Mahābhārata · Adhyāya 13.243

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

13.243.1

देवदेव नमस्तेऽस्तु कालसूदन शङ्कर ।
लोकेषु विविधा धर्मास्त्वत्प्रसादान्मया श्रुताः ॥ १३.२४३.१ ॥

O Gott der Götter, Vernichter der Zeit, Śaṅkara, Ehre sei dir! Durch deine Gnade habe ich die vielfältigen Dharmas der Welten gehört.

13.243.2

विशिष्टं सर्वधर्मेभ्यः शाश्वतं ध्रुवमव्ययम् ।
श्रुतुमिच्छाम्यहं सर्वमत्र मुह्यति मे मनः ॥ १३.२४३.२ ॥

Ich möchte das hören, was über allen Dharmas steht, ewig, fest und unvergänglich ist; in dieser Sache ist mein Geist verwirrt.

13.243.3

केचिन्मोक्षं प्रशंसन्ति केचिद्यज्ञफलं द्विजाः ।
वानप्रस्थं पुनः केचिद्गार्हस्थ्यं केचिदाश्रमम् ॥ १३.२४३.३ ॥

Manche preisen die Befreiung, manche Brahmanen den Lohn des Opfers. Wieder andere preisen den Waldeinsiedler, andere das Hausherrenleben, andere den Lebensabschnitt.

13.243.4

राजधर्माश्रयं केचित्केचित्स्वाध्यायमेव च ।
ब्रह्मचर्याश्रमं केचित्केचिद्वाक्संयमाश्रयम् ॥ १३.२४३.४ ॥

Manche preisen das Sich-Stützen auf die Pflichten des Königs, manche das Veda-Studium, und manche den Stand des ehelosen Schülers. Manche preisen das Sich-Stützen auf die Zügelung der Rede.

13.243.5

मातरं पितरं केचित्सेवमाना दिवं गताः ।
अहिंसया परः स्वर्गे सत्येन च महीयते ॥ १३.२४३.५ ॥

Manche gingen, indem sie Mutter und Vater dienten, in den Himmel. Durch Gewaltlosigkeit wird der Höchste im Himmel geehrt, und ebenso durch Wahrhaftigkeit.

13.243.6

आहवेऽभिमुखाः केचिन्निहतास्त्रिदिवं गताः ।
केचिदुञ्छवृत्ते सिद्धाः स्वर्गमार्गं समाश्रिताः ॥ १३.२४३.६ ॥

Manche, im Kampf dem Feind zugewandt, wurden erschlagen und gingen in den Himmel; manche, durch ein Leben des Ährenlesens vollendet, haben sich dem Himmelsweg anvertraut.

13.243.7

आर्जवेनापरे युक्ता महतां पूजते रताः ।
ऋजवो नाकपृष्ठे तु शुद्धात्मानः प्रतिष्ठिताः ॥ १३.२४३.७ ॥

Andere, mit Aufrichtigkeit verbunden und an der Verehrung der Großen erfreut, und die Aufrichtigen mit reiner Seele, sind auf dem Rücken des Himmels gegründet.

13.243.8

एवं बहुविधैर्लोके धर्मद्वारैः सुसंवृतैः ।
ममापि मतिराविद्धा मेघलेखेव वायुना ॥ १३.२४३.८ ॥

In der Welt sind die vielen Tore des Dharma so gut verschlossen; doch mein Sinn ist erschüttert wie eine Wolkenreihe vom Wind.

13.243.9

एतस्मिन्संशयस्थाने संशयच्छेदकारि यत् ।
वचनं ब्रूहि देवेश निश्चयज्ञानसंज्ञितम् ॥ १३.२४३.९ ॥

An diesem Ort des Zweifels sprich, o Herr der Götter, das Wort, das den Zweifel durchschneidet, das Wort, das Gewissheitswissen heißt.

13.243.10

एवं पृष्टः स्वया देव्या महादेवः पिनाकधृक् ।
प्रोवाच मधुरं वाक्यं सूक्ष्ममध्यात्मसंश्रितम् ॥ १३.२४३.१० ॥

So von seiner eigenen Göttin befragt, sprach Mahādeva, der Träger des Pināka-Bogens, süße Worte, fein und im inneren Selbst gegründet.

13.243.11

न्यायतस्त्वं महाभागे श्रोतुकामाऽसि निश्चयम् ।
एतदेव विशिष्टं ते यत्त्वं पृच्छसि मां प्रिये ॥ १३.२४३.११ ॥

Mit Recht, o Hochbeglückte, wünschst du die Gewissheit zu hören; das ist deine Auszeichnung, Geliebte, dass du mich fragst.

13.243.12

सर्वत्र विहितो धर्मः स्वर्गलोकफलाश्रितः ।
बहुद्वारस्य धर्मस्य नेहास्ति विफलाः क्रियाः ॥ १३.२४३.१२ ॥

Der überall vorgeschriebene Dharma gründet auf der Frucht der Himmelswelt; im Dharma mit vielen Toren ist hier keine Handlung vergeblich.

13.243.13

यस्मिन्यस्मिंश्च विषये योयो याति विनिश्चयम् ।
तं तमेवाभिजानाति नान्यं धर्मं शुचिस्मिते ॥ १३.२४३.१३ ॥

O du mit reinem Lächeln, in welcher Sache jemand zu einer Überzeugung gelangt, das erkennt er eben, nicht einen anderen Dharma.

13.243.14

शृणु देवि समासेन मोक्षद्वारसमनुत्तमम् ।
एतद्धि सर्वधर्माणां विशिष्टं शुभमव्ययम् ॥ १३.२४३.१४ ॥

Höre, Göttin, kurz gesagt: Dies ist das höchste Tor der Befreiung. Nur dies ist das vorzüglichste aller Dharmas, verheißungsvoll und unvergänglich.

13.243.15

नास्ति मोक्षात्परं देवि मोक्ष एव परा गतिः ।
सुखमात्यन्तिकं श्रेष्ठमनिवृत्तं च तद्विदुः ॥ १३.२४३.१५ ॥

Göttin, es gibt nichts Höheres als die Befreiung; die Befreiung allein ist das höchste Ziel. Man nennt sie das absolute, beste, nicht wiederkehrende Glück.

13.243.16

नात्र देवि जरा मृत्युः शोको वा दुःखमेव वा ।
अनुत्तममचिन्त्यं च तद्देवि परमं सुखम् ॥ १३.२४३.१६ ॥

Göttin, hier gibt es weder Alter noch Tod, weder Kummer noch Leid. Das ist das unübertroffene, unfassbare, höchste Glück.

13.243.17

ज्ञानानामुत्तमं ज्ञानं मोक्षज्ञानं विदुर्बुधाः ।
ऋषिभिर्देवसङ्घैश्च प्रोच्यते परमं पदम् ॥ १३.२४३.१७ ॥

Unter allen Erkenntnissen wissen die Weisen, dass die Erkenntnis der Befreiung die höchste ist. Von den Weisen und den Scharen der Götter wird sie als höchster Zustand verkündet.

13.243.18

नित्यमक्षरमक्षोभ्यमजेयं शाश्वतं शिवम् ।
विशन्ति तत्पदं प्राज्ञाः स्पृहणीयं सुरोत्तमैः ॥ १३.२४३.१८ ॥

Ewig, unvergänglich, unerschütterlich, unbesiegbar, beständig, heilvoll: In jenen Zustand treten die Weisen ein, den die besten der Götter ersehnen.

13.243.19

दुःखादिश्च दुरन्तश्च संसारोयं प्रकीर्तितः ।
शोकव्याधिजरादोषैर्मरणेन च संयुतः ॥ १३.२४३.१९ ॥

Dieses Saṃsāra beginnt im Leid und wird als endlos verkündet; es ist verbunden mit den Mängeln von Kummer, Krankheit und Alter sowie mit dem Tod.

13.243.20

यथा ज्योतिर्गणा व्योम्नि विवर्तन्ते पुनःपुनः ।
तस्य मोक्षस्य मार्गोऽयं श्रुयतां शुभलक्षणे ॥ १३.२४३.२० ॥

Wie die Schar der Gestirne immer wieder am Himmel kreist, so ist dies der Weg zur Befreiung. Höre, du mit den günstigen Zeichen.

13.243.21

ब्रह्मादिस्थावरान्तश्च संसारो यः प्रकीर्तितः ।
संसारे प्राणिनः सर्वे निवर्तन्ते यथा पुनः ॥ १३.२४३.२१ ॥

In diesem Saṃsāra, das von Brahmā bis zu den unbeweglichen Dingen reicht, kehren alle Lebewesen immer wieder zurück.

13.243.22

तत्र संसारचक्रस्य मोक्षो ज्ञानेन दृश्यते ।
अध्यात्मतत्वविज्ञानं ज्ञानमित्यभिधीयते ॥ १३.२४३.२२ ॥

In diesem Rad des Saṃsāra wird die Befreiung durch Erkenntnis sichtbar; das Verständnis der Wahrheit des inneren Selbst heißt Erkenntnis.

13.243.23

ज्ञानस्य ग्रहणोपायमाचारं ज्ञानिनस्तथा ।
यथावत्सम्प्रवक्ष्यामि तत्त्वमेकमनाः शृणु ॥ १३.२४३.२३ ॥

Ich werde die Mittel zur Erlangung der Erkenntnis und das Verhalten der Wissenden genau darlegen. Höre die Wahrheit mit ungeteiltem Geist.

13.243.24

ब्राह्मणः क्षत्रियो वाऽपि भूत्वा पूर्वं गृहे स्थितः ।
आनृण्यं सर्वतः प्राप्य ततस्तान्संत्यजेद्गृहान् ॥ १३.२४३.२४ ॥

Ein Brahmane oder Kṣatriya, der zuvor im Haushalt gelebt hat, soll, nachdem er von allen Schulden befreit ist, dann diese Haushalte verlassen.

13.243.25

ततः संत्यज्य गार्हस्थ्यं निश्चितो वनमाश्रयेत् ॥ १३.२४३.२५ ॥

Dann soll er, nachdem er das Leben des Hausvaters aufgegeben hat, entschlossen in den Wald gehen.

13.243.26

वने गुरुं समाज्ञाय दीक्षितो विधिपूर्वकम् ।
दीक्षां प्राप्य यथान्यायं स्ववृत्तं परिपालयेत् ॥ १३.२४३.२६ ॥

Im Wald soll er, nachdem er einen Lehrer richtig erkannt und gemäß der Regel eingeweiht wurde, die Einweihung wie es recht ist empfangen und seinen eigenen Lebenswandel bewahren.

13.243.27

गृह्णीयादप्युपाध्यायान्मोक्षज्ञानमनिन्दितः ।
द्विविधं च पुनर्मोक्षं साङ्ख्ययोगमिति स्मृतिः ॥ १३.२४३.२७ ॥

Untadelig soll er auch vom Lehrer das Wissen um die Befreiung empfangen; die Befreiung wird als zweifach überliefert: der Weg des Sāṅkhya und der des Yoga.

13.243.28

पञ्चविंशतिविज्ञानं साङ्ख्यमित्यभिधीयते ।
ऐश्वर्यं देवसारूप्यं योगशास्त्रस्य निर्णयः।
तयोरन्यतरं ज्ञानं शृणुयाच्छिष्यतां गतः ॥ १३.२४३.२८ ॥

Das Wissen von den fünfundzwanzig Prinzipien heißt Sāṅkhya; Herrschaft und Gottähnlichkeit sind der Schluss der Yoga-Lehre. Als Schüler soll er das Wissen eines dieser beiden hören.

13.243.29

नाकालो नाप्यकाषायी नाप्यसंवत्सरोषितः ।
नासाङ्ख्ययोगो नाश्राद्धं गुरुणा स्नेहपूर्वकम्।
समः शीतोष्णहर्षादीन्विषहेत स वै मुनिः ॥ १३.२४३.२९ ॥

Nicht zur unpassenden Zeit, nicht ohne ockerfarbene Gewänder, nicht ohne ein Jahr gewohnt zu haben, nicht ohne Sāṅkhya und Yoga, nicht ohne das Śrāddha, das der Lehrer aus Zuneigung vollzieht; gleichmütig soll er Kälte und Hitze, Freude und dergleichen ertragen — das ist wahrlich der Weise.