Mahābhārata · Adhyāya 13.244
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.244.1
अनुद्विग्नमतेर्जन्तोरस्मिन्संसारमण्डले ।
शोकव्याधिजरादुःखैर्निर्वाणं नोपपद्यते ॥ १३.२४४.१ ॥
Einem Lebewesen, dessen Geist in diesem Kreis der weltlichen Existenz nicht erregt ist, wird das Nirvāṇa nicht zuteil, durch die Leiden von Kummer, Krankheit, Alter und Leid.
13.244.2
तस्मादुद्वेगजननं मनोऽवस्थानपं तथा ।
ज्ञानं ते सम्प्रवक्ष्यामि तन्मूलममृतं हि वै ॥ १३.२४४.२ ॥
Darum werde ich dir die Erkenntnis vollständig darlegen, die die Unruhe des Geistes erzeugt und ihn festigt; ihre Wurzel ist wahrlich die Unsterblichkeit.
13.244.3
शोकस्थानसहस्राणि भयस्थानशतानि च ।
दिवसेदिवसे मूढमाविशन्ति न पण्डितम् ॥ १३.२४४.३ ॥
Tausende Anlässe zu Kummer und Hunderte Anlässe zur Furcht dringen Tag für Tag in den Toren ein, nicht aber in den Weisen.
13.244.4
नष्टे धने वा दारे वा पुत्रे पितरि वा मृते ।
अहो दुःखमिति ध्यायञ्शोकस्य पदमाव्रजेत् ॥ १३.२४४.४ ॥
Wenn Reichtum, Gattin, Sohn oder Vater verloren gegangen oder gestorben sind, gelangt der Mensch, der dabei denkt: 'Ach, welch ein Leid!', in den Zustand des Kummers.
13.244.5
द्रव्येषु समतीतेषु ये शुभास्तान्न चिन्तयेत् ।
ताननाद्रियमाणस्य शोकबन्धः प्रणश्यति ॥ १३.२४४.५ ॥
Wenn die Besitztümer vergangen sind, soll man nicht an jene denken, die erfreulich waren; denn für den, der sie nicht hochhält, wird die Fessel des Kummers zerstört.
13.244.6
सम्प्रयोगादनिष्टस्य विप्रयोगात्प्रियस्य च ।
मानुषा मानसैर्दुःखैः संयुज्यन्तेऽल्पबुद्धयः ॥ १३.२४४.६ ॥
Durch die Verbindung mit dem Unangenehmen und die Trennung vom Lieben werden Menschen von geringem Verstand mit seelischen Leiden verbunden.
13.244.7
मृतं वा यदि वा नष्टं योऽतीतमनुशोचति ।
सन्तापेन च युज्येत तच्चास्य न निवर्तते ॥ १३.२४४.७ ॥
Wer um das Tote oder Verlorene trauert, um das Vergangene, wird vom Kummer ergriffen, doch es kehrt ihm nicht zurück.
13.244.8
उत्पन्नमिह मानुष्ये गर्भप्रभृति मानवम् ।
विविधान्युपवर्तन्ते दुःखानि च सुखानि च ॥ १३.२४४.८ ॥
Über den Menschen, der hier im menschlichen Dasein geboren ist, kommen vom Mutterschoß an mancherlei Leiden und Freuden.
13.244.9
तयोरेकतरो मार्गो यद्येनमभिसंनमेत् ।
सुखं प्राप्य न संहृष्येन्न दुःखं प्राप्य संज्वरेत् ॥ १३.२४४.९ ॥
Wenn einer dieser beiden Wege sich ihm nähert, soll er sich nicht freuen, wenn er Freude erlangt, und nicht erregt werden, wenn er Leid erlangt.
13.244.10
दोषदर्शी भवेत्तत्र यत्र स्नेहः प्रवर्तते ।
अनिष्टेनान्वितं पश्येद्यथा क्षिप्रं विरज्यते ॥ १३.२४४.१० ॥
Wo die Zuneigung entsteht, soll man zum Sehenden des Fehlers werden; man soll es als mit dem Unerwünschten verbunden sehen, damit man rasch leidenschaftslos wird.
13.244.11
यथा काष्ठं च काष्ठं च समेयातां महोदधौ ।
समेत्य च व्यपेयातां तद्वज्ज्ञातिसमागमः ॥ १३.२४४.११ ॥
Wie zwei Holzstücke im großen Ozean zusammentreffen und, nachdem sie sich getroffen haben, wieder auseinandergehen, so ist auch das Zusammentreffen der Verwandten.
13.244.12
अदर्शनादापतिताः पुनश्चादर्शनं गताः ।
स्नेहस्तत्र न कर्तव्यो विप्रयोगो हि तैर्ध्रुवम् ॥ १३.२४४.१२ ॥
Aus dem Nichtsichtbaren gekommen, gehen sie wieder ins Nichtsichtbare; man soll keine Zuneigung zu ihnen fassen, denn die Trennung von ihnen ist gewiss.
13.244.13
कुटुम्बपुत्रदारांश्च शरीरं धनसञ्चयम् ।
ऐश्वर्यं स्वस्तिता चेति न मुह्येत्तत्र पण्डितः ॥ १३.२४४.१३ ॥
Familie, Söhne, Ehefrauen, der Körper, die Anhäufung von Reichtum, Herrschaft und Wohlergehen: Darin soll sich der Weise nicht verblenden lassen.
13.244.14
सुखमेकान्ततो नास्ति शक्रस्यापि त्रिविष्टपे ।
तत्रापि सुमहद्दुःखं न नित्यं लभते सुखम् ॥ १३.२४४.१४ ॥
Auch für Indra im Dreiwelten-Himmel gibt es kein absolutes Glück; auch dort existiert großes Leid, und Glück wird nicht dauerhaft erlangt.
13.244.15
सुखस्यान्तरं दुःखं दुःखस्यानन्तरं सुखम् ।
क्षया निचयाः सर्वे पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ॥ १३.२४४.१५ ॥
Leid ist das Gegenteil von Glück, und Glück folgt auf Leid. Alle Ansammlungen enden im Verfall, und alle Erhebungen enden im Fall.
13.244.16
संयोगा मरणान्तं च जीवितम् ।
उच्छ्रयांश्च निपाताश्च दृष्ट्या प्रत्यक्षतस्त्रयम्।
अनित्यमसुखं चेति व्यवस्येत्सर्वमेव च ॥ १३.२४४.१६ ॥
Verbindungen enden im Tod, und ebenso das Leben. Aufstieg und Fall: diese drei sieht man unmittelbar; man soll festhalten, dass alles unbeständig und unerfreulich ist.
13.244.17
अर्थानामार्जने दुःखमार्जितानां तु रक्षणे ।
नाशे दुःखं व्यये दुःखं धिगर्थं दुःखभाजनम् ॥ १३.२४४.१७ ॥
Leid liegt im Erwerb des Reichtums, Leid im Hüten des Erworbenen; Leid im Verlust, Leid im Ausgeben. Schande über den Reichtum, das Gefäß des Leidens!
13.244.18
अर्थवन्तं नरं नित्यं पञ्चाभिघ्नन्ति शत्रवः ।
राजा चोरश्च दायादा भूतानि क्षय एव च ॥ १३.२४४.१८ ॥
Einen reichen Mann bedrängen stets fünf Feinde: der König, der Dieb, die Erben, die Elemente und der Verfall selbst.
13.244.19
अर्थमेव ह्यनर्थस्य मूलमित्यवधारय ।
न ह्यनर्थाः प्रबाधन्ते नरमर्तविवर्जितम् ॥ १३.२४४.१९ ॥
Wisse, dass der Reichtum allein die Wurzel des Unheils ist. Unglück bedrängt den Menschen nicht, der frei ist von Reichtum und sterblichem Leben.
13.244.20
अर्थप्राप्तिर्महद्दुःखमाकिञ्चिन्यं परं सुखम् ।
उपद्रवेषु चार्थानां दुःखं हि नियतं भवेत् ॥ १३.२४४.२० ॥
Reichtum zu erlangen ist großes Leid; nichts zu besitzen ist das höchste Glück. Unter den Heimsuchungen des Reichtums ist Leid gewiss.
13.244.21
धनलोभेन तृष्णाया न तृप्तिरुपलभ्यते ।
लब्धाश्रयो विवर्धेत समिद्ध इव पावकः ॥ १३.२४४.२१ ॥
Durch die Gier nach Reichtum findet das Verlangen keine Befriedigung; hat es einen Halt gefunden, wächst es wie ein entfachtes Feuer.
13.244.22
जित्वाऽपि पृथिवीं कृत्स्नां चतुःसागरमेखलाम् ।
सागराणां पुनः पारं जेतुमिच्छत्यसंशयम् ॥ १३.२४४.२२ ॥
Selbst nachdem er die ganze, von vier Meeren umgürtete Erde erobert hat, will er zweifellos auch das jenseitige Ufer der Meere erobern.
13.244.23
अलं परिग्रहेणेह दोषवान्हि परिग्रहः ।
कोशकारः क्रिमिर्देवि बध्यते हि परिग्रहात् ॥ १३.२४४.२३ ॥
Genug des Besitzes hier, denn Besitz ist fehlerhaft. O Göttin, der Seidenwurm wird gerade durch seinen Besitz gebunden.
13.244.24
एकोऽपि पृथिवीं कृत्स्नामेकच्छत्रां प्रशास्ति च ।
एकस्मिन्नेव राष्ट्रे तु स चापि निवसेन्नृपः ॥ १३.२४४.२४ ॥
Ein einziger König regiert die ganze Erde unter einem einzigen Herrschaftsschirm, und doch wohnt jener König nur in einem einzigen Reich.
13.244.25
तस्मिन्राष्ट्रेऽपि नगरमेकमेवाधितिष्ठति ।
नगरेऽपि गृहं चैकं भवेत्तस्य निवेशनम् ॥ १३.२४४.२५ ॥
Auch in diesem Reich weilt er in nur einer Stadt, und in dieser Stadt ist seine Wohnung nur ein einziges Haus.
13.244.26
एक एव प्रतिष्ठः स्यादावासस्तद्गृहेऽपि च ।
आवासे शयनं चैकं निशि यत्र प्रलीयते ॥ १३.२४४.२६ ॥
Auch sein Platz sei einer; in jenem Haus ist auch seine Wohnung eine. In jener Wohnung gibt es nur ein Lager, in dem er nachts versinkt.
13.244.27
शयनस्यार्धमेवास्य स्त्रियाश्चार्धं विधीयते ।
तदनेन प्रसङ्गेन स्वल्पेनैव हि युज्यते ॥ १३.२४४.२७ ॥
Nur die Hälfte seines Lagers gehört ihm, und die andere Hälfte wird seiner Frau bestimmt. Daher wird er durch diese Anhaftung schon durch Weniges gebunden.
13.244.28
सर्वं ममेति सम्मूढो बलं पश्यति बालिशः ।
एवं सर्वोपयोगेषु स्वल्पमस्य प्रयोजनम् ॥ १३.२४४.२८ ॥
Der verwirrte Tor, der denkt »alles ist mein«, sieht nur auf seine eigene Kraft. So ist sein wirklicher Bedarf bei allen Verwendungen gering.
13.244.29
तण्डुलप्रस्थमात्रेण यात्रा स्यात्सर्वदेहिनाम् ।
ततो भूयस्तरो योगो दुःखाय तपनाय च ॥ १३.२४४.२९ ॥
Ein einziges Maß Reis genügt für die Lebensreise aller verkörperten Wesen. Jede größere Anhaftung darüber hinaus bringt nur Leid und Qual.
13.244.30
नास्ति तृष्णासमं दुःखं नास्ति त्यागसमं सुखम् ।
सर्वान्कामान्परित्यज्य ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १३.२४४.३० ॥
Kein Leid gleicht der Gier, und kein Glück gleicht dem Verzicht. Wer alle Begierden aufgegeben hat, wird fähig zum Zustand des Brahman.
13.244.31
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः ।
योऽसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम् ॥ १३.२४४.३१ ॥
Jene Gier, die Törichte nur schwer aufgeben, die nicht altert, wenn der Mensch altert, jene lebenszerstörende Krankheit: Wer sie aufgibt, findet Glück.
13.244.32
न जातु कामः कामानामुपभोगेन शाम्यति ।
हविषा कुष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्धते ॥ १३.२४४.३२ ॥
Das Verlangen wird niemals durch den Genuss der Begierdeobjekte gestillt; wie ein mit Ghee genährtes Feuer wächst es immer wieder aufs Neue.
13.244.33
अलाभेनैव कामानां शोकं त्यजति पण्डितः ।
आयासविटपस्तीव्रः कामाग्निः कर्षणारणिः।
इन्द्रियार्थैश्च सम्मोह्य दहत्यकुशलं जनम् ॥ १३.२४४.३३ ॥
Der Weise legt den Kummer ab, eben weil er die Begierden nicht erlangt. Das wilde Feuer der Begierde mit seinen Ästen der Mühsal ist wie das Reibholz; es verwirrt den Menschen durch die Sinnesobjekte und verbrennt den Unkundigen.
13.244.34
यत्पृथिव्यां व्रीहियवं हिरण्यं पशवः स्त्रियः ।
नालमेकस्य पर्याप्तमिति पश्यन्न मुह्यति ॥ १३.२४४.३४ ॥
Wer sieht, dass Reis und Gerste, Gold, Vieh und Frauen auf der Erde nicht einmal für einen einzigen Menschen genügen, verirrt sich nicht.
13.244.35
यच्च कामसुखं लोके यच्च दिव्यं महत्सुखम् ।
तृष्णाक्षयसुखस्यैते नार्हतः षोडशीं कलाम् ॥ १३.२४४.३५ ॥
Die Lust der Begierde in der Welt und das große göttliche Glück sind nicht einmal den sechzehnten Teil des Glücks wert, das aus dem Erlöschen der Gier entsteht.
13.244.36
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेषु नैव धीरो नियोजयेत् ।
मनःषष्ठानि संयम्य नित्यमात्मनि योजयेत ॥ १३.२४४.३६ ॥
Der feste Mensch soll die Sinne nicht auf die Sinnesobjekte richten; nachdem er die Sinne, deren sechster der Geist ist, gezügelt hat, soll er sie stets auf das Selbst richten.
13.244.37
इन्द्रियाणां विसर्गेण दोषमृच्छत्यसंशयम् ।
संनियम्य नु तान्येव ततः सिद्धिमवाप्नुयात् ॥ १३.२४४.३७ ॥
Wer den Sinnen freien Lauf lässt, verfällt ohne Zweifel dem Fehler; hat man sie gänzlich gezügelt, so erlangt man Vollendung.
13.244.38
षण्णामात्मनि युक्तानामैश्वर्यं योऽधिगच्छति ।
न च पापैर्न चानर्थैः संयुज्येत विचक्षणः ॥ १३.२४४.३८ ॥
Der Weise, der über die sechs, die im Selbst geeint sind, Herrschaft erlangt, verbindet sich weder mit Sünden noch mit Unglück.
13.244.39
अप्रमत्तः सदा रक्षेदिन्द्रियाणि विचक्षणः ।
अरक्षितेषु तेष्वाशु नरो नरकमेति हि ॥ १३.२४४.३९ ॥
Der Weise soll die Sinne stets unablässig bewachen; denn wenn sie unbewacht sind, gelangt der Mensch schnell in die Hölle.
13.244.40
हृदि काममयश्चित्रो मोहसञ्चयसम्भवः ।
अज्ञानरूढमूलस्तु विवित्सापरिषेचनः ॥ १३.२४४.४० ॥
Im Herzen steht ein Baum aus Begierde, vielgestaltig, entsprungen aus einer Häufung von Verblendung; seine Wurzel ist tief in der Unwissenheit verankert, und der Wunsch zu erkennen begießt ihn.
13.244.41
रोषलोभमहास्कन्धः पुरा दुष्कृतसारवान् ।
आयासविटपस्तीव्रशोकपुष्पो भयाङ्कुरः ॥ १३.२४४.४१ ॥
Zorn und Gier sind sein großer Stamm; von alters her ist er voll vom Kern übler Taten; Mühsal sind seine Äste, heftiger Kummer seine Blüten, und Furcht seine Triebe.
13.244.42
नानासङ्कल्पपत्राढ्यः प्रमादात्परिवर्धितः ।
महतीभिः पिपासाभिः समन्तात्परिवेष्टितः ॥ १३.२४४.४२ ॥
Reich an Blättern vielfacher Vorsätze, durch Achtlosigkeit gewachsen, ist er von großen Durstgefühlen allseits umschlungen.
13.244.43
संरोहत्यकृतप्रज्ञे पादपः कामसम्भवः ।
नैव रोहति तत्वज्ञे रूढो वा छिद्यते पुनः ॥ १३.२४४.४३ ॥
Bei dem, dessen Einsicht unreif ist, sprießt der aus dem Begehren geborene Baum; bei dem, der die Wahrheit kennt, sprießt er nicht, und wenn er gewachsen ist, wird er wieder abgeschnitten.
13.244.44
कृच्छ्रोपायेष्वनित्येषु निःसारेषु फलेषु च ।
दुःखादिषु दुरन्तेषु कामयोगेषु का रतिः ॥ १३.२४४.४४ ॥
In mühsamen Mitteln, in unbeständigen und substanzlosen Früchten und in den Verbindungen des Begehrens, die im Leid beginnen und im Elend enden, welche Freude gibt es da?
13.244.45
इन्द्रियेषु च जीर्यत्सु च्छिद्यमाने तताऽऽयुषि ।
पुरस्ताच्च स्थिते मृत्यौ किं सुखं पश्यतासुखे ॥ १३.२४४.४५ ॥
Während die Sinne verfallen und das Leben abgeschnitten wird und der Tod vor dir steht, welches Glück siehst du in diesem Unglück?
13.244.46
व्याधिभिः पीड्यमानस्य नित्यं शारीरमानसैः ।
नरस्याकृतकृत्यस्य किं सुखं मरणे सति ॥ १३.२४४.४६ ॥
Für einen Menschen, der ständig von Krankheiten des Körpers und des Geistes geplagt wird und dessen Aufgaben unvollendet bleiben, welches Glück gibt es, wenn der Tod nahe ist?
13.244.47
सञ्चिन्वानं तमेवार्थं कामानामवितृप्तकम् ।
व्याघ्रः पशुमिवारण्ये मृत्युरादाय गच्छति ॥ १३.२४४.४७ ॥
Der Tod nimmt jenen Menschen mit, der unablässig Reichtum sammelt und nie von seinen Begierden gesättigt ist, so wie der Tiger im Wald ein Tier packt und davonträgt.
13.244.48
जन्ममृत्युजरादुःखैः सततं समभिद्रुतः ।
संसारे पच्यमानस्तु पापान्नोद्विजते जनः ॥ १३.२४४.४८ ॥
Ständig von den Leiden der Geburt, des Todes und des Alters heimgesucht und im Saṃsāra gequält, beunruhigt sich der Mensch dennoch nicht über das Böse.
13.244.49
केनोपायेन मर्त्यानां निवर्त्येते जरान्तकौ ।
यद्यस्ति भगवन्मह्यमेतदाचक्ष्व माचिरम् ॥ १३.२४४.४९ ॥
Durch welches Mittel werden Alter und Tod der Sterblichen abgewendet? O Gesegneter, wenn es ein solches Mittel für mich gibt, so sage es ohne Verzug.
13.244.50
तपसा वा सुमहता कर्मणा वा श्रुतेन वा ।
रसायनप्रयोगैर्वा केनात्येति जरान्तकौ ॥ १३.२४४.५० ॥
Durch große Askese, durch Handeln, durch Gelehrsamkeit oder durch den Gebrauch von Elixieren — wodurch überwindet der Mensch Alter und Tod?
13.244.51
नैतदस्ति महाभागे जरामृत्युनिवर्तनम् ।
सर्वलोकेषु जानीहि मोक्षादन्यत्र भामिनि ॥ १३.२४४.५१ ॥
Ein solches Mittel, Alter und Tod abzuwenden, gibt es nicht, o Hochgesegnete. Wisse, o Strahlende, dass es in allen Welten keinen anderen Weg gibt als die Befreiung.
13.244.52
न धनेन न राज्येन नोग्रेण तपसाऽपि वा ।
मरणं नातितरते विना मुक्त्या शरीरिणः ॥ १३.२४४.५२ ॥
Weder durch Reichtum, noch durch Königsherrschaft, noch selbst durch strenge Askese überwindet ein verkörpertes Wesen den Tod; ohne Befreiung kann es den Tod nicht überwinden.
13.244.53
अश्वमेधसहस्राणि वाजपेयशतानि च ।
न तरन्ति जरामृत्यू निर्वाणाधिगमाद्विना ॥ १३.२४४.५३ ॥
Tausende Pferdeopfer und hunderte Vājapeya-Riten bringen ohne das Erlangen des Nirvāṇa nicht über Alter und Tod hinaus.
13.244.54
ऐस्वर्यं धनधान्यं च विद्यालाभस्तपस्तथा ।
रसायनप्रयोगाद्वै न तरन्ति जरान्तकौ ॥ १३.२४४.५४ ॥
Herrschaft, Reichtum und Getreide, der Erwerb von Wissen, Askese und ebenso der Gebrauch von Elixieren — durch keines davon überwinden die Menschen Alter und Tod.
13.244.55
दानयज्ञतपःशीलरसायनविदोऽपि वा ।
स्वाध्यायनिरता वाऽपि न तरन्ति जरान्तकौ ॥ १३.२४४.५५ ॥
Selbst jene, die sich auf Gabe, Opfer, Askese, gutes Betragen und Verjüngungselixiere verstehen, oder die dem Vedastudium hingegeben sind, können Alter und Tod nicht überwinden.
13.244.56
देवदानवगन्धर्वकिन्नरोरगराक्षसान् ।
स्ववशे कुरुते कालो न कालस्यास्त्यगोचरः ॥ १३.२४४.५६ ॥
Die Zeit unterwirft sich Götter, Dānavas, Gandharvas, Kinnaras, Schlangen und Rākṣasas; nichts liegt außerhalb der Reichweite der Zeit.
13.244.57
न ह्यहानि निवर्तन्ते न मासा न पुनः क्षपाः ।
स्रेयं प्रपद्यते ध्यानमजस्रं ध्रुवमव्ययम् ॥ १३.२४४.५७ ॥
Tage kehren nicht zurück, auch Monate nicht, und Nächte kommen nicht wieder. Die höchste Meditation erlangt unablässig das Feste und Unvergängliche.
13.244.58
स्रवन्ति न निवर्तन्ते स्रोतांसि सरितामिव ।
आयुरादाय मर्त्यानामहोरात्रेषु सन्ततम् ॥ १३.२४४.५८ ॥
Wie die Ströme der Flüsse fließen und nicht zurückkehren, so fließen sie, das Leben der Sterblichen mit sich nehmend, unablässig durch Tag und Nacht.
13.244.59
जीवितं सर्वभूतानामक्षयः क्षपयन्नसौ ।
आदित्यो ह्यस्तमभ्येति पुनः पुनरुदेति च ॥ १३.२४४.५९ ॥
Das Leben aller Wesen ist nicht unvergänglich; jene Sonne, es verringernd, geht unter und geht immer wieder auf.
13.244.60
यस्यां रात्र्यां व्यतीतायामायुरल्पतरं भवेत् ।
गाधोदके मत्स्य इव किन्नु तस्य कुमारता ॥ १३.२४४.६० ॥
Nach welcher Nacht das Leben noch kürzer wird, wie ein Fisch im tiefen Wasser, was ist dann seine Kindheit?
13.244.61
मरणं हि शरीरस्य नियतं ध्रुवमेव च ।
तिष्ठन्नपि क्षणं सर्वः कालस्यैति वशं पुनः ॥ १३.२४४.६१ ॥
Der Tod des Körpers ist gewiss und unabwendbar. Jeder, der einen Augenblick steht, fällt wieder in die Macht der Zeit.
13.244.62
न म्रियेरन्न जीर्येरन्यदि स्युः सर्वदेहिनः ।
न चानिष्टं प्रवर्तेत शोको वा प्राणिनं क्वचित् ॥ १३.२४४.६२ ॥
Wenn alle verkörperten Wesen nicht stürben und nicht alterten, geschähe kein Unheil, und Kummer träfe kein lebendes Wesen.
13.244.63
अप्रमत्तः प्रमत्तेषु कालो भूतेषु तिष्ठति ।
अप्रमत्तस्य कालस्य क्षयं प्राप्तो न मुच्यते ॥ १३.२४४.६३ ॥
Die Zeit steht wachsam unter den unachtsamen Wesen; wer vom wachsamen Zeitlauf zum Untergang gelangt ist, wird nicht befreit.
13.244.64
श्वःकार्यमद्य कुर्वीत पूर्वाह्णे चापराह्णिकम् ।
कोपि तद्वेद यत्रासौ मृत्युना नाभिवीक्षितः ॥ १३.२४४.६४ ॥
Man soll die Aufgabe von morgen heute erledigen, und die des Vormittags vor dem Nachmittag. Wer weiß, an welchem Ort er noch nicht vom Tod gesehen wurde?
13.244.65
वर्षास्विदं करिष्यामि इदं ग्रीष्मवसन्तयोः ।
इति बालश्चिन्तयति अन्तरायं न बुध्यति ॥ १३.२४४.६५ ॥
»In der Regenzeit werde ich dies tun, im Sommer und im Frühling jenes« — so denkt das Kind, und es bemerkt das Hindernis dazwischen nicht.
13.244.66
इदं मे स्यादिदं मे स्यादित्येवं मनसा नराः ।
अनवाप्तेषु कामेषु ह्रियन्ते मरणं प्रति ॥ १३.२४४.६६ ॥
Menschen, die im Geist denken: »Dies soll mein sein, dies soll mein sein«, werden zum Tod fortgerissen, ehe ihre Wünsche erfüllt sind.
13.244.67
कालपाशेन बद्धानामहन्यहनि जीर्यताम् ।
का श्रद्धा प्राणिनां मार्गे विषमे भ्रमतां सदा ॥ १३.२४४.६७ ॥
Welches Vertrauen können Lebewesen haben, die von der Schlinge der Zeit gebunden sind, Tag für Tag altern und stets auf einem unwegsamen Pfad irren?
13.244.68
युवैव धर्मशीलः स्यादनिमित्तं हि जीवितम् ।
फलानामिव पक्वानां सदा हि पतनाद्भयम् ॥ १३.२४४.६८ ॥
Man soll schon in der Jugend dem Dharma ergeben sein, denn das Leben hat kein Vorzeichen; wie reife Früchte besteht stets die Furcht vor dem Fallen.
13.244.69
मर्त्यस्य किं धनैर्दारैः पुत्रैर्भोगैः प्रियैरपि ।
एकाह्ना सर्वमुत्सृज्य मृत्योस्तु वशमन्वियात्। ॥ १३.२४४.६९ ॥
Was nützen dem Sterblichen Reichtum, Frauen, Söhne, Genüsse und selbst geliebte Menschen? An einem einzigen Tag muss er alles aufgeben und unter die Macht des Todes gehen.
13.244.70
जायामानांश्च सम्प्रेक्ष्य म्रियमाणांस्तथैव च ।
न संवेगोस्ति चेत्पुंसः काष्ठलोसमो हि सः ॥ १३.२४४.७० ॥
Wenn ein Mensch auch beim Anblick von Geburt und Sterben anderer keine Erregung empfindet, dann gleicht er einem Stück Holz oder einer Erdscholle.
13.244.71
विनाशिनो ह्यध्रुवजीवितस्य ।
किं बन्धुभिर्मित्रपरिग्रहैश्च।
विहाय यद्गच्छति सर्वमेवं ।
क्षणेन गत्वा न निवर्तते च ॥ १३.२४४.७१ ॥
Was nützen Verwandte und ein Kreis von Freunden dem, dessen Leben vergänglich und unbeständig ist? Er geht fort und lässt alles zurück; wer in einem Augenblick gegangen ist, kehrt nicht zurück.
13.244.72
एवं चिन्तयतो नित्यं सर्वार्थानामनित्यताम् ।
उद्वेगो जायते शीघ्रं निर्वाणस्य पुरस्सरः ॥ १३.२४४.७२ ॥
Bei dem, der stets so über die Vergänglichkeit aller Dinge nachdenkt, entsteht bald Erregung, der Vorbote der Erlösung.
13.244.73
तेनोद्वेगेन चाप्यस्य विमर्शो जायते पुनः ।
विमर्शो नाम वैराग्यं सर्वद्रव्येषु जायते ॥ १३.२४४.७३ ॥
Durch diese Erregung entsteht in ihm wieder Nachdenken; dieses Nachdenken heißt Vairāgya, Entsagung gegenüber allen Dingen.
13.244.74
वैराग्येण परां शान्तिं लभन्ते मानवाः शुभे ।
मोक्षस्योपनिषद्दिव्यं वैराग्यमिति निश्चितम् ॥ १३.२४४.७४ ॥
Durch Vairāgya erlangen die Menschen höchsten Frieden, o Glückverheißende. Vairāgya ist gewiss die göttliche geheime Lehre der Befreiung.
13.244.75
एतत्ते कथितं देवि वैराग्योत्पादनं वचः ।
एवं सञ्चिन्त्य सञ्चिन्त्य मुच्यन्ते हि मुमुक्षवः ॥ १३.२४४.७५ ॥
O Göttin, dir wurde diese Rede verkündet, die Entsagung erzeugt. So werden die nach Befreiung Strebenden, immer wieder nachsinnend, gewiss erlöst.