22
त्याज्यं वा यदि वा जोष्यमव्रतेनि वृथा चरन् ।
तथा फलं न लभते तस्माद्धर्मं वृथा चरेत् ॥ १३.२३२.२२ ॥
വ്രതമില്ലാതെ വൃഥാ പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ ത്യജിക്കേണ്ടത് ത്യജിക്കുകയോ അനുഭവിക്കേണ്ടത് അനുഭവിക്കുകയോ ചെയ്താൽ അതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കില്ല; അതിനാൽ ധർമ്മത്തെ വൃഥാ ആചരിക്കരുത്.
13.232.23
शुद्धकायो नरो भूत्वा स्नात्वा तीर्थ यथाविधि ।
पञ्चभूतानि चन्द्रार्कौ संध्ये धर्मयमौ पितॄन् ॥ १३.२३२.२३ ॥
ശുദ്ധമായ ശരീരമുള്ള മനുഷ്യൻ വിധിപ്രകാരം തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, പഞ്ചഭൂതങ്ങളെയും ചന്ദ്രസൂര്യന്മാരെയും സന്ധ്യകളെയും ധർമ്മയമന്മാരെയും പിതൃക്കളെയും സാക്ഷികളാക്കണം.
13.232.24
आत्मनैव तथाऽऽत्मानं निवेद्य व्रतवच्चरेत् ।
व्रतमामरणाद्वाऽपि कालच्छेदेन वा हरेत् ॥ १३.२३२.२४ ॥
സ്വയം തന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിച്ച് വ്രതംപോലെ ആചരിക്കണം; വ്രതം മരണം വരെയോ ഒരു നിശ്ചിതകാലം വരെയോ പാലിക്കണം.
13.232.25
शाकादिषु व्रतं कुर्यात्तथा पुष्पफलादिषु ।
ब्रह्मचर्यव्रतं कुर्यादुपवासव्रतं तथा ॥ १३.२३२.२५ ॥
പച്ചക്കറികളിലും മറ്റും വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കണം; അതുപോലെ പൂക്കളിലും പഴങ്ങളിലും മറ്റും. ബ്രഹ്മചര്യവ്രതവും ഉപവാസവ്രതവും അതുപോലെ അനുഷ്ഠിക്കണം.
13.232.26
एवमन्येषु बहुषु व्रतं कार्यं हितैषिणा ।
व्रतभङ्गो यथा न स्याद्रक्षितव्यं तथा बुधैः।
व्रतभङ्गे महत्पापमिति विद्धि शुभेक्षणे ॥ १३.२३२.२६ ॥
ഇങ്ങനെ മറ്റു പലതിലും ഹിതമാഗ്രഹിക്കുന്നവൻ വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കണം. വ്രതഭംഗം സംഭവിക്കാതെ ബുദ്ധിമാന്മാർ അതു സംരക്ഷിക്കണം. ശുഭേക്ഷണേ, വ്രതഭംഗത്തിൽ വലിയ പാപമുണ്ടെന്ന് അറിയുക.
13.232.27
औषधार्थं यदज्ञानाद्गुरूणां वचनादपि ।
अनुग्रहार्थं बन्धूनां व्रतभङ्गो न दुष्यते ॥ १३.२३२.२७ ॥
ഔഷധത്തിനായി, അജ്ഞതകൊണ്ട്, ഗുരുക്കന്മാരുടെ വാക്കിനാലും, ബന്ധുക്കളോടുള്ള അനുഗ്രഹത്തിനായും വ്രതഭംഗം വന്നാൽ അത് ദോഷകരമല്ല.
13.232.28
व्रतापवर्गकाले तु दैवब्राह्मणपूजनम् ।
नरेण तु यथा विद्धि कार्यसिद्धिं यथाऽऽप्तुयात् ॥ १३.२३२.२८ ॥
വ്രതം അവസാനിക്കുന്ന കാലത്ത് ദേവന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണരെയും പൂജിക്കണം. ഇങ്ങനെ മനുഷ്യൻ തന്റെ കാര്യസിദ്ധി നേടുമെന്ന് അറിയുക.
13.232.29
कथं शौचविधिस्तत्र तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२३२.२९ ॥
അവിടെ ശൗചവിധി എങ്ങനെ? അത് എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരാൻ നീ യോഗ്യനാണ്.
13.232.30
बाह्ममाभ्यन्तरं चेति द्विविधं शौचमिष्यते ।
मानसं सुकृतं यत्तच्छौचमाभ्यन्तरं स्मृतम् ॥ १३.२३२.३० ॥
ബാഹ്യവും ആഭ്യന്തരവുമെന്ന് ശൗചം രണ്ടുവിധമാണ് എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. മനസ്സിലെ സുകൃതമാണ് ആഭ്യന്തരശൗചമെന്ന് ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.
13.232.31
सदाऽऽहारविशुद्धिश्च कायप्रक्षालनं च यत् ।
बाह्यशौचं भवेदेतत्तथैवाचमनादिना ॥ १३.२३२.३१ ॥
എപ്പോഴും ആഹാരശുദ്ധിയും ശരീരം കഴുകലും — ഇതാണ് ബാഹ്യശൗചം; അതുപോലെ ആചമനാദികളാലും.
13.232.32
मृच्चैव शुद्धदेशस्था गोशकृन्मूत्रमेव च ।
द्रव्याणि गन्धयुक्तानि यानि पुष्टिकराणि च।
एतैः सम्मार्जयेत्कायमम्भसा च पुनः पुनः ॥ १३.२३२.३२ ॥
ശുദ്ധമായ സ്ഥലത്തുള്ള മണ്ണ്, പശുവിന്റെ ചാണകം, ഗോമൂത്രം, സുഗന്ധമുള്ളതും പുഷ്ടിദായകവുമായ വസ്തുക്കൾ — ഇവകൊണ്ടും വെള്ളംകൊണ്ടും ശരീരം വീണ്ടും വീണ്ടും തേച്ചു കഴുകണം.
13.232.33
अक्षोभ्यं यत्प्रकीर्णं च नित्यस्रोतं च यज्जलम् ।
प्रायशस्तादृशे मज्जेदन्यथा च विवर्जयेत् ॥ १३.२३२.३३ ॥
ഇളകാത്തതും പരന്നു കിടക്കുന്നതും എന്നും ഒഴുകുന്നതുമായ വെള്ളത്തിൽ സാധാരണയായി മുങ്ങണം; അല്ലാത്തപക്ഷം അത് ഒഴിവാക്കണം.
13.232.34
त्रिस्त्रिराचमनं श्रेष्ठं निष्फेनैर्निर्मलैर्जलैः ।
तथा विण्मूत्रयोः शुद्धिरद्भिर्बहुमृदा भवेत्।
तथैव जलसंशुद्धिर्यत्संशुद्धं तु संस्पृशेत् ॥ १३.२३२.३४ ॥
നുരയില്ലാത്തതും നിർമ്മലവുമായ വെള്ളംകൊണ്ട് മൂന്നുവീതം ആചമനം ചെയ്യുന്നതാണ് ശ്രേഷ്ഠം. അതുപോലെ മലമൂത്രങ്ങളുടെ ശുദ്ധി വെള്ളംകൊണ്ടും ധാരാളം മണ്ണുകൊണ്ടും ആകുന്നു; അതുപോലെ വെള്ളത്തിന്റെ ശുദ്ധിയും — ശുദ്ധമായതിനെ മാത്രമേ സ്പർശിക്കാവൂ.
13.232.35
शकृता भूमिशुद्धिः स्याल्लौहानां भस्मना स्मृतम् ।
तक्षणं घर्षणं चैव दारवाणां विशोधनम् ॥ १३.२३२.३५ ॥
പശുവിന്റെ ചാണകംകൊണ്ട് ഭൂമിശുദ്ധി വരുത്തണം; ഇരുമ്പുപാത്രങ്ങളുടെ ശുദ്ധി ഭസ്മംകൊണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ചീകലും ഉരയ്ക്കലും തടികൊണ്ടുള്ള വസ്തുക്കളുടെ ശുദ്ധിയാകുന്നു.
13.232.36
दहनं मृण्मयानां च मर्त्यानां कृच्छ्रधारणम् ।
शेषाणां देवि सर्वेषामातपेन जलेन च।
ब्राह्मणानां च वाक्येन सदा संशोधनं भवेत् ॥ १३.२३२.३६ ॥
മൺപാത്രങ്ങളെ തീയിൽ ചുട്ടെടുക്കുന്നതാണ് ശുദ്ധി; മനുഷ്യർക്ക് കൃച്ഛ്രവ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതാണ് ശുദ്ധി. ദേവീ, ശേഷിച്ച എല്ലാറ്റിനെയും വെയിലും ജലവും ബ്രാഹ്മണവാക്യവും കൊണ്ട് എപ്പോഴും ശുദ്ധമാക്കണം.
13.232.37
अदृष्टमद्भिर्निर्णिक्तं यच्च वाचा प्रशस्यते ।
एवमापदि संशुद्धिरेवं शौचं विधीयते। ॥ १३.२३२.३७ ॥
കാണാത്ത മാലിന്യം വെള്ളംകൊണ്ട് കഴുകിയതും വാക്കുകൊണ്ട് പ്രശംസിക്കപ്പെട്ടതും ശുദ്ധമാണ്. ആപത്തിൽ ഇപ്രകാരമാണ് ശുദ്ധി; ഇപ്രകാരമാണ് ശൗചം വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
13.232.38
आहारशुद्धिस्तु कथं देवदेव महेश्वर ॥ १३.२३२.३८ ॥
ദേവദേവാ, മഹേശ്വരാ, ആഹാരശുദ്ധി എങ്ങനെയാണ്?
13.232.39
अमांसमद्यमक्लेद्यमपर्युषितमेव च ।
अतिकट्वम्ललवणहनं च शुभगन्धि च ॥ १३.२३२.३९ ॥
മാംസമല്ലാത്തതും മദ്യമല്ലാത്തതും, നനഞ്ഞു കേടായതല്ലാത്തതും, പഴകാത്തതും, അമിതമായ കയ്പ്, പുളി, ഉപ്പ് ഇല്ലാത്തതും, നല്ല ഗന്ധമുള്ളതുമായ ആഹാരമാണ് ശുദ്ധം.
13.232.40
क्रिमिकेशमलैर्हीनं संवृतं शुद्धदर्शम् ।
एवंविधं सदाहार्यं देवब्राह्मणसात्कृतम् ॥ १३.२३२.४० ॥
പുഴുക്കളും മുടിയും മാലിന്യങ്ങളുമില്ലാത്തതും, മൂടിവെച്ചതും, കാണാൻ ശുദ്ധമായതും, ദേവന്മാർക്കും ബ്രാഹ്മണർക്കും സമർപ്പിച്ചതുമായ ഇത്തരം ആഹാരമാണ് എപ്പോഴും കൊണ്ടുവരേണ്ടത്.
13.232.41
श्रुतमित्येव तज्ज्ञेयमन्यथा मन्यसेऽशुभम् ।
ग्राम्यादारण्यकैः सिद्धं श्रेष्ठमित्यवधारय ॥ १३.२३२.४१ ॥
ഇത് ശ്രുതി-പാരമ്പര്യത്താൽ കേട്ടതാണെന്ന് അറിയുക. നീ അശുഭമെന്ന് മറ്റൊരു വിധത്തിൽ കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, ഗ്രാമവാസികളും വനവാസികളും സിദ്ധമാക്കിയതാണ് ഇത് ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് ഉറപ്പിക്കുക.
13.232.42
अतिमात्रगृहीतात्तु अल्पदत्तं भवेच्छुचि ।
यज्ञशेषं हविःशेषं पितृशेषं च निर्मलम्।
इति ते कथितं देवि भूयः किं श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२३२.४२ ॥
അതിമാത്രം സ്വീകരിച്ചതിൽ നിന്ന് അല്പം നൽകിയാലും അത് ശുചിയായിരിക്കും. യജ്ഞശേഷവും ഹവിഃശേഷവും പിതൃശേഷവും നിർമ്മലമാണ്. ദേവീ, ഇത് നിന്നോട് പറഞ്ഞു. ഇനി എന്ത് കേൾക്കാനാണ് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?