மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.232
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.232.1
विधानं सुकृतस्यापि भूयः शृणु शुचिस्मिते ।
प्रोच्यते तत्त्रिधा देवि सुकृतं च समासतः ॥ १३.२३२.१ ॥
தூய புன்னகையுடையவளே, நற்செயலின் விதியையும் மீண்டும் கேள். தேவி, அது சுருக்கமாக மூன்று வகையாகச் சொல்லப்படுகிறது.
13.232.2
यदौपरमिकं चैव सुकृतं निरुपद्रवम् ।
तथैव सोपकरणं तावता सुकृतं विदुः ॥ १३.२३२.२ ॥
விலகலைச் சார்ந்த நற்செயல் தொல்லையற்றது; அதுபோலவே அதன் கருவிகளுடனும். அவ்வளவாலேயே அதை நற்செயல் என்று அறிவர்.
13.232.3
निवृत्तिः पापकर्मभ्यस्तदौपरमिकं प्रिये ।
मनोवाक्कायजा दोषाः शृणु मे वर्जनाच्छुभम् ॥ १३.२३२.३ ॥
தீய செயல்களிலிருந்து விலகுதலே அதுவே, அன்பே, விலகலைச் சார்ந்தது. மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவற்றிலிருந்து பிறக்கும் குற்றங்களை என்னிடமிருந்து கேள்; அவற்றை விலக்குவதால் நன்மை உண்டாகும்.
13.232.4
त्रैविध्यदोषोपरमे यस्तु दोषव्यपेक्षया ।
स हि प्राप्नोति सकलं सर्वदुष्कृतवर्जनात् ॥ १३.२३२.४ ॥
மூவகைக் குற்றங்கள் நின்றபோது, குற்றங்களைக் கருத்தில் கொண்டு விலகுபவன், எல்லாத் தீய செயல்களையும் விலக்குவதால் முழுப் பயனையும் அடைகிறான்.
13.232.5
प्रथमं वर्जयेद्दोषान्युगपत्पृथगेव वा ।
तथा धर्ममवाप्नोति दोषत्यागो हि दुष्करः।
दोषसाकल्यसंत्यागान्मुनिर्भवति मानवः ॥ १३.२३२.५ ॥
முதலில் குற்றங்களை விலக்க வேண்டும்; ஒன்றாகவோ தனித்தனியாகவோ. அவ்வாறே தர்மத்தை அடைகிறான்; குற்றங்களைக் கைவிடுவது கடினம். குற்றங்கள் அனைத்தையும் முழுவதுமாகக் கைவிடுவதால் மனிதன் முனிவனாகிறான்.
13.232.6
सौकर्यं पस्य धर्मस्य कार्यारम्भादृतेऽपि च ।
आत्मा च लब्धोपरमो लभन्ते सुकृतं परम् ॥ १३.२३२.६ ॥
செயல் தொடங்காமலேயே தர்மத்தின் எளிமையைக் காண்; விலகலை அடைந்த ஆன்மாக்கள் உயர்ந்த நற்செயலை அடைகின்றன.
13.232.7
अहो नृशंसाः पच्यन्ते मानुषाः स्वल्पबुद्धयः ।
एतादृशं न बुध्यन्ते आत्माधीनं न निर्व्यथाः ॥ १३.२३२.७ ॥
ஐயோ! குறைந்த அறிவுடைய கொடிய மனிதர்கள் துன்புறுகின்றனர். தன் ஆத்மாவுக்கு உட்பட்ட, துன்பமற்ற அத்தகையதை அவர்கள் உணர்வதில்லை.
13.232.8
दुष्कृतत्यागमात्रेण पदमूर्ध्वं हि लभ्यते ॥ १३.२३२.८ ॥
தீவினையைத் துறப்பதால் மட்டுமே உயர்ந்த நிலை அடையப்படுகிறது.
13.232.9
पापभीरुत्वमात्रेण दोषाणां परिवर्जनात् ।
सुशोभनो भवेद्देवि क्रजुर्धर्मव्यपेक्षया।
इत्यौपरमिकं देवि कथितं सुकृतं तव ॥ १३.२३२.९ ॥
பாவத்திற்கு அஞ்சுவதாலும் குற்றங்களைத் தவிர்ப்பதாலும், தேவி, தர்மத்தைக் கருதி மனிதன் நேர்மையானவனாகவும் மிக அழகுடையவனாகவும் ஆகலாம். தேவி, இவ்வாறு விலகுதலால் வரும் புண்ணியத்தை உனக்குச் சொன்னேன்.
13.232.10
श्रुत्वा च वृद्धसंयोगादिन्द्रियाणां च निग्रहात् ।
सन्तोषाच्च धृतेश्चैव शक्यते दोषवर्जनम् ॥ १३.२३२.१० ॥
பெரியோரின் சேர்க்கையால் கேட்டு, புலன்களை அடக்குவதாலும், திருப்தியாலும், உறுதியாலும் குற்றங்களை விலக்குவது சாத்தியமாகும்.
13.232.11
तदेव धर्ममित्याहुर्दोषसंयमनं प्रिये ।
यमधर्मेण धर्मोस्ति नान्यः शुभतरः प्रिये।
यमधर्मेण यतयः प्राप्नुवन्त्युत्तमां गतिम् ॥ १३.२३२.११ ॥
அதையே தர்மம் என்கிறார்கள், குற்றங்களை அடக்குவதே அது. அன்பே, அடக்கும் தர்மத்தாலேயே தர்மம் உண்டு; இதைவிட மங்கலமானது வேறில்லை. அன்பே, அடக்கும் தர்மத்தாலேயே துறவிகள் உயர்ந்த கதியை அடைகின்றனர்.
13.232.12
ईश्वराणां प्रभवतां दरिद्राणां च वै नृणाम् ।
सफलो दोषसंत्यागो दानादपि शुभादपि ॥ १३.२३२.१२ ॥
வல்லமையுடையோருக்கும் வறியவருக்கும் மனிதர்களுக்கு, தானத்தாலும் நற்செயலாலும் கூட, குற்றங்களைத் துறப்பது பயனுள்ளதாகும்.
13.232.13
तपो दानं महादेवि दोषमल्पं हि निर्भरेत् ।
सुकृतं यामिकं चोक्तं वक्ष्ये निरुपसाधनम् ॥ १३.२३२.१३ ॥
மகாதேவி, தவமும் தானமும் சிறிய குற்றத்தையும் அழித்துவிடும். யாமிக புண்ணியத்தை, சாதனமின்றி அமைவதை, நான் கூறுவேன்.
13.232.14
सुखाभिसन्धिर्लोकानां सत्यं शौचमथार्जवम् ।
व्रतोपवासः प्रीतिश्च ब्रह्मचर्यं दमः शमः ॥ १३.२३२.१४ ॥
மக்களின் நலனை நாடுதல், உண்மை, தூய்மை, நேர்மை, விரதமும் உபவாசமும், அன்பு, பிரம்மச்சரியம், தமம், சமம்.
13.232.15
एवमादि शुभं कर्म सुकृतं नियमाश्रितम् ।
शृणु तेषां विशेषांश्च कीर्तयिष्यामि भामिनि ॥ १३.२३२.१५ ॥
இவை போன்ற நற்செயல்கள், நியமங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட புண்ணியங்கள் ஆகும். அழகியே, அவற்றின் சிறப்புகளைக் கேள், நான் கூறுகிறேன்.
13.232.16
सत्यं स्वर्गस्य सोपानं पारावारस्य नौरिव ।
नास्ति सत्यात्परं दानं नास्ति सत्यात्परं तपः ॥ १३.२३२.१६ ॥
உண்மை சொர்க்கத்தின் படிக்கட்டு, கடலைக் கடக்கும் படகு போன்றது. உண்மையை விட உயர்ந்த தானமில்லை, உண்மையை விட உயர்ந்த தவமில்லை.
13.232.17
यथा श्रुतं यथा दृष्टमात्मना यद्यथा कृतम् ।
तथा तस्याविकारेण वचनं सत्यलक्षणम् ॥ १३.२३२.१७ ॥
கேட்டதையும், தானே கண்டதையும், செய்ததையும், எது எப்படியோ அப்படியே எவ்வித மாற்றமும் இன்றிச் சொல்வதே உண்மையின் அடையாளம்.
13.232.18
यच्छलेनाभिसंयुक्तं सत्यरूपं मृषैव तत् ।
सत्यमेव प्रवक्तव्यं पारावर्यं विजानता ॥ १३.२३२.१८ ॥
வஞ்சனையுடன் கூடியது, உண்மையின் வடிவம் கொண்டாலும், அது பொய்யே. உண்மையை மட்டுமே பேச வேண்டும், கரையை அறிந்த ஞானி அவ்வாறே அறிவான்.
13.232.19
दीर्घायुश्च भवेत्सत्यात्कुलसन्तानपालकः ।
लोकसंस्थितिपालश्च भवेत्सत्येन मानवः ॥ १३.२३२.१९ ॥
சத்தியத்தால் மனிதன் நீண்ட ஆயுளுடையவனாகவும், குலத்தின் சந்ததியைக் காப்பவனாகவும், உலக ஒழுங்கைக் காப்பவனாகவும் ஆகிறான்.
13.232.20
कथं सन्धारयन्मर्त्यो व्रतं शुभमवाप्नुयात् ॥ १३.२३२.२० ॥
மரணமுள்ள மனிதன் சுபமான விரதத்தை எவ்வாறு தாங்கி அதைப் பெறுவான்?
13.232.21
पूर्वमुक्तं तु यत्पापं मनोवाक्कायकर्मभिः ।
व्रतवत्तस्य संत्यागस्तपोव्रतमिति स्मृतम् ॥ १३.२३२.२१ ॥
முன்பு சொல்லப்பட்ட பாவம், மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவற்றின் செயல்களால் உண்டாவது; அதை விரதம் போல முழுமையாக விடுவதே தப-விரதம் எனப்படுகிறது.
13.232.22
त्याज्यं वा यदि वा जोष्यमव्रतेनि वृथा चरन् ।
तथा फलं न लभते तस्माद्धर्मं वृथा चरेत् ॥ १३.२३२.२२ ॥
விரதமின்றி வீணாகச் செயல்படுபவன், விடத்தக்கதை விடாமலோ அல்லது அனுபவிக்கத்தக்கதை அனுபவிக்காமலோ இருந்தால், அவனுக்கு அதற்கேற்ற பலன் கிடைக்காது; ஆகவே தர்மத்தை வீணாகச் செய்யக்கூடாது.
13.232.23
शुद्धकायो नरो भूत्वा स्नात्वा तीर्थ यथाविधि ।
पञ्चभूतानि चन्द्रार्कौ संध्ये धर्मयमौ पितॄन् ॥ १३.२३२.२३ ॥
சுத்தமான உடலுடன் மனிதன், விதிப்படி தீர்த்தத்தில் நீராடி, பஞ்சபூதங்கள், சந்திரன்-சூரியன், சந்தியா வேளைகள், தர்மனும் யமனும், பிதுர்களும் ஆகியோரை சாட்சியாக்க வேண்டும்.
13.232.24
आत्मनैव तथाऽऽत्मानं निवेद्य व्रतवच्चरेत् ।
व्रतमामरणाद्वाऽपि कालच्छेदेन वा हरेत् ॥ १३.२३२.२४ ॥
தன்னாலேயே தன்னைத் அர்ப்பணித்து விரதம் போல நடக்க வேண்டும்; விரதத்தை மரணம் வரை அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரை கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
13.232.25
शाकादिषु व्रतं कुर्यात्तथा पुष्पफलादिषु ।
ब्रह्मचर्यव्रतं कुर्यादुपवासव्रतं तथा ॥ १३.२३२.२५ ॥
கீரை முதலியவற்றிலும், அவ்வாறே பூ, பழம் முதலியவற்றிலும் விரதம் கொள்ள வேண்டும். பிரம்மச்சரிய விரதத்தையும், அவ்வாறே உபவாச விரதத்தையும் கொள்ள வேண்டும்.
13.232.26
एवमन्येषु बहुषु व्रतं कार्यं हितैषिणा ।
व्रतभङ्गो यथा न स्याद्रक्षितव्यं तथा बुधैः।
व्रतभङ्गे महत्पापमिति विद्धि शुभेक्षणे ॥ १३.२३२.२६ ॥
இவ்வாறே பிற பலவற்றிலும் நலம் விரும்புவோன் விரதம் கொள்ள வேண்டும். விரதம் முறியாதபடி அறிவுடையோர் அதைக் காக்க வேண்டும். விரதம் முறிப்பதில் பெரும் பாவம் உண்டு என்பதை அறிவாயாக, சுபநேத்திரையே.
13.232.27
औषधार्थं यदज्ञानाद्गुरूणां वचनादपि ।
अनुग्रहार्थं बन्धूनां व्रतभङ्गो न दुष्यते ॥ १३.२३२.२७ ॥
மருந்துக்காக, அறியாமையால், பெரியோர்களின் சொல்லினால் ஆயினும், உறவினர்களுக்கு அருள் செய்வதற்காக ஆயினும் விரதம் முறிந்தால், அது குற்றமாகாது.
13.232.28
व्रतापवर्गकाले तु दैवब्राह्मणपूजनम् ।
नरेण तु यथा विद्धि कार्यसिद्धिं यथाऽऽप्तुयात् ॥ १३.२३२.२८ ॥
விரதம் நிறைவுறும் காலத்தில் தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் பூஜிக்க வேண்டும். இவ்வாறு மனிதன் தன் காரியத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாம் என்பதை அறிவாயாக.
13.232.29
कथं शौचविधिस्तत्र तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२३२.२९ ॥
அங்கே சௌசத்தின் விதி எவ்வாறு? அதை எனக்குச் சொல்ல நீ தகுதியுடையவன்.
13.232.30
बाह्ममाभ्यन्तरं चेति द्विविधं शौचमिष्यते ।
मानसं सुकृतं यत्तच्छौचमाभ्यन्तरं स्मृतम् ॥ १३.२३२.३० ॥
வெளிப்புறம், உட்புறம் என்று சௌசம் இரு வகையாகக் கருதப்படுகிறது. மனதின் நல்ல செயல் எதுவோ அதுவே உட்புற சௌசம் எனக் கொள்ளப்படுகிறது.
13.232.31
सदाऽऽहारविशुद्धिश्च कायप्रक्षालनं च यत् ।
बाह्यशौचं भवेदेतत्तथैवाचमनादिना ॥ १३.२३२.३१ ॥
எப்போதும் உணவின் தூய்மையும், உடலைக் கழுவுவதும் — இவையே புறத் தூய்மை; அவ்வாறே ஆசமனம் முதலியவற்றாலும்.
13.232.32
मृच्चैव शुद्धदेशस्था गोशकृन्मूत्रमेव च ।
द्रव्याणि गन्धयुक्तानि यानि पुष्टिकराणि च।
एतैः सम्मार्जयेत्कायमम्भसा च पुनः पुनः ॥ १३.२३२.३२ ॥
சுத்தமான இடத்தில் உள்ள மண், பசுச்சாணம், பசுமூத்திரம், மணமுள்ளவையும் வளம் தருபவையுமான பொருட்கள் — இவற்றாலும் நீராலும் உடலை மீண்டும் மீண்டும் தேய்த்துக் கழுவ வேண்டும்.
13.232.33
अक्षोभ्यं यत्प्रकीर्णं च नित्यस्रोतं च यज्जलम् ।
प्रायशस्तादृशे मज्जेदन्यथा च विवर्जयेत् ॥ १३.२३२.३३ ॥
கலங்காததும், பரவிக் கிடப்பதும், என்றும் ஓடுவதுமான நீரில் பெரும்பாலும் நீராட வேண்டும்; இல்லையெனில் அதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
13.232.34
त्रिस्त्रिराचमनं श्रेष्ठं निष्फेनैर्निर्मलैर्जलैः ।
तथा विण्मूत्रयोः शुद्धिरद्भिर्बहुमृदा भवेत्।
तथैव जलसंशुद्धिर्यत्संशुद्धं तु संस्पृशेत् ॥ १३.२३२.३४ ॥
நுரையற்ற தூய நீரால் மூன்று முறை மூன்று முறை ஆசமனம் செய்வதே சிறந்தது. அவ்வாறே மலமூத்திரத்தின் தூய்மை நீராலும் மிகுந்த மண்ணாலும் ஆகும்; அதுபோலவே நீரின் தூய்மையும் — தூயதையே தொட வேண்டும்.
13.232.35
शकृता भूमिशुद्धिः स्याल्लौहानां भस्मना स्मृतम् ।
तक्षणं घर्षणं चैव दारवाणां विशोधनम् ॥ १३.२३२.३५ ॥
பசுச்சாணத்தால் நிலம் தூய்மையாக வேண்டும்; இரும்புப் பாத்திரங்களின் தூய்மை சாம்பலால் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. சீவுதலும் தேய்த்தலுமே மரப்பொருட்களின் தூய்மையாகும்.
13.232.36
दहनं मृण्मयानां च मर्त्यानां कृच्छ्रधारणम् ।
शेषाणां देवि सर्वेषामातपेन जलेन च।
ब्राह्मणानां च वाक्येन सदा संशोधनं भवेत् ॥ १३.२३२.३६ ॥
மண் பாத்திரங்களைத் தீயில் சுடுவதால் சுத்தி; மனிதர்களுக்கு கிருச்ச்ர விரதம் மேற்கொள்வது சுத்தி. தேவி, மற்ற அனைத்தும் வெயிலாலும் நீராலும், பிராமணர்களின் வாக்காலும் எப்போதும் சுத்தமாக வேண்டும்.
13.232.37
अदृष्टमद्भिर्निर्णिक्तं यच्च वाचा प्रशस्यते ।
एवमापदि संशुद्धिरेवं शौचं विधीयते। ॥ १३.२३२.३७ ॥
கண்ணுக்குத் தெரியாத அழுக்கு நீரால் கழுவப்பட்டதும், சொல்லால் போற்றப்படுவதும் சுத்தமானது. ஆபத்துக் காலத்தில் இவ்வாறே சுத்தி; இவ்வாறே சௌசம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது.
13.232.38
आहारशुद्धिस्तु कथं देवदेव महेश्वर ॥ १३.२३२.३८ ॥
தேவதேவா, மகேஸ்வரா, உணவின் சுத்தி எவ்வாறு?
13.232.39
अमांसमद्यमक्लेद्यमपर्युषितमेव च ।
अतिकट्वम्ललवणहनं च शुभगन्धि च ॥ १३.२३२.३९ ॥
இறைச்சி அல்லாததும், மது அல்லாததும், ஊறிப்போகாததும், பழையதல்லாததும், மிகக் கசப்பு, புளிப்பு, உப்பு இல்லாததும், நல்ல மணமுள்ளதுமான உணவே சுத்தமானது.
13.232.40
क्रिमिकेशमलैर्हीनं संवृतं शुद्धदर्शम् ।
एवंविधं सदाहार्यं देवब्राह्मणसात्कृतम् ॥ १३.२३२.४० ॥
புழுக்கள், முடி, அழுக்கு இல்லாததும், மூடப்பட்டதும், தூய்மையாகத் தோன்றுவதுமான, தேவர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் அர்ப்பிக்கப்பட்ட இத்தகைய உணவையே எப்போதும் கொண்டு வர வேண்டும்.
13.232.41
श्रुतमित्येव तज्ज्ञेयमन्यथा मन्यसेऽशुभम् ।
ग्राम्यादारण्यकैः सिद्धं श्रेष्ठमित्यवधारय ॥ १३.२३२.४१ ॥
இது மரபால் கேட்கப்பட்டது என்று அறிக. நீ வேறு விதமாக, அசுபமாக நினைத்தால், கிராமவாசிகளும் வனவாசிகளும் நிறுவிய இதுவே சிறந்தது என்று உறுதியாக அறிந்துகொள்.
13.232.42
अतिमात्रगृहीतात्तु अल्पदत्तं भवेच्छुचि ।
यज्ञशेषं हविःशेषं पितृशेषं च निर्मलम्।
इति ते कथितं देवि भूयः किं श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२३२.४२ ॥
அதிமாத்திரமாக எடுக்கப்பட்டதிலிருந்து குறைவாகக் கொடுத்தாலும் தூயதாகும். யாகசேஷம், ஹவிஸ்சேஷம், பித்ருசேஷம் ஆகியவை நிர்மலமானவை. தேவியே, இவ்வாறு உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. மேலும் எதைக் கேட்க விரும்புகிறாய்?