மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.244
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.244.1
अनुद्विग्नमतेर्जन्तोरस्मिन्संसारमण्डले ।
शोकव्याधिजरादुःखैर्निर्वाणं नोपपद्यते ॥ १३.२४४.१ ॥
இந்தச் சம்சார வட்டத்தில், மனம் கலங்காத உயிருக்கு, துக்கம், நோய், முதுமை ஆகிய துன்பங்களால் நிர்வாணம் கிடைப்பதில்லை.
13.244.2
तस्मादुद्वेगजननं मनोऽवस्थानपं तथा ।
ज्ञानं ते सम्प्रवक्ष्यामि तन्मूलममृतं हि वै ॥ १३.२४४.२ ॥
ஆகையால், மனதின் கலக்கத்தையும் அதை நிலைநிறுத்தும் வழியையும் பற்றிய ஞானத்தை உனக்கு விரிவாக உரைப்பேன்; அதன் வேர் அமிழ்தமே.
13.244.3
शोकस्थानसहस्राणि भयस्थानशतानि च ।
दिवसेदिवसे मूढमाविशन्ति न पण्डितम् ॥ १३.२४४.३ ॥
துக்கத்தின் ஆயிரம் இடங்களும் பயத்தின் நூறு இடங்களும் நாளுக்கு நாள் மூடனுள் நுழைகின்றன; ஞானியுள் அல்ல.
13.244.4
नष्टे धने वा दारे वा पुत्रे पितरि वा मृते ।
अहो दुःखमिति ध्यायञ्शोकस्य पदमाव्रजेत् ॥ १३.२४४.४ ॥
செல்வம், மனைவி, மகன் அல்லது தந்தை இழக்கப்பட்டாலோ இறந்தாலோ, 'ஐயோ, என்ன துன்பம்!' என்று நினைத்தபடி மனிதன் துக்கத்தின் நிலையை அடைகிறான்.
13.244.5
द्रव्येषु समतीतेषु ये शुभास्तान्न चिन्तयेत् ।
ताननाद्रियमाणस्य शोकबन्धः प्रणश्यति ॥ १३.२४४.५ ॥
பொருள்கள் கடந்து போனபின், இனிமையானவற்றை நினைக்கக் கூடாது; அவற்றை மதிக்காதவனின் துக்கப் பிணைப்பு அழிகிறது.
13.244.6
सम्प्रयोगादनिष्टस्य विप्रयोगात्प्रियस्य च ।
मानुषा मानसैर्दुःखैः संयुज्यन्तेऽल्पबुद्धयः ॥ १३.२४४.६ ॥
விரும்பத்தகாதவற்றுடன் சேர்க்கையாலும் விருப்பமானவற்றிலிருந்து பிரிவாலும், குறைந்த அறிவுடைய மனிதர்கள் மனத் துன்பங்களால் பிணைக்கப்படுகின்றனர்.
13.244.7
मृतं वा यदि वा नष्टं योऽतीतमनुशोचति ।
सन्तापेन च युज्येत तच्चास्य न निवर्तते ॥ १३.२४४.७ ॥
இறந்தவனையோ அல்லது இழந்தவனையோ, கடந்து போனவனுக்காக யார் வருந்துகிறானோ, அவன் துயரத்தில் மூழ்குகிறான்; அது அவனுக்குத் திரும்பி வருவதில்லை.
13.244.8
उत्पन्नमिह मानुष्ये गर्भप्रभृति मानवम् ।
विविधान्युपवर्तन्ते दुःखानि च सुखानि च ॥ १३.२४४.८ ॥
மனித வாழ்வில் பிறந்த மனிதனுக்கு, கருவிலிருந்தே பலவகையான துன்பங்களும் இன்பங்களும் வந்தடைகின்றன.
13.244.9
तयोरेकतरो मार्गो यद्येनमभिसंनमेत् ।
सुखं प्राप्य न संहृष्येन्न दुःखं प्राप्य संज्वरेत् ॥ १३.२४४.९ ॥
இவ்விரண்டில் ஒரு வழி இவனை அணுகினால், இன்பம் அடைந்து மகிழக் கூடாது; துன்பம் அடைந்து வருந்தக் கூடாது.
13.244.10
दोषदर्शी भवेत्तत्र यत्र स्नेहः प्रवर्तते ।
अनिष्टेनान्वितं पश्येद्यथा क्षिप्रं विरज्यते ॥ १३.२४४.१० ॥
எங்கே பற்று எழுகிறதோ அங்கே குற்றம் காண்பவனாக இருக்க வேண்டும்; விரும்பத்தகாதவற்றுடன் இணைந்திருப்பதைக் காண வேண்டும், அதனால் விரைவில் பற்றற்றுப் போவான்.
13.244.11
यथा काष्ठं च काष्ठं च समेयातां महोदधौ ।
समेत्य च व्यपेयातां तद्वज्ज्ञातिसमागमः ॥ १३.२४४.११ ॥
பெருங்கடலில் இரண்டு மரத்துண்டுகள் சந்தித்து, சந்தித்த பின் பிரிவது போல, உறவினர்களின் சந்திப்பும் அவ்வாறே.
13.244.12
अदर्शनादापतिताः पुनश्चादर्शनं गताः ।
स्नेहस्तत्र न कर्तव्यो विप्रयोगो हि तैर्ध्रुवम् ॥ १३.२४४.१२ ॥
காணாமையிலிருந்து வந்து மீண்டும் காணாமையை அடைகிறார்கள்; அவர்களிடத்தில் பற்று வைக்கக் கூடாது, ஏனெனில் அவர்களைப் பிரிதல் உறுதி.
13.244.13
कुटुम्बपुत्रदारांश्च शरीरं धनसञ्चयम् ।
ऐश्वर्यं स्वस्तिता चेति न मुह्येत्तत्र पण्डितः ॥ १३.२४४.१३ ॥
குடும்பம், மகன்கள், மனைவியர், உடல், செல்வக் குவியல், ஐசுவரியம், நலன் ஆகியவற்றில் அறிவுள்ளவன் மயங்கக்கூடாது.
13.244.14
सुखमेकान्ततो नास्ति शक्रस्यापि त्रिविष्टपे ।
तत्रापि सुमहद्दुःखं न नित्यं लभते सुखम् ॥ १३.२४४.१४ ॥
மூவுலகிலும் இந்திரனுக்கும் முழுமையான நிலையான இன்பம் இல்லை; அங்கும் பெரும் துன்பம் உண்டு, இன்பம் என்றும் நிலைப்பதில்லை.
13.244.15
सुखस्यान्तरं दुःखं दुःखस्यानन्तरं सुखम् ।
क्षया निचयाः सर्वे पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ॥ १३.२४४.१५ ॥
இன்பத்தின் பின் துன்பம், துன்பத்தின் பின் இன்பம். எல்லாச் சேமிப்புகளும் அழிவில் முடியும்; எல்லா உயர்வுகளும் வீழ்ச்சியில் முடியும்.
13.244.16
संयोगा मरणान्तं च जीवितम् ।
उच्छ्रयांश्च निपाताश्च दृष्ट्या प्रत्यक्षतस्त्रयम्।
अनित्यमसुखं चेति व्यवस्येत्सर्वमेव च ॥ १३.२४४.१६ ॥
சேர்க்கைகள் மரணத்தில் முடியும்; வாழ்வும் அப்படியே. உயர்வும் வீழ்ச்சியும் இவை மூன்றும் கண்ணால் காணப்படுகின்றன. எல்லாம் நிலையற்றவை, துன்பமானவை என்று உறுதி செய்ய வேண்டும்.
13.244.17
अर्थानामार्जने दुःखमार्जितानां तु रक्षणे ।
नाशे दुःखं व्यये दुःखं धिगर्थं दुःखभाजनम् ॥ १३.२४४.१७ ॥
செல்வத்தை ஈட்டுவதில் துன்பம்; ஈட்டியதைக் காப்பதில் துன்பம்; அழிவில் துன்பம்; செலவில் துன்பம். துன்பத்தின் பாத்திரமான அந்தச் செல்வத்திற்கு இகழ்ச்சி.
13.244.18
अर्थवन्तं नरं नित्यं पञ्चाभिघ्नन्ति शत्रवः ।
राजा चोरश्च दायादा भूतानि क्षय एव च ॥ १३.२४४.१८ ॥
செல்வமுள்ள மனிதனை எப்போதும் ஐந்து பகைவர்கள் தாக்குகின்றனர்: அரசன், திருடன், பங்காளிகள், இயற்கைப் பேரிடர்கள், அழிவு.
13.244.19
अर्थमेव ह्यनर्थस्य मूलमित्यवधारय ।
न ह्यनर्थाः प्रबाधन्ते नरमर्तविवर्जितम् ॥ १३.२४४.१९ ॥
செல்வமே தீங்குக்கு வேர் என்று அறிந்துகொள். செல்வமும் மரணமுள்ள வாழ்வும் இல்லாத மனிதனை தீமைகள் துன்புறுத்துவதில்லை.
13.244.20
अर्थप्राप्तिर्महद्दुःखमाकिञ्चिन्यं परं सुखम् ।
उपद्रवेषु चार्थानां दुःखं हि नियतं भवेत् ॥ १३.२४४.२० ॥
செல்வத்தைப் பெறுதல் பெரிய துன்பம்; எதுவும் இல்லாமையே உயர்ந்த இன்பம். செல்வங்களின் இடர்களில் துன்பம் நிச்சயமாக உண்டாகும்.
13.244.21
धनलोभेन तृष्णाया न तृप्तिरुपलभ्यते ।
लब्धाश्रयो विवर्धेत समिद्ध इव पावकः ॥ १३.२४४.२१ ॥
செல்வ ஆசையால் தாகத்திற்கு திருப்தி கிடைப்பதில்லை. பற்றுக்கோடு கிடைத்தவுடன் அது எரியும் நெருப்பைப் போல் வளரும்.
13.244.22
जित्वाऽपि पृथिवीं कृत्स्नां चतुःसागरमेखलाम् ।
सागराणां पुनः पारं जेतुमिच्छत्यसंशयम् ॥ १३.२४४.२२ ॥
நான்கு கடல்களை இடையாக உடைய முழு பூமியையும் வென்ற பின்னும், அவன் சந்தேகமின்றி கடல்களின் மறுகரையையும் வெல்ல விரும்புகிறான்.
13.244.23
अलं परिग्रहेणेह दोषवान्हि परिग्रहः ।
कोशकारः क्रिमिर्देवि बध्यते हि परिग्रहात् ॥ १३.२४४.२३ ॥
இங்கு உடைமையால் போதும்; உடைமை குற்றம் உடையது. தேவி, பட்டுப்புழு தன் உடைமையாலேயே கட்டுண்கிறது.
13.244.24
एकोऽपि पृथिवीं कृत्स्नामेकच्छत्रां प्रशास्ति च ।
एकस्मिन्नेव राष्ट्रे तु स चापि निवसेन्नृपः ॥ १३.२४४.२४ ॥
ஒரே அரசன் முழு பூமியையும் ஒரே குடைக்கீழ் ஆள்கிறான்; ஆயினும் அந்த அரசன் ஒரே நாட்டில்தான் வாழ்கிறான்.
13.244.25
तस्मिन्राष्ट्रेऽपि नगरमेकमेवाधितिष्ठति ।
नगरेऽपि गृहं चैकं भवेत्तस्य निवेशनम् ॥ १३.२४४.२५ ॥
அந்த நாட்டிலும் அவன் ஒரே நகரத்தில் வசிக்கிறான்; அந்த நகரத்திலும் அவனுடைய வாழிடம் ஒரே வீடாக இருக்கும்.
13.244.26
एक एव प्रतिष्ठः स्यादावासस्तद्गृहेऽपि च ।
आवासे शयनं चैकं निशि यत्र प्रलीयते ॥ १३.२४४.२६ ॥
அவனுடைய இருப்பிடமும் ஒன்றே; அந்த வீட்டிலும் வாழிடம் ஒன்றே. அந்த வாழிடத்தில் ஒரே படுக்கை இருக்கும்; அதில் இரவில் அவன் உறங்கி ஒடுங்குகிறான்.
13.244.27
शयनस्यार्धमेवास्य स्त्रियाश्चार्धं विधीयते ।
तदनेन प्रसङ्गेन स्वल्पेनैव हि युज्यते ॥ १३.२४४.२७ ॥
அவனுடைய படுக்கையில் பாதியே அவனுக்கு உரியது; மீதிப் பாதி அவன் மனைவிக்கு என்று நியமிக்கப்படுகிறது. ஆகவே இந்தப் பற்றினால் அவன் சிறிதளவிலேயே கட்டுப்படுகிறான்.
13.244.28
सर्वं ममेति सम्मूढो बलं पश्यति बालिशः ।
एवं सर्वोपयोगेषु स्वल्पमस्य प्रयोजनम् ॥ १३.२४४.२८ ॥
'எல்லாம் என்னுடையது' என்று மயங்கிய மூடன் தன் வலிமையைக் காண்கிறான். இவ்வாறே எல்லாப் பயன்பாடுகளிலும் அவனுக்குத் தேவை சிறிதே.
13.244.29
तण्डुलप्रस्थमात्रेण यात्रा स्यात्सर्वदेहिनाम् ।
ततो भूयस्तरो योगो दुःखाय तपनाय च ॥ १३.२४४.२९ ॥
ஒரு தண்டுலப்பிரஸ்தம் அளவு அரிசியாலேயே உடலுடைய அனைத்து உயிர்களின் வாழ்க்கைப் பயணம் நடக்கக்கூடும். அதற்கு மேல் அதிகமான இணைப்பு துன்பத்திற்கும் தாபத்திற்குமே.
13.244.30
नास्ति तृष्णासमं दुःखं नास्ति त्यागसमं सुखम् ।
सर्वान्कामान्परित्यज्य ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १३.२४४.३० ॥
தாகத்திற்கு ஒப்பான துன்பம் இல்லை; துறவுக்கு ஒப்பான இன்பம் இல்லை. எல்லா ஆசைகளையும் விட்டுவிட்டு ஒருவன் பிரம்மநிலைக்குத் தகுதியுடையவனாகிறான்.
13.244.31
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः ।
योऽसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम् ॥ १३.२४४.३१ ॥
துர்மதிகளால் கைவிட முடியாததும், முதுமையடைந்தவனிலும் முதுமையடையாததும், உயிரை அழிக்கும் நோயாக இருப்பதுமான அந்த தாகத்தைக் கைவிடுபவனுக்கு இன்பம் உண்டாகும்.
13.244.32
न जातु कामः कामानामुपभोगेन शाम्यति ।
हविषा कुष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्धते ॥ १३.२४४.३२ ॥
ஆசை எப்போதும் காமங்களை அனுபவிப்பதால் அடங்குவதில்லை; நெய்யால் நெருப்பு மேலும் வளர்வது போல் அது மேலும் பெருகுகிறது.
13.244.33
अलाभेनैव कामानां शोकं त्यजति पण्डितः ।
आयासविटपस्तीव्रः कामाग्निः कर्षणारणिः।
इन्द्रियार्थैश्च सम्मोह्य दहत्यकुशलं जनम् ॥ १३.२४४.३३ ॥
ஞானி காமங்கள் கிடைக்காததாலேயே துக்கத்தைக் கைவிடுகிறான். உழைப்பெனும் கிளைகளுடைய, கடுமையான காமாக்கினி, கடையும் அரணியைப் போன்றது; புலன்விஷயங்களால் மயக்கி அறிவற்ற மனிதனை எரிக்கிறது.
13.244.34
यत्पृथिव्यां व्रीहियवं हिरण्यं पशवः स्त्रियः ।
नालमेकस्य पर्याप्तमिति पश्यन्न मुह्यति ॥ १३.२४४.३४ ॥
பூமியிலுள்ள நெல், பார்லி, பொன், கால்நடைகள், பெண்கள் — இவை ஒருவனுக்கே போதாது என்று கண்டு, அவன் மயங்குவதில்லை.
13.244.35
यच्च कामसुखं लोके यच्च दिव्यं महत्सुखम् ।
तृष्णाक्षयसुखस्यैते नार्हतः षोडशीं कलाम् ॥ १३.२४४.३५ ॥
உலகில் உள்ள காம இன்பமும், தெய்வீகமான பெரும் இன்பமும் — இவை தாகம் அழிவதால் வரும் இன்பத்தின் பதினாறில் ஒரு பகுதிக்கும் ஒப்பாகாது.
13.244.36
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेषु नैव धीरो नियोजयेत् ।
मनःषष्ठानि संयम्य नित्यमात्मनि योजयेत ॥ १३.२४४.३६ ॥
தீரன் புலன்களை புலன்விஷயங்களில் செலுத்தக்கூடாது; மனம் ஆறாவதாகக் கொண்ட புலன்களை அடக்கி, எப்போதும் ஆத்மாவில் செலுத்த வேண்டும்.
13.244.37
इन्द्रियाणां विसर्गेण दोषमृच्छत्यसंशयम् ।
संनियम्य नु तान्येव ततः सिद्धिमवाप्नुयात् ॥ १३.२४४.३७ ॥
புலன்களைத் தளையின்றி விடுவதால் ஐயமின்றிக் குற்றம் வந்தடையும்; அவற்றையே நன்கு அடக்கிய பின் அவன் சித்தியை அடையலாம்.
13.244.38
षण्णामात्मनि युक्तानामैश्वर्यं योऽधिगच्छति ।
न च पापैर्न चानर्थैः संयुज्येत विचक्षणः ॥ १३.२४४.३८ ॥
ஆன்மாவில் நிலைபெற்ற ஆறையும் (புலன்களையும் மனத்தையும்) தன் ஆளுமைக்குள் கொள்பவன், விவேகி, பாவங்களோடும் துன்பங்களோடும் தொடர்புறுவதில்லை.
13.244.39
अप्रमत्तः सदा रक्षेदिन्द्रियाणि विचक्षणः ।
अरक्षितेषु तेष्वाशु नरो नरकमेति हि ॥ १३.२४४.३९ ॥
விவேகி எப்போதும் கவனத்துடன் புலன்களைக் காக்க வேண்டும்; அவை காக்கப்படாதபோது மனிதன் விரைவில் நரகத்தை அடைகிறான்.
13.244.40
हृदि काममयश्चित्रो मोहसञ्चयसम्भवः ।
अज्ञानरूढमूलस्तु विवित्सापरिषेचनः ॥ १३.२४४.४० ॥
இதயத்தில் காமத்தால் ஆன, பல வண்ணமுள்ள, மயக்கத்தின் குவிப்பிலிருந்து தோன்றிய மரம் இது; அதன் வேர் அறியாமையில் ஆழமாக ஊன்றியது; அறிய விழையும் ஆசை அதற்கு நீர் ஊற்றுகிறது.
13.244.41
रोषलोभमहास्कन्धः पुरा दुष्कृतसारवान् ।
आयासविटपस्तीव्रशोकपुष्पो भयाङ्कुरः ॥ १३.२४४.४१ ॥
சினமும் பேராசையும் அதன் பெரிய அடிமரம்; முன்பிருந்தே தீய செயல்களின் சாரம் நிறைந்தது; உழைப்பே அதன் கிளைகள்; கடும் துயரமே அதன் மலர்கள்; அச்சமே அதன் முளைகள்.
13.244.42
नानासङ्कल्पपत्राढ्यः प्रमादात्परिवर्धितः ।
महतीभिः पिपासाभिः समन्तात्परिवेष्टितः ॥ १३.२४४.४२ ॥
பல்வேறு சங்கல்பங்களாகிய இலைகளால் நிறைந்தது; அலட்சியத்தால் வளர்ந்தது; எங்கும் பெரும் தாகங்களால் சூழப்பட்டது.
13.244.43
संरोहत्यकृतप्रज्ञे पादपः कामसम्भवः ।
नैव रोहति तत्वज्ञे रूढो वा छिद्यते पुनः ॥ १३.२४४.४३ ॥
அறிவு முதிராதவனில் காமத்தினால் பிறந்த இம்மரம் முளைக்கிறது. தத்துவத்தை அறிந்தவனில் அது முளைப்பதில்லை; முளைத்தாலும் மீண்டும் வெட்டப்படுகிறது.
13.244.44
कृच्छ्रोपायेष्वनित्येषु निःसारेषु फलेषु च ।
दुःखादिषु दुरन्तेषु कामयोगेषु का रतिः ॥ १३.२४४.४४ ॥
கடினமான வழிகளிலும், நிலையற்றவையும் சாரமற்றவையுமான பயன்களிலும், துன்பத்தில் தொடங்கி துன்பத்தில் முடியும் காமச் சேர்க்கைகளிலும் என்ன மகிழ்ச்சி இருக்கிறது?
13.244.45
इन्द्रियेषु च जीर्यत्सु च्छिद्यमाने तताऽऽयुषि ।
पुरस्ताच्च स्थिते मृत्यौ किं सुखं पश्यतासुखे ॥ १३.२४४.४५ ॥
புலன்கள் தேய்கின்றன, ஆயுள் அறுபடுகிறது, மரணம் முன்னால் நிற்கிறது; இந்தத் துன்ப நிலையில் நீங்கள் எந்த சுகத்தைக் காண்கிறீர்கள்?
13.244.46
व्याधिभिः पीड्यमानस्य नित्यं शारीरमानसैः ।
नरस्याकृतकृत्यस्य किं सुखं मरणे सति ॥ १३.२४४.४६ ॥
உடல், மன நோய்களால் எப்போதும் வருந்துபவனும், செய்ய வேண்டிய கடமைகளை முடிக்காதவனுமான மனிதனுக்கு, மரணம் வரும்போது என்ன சுகம் இருக்கிறது?
13.244.47
सञ्चिन्वानं तमेवार्थं कामानामवितृप्तकम् ।
व्याघ्रः पशुमिवारण्ये मृत्युरादाय गच्छति ॥ १३.२४४.४७ ॥
ஆசைகளால் ஒருபோதும் நிறைவடையாமல் செல்வத்தைச் சேர்த்துக்கொண்டிருக்கும் அந்த மனிதனை, காட்டில் புலி ஒரு மிருகத்தைப் பிடித்துச் செல்வதுபோல் மரணம் பிடித்துச் செல்கிறது.
13.244.48
जन्ममृत्युजरादुःखैः सततं समभिद्रुतः ।
संसारे पच्यमानस्तु पापान्नोद्विजते जनः ॥ १३.२४४.४८ ॥
பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை ஆகிய துன்பங்களால் எப்போதும் துரத்தப்பட்டு, சம்சாரத்தில் வெந்துகொண்டிருந்தும், மனிதன் பாவத்தைக் கண்டு அஞ்சுவதில்லை.
13.244.49
केनोपायेन मर्त्यानां निवर्त्येते जरान्तकौ ।
यद्यस्ति भगवन्मह्यमेतदाचक्ष्व माचिरम् ॥ १३.२४४.४९ ॥
எந்த உபாயத்தால் மனிதர்களின் மூப்பும் மரணமும் திருப்பப்படுகின்றன? ஐயனே, அப்படி ஏதேனும் இருந்தால் எனக்கு உடனே சொல்லுங்கள்.
13.244.50
तपसा वा सुमहता कर्मणा वा श्रुतेन वा ।
रसायनप्रयोगैर्वा केनात्येति जरान्तकौ ॥ १३.२४४.५० ॥
மிகுந்த தவத்தாலா, கர்மத்தாலா, கல்வியாலா, அல்லது ரசாயனப் பிரயோகங்களாலா — எதனால் மனிதன் மூப்பையும் மரணத்தையும் கடக்கிறான்?
13.244.51
नैतदस्ति महाभागे जरामृत्युनिवर्तनम् ।
सर्वलोकेषु जानीहि मोक्षादन्यत्र भामिनि ॥ १३.२४४.५१ ॥
ஓ மகாபாக்கியவதியே, மூப்பையும் மரணத்தையும் திருப்பும் அத்தகைய உபாயம் இல்லை. ஓ பாமினியே, அனைத்து உலகங்களிலும் மோட்சத்தைத் தவிர வேறு வழி இல்லை என்று அறிந்துகொள்.
13.244.52
न धनेन न राज्येन नोग्रेण तपसाऽपि वा ।
मरणं नातितरते विना मुक्त्या शरीरिणः ॥ १३.२४४.५२ ॥
செல்வத்தாலும் அரசாலும், கடுமையான தவத்தாலும்கூட, உடல் தாங்கிய உயிரினம் மரணத்தைக் கடப்பதில்லை; மோட்சம் இன்றி மரணத்தை அது கடக்காது.
13.244.53
अश्वमेधसहस्राणि वाजपेयशतानि च ।
न तरन्ति जरामृत्यू निर्वाणाधिगमाद्विना ॥ १३.२४४.५३ ॥
ஆயிரம் அசுவமேத யாகங்களும் நூறு வாஜபேய யாகங்களும்கூட நிர்வாணத்தை அடையாமல் மூப்பையும் மரணத்தையும் கடக்கச் செய்யா.
13.244.54
ऐस्वर्यं धनधान्यं च विद्यालाभस्तपस्तथा ।
रसायनप्रयोगाद्वै न तरन्ति जरान्तकौ ॥ १३.२४४.५४ ॥
ஐசுவரியம், செல்வமும் தானியமும், கல்வியைப் பெறுதல், தவம், அவ்வாறே ரசாயனப் பிரயோகம் — இவற்றாலும் மனிதர்கள் மூப்பையும் மரணத்தையும் கடப்பதில்லை.
13.244.55
दानयज्ञतपःशीलरसायनविदोऽपि वा ।
स्वाध्यायनिरता वाऽपि न तरन्ति जरान्तकौ ॥ १३.२४४.५५ ॥
தானம், யாகம், தவம், ஒழுக்கம், ரசாயனம் ஆகியவற்றை அறிந்தவர்களாக இருந்தாலும், அல்லது சுவாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், அவர்கள் முதுமையையும் மரணத்தையும் கடக்க முடியாது.
13.244.56
देवदानवगन्धर्वकिन्नरोरगराक्षसान् ।
स्ववशे कुरुते कालो न कालस्यास्त्यगोचरः ॥ १३.२४४.५६ ॥
காலம் தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள், உரகர்கள், ராட்சசர்கள் அனைவரையும் தன் வசத்தில் வைக்கிறது; காலத்திற்கு அறிய முடியாதது எதுவும் இல்லை.
13.244.57
न ह्यहानि निवर्तन्ते न मासा न पुनः क्षपाः ।
स्रेयं प्रपद्यते ध्यानमजस्रं ध्रुवमव्ययम् ॥ १३.२४४.५७ ॥
நாட்களும் திரும்புவதில்லை, மாதங்களும் இல்லை, இரவுகளும் மீண்டும் வருவதில்லை. சிறந்த தியானம் இடைவிடாமல், நிலையான, அழிவற்றதை அடைகிறது.
13.244.58
स्रवन्ति न निवर्तन्ते स्रोतांसि सरितामिव ।
आयुरादाय मर्त्यानामहोरात्रेषु सन्ततम् ॥ १३.२४४.५८ ॥
ஆறுகளின் நீரோட்டங்கள் ஓடுவதுபோல் திரும்புவதில்லை; அதுபோல் மனிதர்களின் ஆயுளை எடுத்துக்கொண்டு பகலும் இரவும் இடைவிடாமல் ஓடுகின்றன.
13.244.59
जीवितं सर्वभूतानामक्षयः क्षपयन्नसौ ।
आदित्यो ह्यस्तमभ्येति पुनः पुनरुदेति च ॥ १३.२४४.५९ ॥
எல்லா உயிர்களின் வாழ்வும் அழிவற்றதல்ல; அந்த ஆதித்யன் அதைக் குறைத்தபடி அஸ்தமிக்கச் செல்கிறான், மீண்டும் மீண்டும் உதிக்கிறான்.
13.244.60
यस्यां रात्र्यां व्यतीतायामायुरल्पतरं भवेत् ।
गाधोदके मत्स्य इव किन्नु तस्य कुमारता ॥ १३.२४४.६० ॥
எந்த இரவு கடந்தபோது ஆயுள் இன்னும் குறைவாகிறதோ, ஆழமான நீரில் உள்ள மீனைப்போல; அப்படியானால் அவனுடைய குழந்தைப்பருவம் எங்கே?
13.244.61
मरणं हि शरीरस्य नियतं ध्रुवमेव च ।
तिष्ठन्नपि क्षणं सर्वः कालस्यैति वशं पुनः ॥ १३.२४४.६१ ॥
உடலின் மரணம் நிச்சயமானது, நிலையானது. ஒரு கணம் நிற்கும் அனைவரும் மீண்டும் காலத்தின் வசத்திற்குச் செல்கின்றனர்.
13.244.62
न म्रियेरन्न जीर्येरन्यदि स्युः सर्वदेहिनः ।
न चानिष्टं प्रवर्तेत शोको वा प्राणिनं क्वचित् ॥ १३.२४४.६२ ॥
எல்லா உடலுடைய உயிரினங்களும் இறக்காமலும் முதுமையடையாமலும் இருந்தால், எந்த துன்பமும் நிகழாது, எந்த உயிரினத்தையும் துயரம் தொடாது.
13.244.63
अप्रमत्तः प्रमत्तेषु कालो भूतेषु तिष्ठति ।
अप्रमत्तस्य कालस्य क्षयं प्राप्तो न मुच्यते ॥ १३.२४४.६३ ॥
காலம் அசட்டையற்றிருப்பவன் மத்தியில் பிறர் அசட்டையுடன் இருக்கும் உயிரினங்களிடையே நிற்கிறது; அசட்டையற்ற காலத்தின் அழிவை அடைந்தவன் விடுபடுவதில்லை.
13.244.64
श्वःकार्यमद्य कुर्वीत पूर्वाह्णे चापराह्णिकम् ।
कोपि तद्वेद यत्रासौ मृत्युना नाभिवीक्षितः ॥ १३.२४४.६४ ॥
நாளைய வேலையை இன்றே செய்ய வேண்டும்; முற்பகல் வேலையை பிற்பகலுக்கு முன்னே செய்ய வேண்டும். எங்கே அவன் மரணத்தால் இன்னும் பார்க்கப்படவில்லை என்பதை யார் அறிவார்?
13.244.65
वर्षास्विदं करिष्यामि इदं ग्रीष्मवसन्तयोः ।
इति बालश्चिन्तयति अन्तरायं न बुध्यति ॥ १३.२४४.६५ ॥
'மழைக்காலத்தில் இதைச் செய்வேன், கோடையிலும் வசந்தத்திலும் இதைச் செய்வேன்' என்று குழந்தை நினைக்கிறது; இடையூற்றை அது உணர்வதில்லை.
13.244.66
इदं मे स्यादिदं मे स्यादित्येवं मनसा नराः ।
अनवाप्तेषु कामेषु ह्रियन्ते मरणं प्रति ॥ १३.२४४.६६ ॥
'இது எனக்கு ஆகட்டும், இது எனக்கு ஆகட்டும்' என்று மனதில் நினைக்கும் மனிதர்கள், ஆசைகள் நிறைவேறாமலேயே மரணத்தை நோக்கி இழுத்துச் செல்லப்படுகின்றனர்.
13.244.67
कालपाशेन बद्धानामहन्यहनि जीर्यताम् ।
का श्रद्धा प्राणिनां मार्गे विषमे भ्रमतां सदा ॥ १३.२४४.६७ ॥
காலபாசத்தில் கட்டுண்டவர்களும், நாளுக்கு நாள் முதுமையடைபவர்களும், கரடுமுரடான வழியில் எப்போதும் அலைபவர்களுமான உயிரினங்களுக்கு எங்கே நம்பிக்கை?
13.244.68
युवैव धर्मशीलः स्यादनिमित्तं हि जीवितम् ।
फलानामिव पक्वानां सदा हि पतनाद्भयम् ॥ १३.२४४.६८ ॥
இளமையிலேயே தர்மசீலனாக இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் வாழ்க்கைக்கு அறிகுறி ஏதுமில்லை. பழுத்த கனிகளைப் போல எப்போதும் விழுந்துவிடும் பயம் உண்டு.
13.244.69
मर्त्यस्य किं धनैर्दारैः पुत्रैर्भोगैः प्रियैरपि ।
एकाह्ना सर्वमुत्सृज्य मृत्योस्तु वशमन्वियात्। ॥ १३.२४४.६९ ॥
மனிதனுக்கு செல்வம், மனைவியர், மக்கள், இன்பங்கள், அன்பர்கள் ஆகியவற்றால் என்ன பயன்? ஒரே நாளில் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு அவன் மரணத்தின் வசத்தில் செல்ல வேண்டும்.
13.244.70
जायामानांश्च सम्प्रेक्ष्य म्रियमाणांस्तथैव च ।
न संवेगोस्ति चेत्पुंसः काष्ठलोसमो हि सः ॥ १३.२४४.७० ॥
பிறப்பவர்களையும் இறப்பவர்களையும் கண்டும் ஒருவனுக்கு உள்ளத்தில் அதிர்ச்சி எழவில்லையெனில், அவன் மரக்கட்டை அல்லது மண்கட்டி போன்றவன்.
13.244.71
विनाशिनो ह्यध्रुवजीवितस्य ।
किं बन्धुभिर्मित्रपरिग्रहैश्च।
विहाय यद्गच्छति सर्वमेवं ।
क्षणेन गत्वा न निवर्तते च ॥ १३.२४४.७१ ॥
அழியக்கூடியதும் நிலையற்ற வாழ்வுடையதுமான ஒருவனுக்கு உறவினர்களாலும் நண்பர்களின் கூட்டத்தாலும் என்ன பயன்? எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டுப் போய்விடுகிறான்; ஒரு கணத்தில் சென்றுவிட்டால் திரும்புவதில்லை.
13.244.72
एवं चिन्तयतो नित्यं सर्वार्थानामनित्यताम् ।
उद्वेगो जायते शीघ्रं निर्वाणस्य पुरस्सरः ॥ १३.२४४.७२ ॥
இவ்வாறு எப்போதும் எல்லாப் பொருட்களின் நிலையின்மையைச் சிந்திப்பவனுக்கு விரைவில் உள்ளக் கலக்கம் எழுகிறது; அது நிர்வாணத்தின் முன்னோடியாகும்.
13.244.73
तेनोद्वेगेन चाप्यस्य विमर्शो जायते पुनः ।
विमर्शो नाम वैराग्यं सर्वद्रव्येषु जायते ॥ १३.२४४.७३ ॥
அந்தக் கலக்கத்தினால் அவனுக்கு மீண்டும் ஆராய்ச்சி எழுகிறது. அந்த ஆராய்ச்சியே எல்லாப் பொருட்களின் மீதும் வைராக்கியம் எனப்படுகிறது.
13.244.74
वैराग्येण परां शान्तिं लभन्ते मानवाः शुभे ।
मोक्षस्योपनिषद्दिव्यं वैराग्यमिति निश्चितम् ॥ १३.२४४.७४ ॥
வைராக்கியத்தினால் மனிதர்கள் உயர்ந்த அமைதியை அடைகிறார்கள், ஓ சுபமானவளே. வைராக்கியமே மோட்சத்தின் தெய்வீக ரகசிய உபதேசம் என்பது உறுதி.
13.244.75
एतत्ते कथितं देवि वैराग्योत्पादनं वचः ।
एवं सञ्चिन्त्य सञ्चिन्त्य मुच्यन्ते हि मुमुक्षवः ॥ १३.२४४.७५ ॥
தேவியே, வைராக்கியத்தை உண்டாக்கும் இந்த வார்த்தையை உனக்குச் சொன்னேன். இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து, முமுட்சுக்கள் நிச்சயமாக விடுதலை அடைகிறார்கள்.