மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.246
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.246.1
साङ्ख्यज्ञाने नियुक्तानां यथावत्कीर्तितं मया ।
योगधर्मं पुनः कृत्स्नं कीर्तयिष्यामि ते शृणु ॥ १३.२४६.१ ॥
சாங்கிய ஞானத்தில் ஈடுபட்டோருக்கு நான் முறையாக எடுத்துரைத்தேன். இப்போது யோக தர்மத்தை முழுமையாக மீண்டும் உனக்குச் சொல்வேன், கேள்.
13.246.2
स च योगो द्विधा भिन्नो ब्रह्मिदेवर्षिसम्मतः ।
समानमुभयत्रापि वृत्तं शास्त्रप्रचोदितम् ॥ १३.२४६.२ ॥
அந்த யோகம் இரு வகையாகப் பிரிந்துள்ளது; அது பிராமணர்கள், தேவர்கள், ரிஷிகளால் ஏற்கப்பட்டது. இரண்டிலும் நடத்தை ஒன்றே, சாத்திரம் விதித்தது.
13.246.3
च चाष्टगुणमैश्वर्यमधिकृत्य विधीयते ।
सायुज्यं सर्वदेवानां योगधर्मं परं श्रिताः ॥ १३.२४६.३ ॥
எண் குணமுள்ள ஐசுவரியத்தை இலக்காகக் கொண்டு விதிக்கப்படுகிறது; எல்லா தேவர்களுடனான சாயுஜ்யத்தையும், உயர்ந்த யோக தர்மத்தை அடைந்தவர்கள் பெறுகிறார்கள்.
13.246.4
ज्ञानं सर्वस्य योगस्य मूलमित्यवधारय ।
व्रतोपवासनियमैस्तत्सर्वं चापि बृंहयेत् ॥ १३.२४६.४ ॥
அறிவே எல்லா யோகத்திற்கும் வேர் என்று அறிந்துகொள். விரதம், உபவாசம், நியமங்களால் அதையெல்லாம் வளர்க்க வேண்டும்.
13.246.5
ऐकात्म्यं बुद्धिमनसोरिन्द्रियाणां च सर्वशः ।
आत्मनो वेदितं प्राज्ञे ज्ञानमेतत्तु योगिनाम् ॥ १३.२४६.५ ॥
புத்தியும் மனமும், புலன்களும் முழுவதுமாக ஒன்றாதல்; ஆன்மாவை அறிவது — இதுவே ஞானிகளால் அறியப்பட்ட யோகியர்களின் ஞானம்.
13.246.6
अर्चयेद्ब्राह्मणानग्निं देवतायतनानि च ।
वर्जयेदशिवं भावं सर्वसत्त्वमुपाश्रितः ॥ १३.२४६.६ ॥
பிராமணர்களையும், அக்கினியையும், தேவாலயங்களையும் வணங்க வேண்டும்; எல்லா உயிர்களையும் ஆதரித்து அசிவமான மனநிலையை விலக்க வேண்டும்.
13.246.7
दानमध्ययनं श्रुद्धा व्रतानि नियमास्तथा ।
सत्यमाहारशुद्धिश्च शौचमिन्द्रियनिग्रहः।
एतैश्च वर्धते तेजः पापं चाप्यवधूयते ॥ १३.२४६.७ ॥
தானம், வேதாத்தியயனம், சிரத்தை, விரதங்கள், நியமங்கள், அவ்வாறே சத்தியம், உணவின் தூய்மை, சௌசம், இந்திரிய நிக்கிரகம்—இவற்றால் தேஜஸ் வளர்கிறது, பாவமும் உதிர்ந்துபோகிறது.
13.246.8
निर्धूतपापस्तेजस्वी लघ्वाहारो जितेन्द्रियः ।
अमोधो निर्मलो दान्तः पश्चाद्योगं समाचरेत् ॥ १३.२४६.८ ॥
பாவம் உதிர்ந்து, தேஜஸ்வியாய், குறைந்த உணவு உண்டு, இந்திரியங்களை வென்று, அமோகனாய், களங்கமற்று, அடக்கமுள்ளவனாய் பின்னர் யோகத்தைப் பயிலவேண்டும்.
13.246.9
अवरुध्यात्मनः पूर्वं मत्स्यघात इवामिषम् ।
एकान्ते विजने देशे सर्वतः संवृते शुचौ।
कल्पयेदासनं तत्र स्वास्तीर्णं मृदुभिः कुशैः ॥ १३.२४६.९ ॥
முதலில் மீன்பிடிப்பவன் இரையை அடக்குவது போல் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். தனிமையும் வெறுமையுமான, எல்லாப் பக்கமும் மூடிய, தூய இடத்தில் மென்மையான குசப்புல்லால் நன்கு விரித்த ஆசனத்தை அமைக்க வேண்டும்.
13.246.10
उपविश्यासने तस्मिन्नृजुकायशिरोधरः ।
अव्यग्रः सुखमासीनः स्वाङ्गानि न विकम्पयेत्।
सम्प्रेक्ष्य नासिकाग्रं स्वं दिशश्चानवलोकयन् ॥ १३.२४६.१० ॥
அந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, உடலும் தலையும் நேராகக் கொண்டு, அலைபாயாமல் சுகமாக அமர்ந்து தனது அங்கங்களை அசைக்கக்கூடாது; தனது மூக்குநுனியை நோக்கி, திசைகளை நோக்காமல் இருக்கவேண்டும்.
13.246.11
मनोऽवस्थापनं देवि योगस्योपनिषद्भवेत् ।
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन मनोऽवस्थापयेत्सदा ॥ १३.२४६.११ ॥
தேவியே, மனதை நிலைநிறுத்துவதே யோகத்தின் உபநிஷத் ஆகும். ஆகவே எல்லா முயற்சியுடனும் எப்போதும் மனதை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
13.246.12
त्वक्छ्रोत्रं च ततो जिह्वा घ्राणं चक्षुश्च संहरेत् ।
पञ्चेन्द्रियाणि सन्धाय मनसि स्थापयेद्बुधः ॥ १३.२४६.१२ ॥
தோல், செவி, பின்னர் நாக்கு, மூக்கு, கண் ஆகியவற்றை அடக்க வேண்டும். ஞானி ஐந்து இந்திரியங்களையும் ஒன்றாக்கி மனத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
13.246.13
सर्वं चापोह्य सङ्कल्पमात्मनि स्थापयेन्मनः ।
यदैतान्यवतिष्ठन्ते मनःषष्ठानि चात्मनि ॥ १३.२४६.१३ ॥
எல்லா சங்கல்பங்களையும் விட்டு, மனத்தை ஆன்மாவில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். மனம் ஆறாவதாக உள்ள இவை ஆன்மாவில் நிலைபெறும்போது.
13.246.14
प्राणापानौ तदा तस्य युगपत्तिष्ठतो वशे ।
प्राणे हि वशमापन्ने योगसिद्धिर्ध्रुवा भवेत् ॥ १३.२४६.१४ ॥
அப்போது அவனுடைய பிராணனும் அபானனும் ஒரே சமயத்தில் அடங்கி நிலைபெறும். பிராணன் வசப்பட்டால் யோகசித்தி நிச்சயமாகும்.
13.246.15
शरीरं चिन्तयेत्सर्वं विपाट्य च समीपतः ।
अन्तर्देहगतिं चापि प्राणानां परिचिन्तयेत् ॥ १३.२४६.१५ ॥
உடல் முழுவதையும் அருகிலிருந்து பிளந்து பார்ப்பதுபோல் தியானிக்க வேண்டும். உடலுக்குள் பிராணங்களின் இயக்கத்தையும் நன்கு சிந்திக்க வேண்டும்.
13.246.16
ततो मूर्धानमग्निं च शरीरं परिपालयेत् ।
प्राणो मूर्धनि च श्वासो वर्तमाने विचेष्टते ॥ १३.२४६.१६ ॥
பின்னர் தலையுச்சியையும் அக்னியையும் கொண்டு உடலை நன்கு காக்க வேண்டும். பிராணன் உச்சந்தலையிலும், மூச்சு இருக்கும்போதும் இயங்குகிறது.
13.246.17
सज्जस्तु सर्वभूतात्मा पुरुषः स सनातनः ।
मनो बुद्धिरहङ्कारो भूतानि विषयांश्च सः ॥ १३.२४६.१७ ॥
அவர் எல்லா உயிர்களின் ஆன்மாவாகிய, நித்தியமான புருஷர்; அவரே மனம், புத்தி, அகங்காரம், பூதங்கள் மற்றும் விஷயங்களும் ஆவார்.
13.246.18
बस्तिर्मूलं गुदं चैव पावकं च समाश्रितः ।
वहन्मूत्रं पुरीषं च सदाऽपानः प्रवर्तते ॥ १३.२४६.१८ ॥
சிறுநீர்ப்பை, மூலம், குதம் ஆகியவற்றிலும் நெருப்பிலும் தங்கியிருந்து, சிறுநீரையும் மலத்தையும் சுமந்து, அபானன் எப்போதும் செயல்படுகிறது.
13.246.19
अतः प्रवृत्तिर्देहषु कर्म चापानसंयुतम् ।
उदीरयन्सर्वधातूनन्त ऊर्ध्वं प्रवर्तते।
उदान इति तं विद्युरध्यात्मकुशला जनाः ॥ १३.२४६.१९ ॥
ஆகவே உடல்களில் அபானத்துடன் இணைந்த செயல் நடைபெறுகிறது. உள்ளே அனைத்து தாதுக்களையும் எழுப்பி மேல்நோக்கிச் செயல்படுவதை ஆன்மிகத்தில் வல்லவர்கள் உதானன் என்று அறிவர்.
13.246.20
सन्धौसन्धौ स निर्विष्टः सर्वचेष्टाप्रवर्तकः ।
शरीरेषु मनुष्याणां व्यान इत्युपदिश्यते ॥ १३.२४६.२० ॥
ஒவ்வொரு மூட்டிலும் பரவியிருந்து, எல்லா செயல்களையும் தூண்டுபவன் அவன். மனிதர்களின் உடல்களில் அவன் வியானன் என்று போதிக்கப்படுகிறான்.
13.246.21
धातुष्वग्नौ च विततः समानोऽग्निः समीरणः ।
स एव सर्वचेष्टानामन्तकाले निवर्तकः ॥ १३.२४६.२१ ॥
தாதுக்களிலும் நெருப்பிலும் பரவியுள்ள சமானன் என்பது நெருப்பும் காற்றும் ஆகும். அவனே இறுதி நேரத்தில் எல்லா செயல்களையும் நிறுத்துபவன்.
13.246.22
प्राणानां सन्निपातेषु संसर्गाद्यः प्रजायते ।
ऊष्मा सोग्निरिति ज्ञेयः सोन्नं पचति देहिनाम् ॥ १३.२४६.२२ ॥
பிராணங்களின் சேர்க்கையில், தொடர்பிலிருந்து எழும் வெப்பமே அக்னி எனத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவன் உடலுள்ளவர்களின் உணவை சமைக்கிறான்.
13.246.23
अपानप्राणयोर्मध्ये व्यानोदानावुपाश्रितौ ।
समन्वितः समानेन सम्यक्पचति पावकः ॥ १३.२४६.२३ ॥
அபானனுக்கும் பிராணனுக்கும் நடுவே வியானனும் உதானனும் தங்கியிருக்கின்றன. சமானனுடன் இணைந்த நெருப்பு நன்கு சமைக்கிறது.
13.246.24
शरीरमध्ये नाभिः स्यान्नाभ्यामग्निः प्रतिष्ठितः ।
अग्नौ प्राणाश्च संयुक्ताः प्राणेष्वात्मा व्यवस्थितः ॥ १३.२४६.२४ ॥
உடலின் நடுவில் தொப்புள் உள்ளது; தொப்புளில் நெருப்பு நிலைபெற்றுள்ளது. நெருப்பில் பிராணன்கள் இணைந்துள்ளன; பிராணன்களில் ஆத்மா நிலைகொண்டுள்ளது.
13.246.25
पक्वाशयस्त्वधो नाभेरूर्ध्वमामाशयस्तथा ।
नाभिर्मध्ये शरीरस्य सर्वप्राणाश्च संश्रिताः ॥ १३.२४६.२५ ॥
ஜீரண உறுப்பான பக்வாசயம் தொப்புளுக்குக் கீழே உள்ளது; அதுபோல் ஆமாசயம் மேலே உள்ளது. உடலின் நடுவில் தொப்புள் உள்ளது; எல்லாப் பிராணன்களும் அதையே சார்ந்துள்ளன.
13.246.26
स्थिताः प्राणादयः सर्वे तिर्यगूर्ध्वमधश्वराः ।
वहन्त्यन्नरसान्नाड्यो दशप्राणाग्निचोदिताः ॥ १३.२४६.२६ ॥
பிராணன் முதலான அனைத்தும் குறுக்கே, மேலே, கீழே செல்பவையாக நிலைகொண்டுள்ளன. பத்துப் பிராணன்களாலும் நெருப்பாலும் தூண்டப்பட்ட நாடிகள் உணவின் சாற்றைச் சுமக்கின்றன.
13.246.27
योगिनामेष मार्गस्तु पञ्चस्वेतेषु तिष्ठति ।
जितश्रमः समासीनो मूर्धन्यात्मानमादधेत् ॥ १३.२४६.२७ ॥
யோகியருக்கான இந்த வழி இந்த ஐந்தில் நிலைகொண்டுள்ளது. களைப்பை வென்றவன் உறுதியாக அமர்ந்து, ஆத்மாவைத் தலையுச்சியில் நிறுத்த வேண்டும்.
13.246.28
मूर्धन्यात्मानमाधाय भ्रुवोर्मध्ये मनस्तथा ।
सन्निरुध्य ततः प्राणानात्मानं चिन्तयेत्परम् ॥ १३.२४६.२८ ॥
ஆத்மாவைத் தலையுச்சியில் நிறுத்தி, மனத்தை புருவங்களின் நடுவில் வைத்து, பின் பிராணன்களை அடக்கி, பரமாத்மாவைத் தியானிக்க வேண்டும்.
13.246.29
प्राणे त्वपानं युञ्जीत प्राणांश्चापानकर्मणि ।
प्राणापानगती रुद्ध्वा प्राणायामपरो भवेत् ॥ १३.२४६.२९ ॥
பிராணனில் அபானனையும், அபான செயலில் பிராணன்களையும் இணைக்க வேண்டும். பிராண, அபான இயக்கங்களை நிறுத்தி, பிராணாயாமத்தில் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும்.
13.246.30
एवमन्तः प्रयुञ्जीत पञ्च प्राणान्परस्परम् ।
विजने सम्मिताहारो मुनस्तूष्णीं निरुच्छ्वसन् ॥ १३.२४६.३० ॥
இவ்வாறு உள்ளுக்குள் ஐந்து பிராணன்களையும் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைக்க வேண்டும். தனிமையில், அளவான உணவை உண்ணும் முனிவர் மௌனமாக, மூச்சை மெதுவாக வெளியேற்றியவாறு (பயிற்சி செய்ய வேண்டும்).
13.246.31
अश्रान्तश्चिन्तयेद्योगी उत्थाय च पुनःपुनः ।
तिष्ठन्गच्छन्स्वपंस्चापि युञ्जीतैवमतन्द्रितः ॥ १३.२४६.३१ ॥
யோகி சோர்வின்றி தியானிக்க வேண்டும்; மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து. நிற்கும்போதும், நடக்கும்போதும், உறங்கும்போதும் கூட இவ்வாறு சோம்பலின்றி (பயிற்சியில்) ஈடுபட வேண்டும்.
13.246.32
एवं नियुञ्जतस्तस्य योगिनो युक्तचेतसः ।
प्रसीदति मनः क्षिप्रं प्रसन्ने दृश्यते परम् ॥ १३.२४६.३२ ॥
இவ்வாறு பயிற்சி செய்யும் அந்த ஒருமுகப்பட்ட மனமுடைய யோகியின் மனம் விரைவில் தெளிவடைகிறது; மனம் தெளிந்தபோது பரமன் காணப்படுகிறான்.
13.246.33
विधूम इव दीप्तोऽग्निरादित्य इव रश्मिवान् ।
वैद्युतोऽग्निरिवाकाशे पुरुषो दृश्यतेऽव्ययः ॥ १३.२४६.३३ ॥
புகையற்ற எரியும் நெருப்பு போலவும், கதிர்கள் கொண்ட சூரியன் போலவும், ஆகாயத்தில் மின்னல் நெருப்பு போலவும் அழிவற்ற புருஷன் காணப்படுகிறான்.
13.246.34
दृष्ट्वा तदात्मनो ज्योतिरैश्वर्याष्टगुणैर्युतः ।
प्राप्नोति परमं स्थानं स्पृहणीयं सुरैरपि ॥ १३.२४६.३४ ॥
தன் ஆன்மாவின் அந்த ஒளியைக் கண்டு, ஐசுவரியத்தின் எட்டு குணங்களுடன் கூடியவனாகி, தேவர்களும் விரும்பும் பரமநிலையை அடைகிறான்.
13.246.35
इमान्योगस्य दोषांश्च दशैव परिचक्षते ।
दोषैर्विघ्ने वरारोहे योगिनां कविभिः स्मृताः ॥ १३.२४६.३५ ॥
யோகத்தின் இக்குற்றங்களையும், பத்தையும் ஞானிகள் விவரிக்கின்றனர். அழகிய இடையுடையவளே, யோகியர்களின் தடைகள் இக்குற்றங்களால் ஏற்படுகின்றன என்று கவிஞர்கள் நினைவுகூர்ந்துள்ளனர்.
13.246.36
कामः क्रोधो भयं स्वप्नः स्नेहमत्यशनं तथा ।
वैचित्यं व्याधिरालस्यं लोभं च दशमं स्मृतम् ॥ १३.२४६.३६ ॥
ஆசை, கோபம், பயம், தூக்கம், பற்று, மிதமிஞ்சிய உணவு, அதுபோல், மனச்சிதறல், நோய், சோம்பல், பேராசை — இவை பத்தாவதாகக் கூறப்படுகின்றன.
13.246.37
एतैस्तेषां भवेद्विघ्नो दशभिर्देवकारितैः ।
तस्मादेतानपास्यादौ युञ्जीत च परं मनः ॥ १३.२४६.३७ ॥
இந்தப் பத்து தெய்வங்களால் உண்டாக்கப்பட்ட தடைகளால் யோகியர்க்கு இடையூறு நேர்கிறது. ஆகவே, முதலில் இவற்றை விலக்கி, மனத்தை பரத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
13.246.38
इमानपि गुणानष्टौ योगस्य परिचक्षते ।
गुणैस्तैरष्टभिर्द्रव्यमैश्वर्यमधिगम्यते ॥ १३.२४६.३८ ॥
யோகத்தின் இந்த எட்டு குணங்களும் கூறப்படுகின்றன.
13.246.39
अणिमा महिमा चैव प्राप्तिः प्राकाम्यमेव हि ।
ईशित्वं च वशित्वं च यत्र कामावसायिता ॥ १३.२४६.३९ ॥
அணிமா, மஹிமா, பிராப்தி, பிராகாம்யம்; ஈசித்துவம், வசித்துவம், மற்றும் விரும்பியது நிறைவேறும் நிலை.
13.246.40
एतानष्टौ गुणान्प्राप्य कथञ्चिद्योगिनां वराः ।
ईशाः सर्वस्य लोकस्य देवानप्यतिशेरते ॥ १३.२४६.४० ॥
இந்த எட்டு குணங்களை எப்படியோ அடைந்த யோகியரில் சிறந்தோர், எல்லா உலகங்களுக்கும் ஈசர்களாகி தேவர்களையும் மிஞ்சுகின்றனர்.
13.246.41
योगोस्ति नैवात्यशिनो न चैकान्तमनश्नतः ।
न चातिस्वप्नशीलस्य नातिजागतरस्तथा ॥ १३.२४६.४१ ॥
மிதமிஞ்சி உண்பவனுக்கு யோகம் இல்லை; முற்றும் உண்ணாதவனுக்கும் இல்லை; மிகுந்த தூக்கமுள்ளவனுக்கும் இல்லை, மிகுந்த விழிப்புள்ளவனுக்கும் இல்லை — அதுபோலவே.
13.246.42
युक्ताहारविहारस्य युक्तचेष्टस्य कर्मसु ।
युक्तस्वप्नावबोधस्य योगो भवति दुःखहा ॥ १३.२४६.४२ ॥
உணவிலும் பொழுதுபோக்கிலும் அளவறிந்தவனும், செயல்களில் அடக்கமான நடத்தையுடையவனும், தூக்கத்திலும் விழிப்பிலும் அளவுடையவனுமானவனுக்கு யோகம் துக்கத்தைப் போக்குவதாகும்.
13.246.43
अनेनैव विधानेन सायुज्यं तत्प्रकल्प्यते ।
सायुज्यं देवसात्कृत्वा प्रयुञ्जीतात्मभक्तितः ॥ १३.२४६.४३ ॥
இந்த முறையாலேயே அந்த சாயுஜ்யம் உண்டாக்கப்படுகிறது. சாயுஜ்யத்தை தேவநிலையாக்கி, ஆத்மபக்தியுடன் யோகத்தைப் பயில வேண்டும்.
13.246.44
अनन्यमनसा देवि नित्यं तद्गतचेतसा ।
सायुज्यं प्राप्यते देवैर्यत्नेन महता चिरात् ॥ १३.२४६.४४ ॥
தேவி, பிறிதொன்றில் நாட்டமின்றி, எப்போதும் அவனிடத்திலேயே மனம் நிலைத்து, பெரும் முயற்சியால் தேவர்களும் நெடுங்காலத்திற்குப் பின் சாயுஜ்யத்தை அடைகின்றனர்.
13.246.45
हविर्भिरर्चनैर्होमैः प्रणामैर्नित्यचिन्तया ।
अर्चयित्वा यथाशक्ति स्वकं देशं विशन्ति ते ॥ १३.२४६.४५ ॥
ஹவிசுகள், பூஜைகள், ஹோமங்கள், வணக்கங்கள், நித்தியத் தியானம் ஆகியவற்றால் தங்கள் சக்திக்கேற்ப வழிபட்டு, அவர்கள் தங்கள் சொந்த உலகத்தில் நுழைகின்றனர்.
13.246.46
सायुज्यानां विशिष्टं च मामकं वैष्णवं तथा ।
मां प्राप्य न निवर्तन्ते विष्णु वा शुभलोचने ॥ १३.२४६.४६ ॥
சாயுஜ்யம் அடைந்தவர்களுள் என்னுடையதும் விஷ்ணுவுடையதுமான உலகம் சிறந்தது. அதை, அல்லது என்னையோ விஷ்ணுவையோ அடைந்தவர்கள் திரும்புவதில்லை, சுபநேத்திரையே.
13.246.47
इति ते कथितो देवि योगधर्मः सनातनः ।
न शक्यः प्रष्टुमन्येन योगधर्मस्त्वया विना ॥ १३.२४६.४७ ॥
தேவி, இவ்வாறு நான் உனக்கு நித்திய யோகதர்மத்தைச் சொன்னேன். உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் இந்த யோகதர்மத்தைக் கேட்க இயலாது.