மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.233
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.233.1
बहवः पुरुषा ब्रह्मन्नुताहो एक एव तु ।
को ह्यत्र पुरुषः श्रेष्ठः को वा योनिरिहोच्यते ॥ १३.२३३.१ ॥
பிராமணரே, புருஷர்கள் பலரா, அல்லது ஒருவரே உண்டா? இங்கு எவர் சிறந்த புருஷர்? எது மூல ஆதாரம் (யோனி) என்று சொல்லப்படுகிறது?
13.233.2
बहवः पुरुषा लोके साङ्ग्ययोगविचारणे ।
नैतदिच्छन्ति पुरुषमेकं कुरुकुलोद्वह ॥ १३.२३३.२ ॥
சாங்கிய-யோக விசாரணையில் உலகில் புருஷர்கள் பலர் உள்ளனர். குருகுலத்தில் சிறந்தவனே, அவர்கள் இதை ஒரே புருஷன் என்று ஏற்கவில்லை.
13.233.3
बहनां पुरुषाणां च यथैका योनिरुच्यते ।
तथा तं पुरुषं विश्वं व्याख्यास्यामि गुणाधिकम् ॥ १३.२३३.३ ॥
பல புருஷர்களுக்கும் ஒரே யோனி (மூல ஆதாரம்) சொல்லப்படுவது போல, அந்த விஸ்வமான, குணங்களில் மேம்பட்ட புருஷனை நான் விளக்குவேன்.
13.233.4
नमस्कृत्वा च गुरवे व्यासाय विदितात्मने ।
तपोयुक्ताय दान्ताय वन्द्याय परमपये ॥ १३.२३३.४ ॥
ஆத்மாவை அறிந்தவரும், தவத்தோடு கூடியவரும், அடக்கமுடையவரும், வணங்கத்தக்கவருமான குரு வியாசருக்கு வணக்கம் செய்து, பரம நோக்கத்திற்காக (நான் கூறுகிறேன்).
13.233.5
इदं पुरुषसूक्तं हि सर्ववेदेषु पार्थिव ।
ऋतं सत्यं च विख्यातमृपिसिंहेन चिन्तितम् ॥ १३.२३३.५ ॥
அரசே, இந்த புருஷ சூக்தம் எல்லா வேதங்களிலும் உள்ளது. ரிஷிகளில் சிங்கம் (வியாசர்) இதை சிந்தித்தார்; இது ரிதம் மற்றும் சத்தியம் என்று புகழ்பெற்றது.
13.233.6
उत्सर्गेणापवादेन ऋषिभिः कपिलादिभिः ।
अध्यान्मचिन्तामाश्रित्य शास्त्राण्युक्तानि भारत ॥ १३.२३३.६ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, கபிலர் முதலிய ரிஷிகள் உத்சர்கம் (பொதுவிதி) மற்றும் அபவாதம் (சிறப்பு விதிவிலக்கு) மூலமாக, ஆத்ம சிந்தனையை ஏற்று சாஸ்திரங்களை அறிவித்தனர்.
13.233.7
समासतेस्तु यद्व्यासः पुरुषैकत्वमुक्तवान् ।
तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि प्रसादादमितौजसः ॥ १३.२३३.७ ॥
சுருக்கமாக வியாசர் புருஷனின் ஒருமையை எடுத்துரைத்தார்; அதை அமிதௌஜஸ்ஸின் அருளால் நான் உனக்கு விளக்குவேன்.
13.233.8
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
ब्रह्मणा सह संवादं त्र्यम्बकस्य विशांपते ॥ १३.२३३.८ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தைச் சொல்கின்றனர்: பிரம்மாவுக்கும் த்ரியம்பகருக்கும் இடையிலான உரையாடல், ஓ விசாம்பதே.
13.233.9
क्षीरोदस्य समुद्रस्य मध्ये हाटकसप्रभः ।
वैजयन्त इति ख्यातः पर्वतप्रवरो नृप ॥ १३.२३३.९ ॥
பாற்கடலின் நடுவில் பொன்போல் ஒளிரும், வைஜயந்தம் என்று புகழ்பெற்ற மலைகளில் சிறந்த மலை உள்ளது, ஓ அரசே.
13.233.10
तत्राध्यात्मगतिं देव एकाकी प्रविचिन्तयन् ।
वैराजसदनान्नित्यं वैजयन्तं निपेवते ॥ १३.२३३.१० ॥
அங்கு தேவன் தனியாக ஆன்மிகக் கதியை ஆழ்ந்து சிந்தித்தவாறு, வைராஜ இல்லத்திலிருந்து நாளும் வைஜயந்தத்தை அடைகிறார்.
13.233.11
अथ तत्राऽऽसतस्तस्य चतुर्वक्रस्य धीमतः ।
ललाटप्रभवः पुत्रः शिव आगाद्यदृच्छया।
आकाशेन महायोगी पुरा त्रिनयनः प्रभुः ॥ १३.२३३.११ ॥
அப்போது அங்கே அமர்ந்திருந்த அந்த அறிவுள்ள நான்முகனின் நெற்றியில் தோன்றிய மகனான சிவன், தற்செயலாக ஆகாயவழியாக வந்தார் — மகாயோகி, முக்கண் பிரபு.
13.233.12
ततः खान्निपपाताशु धरणीधरमूर्धनि ।
अग्रतश्चाभवत्प्रीतो ववन्दे चापि पादयोः ॥ १३.२३३.१२ ॥
பின்னர் அவர் வானிலிருந்து விரைவாக மலை உச்சியில் இறங்கினார்; முன்னால் மகிழ்ச்சியுடன் நின்று, அவருடைய பாதங்களில் வணங்கினார்.
13.233.15
त्वत्प्रसादेन भगवन्स्वाध्यायतपसोर्मम ।
कृशलं चाव्ययं चैव सर्वस्य जगतस्त्वथ ॥ १३.२३३.१५ ॥
பகவானே, உமது அருளால் என் வேதப்பயிற்சிக்கும் தவத்துக்கும், உலகம் முழுவதற்கும் நலமும் குன்றாத நிலையும் உள்ளன.
13.233.16
चिरदृष्टोमि भगवन्वैराजसदने मया ।
ततोऽहं पर्वतं प्राप्तस्त्विमं त्वत्पादसेवितम् ॥ १३.२३३.१६ ॥
பகவானே, வைராஜ இல்லத்தில் நான் நீண்ட காலமாக உம்மைக் காணவில்லை; பின்னர் உம் பாதங்களால் சேவிக்கப்பட்ட இந்த மலையை அடைந்தேன்.
13.233.17
कौतूहलं चापि हि मे एकान्तगमनेन ते ।
नैतत्कारणमल्पं हि भविष्यति पितामह ॥ १३.२३३.१७ ॥
பிதாமகரே, நீர் தனிமைக்குச் சென்றதால் என் மனதில் ஆவலும் உண்டாகியுள்ளது; இதற்கான காரணம் சிறியதாக இருக்காது.
13.233.19
गन्धर्वैरेप्सरोभिश्च सततं संनिषेवितम् ।
उत्सृज्येमं गिरिवरमेकाकी प्राप्तवानसि ॥ १३.२३३.१९ ॥
கந்தர்வர்களாலும் அப்சரஸ்களாலும் எப்போதும் சேவிக்கப்படும் இந்த உயர்ந்த மலையை விட்டு நீர் தனியாக வந்திருக்கிறீர்.
13.233.21
बहवः पुरुषा ब्रह्मंस्त्वया सृष्टाः स्वयंभुव ।
सृज्यन्ते चापरे ब्रह्मन्स चैकः पुरुषो विराट् ॥ १३.२३३.२१ ॥
பிரமனே, சுயம்புவே, உம்மால் பல புருஷர்கள் படைக்கப்பட்டுள்ளனர்; இன்னும் பிறரும் படைக்கப்படுகின்றனர்; அந்த ஒரு புருஷனே விராட்.
13.233.22
को ह्यसौ चिन्त्यते ब्रह्मंस्त्वयैकः पुरुषोत्तमः ।
एतन्मे संशयं छिन्धि महत्कौतूहलं हि मे ॥ १३.२३३.२२ ॥
பிரமனே, உம்மால் சிந்திக்கப்படும் அந்த ஒரே புருஷோத்தமன் யார்? என் இந்த ஐயத்தை அறுத்தருளும்; என் ஆவல் மிகப் பெரியது.
13.233.24
आधारं तु प्रवक्ष्यामि एकस्य पुरुषस्य ते ।
बहूनां पुरुषाणां स यथैका योनिरुच्यते ॥ १३.२३३.२४ ॥
ஒரே புருஷனின் ஆதாரத்தை உனக்கு நான் கூறுவேன்; பல புருஷர்களுக்கு அது ஒரே மூலம் எனப்படுவது போல.
13.233.26
अथैनं बुद्धिसंयुक्तं पुनः स ददृशे हरिः ।
भूयश्चैव वचः प्राह सृजेमा विविधाः प्रजाः ॥ १३.२३३.२६ ॥
அப்போது புத்தியுடன் கூடிய அவனை ஹரி மீண்டும் கண்டார்; மீண்டும் அவர் சொன்னார்: 'இந்த பலவகை உயிர்களைப் படைப்பாயாக.'
13.233.27
बाढमित्येव कृत्वाऽसौ यथाऽऽज्ञां शिरसा हरेः ।
एवमुक्त्वा स भगवांस्तत्रैवान्तरधायत ॥ १३.२३३.२७ ॥
'சரி' என்று சொல்லி அவன் ஹரியின் ஆணையைத் தலை வணங்கி ஏற்றான்; இவ்வாறு சொல்லி அந்தப் பகவான் அங்கேயே மறைந்தார்.
13.233.28
प्राप चैनं मुहूर्तेन स्वं स्थानं देवसंज्ञितम् ।
तां चैव प्रकृतिं प्राप्य एकीभावगतोऽभवत् ॥ १३.२३३.२८ ॥
ஒரு கணத்தில் அவர் தம் 'தேவ' எனப்படும் இடத்தை அடைந்தார்; தம் மூல இயற்கையை அடைந்து ஒருமையுற்றார்.
13.233.31
बहवो बलिनः पृथ्व्यां दैत्यदानवराक्षसाः ।
भविष्यन्ति तपोयुक्ता वरानप्राप्स्यन्ति चोत्तमान् ॥ १३.२३३.३१ ॥
பூமியில் பல வலிமை மிக்க தைத்தியர், தானவர், ராட்சசர்கள் இருப்பார்கள்; அவர்கள் தவத்துடன் கூடியவர்களாய் உயர்ந்த வரங்களைப் பெறுவார்கள்.
13.233.33
तत्र न्याय्यमिदं कर्तुं भारावतरणं मया ।
अथ नानासमुद्भूतैर्वसुधायां यथाक्रमम् ॥ १३.२३३.३३ ॥
அங்கே இதைச் செய்வது எனக்கு நியாயமானது: பூமியின் பாரத்தை இறக்குவது; பின்னர் பூமியில் பல வகையாய்த் தோன்றியவர்களைக் கொண்டு முறைப்படி அதைச் செய்வேன்.
13.233.35
मया ह्येषा हि ध्रियते पातालस्थेन भोगिना ।
तस्मात्पृथ्व्याः परित्राणं करिष्ये संभवं गतः ॥ १३.२३३.३५ ॥
பாதாளத்தில் வாழும் பாம்பினால் தாங்கப்படும் இந்தப் பூமியை நான் தாங்குகிறேன். ஆகையால் நான் பிறப்பெடுத்து பூமியைக் காப்பேன்.
13.233.37
वाराहं नारसिहं च वामनं मानुषं तथा ।
एभिर्मया निहन्तव्याः दुर्विनीताः सुरारयः ॥ १३.२३३.३७ ॥
வராக, நரசிம்ம, வாமன மற்றும் மனித வடிவங்களால் என்னால் அடக்கப்பட வேண்டிய தேவர்களின் பகைவர்கள், ஒழுக்கமற்ற அசுரர்கள்.
13.233.38
अथ भूयो जगत्स्रष्टा भोःशब्देनानुनादयन् ।
सरस्वतीमुच्चचार तत्र सारस्वतोऽभवत् ॥ १३.२३३.३८ ॥
பின்னர் உலகைப் படைத்தவர் 'போஹ்' என்ற ஒலியால் எதிரொலிக்கச் செய்து சரஸ்வதியை உரக்க உச்சரித்தார்; அங்கே சாரஸ்வதன் தோன்றினான்.
13.233.39
अपान्तरतमा नाम सुतो वाक्संभवः प्रभोः ।
भूतभव्यभविष्यज्ञः सत्यवादी दृढव्रतः ॥ १३.२३३.३९ ॥
அபாந்தரதமா என்ற, பிரபுவின் வாக்கிலிருந்து பிறந்த மகன்; இறந்த, இருக்கும், எதிர்வரும் காலங்களை அறிந்தவன், உண்மை பேசுபவன், உறுதியான விரதம் உடையவன்.
13.233.40
तमुवाच नतं मूर्ध्ना देवानामादिवरव्ययः ।
वेदाख्याने श्रुतिः कार्या त्वया मतिमतांवर ॥ १३.२३३.४० ॥
தேவர்களின் ஆதியும், சிறந்தவனும், அழியாதவனுமானவர் தலை வணங்கிய அவனிடம் கூறினார் — அறிவாளிகளில் சிறந்தவனே, வேதங்களின் விவரிப்பில் நீ சுருதியைப் பின்பற்ற வேண்டும்.
13.233.41
तस्मात्कुरु यथाज्ञप्तं ममैतद्वचनं मुने ।
तेन भिन्नास्तदा वेदा मनोः स्वायंभुवेन्तरे ॥ १३.२३३.४१ ॥
ஆகையால், முனிவனே, நான் கட்டளையிட்டபடியே இவ்வார்த்தையைச் செய். அதனால் அக்காலத்தில், ஸ்வாயம்புவ மனுவின் மன்வந்தரத்தில் வேதங்கள் பிரிக்கப்பட்டன.
13.233.43
मन्वन्तरेषु पुत्र त्वमेवं लोकप्रवर्तकः ।
भविष्यस्यचलो ब्रह्मन्नप्रधृष्यश्च नित्यशः ॥ १३.२३३.४३ ॥
மகனே, மன்வந்தரங்களில் நீ இவ்வாறு உலகை நடத்துபவனாக இருப்பாய். பிரம்மனே, நீ எப்போதும் அசையாதவனாகவும் அடக்க முடியாதவனாகவும் இருப்பாய்.
13.233.44
पुनस्तिष्ये च संप्राप्ते कुरवो नाम भारताः ।
भविष्यन्ति महात्मानो राजानः प्रथिता भुवि ॥ १३.२३३.४४ ॥
மீண்டும் திஷ்ய யுகம் வரும்போது, குரு என்ற பெயருடைய பாரதர்கள் இருப்பார்கள்; பூமியில் புகழ்பெற்ற மகாத்மா அரசர்களாக அவர்கள் ஆவார்கள்.
13.233.45
तेषां त्वत्तः प्रसूतानां कुलभेदो भविष्यति ।
परस्परविनाशार्थं त्वामृते द्विजसत्तम ॥ १३.२३३.४५ ॥
துவிஜர்களில் சிறந்தவனே, உன்னிடமிருந்து பிறக்கும் அவர்களுக்கிடையே குலப்பிரிவு உண்டாகும்; ஒருவரையொருவர் அழிப்பதற்காக; உன்னைத் தவிர.
13.233.47
धर्माणां विविधानां च कर्ता ज्ञानकरस्तथा ।
भविष्यसि तपोयुक्तो न च रागाद्विमोक्ष्यसे ॥ १३.२३३.४७ ॥
நீ பலவகையான தர்மங்களின் கர்த்தாவும், ஞானத்தை உருவாக்குபவனுமாக இருப்பாய்; தவத்துடன் கூடியவனாக இருந்தும் ஆசையிலிருந்து விடுபட மாட்டாய்.
13.233.48
वीतरागश्च पुत्रस्ते परमात्मा भविष्यति ।
महेश्वरप्रसादेन नैतद्वचनमन्यथा ॥ १३.२३३.४८ ॥
உன் மகன் ஆசையற்ற பரமாத்மாவாக இருப்பான்; மகேஸ்வரனின் அருளால் இந்த வார்த்தை பொய்யாகாது.
13.233.49
यं मानसं वै प्रवदन्ति विप्राः ।
पितामहस्योत्तमबुद्धियुक्तम्।
वसिष्ठमग्र्यं च तपोनिधानं ।
यस्यातिसूर्यं व्यरिरिच्यते भाः ॥ १३.२३३.४९ ॥
பிதாமகரின் மனதிலிருந்து பிறந்தவர் என்று பிராமணர்கள் கூறும், உயர்ந்த அறிவுடையவரும், முதன்மையானவரும், தவத்தின் பொக்கிஷமுமான வசிஷ்டர்; யாருடைய ஒளி சூரியனையும் மிஞ்சுகிறதோ.
13.233.50
तस्यान्वपे चापि ततो महर्षिः ।
पराशरो नाम महाप्रभावः।
पिता स ते वेदनिधिर्वरिष्ठो ।
महातपा वै तपसो निवासः ॥ १३.२३३.५० ॥
அவருக்குப் பின் அவருடைய வம்சத்தில் பெரும் ஆற்றல் கொண்ட மகரிஷி பராசரர் என்ற பெயரில் தோன்றினார். அவர் உன் தந்தை; வேதங்களின் பொக்கிஷம், சிறந்தவர், பெரும் தவம் செய்தவர், தவத்தின் இருப்பிடம்.
13.233.51
कानीनगर्भः पितृकन्यकायां ।
तस्मादृषेस्त्वं भविता च पुत्रः ॥ १३.२३३.५१ ॥
தந்தையின் மகளிடம், கானீனக் கர்ப்பத்தினால், அந்த ரிஷியிடமிருந்து நீ மகனாகப் பிறப்பாய்.
13.233.54
अनादिनिधनं लोके चक्रहस्तं च मां मुने ।
अनुध्यानान्मम मुने नैतद्वचनमन्यथा।
भविष्यति महासत्व ख्यातिश्चाप्यतुला तव ॥ १३.२३३.५४ ॥
முனிவரே, உலகில் நான் தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாதவன், சக்கரம் ஏந்தியவன். முனிவரே, என் தியானத்தால் இந்தச் சொல் பொய்யாகாது. மகாசத்துவனே, உன் புகழும் ஒப்பற்றதாகும்.
13.233.56
यत्किंचिद्विद्यते लोके सर्वं तन्मद्विचेष्टितम् ।
अन्यो ह्यन्यं चिन्तयति स्वच्छन्दं विदधाम्यहम् ॥ १३.२३३.५६ ॥
உலகில் எது இருந்தாலும் அது அனைத்தும் என் செயலே. ஒருவன் மற்றொருவனைப் பற்றி நினைக்கிறான்; ஆனால் நான் என் விருப்பப்படியே விதிக்கிறேன்.
13.233.57
एवं सारस्वतमृषिमपांतरतमं तथा ।
युक्त्वा वचनमीशानः साधयस्वेत्यथाब्रवीत् ॥ १३.२३३.५७ ॥
இவ்வாறு ஈசானன் சாரஸ்வதரான ரிஷி அபாந்தரதமரிடம் இந்தச் சொல்லைக் கூறி, 'இதை நிறைவேற்று' என்றான்.
13.233.58
सोहं तस्य प्रसादेन देवस्य हरिमेधसः ।
अपांतरतमो नाम्ना ततो जातोऽऽज्ञया हरेः ॥ १३.२३३.५८ ॥
நான், அந்தத் தேவன் ஹரிமேதஸின் அருளால், ஹரியின் ஆணையால், 'அபாந்தரதமஸ்' என்ற பெயரில் அங்கிருந்து பிறந்தேன்.
13.233.62
त्रिराप्लुत्य जलाभ्यासे दत्त्वा ब्राह्मणदक्षिणाम् ।
अभ्यर्च्य देवायतनं ततः प्रायाद्यथागतम् ॥ १३.२३३.६२ ॥
நீரில் மூன்று முறை நீராடி, அந்தணருக்கு தட்சிணை அளித்து, தேவாலயத்தில் வழிபட்டு, பின்னர் வந்த வழியே திரும்பிச் செல்ல வேண்டும்.
13.233.63
एतद्विधानं सर्वेषां तीर्थंतीर्थमिति प्रिये ।
समीपतीर्थस्नानात्तु दूरतीर्थं सुपूजितम् ॥ १३.२३३.६३ ॥
அன்பே, இந்த விதி எல்லா தீர்த்தங்களுக்கும் பொருந்தும். அருகிலுள்ள தீர்த்தத்தில் நீராடுவதால், தொலைவிலுள்ள தீர்த்தம் நன்கு போற்றப்படுகிறது.
13.233.64
आदिप्रभृतिशुद्धस्य तीर्थस्नानं शुभं भवेत् ।
तपोर्थं पापनाशार्थं शौचार्थं तीर्थगाहनम् ॥ १३.२३३.६४ ॥
தொடக்கத்திலிருந்தே தூயவனுக்கு தீர்த்த நீராடல் மங்களமானது. தவத்திற்காகவும், பாவ நாசத்திற்காகவும், தூய்மைக்காகவும் தீர்த்தத்தில் மூழ்குதல் செய்யப்படுகிறது.