Mahābhārata · Adhyāya 13.250
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.250.1
पतिमत्या दिवारात्रं वृत्तान्तं श्रूयतां शुभम् ।
पत्युः पूर्वं समुत्थाय प्रातःक्रम समाचरेत् ॥ १३.२५०.१ ॥
Eine ihrem Gatten ergebene Frau soll das glückverheißende Verhalten von Tag und Nacht vernehmen: Sie soll vor ihrem Gatten aufstehen und die Morgenordnung vollziehen.
13.250.2
पत्युर्भावं विदित्वा तु पश्चात्सम्बोधयेत्तु तम् ।
नित्यं पौर्वाह्णिकं कार्यं स्वयं कुर्याद्यथाविधि ॥ १३.२५०.२ ॥
Nachdem sie die Stimmung ihres Gatten erkannt hat, soll sie ihn danach wecken; die täglichen Pflichten des Vormittags soll sie selbst nach Vorschrift verrichten.
13.250.3
निवेद्य च तथाऽऽहारं यथा सम्पद्यतामिति ।
तथैव कुर्यात्तत्सर्वं यथा पत्युः प्रियं भवेत् ॥ १३.२५०.३ ॥
Nachdem sie gemeldet hat, dass das Essen bereitet werde, soll sie alles so tun, dass es ihrem Gatten lieb ist.
13.250.4
यथा भर्ता तथा नारी गुरूणां प्रतिपद्यते ॥ १३.२५०.४ ॥
So wie der Gatte sich verhält, so verhält sich auch die Frau gegenüber den Ältesten.
13.250.5
शुश्रूषापोषणविधौ पतिप्रियचिकीर्षया ।
भर्तुर्निष्क्रमणे कार्यं संस्मरेदप्रमादतः ॥ १३.२५०.५ ॥
In der Regel von Dienst und Pflege soll sie, aus dem Wunsch, dem Gatten Liebes zu tun, ohne Nachlässigkeit das bedenken, was beim Ausgehen des Gatten zu tun ist.
13.250.6
आगतं तु पतिं दृष्ट्वा सहसा परिचारणम् ।
स्वयं कुर्वीत सम्प्रीत्या कायश्रमहरं परम् ॥ १३.२५०.६ ॥
Sobald sie den heimgekehrten Gatten sieht, soll sie ihm sogleich selbst liebevoll dienen; das ist der höchste Dienst, der die Müdigkeit des Körpers nimmt.
13.250.7
पाद्यसनाभ्यां शयनैर्वाक्यैश्च हृदयप्रियैः ।
अतिथीनामागमेन प्रीतियुक्ता सदा भवेत् ॥ १३.२५०.७ ॥
Mit Wasser für die Füße, Sitzen, Lagern und Worten, die dem Herzen lieb sind, soll man stets voll Zuneigung sein, wenn Gäste kommen.
13.250.8
कर्मणा वचनेनापि तोषयेदतिथीन्सदा ।
मङ्गलं गृहशौचं च सर्वोपकरणानि च ॥ १३.२५०.८ ॥
Durch Tat und Wort soll man Gäste stets erfreuen; ebenso Glückliches, die Reinheit des Hauses und alle nötigen Vorräte.
13.250.9
सर्वकालमवेक्षेत कारयन्ती च कुर्वती ।
धर्मकार्ये तु सम्प्राप्ते तद्वद्धर्मपरा भवेत् ॥ १३.२५०.९ ॥
Zu jeder Zeit soll sie sorgsam achten, selbst handelnd und andere handeln lassend; und wenn eine religiöse Pflicht kommt, soll sie ebenso dem Dharma ergeben sein.
13.250.10
अर्थकार्ये पुनर्भर्तुः प्रमादालस्यवर्जिता ।
सा यत्नं परमं कुर्यात्तस्यि साहाय्यकारणात् ॥ १३.२५०.१० ॥
In Geschäften des Reichtums soll sie, frei von Nachlässigkeit und Trägheit, größte Mühe aufwenden, um ihrem Gatten zu helfen.
13.250.11
धुरन्धरा भवेद्भर्तुः साध्वी धर्मार्थयोः सदा ।
विहारकाले वै भर्तुर्ज्ञात्वा भावं हृदि स्थितम् ॥ १३.२५०.११ ॥
Eine tugendhafte Gattin soll stets die Last ihres Gatten in Dharma und Reichtum tragen; zur Zeit der Erholung soll sie, die Stimmung im Herzen ihres Gatten erkennend, entsprechend handeln.
13.250.12
अलङ्कृत्य यथायोगं मन्दहाससमन्वितम् ।
वाक्यैर्मधुरसंयुक्तैः स्मयन्ती तोषयेत्पतिम् ॥ १३.२५०.१२ ॥
Nachdem sie sich schicklich geschmückt hat, soll sie, mit sanftem Lächeln lächelnd, ihren Gatten mit süßen Worten erfreuen.
13.250.13
कठोराणि न वाच्यानि अन्यथा प्रमदान्तरे ।
यस्यां कामी भवेद्भर्ता तस्याः प्रीतिकरी भवेत् ॥ १३.२५०.१३ ॥
Vor einer anderen Frau sollen keine harten Worte gesprochen werden; sonst sollen sie dieser gefallen, zu der der Gatte Verlangen hegt.
13.250.14
अप्रमादं पुरस्कृत्य मनसा तोषयेत्पतिम् ।
अनन्तरमथान्येषां भोजनावेक्षणं चरेत् ॥ १३.२५०.१४ ॥
Mit Umsicht an erster Stelle soll sie den Gatten von Herzen erfreuen; danach soll sie für das Essen der anderen sorgen.
13.250.15
दासीदासबलीवर्दांश्चण्डालं च शुनस्तथा ।
अनाथान्कृपणांश्चैव भिक्षुकांश्च तथैव च।
पूजयेद्बलिभैक्षेण पत्युर्धर्मं विवर्धयेत् ॥ १३.२५०.१५ ॥
Sie soll Mägde und Knechte, Ochsen, den Caṇḍāla, Hunde, die Hilflosen, die Elenden und Bettler mit Opfergaben und Almosen ehren; so mehrt sie das dharma ihres Gatten.
13.250.16
कुपितं वाऽर्थहीनं वा श्रान्तं वोपचरेत्पतिम् ।
यता स तुष्टः स्वस्थश्च तथा सन्तोषयेत्पतिम् ॥ १३.२५०.१६ ॥
Ob der Gatte zornig, besitzlos oder erschöpft ist, soll sie ihm dienen, damit er zufrieden und wohlauf ist; so soll sie den Gatten zufriedenstellen.
13.250.17
यथा कुटुम्बचिन्तायां विवादे वाऽर्थसञ्चये ।
आहूता तत्सहायार्थं तथा प्रियहितं वदेत् ॥ १३.२५०.१७ ॥
Wie eine Frau, die ihm in den Sorgen des Hauses, in einem Streit oder beim Anhäufen von Reichtum zur Seite gerufen wird, soll sie liebe und heilsame Worte sprechen.
13.250.18
अप्रियं च हितं ब्रूयात्तस्य धर्मार्थकाङ्क्षया ।
एकान्तचर्याकथनं कलहं वर्जयेत्परैः ॥ १३.२५०.१८ ॥
Aus Verlangen nach seinem dharma und Reichtum soll sie auch Unangenehmes, aber Heilsames sagen; das Reden über ein einsames Leben und den Streit mit anderen soll sie meiden.
13.250.19
बहिरालोकनं चैव मोहं व्रीडां च पैशुनम् ।
बह्वाशित्वं दिवास्वप्नमेवमादि विवर्जयेत् ॥ १३.२५०.१९ ॥
Nach außen schauen, Verblendung, Scham, Verleumdung, übermäßiges Essen, Schlafen am Tag und dergleichen soll sie meiden.
13.250.20
रहस्येकासनं साध्वी न कुर्यादात्मजैरपि ।
यद्यद्दद्यान्नियत्स्वेति न्यासवत्परिपालयेत् ॥ १३.२५०.२० ॥
Die tugendhafte Frau soll nicht heimlich auf einem Sitz zusammensitzen, selbst nicht mit ihren Söhnen. Was immer man ihr gibt, soll sie sorgfältig bewahren wie ein anvertrautes Gut.
13.250.21
विस्मृतं वाऽपि यद्द्रव्यं प्रतिपद्यात्स्वशौचतः ।
यत्किञ्चित्पतिना दत्तं लब्ध्वा तत्सा सुकी भवेत् ॥ १३.२५०.२१ ॥
Selbst wenn ein Besitz vergessen wurde, soll sie ihn durch ihre eigene Reinheit wiedererlangen. Was immer ihr Gatte gegeben hat, soll sie empfangen und zufrieden sein.
13.250.22
अतीवाज्ञामतीर्ष्यां च दूरतः परिवर्जयेत् ।
बालवद्वृद्धवद्भार्या सदैवानुचरेत्पतिम् ॥ १३.२५०.२२ ॥
Übergroße Unwissenheit und übermäßige Eifersucht soll sie von fern meiden. Die Gattin soll ihren Gatten stets dienen und ihn umsorgen, wie man ein Kind und auch einen Greis umsorgt.
13.250.23
भार्याया व्रतमित्येव कर्तव्यं सततं विभो ।
एतत्पतिव्रतावृत्तमुक्तं देव समासतः ॥ १३.२५०.२३ ॥
O Herr, dieses Gelübde der Gattin soll ständig gehalten werden. O Gott, das Verhalten der treuen Gattin ist dir in Kürze dargelegt worden.
13.250.24
न च भोगे न चैश्वर्ये न सुखे न धने तथा ।
स्पृहा यस्यास्तथा भर्तुः सा नारीणां पतिव्रता ॥ १३.२५०.२४ ॥
Diejenige, in der kein Verlangen nach Genuss, nach Macht, nach Glück und nach Reichtum ist, und ebenso ihr Gatte kein solches Verlangen hat, sie ist die treue Gattin unter den Frauen.
13.250.25
पतिर्हि दैवतं स्त्रीणां पतिर्बन्धुः पतिर्गतिः ।
नान्यं गतिमहं पश्ये प्रमदाया यथा पतिः ॥ १३.२५०.२५ ॥
Für die Frauen ist der Gatte der Gott, der Gatte der Verwandte, der Gatte die Zuflucht. Ich sehe für eine Frau keine andere Zuflucht als den Gatten.
13.250.26
जातिष्वपि च वै स्त्रीत्वं विशिष्टं मे मतिः प्रभो ।
कायक्लेशेन महता पुरुषः प्राप्नुयात्फलम्।
तत्सर्वं लभते नारी सुखेन पतिपूजया ॥ १३.२५०.२६ ॥
Auch unter den Geburten halte ich das Frausein für das vorzüglichste, o Herr. Ein Mann erlangt den Lohn durch große körperliche Mühe; eine Frau erlangt all das mühelos durch die Verehrung ihres Gatten.
13.250.27
यथासुखं पतिमती सर्वं पत्यनुकूलतः ।
ईदृशं धर्मसाकल्यं पश्य त्वं प्रमदां प्रति।
एतद्विसृज्य पच्यन्ते कुस्त्रियः पापमोहिताः ॥ १३.२५०.२७ ॥
Eine dem Gatten ergebene Frau, die ihm gefällt, erlangt alles mühelos. Sieh diese Vollkommenheit des Dharma bei der Frau. Die bösen Frauen, die es verlassen und von Sünde verblendet sind, leiden Qualen.
13.250.28
तपश्चर्या च दानं च पतौ तस्याः समर्पितम् ।
रूपं कुलं यशस्तेजः सर्वं तस्मिन्प्रतिष्ठितम् ॥ १३.२५०.२८ ॥
Ihre Askese und ihre Gaben sind dem Gatten geweiht. Schönheit, Geschlecht, Ruhm und Glanz ruhen alle in ihm.
13.250.29
एवं व्रतसमाचाराः स्ववृत्तेनैव शोभनाः ।
स्वभर्त्रा च सम गच्छेत्पुण्यलोकान्सुकर्मणा ॥ १३.२५०.२९ ॥
So leuchten die Gelübde allein durch das eigene Verhalten. Möge sie mit ihrem Gatten durch gute Taten in die verdienstvollen Welten gelangen.
13.250.30
वृद्धो विरुपो बीभत्सो धनवान्निर्धनोऽपि वा ।
एवंभूतोपि वै भर्ता स्त्रीणां भूषणमुत्तमम् ॥ १३.२५०.३० ॥
Alt, unansehnlich, abstoßend, reich oder arm — auch ein solcher Gatte ist der höchste Schmuck der Frauen.
13.250.31
आढ्यं वा रूपयुक्तं वा विरूपं धनवर्जितम् ।
या पतिं तोषयेत्साध्वी सा पत्नीनां विशिष्यते ॥ १३.२५०.३१ ॥
Ob reich oder schön, oder hässlich und ohne Besitz, diejenige tugendhafte Gattin, die ihren Gemahl erfreut, wird unter den Gattinnen am höchsten geschätzt.
13.250.32
दरिद्रांश्च विरूपाश्च प्रमूढान्कुष्टसंयुतान् ।
पतीनुपचरेल्लोकानक्षयान्प्रतिपद्यते ॥ १३.२५०.३२ ॥
Diejenige, die auch arme, hässliche, verblendete oder vom Aussatz befallene Gatten dient, erlangt unvergängliche Welten.
13.250.33
एवं प्रवर्तमानायाः पतिः पूर्वं म्रियेत चेत् ।
तदाऽनुमरणं गच्छेत्पुनर्धर्मं चरेत वा ॥ १३.२५०.३३ ॥
Stirbt der Gatte einer Frau, die sich so verhält, zuerst, so mag sie ihm im Tod folgen, oder aber wieder die Pflicht (dharma) üben.
13.250.34
एतदेवं मया प्रोक्तं स्त्रियस्तु बहुधा स्मृताः ।
देवदानवगन्धर्वा मनुष्या इति नैकधा ॥ १३.२५०.३४ ॥
Dies habe ich so dargelegt. Frauen werden in vielerlei Arten überliefert: als Göttinnen, Dānavas, Gandharvas und Menschen, und so auf vielfache Weise.
13.250.35
सौम्यशीलाः शुभाचाराः सर्वास्ताः सम्भवन्ति च ।
यथा शुभं प्रवक्ष्यामि स्त्रीणां धर्मं महेश्वर ॥ १३.२५०.३५ ॥
Alle von ihnen können von sanftem Wesen und guter Lebensführung werden. O Maheśvara, ich werde die Pflicht der Frauen darlegen, wie es heilsam ist.
13.250.36
आसुर्यश्चैव पैशाच्यो राक्षस्यश्च भन्ति हि ।
तासां वृत्तमशेषेण श्रूयतां लोककारणात् ॥ १३.२५०.३६ ॥
Es gibt auch dämonische Frauen, Piśācī-Frauen und Rākṣasī-Frauen. Hört ihr Verhalten vollständig an, zum Wohl der Welt.
13.250.37
न्यायतो वाऽन्यथा प्रोक्ता भावदोषसमन्विताः ।
भर्तॄनुपचरन्त्येव रागद्वेषबलात्कृताः ॥ १३.२५०.३७ ॥
Gerecht oder anders beschrieben, mit Fehlern des Gemüts behaftet, von der Macht der Anhaftung und des Hasses getrieben, dienen sie ihren Gatten doch.
13.250.38
स्वधर्मविमुखा भूत्वा प्रदूष्यन्ति यतस्ततः ।
प्रवृद्दविषया नित्यं प्रतिकूलं वदन्ति च ॥ १३.२५०.३८ ॥
Von ihrer eigenen Pflicht abgewandt, verderben sie hierhin und dorthin; ihre Sinne stets gesteigert, sprechen sie immer widrig.
13.250.39
अर्थान्विनाशयन्त्येवं न गृह्णन्ति हितं क्वचित् ।
स्वबुद्धिनिरता भूत्वा जीवन्ति च यथा तथा ॥ १३.२५०.३९ ॥
So zerstören sie ihre eigenen Ziele und nehmen niemals das Heilsame an; in ihrem eigenen Urteil verharrend, leben sie irgendwie dahin.
13.250.40
गुणवत्यः क्वचिद्भूत्वा पतिधर्मपरा इव ।
पुनर्भवन्ति पापिष्ठा विषमं वृत्तमास्थिताः ॥ १३.२५०.४० ॥
Manchmal tugendhaft geworden, als wären sie dem Pflichtenkreis des Gatten ergeben, werden sie wieder überaus sündhaft und nehmen einen verkehrten Wandel an.
13.250.41
अनवस्थितमर्यादा बहुवेषा व्यवस्थिताः ।
असन्तुष्टाश्च लुब्धाश्च ईर्ष्याक्रोधयुता भृशम् ॥ १३.२५०.४१ ॥
Mit schwankenden Grenzen des Anstands, in vielerlei Gestalt sich festsetzend, unzufrieden und gierig, von Neid und Zorn in hohem Maße erfüllt.
13.250.42
भोगप्रिया हितद्वेष्याः कामभोगपरायणाः ।
प्रायशोऽनृतभूयिष्ठा गुरूणां प्रतिलोमकाः ॥ १३.२५०.४२ ॥
Den Genüssen zugetan, dem Heilsamen feind, ganz den Lüsten der Begierde ergeben, meist voller Unwahrheit, den Älteren zuwiderhandelnd.
13.250.43
एवंवृत्तसमाचारा आसुरं भावमाश्रिताः ।
अपकारपरा नित्यं सततं कलहप्रिया ॥ १३.२५०.४३ ॥
Frauen mit solchem Verhalten und Wandel, die eine asurische Natur angenommen haben, stets darauf aus, anderen zu schaden, und unablässig streitsüchtig.
13.250.44
परुषा रुक्षवचना निर्घृणा निरपत्रपाः ।
निःस्नेहाः क्रोधनाश्चैव भर्तृपुत्रस्वबन्धुषु ॥ १३.२५०.४४ ॥
Hart, mit rauen Worten, erbarmungslos, schamlos, ohne Zuneigung und jähzornig gegenüber Ehemännern, Söhnen und eigenen Verwandten.
13.250.45
घोरा मांसप्रिया नित्यं हसन्ति च रुदन्ति च ।
पतीन्व्यभिचरन्त्येव दुर्मार्गेण यथा तथा।
बन्धुभिर्भर्त्सिता भूत्वा गृहकार्याणि कुर्वते ॥ १३.२५०.४५ ॥
Schrecklich, stets dem Fleisch zugetan, lachen sie und weinen sie; sie betrügen sogar ihre Ehemänner und gehen auf einem bösen Pfad, wie auch immer es sich ergibt. Von ihren Verwandten getadelt, verrichten sie dann die Hausarbeit.
13.250.46
अथवा भर्त्सिता देव निवृत्ताः स्वेषु कर्मसु ।
तथैवात्मवधं घोरं व्यवस्येयुर्न संशयः ॥ १३.२५०.४६ ॥
Oder, o Gott, wenn sie getadelt werden, wenden sie sich von ihren eigenen Pflichten ab und fassen ebenso den schrecklichen Entschluss zur Selbstvernichtung, zweifellos.
13.250.47
निर्दया निरनुक्रोशाः कुटुम्बार्थविलोपकाः ।
धर्मर्थरहिता घोराः सततं कुर्वते क्रियाः ॥ १३.२५०.४७ ॥
Erbarmungslos und ohne Mitgefühl zerstören sie das Wohl der Familie; ohne Dharma und Besitz, schrecklich, verrichten sie unablässig solche Taten.
13.250.48
अनर्थे निपुणाः पापाः परप्राणेषु निर्दयाः ।
एवंयुक्तसमाचाराः स्त्रियः पैशाचमाश्रिताः ॥ १३.२५०.४८ ॥
Frauen, die im Unheil geschickt sind, sündhaft, erbarmungslos gegenüber dem Leben anderer, mit solchem Verhalten verbunden, die eine dämonische Natur angenommen haben.
13.250.49
अपरा मोहसंयुक्ता निर्लज्जा रोदनप्रियाः ।
अशुद्धा मलदिग्धाङ्ग्य पानमांसरता भृशम्।
वदन्त्यनृतवाक्यानि हसन्ति विलपन्ति च। ॥ १३.२५०.४९ ॥
Andere Frauen, voller Verblendung, schamlos und dem Weinen zugetan, unrein, mit Schmutz beschmierten Gliedern, ganz dem Trank und dem Fleisch ergeben, sprechen falsche Worte, lachen und klagen.
13.250.50
दुष्पसादा महाक्रोधाः स्वप्नशीला निरन्तरम् ।
तामस्यो नष्टतत्वार्था मन्दशीला महोदराः।
भुञ्जते विविधं सिद्धं भोजनं तीव्रसम्भ्रमाः ॥ १३.२५०.५० ॥
Schwer zufriedenzustellen, sehr zornig, ständig dem Schlaf ergeben, von Finsternis beherrscht, den Sinn der Wahrheit verloren habend, von träger Art und mit dickem Bauch, essen sie mit heftiger Hast mannigfache zubereitete Speisen.
13.250.51
गुणरूपवयोयुक्तं पतिं कामिनमुत्तमम् ।
हित्वाऽन्येनैव गच्छन्ति सर्वधा भृशतापिताः ॥ १३.२५०.५१ ॥
Einen mit Tugend, Schönheit und Jugend begabten, vortrefflichen, liebenden Gatten verlassend, gehen sie, sehr gequält, auf jede Weise zu einem anderen Mann.
13.250.52
निर्लज्जा धर्मसन्दिग्धाः प्रतिकूलाः समन्ततः ।
एवंरूपसमाचाराः स्त्रियो राक्षसमाश्रिताः ॥ १३.२५०.५२ ॥
Schamlos, am Dharma zweifelnd, nach allen Seiten widerwärtig: Frauen von solchem Wandel und solcher Gestalt nehmen ihre Zuflucht zur dämonischen Natur.
13.250.53
एवंविधानां सर्वासां न परत्र महासुखम् ।
नरकाद्विप्रमुक्तानां मानुष्यं दुर्लभं भवेत् ॥ १३.२५०.५३ ॥
Für alle Frauen dieser Art gibt es im Jenseits kein großes Glück; selbst wenn sie aus der Hölle befreit sind, wird ihnen die menschliche Geburt schwer zu erlangen sein.
13.250.54
कष्टं तत्रापि भुञ्जन्ते स्वकृतं दुःखजं बहु ।
दरिद्राः क्लेशभूयिष्ठा विरूपाः कुत्सिताः परैः।
विधवा दुर्भगा वाऽपि लभन्ते दुःखमीदृशम् ॥ १३.२५०.५४ ॥
Auch dort erleiden sie viel Leid, das aus ihren eigenen Taten entsteht: Die Armen, voller Kummer, Hässlichen, von anderen Verachteten, oder die Witwen und Unglückseligen erlangen solches Leid.
13.250.55
शतवर्षसहस्राणि निरयं व्यभिचारिणी ।
व्रजेत्पतिं च पापेन संयोज्य स्वकुलं तथा ॥ १३.२५०.५५ ॥
Eine ehebrecherische Frau fährt hunderttausende von Jahren zur Hölle und zieht durch ihre Sünde auch ihren Gatten und ihre eigene Sippe mit hinein.
13.250.56
एतद्विज्ञाय पतितं पुनश्चेद्धितमात्मनः ।
कुर्याद्भर्तारमाश्रित्य तथा धर्मवमाप्नुयात् ॥ १३.२५०.५६ ॥
Wenn eine gefallene Frau dies erkennt und zu ihrem eigenen Wohl erneut handelt, indem sie bei ihrem Gatten Zuflucht sucht, so wird sie das Dharma erlangen.
13.250.57
अतिसंयान्ति ताँल्लोकान्पुण्यान्परमशोभनान् ।
अवमत्य च याः पूर्वं पतिं दुष्टेन चेतसा ॥ १३.२५०.५७ ॥
Frauen, die früher ihren Gatten verachteten und mit böser Gesinnung handelten, gelangen nicht in jene verdienstvollen, überaus glänzenden Welten.
13.250.58
वर्तमानास्च सततं भर्तॄणां प्रतिकूलतः ।
भर्त्रानुमरणं काले याः कुर्वन्ति तथाविधाः ॥ १३.२५०.५८ ॥
Frauen, die stets gegen ihre Gatten handeln und zur rechten Zeit mit dem Gatten den Anumaraṇa (Tod nach dem Gatten) vollziehen, gehören zu dieser Art.
13.250.59
कामात्क्रोधाद्भयाल्लोभादपहास्या भवन्ति ताः ।
आदिप्रभृति कुस्त्रीणां तथाऽनुमरणं वृथा ॥ १३.२५०.५९ ॥
Aus Begierde, Zorn, Furcht und Gier werden sie zum Gegenstand des Spotts; für bösartige Frauen ist das Sterben nach dem Gatten von Anbeginn an vergeblich.
13.250.60
आदिप्रभृति या साध्वी पत्युः प्रियपरायणा ।
ऊर्ध्वं गच्छति सा पूता भर्त्राऽनुमरणं गता ॥ १३.२५०.६० ॥
Die tugendhafte Frau, die von Anfang an ihrem Gatten Freude zu bereiten sucht, geht, nachdem sie ihm im Tod gefolgt ist, geläutert nach oben.
13.250.61
एवं मृताया वै लोकानहं पश्यामि चक्षुषा ।
स्पृहणीयान्सुरगणैर्यान्गच्छन्ति पतिव्रताः ॥ १३.२५०.६१ ॥
So sehe ich mit meinen Augen die Welten der auf diese Weise Verstorbenen, Welten, die selbst die Scharen der Götter begehren und zu denen die treuen Gattinnen gehen.
13.250.62
अथवा भर्तरि मृते वैधव्यं धर्ममाश्रिताः ।
तूष्णीं भौमं जले नित्यमञ्जलिस्नानमुत्तमम्।
व्रतं च पतिमुद्दिश्य कुर्यश्चैव विधिं ततः ॥ १३.२५०.६२ ॥
Oder: Nach dem Tod des Gatten soll sie die Pflicht der Witwenschaft annehmen, schweigend auf der Erde liegen, täglich das vortreffliche Gelübde des Bades mit gefalteten Händen im Wasser üben und das Ritual im Gedenken an den Gatten vollziehen.
13.250.63
एवं गच्छति सा नारी पतिलोकमनुत्तमम् ।
रमणीयमनिर्देश्यं दुष्प्रापं देवमानुषैः ॥ १३.२५०.६३ ॥
So geht jene Frau in die höchste Welt ihres Gatten ein, eine reizvolle, unbeschreibliche Welt, die selbst Göttern und Menschen schwer zu erreichen ist.
13.250.64
प्राप्नुयात्तादृशं लोकं केवलं या पतिव्रता ।
इति ते कथितं देव स्त्रीणां धर्मिमनुत्तमम् ॥ १३.२५०.६४ ॥
Nur die treue Gattin erlangt eine solche Welt. So habe ich dir, o Gott, die höchste Pflicht der Frauen dargelegt.
13.250.65
भवतः प्रियकामिन्या यन्मयोक्तं तवाग्रतः ।
चापल्यान्मम देवेश तद्भवान्क्षन्तुमर्हति ॥ १३.२५०.६५ ॥
Was ich vor dir gesagt habe, als eine, die dein Wohlgefallen begehrt, habe ich aus Unbeständigkeit gesagt. O Herr der Götter, du mögest es verzeihen.
13.250.66
एवं वदन्तीं रुद्राणीं लज्जाभावसमन्विताम् ।
प्रशशंस च देवेशो वाचा सञ्जनयन्प्रियम् ॥ १३.२५०.६६ ॥
So sprach Rudrāṇī, von Scham erfüllt; der Herr der Götter lobte sie und erfreute sie mit seinen Worten.
13.250.67
ऋषयो देवगन्धर्वाः प्रमदाश्च सहस्रशः ।
प्रणम्य शिरसा देवीं स्तुतिभिश्चाभितुष्टुवुः ॥ १३.२५०.६७ ॥
Weise, Götter, Gandharvas und Tausende Frauen verneigten sich vor der Göttin und priesen sie mit Hymnen.
13.250.68
पूजयामासुरपरे देवदेव मुदा युताः ।
संवादं चिन्तयन्त्यन्ते श्रद्दधानाः सुचेतसः ॥ १३.२५०.६८ ॥
Andere verehrten voll Freude, o Gott der Götter; und danach, voll Vertrauen und guten Sinnes, begannen sie, über diesen Dialog nachzusinnen.
13.250.69
ततस्तु देवदेवेशो देवीं वचनमब्रवीत् ।
शृणु कल्याणि मद्वाक्यं संवादोऽयं मया तव।
पुण्यं पवित्रं ख्यातं च भविता नात्र संशयः ॥ १३.२५०.६९ ॥
Da sprach der Herr der Herren der Götter zur Göttin: Höre, o Glückverheißende, meine Worte; dieser unser Dialog wird verdienstvoll, reinigend und berühmt sein – daran ist kein Zweifel.
13.250.70
य इमं श्रावयेद्विद्वान्संवादं चावयोः प्रिये ।
शुचिर्भूत्वा नरान्युक्तान्स तैः स्वर्गं व्रजेत्सुखम् ॥ १३.२५०.७० ॥
Wer, gelehrt, dieses unser Gespräch, o Geliebte, würdigen Menschen zu Gehör bringt, der soll, gereinigt, mit ihnen glücklich in den Himmel gehen.
13.250.71
यस्त्वेनं शृणुयान्नित्यं संवादं चावयोः शुभम् ।
कीर्तिमायुष्यमारोग्यं लभते स गतिं पराम् ॥ १३.२५०.७१ ॥
Wer dieses unser verheißungsvolle Gespräch beständig hört, erlangt Ruhm, langes Leben und Gesundheit; er erreicht das höchste Ziel.