Mahābhārata · Adhyāya 13.265
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.265.1
दुर्वाससः प्रसादात्ते शंकरांशस्य माघव ।
अवाप्तमिह विज्ञानं तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १३.२६५.१ ॥
O Mādhava, durch die Gnade Durvāsas' und aus dem Anteil Śaṅkaras, das Wissen, das du hier erlangt hast — du solltest es mir erklären.
13.265.2
महाभाग्यं च यत्तस्य नामानि च महात्मनः ।
तत्त्वमो ज्ञातुमिच्छामि सर्वं मतिमतांवर ॥ १३.२६५.२ ॥
O Bester der Weisen, ich möchte die ganze Wahrheit über das große Glück jenes Großherzigen und über seine Namen erfahren.
13.265.3
हन्ति ते कीर्तयिष्यामि नमस्कृत्य कपर्दिने ।
यदवाप्तं मया राजञ्श्रेयो यच्चार्जितं यशः ॥ १३.२६५.३ ॥
O König, nachdem ich mich vor dem Kapardin mit dem verfilzten Haar verneigt habe, werde ich dir erzählen, welches Glück ich erlangte und welchen Ruhm ich erwarb.
13.265.4
प्रयतः प्रातरुत्थाय यस्त्वधीयेद्विशाम्पते ।
प्राञ्जलिः शतरुद्रीयं नास्य किञ्चनि दुर्लभम् ॥ १३.२६५.४ ॥
O Herr der Menschen, für denjenigen, der sich beherrscht, beim Morgengrauen aufsteht und das Śatarudrīya mit gefalteten Händen rezitiert, ist nichts schwer zu erlangen.
13.265.5
शिवः सर्वकतो रुद्रः स्रष्टा यस्त्वं शृणुष्व मे ।
प्रजापतिस्तमसृजत्तमसोऽन्ते महातपाः।
शङ्करस्त्वसृजत्तात प्रजाः स्थावरजङ्गमाः ॥ १३.२६५.५ ॥
Śiva, der Schöpfer von allem, Rudra, der Erschaffer — höre mir über ihn zu. Der große Asket Prajāpati erschuf ihn am Ende der Finsternis. Lieber, Śaṅkara war es, der die unbeweglichen und beweglichen Wesen erschuf.
13.265.6
नास्ति किञ्चित्परं भूतं महादेवाद्विशाम्पते ।
इह त्रिष्वपि लोकेषु भूतानां प्रभवो हि सः ॥ १३.२६५.६ ॥
O Herr der Menschen, es gibt kein Wesen, das höher wäre als Mahādeva. Auch in diesen drei Welten ist er tatsächlich der Ursprung der Wesen.
13.265.7
न चैवोत्सहते स्थातुं कश्चिदग्रे महात्मनः ।
न हि भूतं समं तेन त्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ १३.२६५.७ ॥
Niemand wagt es, vor jenem Großseligen zu stehen, und in den drei Welten gibt es kein Wesen, das ihm gleicht.
13.265.8
गन्धेनापि हि सङ्ग्रामे तस्य क्रुद्धस्य शत्रवः ।
विसंज्ञा हतभूयिष्ठा वेपनेते च पतन्ति च ॥ १३.२६५.८ ॥
Im Kampf verlieren seine Feinde schon durch den Duft des Zornigen das Bewusstsein, werden meist erschlagen, zittern und stürzen.
13.265.9
घोरं च निनदं तस्य पर्जन्यनिनदोपम् ।
श्रुत्वा विशीर्येद्धृदयं देवानामपि संयुगे।
यं चाक्ष्णा घोररूपेण पश्येद्दग्धः पतेदधः ॥ १३.२६५.९ ॥
Sein schreckliches Brüllen, dem Donner einer Regenwolke gleich, würde selbst die Herzen der Götter im Kampf zerreißen, wenn man es hörte; und wen er mit furchtbarem Blick ansieht, der fällt verbrannt zu Boden.
13.265.10
न सुरा नासुरा लोके न गन्धर्वा न पन्नगाः ।
कुपिते सुखमेधन्ते तस्मिन्नपि गुहागताः ॥ १३.२६५.१० ॥
In der Welt gedeihen weder Götter noch Dämonen, weder Gandharvas noch Schlangen, auch nicht die in Höhlen Wohnenden, glücklich, wenn er zornig ist.
13.265.11
प्रजापतेश्च दक्षस्य यजतो वितते क्रतौ ।
विव्याध कुपितो यज्ञं निर्भयस्तु भवस्तदा ॥ १३.२६५.११ ॥
Als Prajāpati Dakṣa das Opfer in seiner weiten Ausdehnung darbrachte, da durchbohrte Bhava, zornig und furchtlos, das Opfer.
13.265.12
धनुषा वाणमुत्सृज्य सुघोरं विननाद च ॥ १३.२६५.१२ ॥
Mit dem Bogen einen Pfeil abschießend, brüllte er furchtbar.
13.265.13
ते न शर्म कुतः शान्ति विषादं लेभिरे सुराः ।
विद्धे च सहसा यज्ञे कुपिते च महेश्वरे ॥ १३.२६५.१३ ॥
Da fanden die Götter weder Zuflucht noch Frieden, und Verzweiflung ergriff sie, als das Opfer plötzlich durchbohrt und der große Herr Maheśvara erzürnt wurde.
13.265.14
तेन ज्यातलघोषेण सर्वे लोकाः समाकुलाः ।
बभूवुरवशाः पार्थ विषेदुश्च सुरासुराः ॥ १३.२६५.१४ ॥
Durch jenes Klingen der Bogensehne wurden alle Welten in Aufruhr versetzt und wurden hilflos, o Sohn der Pṛthā; Götter und Dämonen versanken gleichermaßen in Verzweiflung.
13.265.15
आपश्चुक्षुभिरे चैव चकम्पे च वसुन्धरः ।
व्यद्रवग्निरयश्चापि द्यौः पफाल च सर्वशः ॥ १३.२६५.१५ ॥
Die Wasser wurden aufgewühlt, die Erde bebte, die Feuer zerstreuten sich und flohen, und der Himmel riss auf allen Seiten.
13.265.16
अन्धेन तमसा लोकाः प्रावृता न चकाशिरे ।
प्रनष्टा ज्योतिषां भाश्च सह सूर्येण भारत ॥ १३.२६५.१६ ॥
In blinde Finsternis gehüllt, leuchteten die Welten nicht mehr; und, o Bhārata, die Lichter der Gestirne erloschen zusammen mit der Sonne.
13.265.17
भृशं भीतास्ततः शान्तिं चत्रुः स्वस्त्ययनानि च ।
ऋषयः सर्वभूतानामात्मनश्च हितैषिमः ॥ १३.२६५.१७ ॥
Da führten die Weisen, zutiefst erschrocken und auf das Wohl aller Wesen und ihr eigenes bedacht, Friedensriten und Segensriten durch.
13.265.18
ततः सोऽभ्यद्रवद्देवान्रुद्रो रौद्रपराक्रमः ।
भगस्य नयने क्रुद्धः प्रहारेण व्यशातयत् ॥ १३.२६५.१८ ॥
Da stürzte sich Rudra von schrecklicher Kraft auf die Götter, und erzürnt schlug er Bhaga mit einem einzigen Hieb beide Augen aus.
13.265.19
पूषणं चाभिदुद्राव घोरेण वपुषाऽन्वितः ।
पुरोडाशं भक्षयतो दशनान्वै व्यशातयत् ॥ १३.२६५.१९ ॥
Mit schrecklicher Gestalt stürzte er sich auch auf Pūṣan und schlug ihm die Zähne aus, während er den Puroḍāśa aß.
13.265.20
ततः प्रणेमुर्देवास्ते वेपमानाः स्म शङ्करम् ।
पुनश्च सन्दधे रुद्रो दीप्तं सुनिशितं शरम् ॥ १३.२६५.२० ॥
Da verneigten sich die zitternden Götter vor Śaṅkara; und Rudra legte erneut einen glühenden, sehr scharfen Pfeil auf.
13.265.21
रुद्रस्य विक्रमं दृष्ट्वा भीता देवाः सहर्षिभिः ।
ततः प्रसादयामासुः शर्वं ते विबुधोत्तमाः ॥ १३.२६५.२१ ॥
Als die Götter die Tapferkeit Rudras sahen, besänftigten sie, verängstigt, zusammen mit den Weisen, jene besten der Götter Śarva.
13.265.22
जेषुश्च शतरुद्रीयं देवाः कृत्वाञ्जलिं तदा ।
संस्तूयमानस्त्रिदशैः प्रससाद महेश्वरः ॥ १३.२६५.२२ ॥
Da sangen die Götter, die Hände ehrfürchtig gefaltet, das Śatarudrīya; von den Göttern gepriesen, wurde Maheśvara gnädig gestimmt.
13.265.23
रुद्रस्य भागं यज्ञे च विशिष्टं ते त्वकल्पयन् ।
भयेन त्रिदशा राजञ्शरणं च प्रपेदिरे ॥ १३.२६५.२३ ॥
Die Götter bestimmten für Rudra einen besonderen Anteil am Opfer; o König, aus Furcht suchten die Götter bei ihm Zuflucht.
13.265.24
तेन चैव हि तुष्टेन स यज्ञः सन्धितोऽभवत् ।
यद्यच्चापहृतं तत्र तत्तथैवान्वजीवयत् ॥ १३.२६५.२४ ॥
Durch eben seine Zufriedenheit wurde jenes Opfer wieder vollständig, und was dort geraubt worden war, belebte er genau so wieder.
13.265.25
असुराणां पुराण्यासंस्त्रीणि वीर्यवतां दिवि ।
आयसं राजतं चैव सौवर्णमपि चापरम् ॥ १३.२६५.२५ ॥
Die mächtigen Asuras besaßen drei Städte am Himmel: eine aus Eisen, eine aus Silber und eine andere aus Gold.
13.265.26
नाशकत्तानि मघवा भेत्तुं सर्वायुधैरपि ।
अथ सर्वेऽमरा रुद्रं जग्मुः शरणमर्दिताः ॥ १३.२६५.२६ ॥
Selbst mit allen Waffen konnte Indra sie nicht zerbrechen. Da suchten alle bedrängten Unsterblichen Zuflucht bei Rudra.
13.265.27
तत ऊचुर्महात्मानो देवाः सर्वे समागताः ।
रुद्र रौद्रा भविष्यन्ति पशवः सर्वकर्मसु ॥ १३.२६५.२७ ॥
Da sprachen alle versammelten großherzigen Götter: "O Rudra, die Wesen werden in allen ihren Handlungen grausam werden."
13.265.28
जहि दैत्यान्सह पुरैर्लोकांस्त्रायस्व मानद ।
स तथोक्तस्तथेत्युक्त्वा कृत्वा विष्णुं शरोत्तमम् ॥ १३.२६५.२८ ॥
"O Gewährer der Ehre, erschlage die Daityas mit ihren Städten und beschütze die Welten." So angesprochen sagte er "So sei es" und machte Viṣṇu zum besten aller Pfeile.
13.265.29
शल्यमग्निं तथा कृत्वा पुङ्खं वैवस्वतं यमम् ।
ओङ्कारं च धनुः सर्वाञ्ज्यां च सावित्रिमुत्तमां ॥ १३.२६५.२९ ॥
Er machte das Feuer zur Pfeilspitze, Yama, den Sohn des Vivasvat, zum Federbesatz, die Silbe Oṃ zum Bogen, alles zur Sehne und die höchste Sāvitrī zur Sehne.
13.265.30
ब्रह्माणं सारथिं कृत्वा विनियुज्य च सर्वशः ।
त्रिपर्वणा त्रिशल्येन तेन तानि बिभेद सः ॥ १३.२६५.३० ॥
Er machte Brahmā zum Wagenlenker, fügte alles auf jede Weise zusammen und durchbohrte jene Städte mit jenem Pfeil mit drei Gelenken und drei Spitzen.
13.265.31
शरेणादित्यवर्णेन कालाग्निसमतेजसा ।
तेऽसुराः सपुरास्तत्र दग्धा रुद्रेण भारत ॥ १३.२६५.३१ ॥
Mit einem Pfeil von der Farbe der Sonne und dem Glanz des Todesfeuers, o Bhārata, verbrannte Rudra dort jene Asuras samt ihren Städten.
13.265.32
तं चैवाङ्कगतं दृष्ट्वा बालं पञ्चशिखं पुनः ।
उमा जिज्ञासमाना वै कोऽयमित्यब्रवीत्तदा ॥ १३.२६५.३२ ॥
Als sie das fünfschopfige Kind wieder auf ihrem Schoß sah, fragte Umā, begierig zu wissen: "Wer ist dieser?"
13.265.33
असूयतश्च शक्रस्य वज्रेणि प्रहरिष्यतः ।
सवज्रं स्तम्भयामास तं बाहुं परिघोपमम् ॥ १३.२६५.३३ ॥
Den Arm des neidischen Śakra, der mit dem Donnerkeil zuschlagen wollte, gleich einer Eisenkeule, lähmte er samt dem Donnerkeil.
13.265.34
न संयुयुधिरे चैव देवास्तं भुवनेश्वरम् ।
सप्रजापतयः सर्वे तस्मिन्मुमुहुरीश्वरे ॥ १३.२६५.३४ ॥
Die Götter kämpften nicht mit jenem Herrn der Welten; alle, samt den Prajāpatis, wurden von diesem Herrn verwirrt.
13.265.35
ततो ध्यात्वा च भगवान्ब्रह्मा तममितौजसम् ।
अयं श्रेष्ठ इति ज्ञात्वा ववन्दे तमुमापतिम् ॥ १३.२६५.३५ ॥
Da verneigte sich der ehrwürdige Brahmā, nachdem er meditiert und erkannt hatte, dass jener von unermesslicher Kraft "der Beste" ist, vor dem Herrn Umās.
13.265.36
ततः प्रसादयामासुरुमां रुद्रं च ते सुराः ।
बभूव स तदा बालः प्रययौ तु यथापुरम् ॥ १३.२६५.३६ ॥
Da besänftigten die Götter Umā und Rudra; der Knabe wurde wieder wie zuvor und ging fort.
13.265.37
स चापि ब्राह्मणो भूत्वा दुर्वासा नाम वीर्यवान् ।
द्वारवत्यां मम गृहे चिरं कालमुपावसन् ॥ १३.२६५.३७ ॥
Und jener mächtige Durvāsas, als Brahmane verkleidet, wohnte lange Zeit in meinem Haus in Dvāravatī.
13.265.38
विप्रकारान्प्रयुङ्क्ते स्म सुबहून्मम वेश्मनि ।
तानुदारतया चाहं चक्षमे चातिदुःसहान् ॥ १३.२६५.३८ ॥
Er beging viele Vergehen gegen Brahmanen in meinem Haus, und aus Großmut ertrug ich sie, obwohl sie sehr schwer zu ertragen waren.
13.265.39
स वै रुद्रः स च शिवः सोग्निः सर्वः स सर्वजित् ।
स चैवेन्द्रश्च वायुश्च सोऽस्विनौ स च विद्युतः ॥ १३.२६५.३९ ॥
Er ist Rudra, er ist Śiva, er ist Agni, er ist alles, der Sieger über alles; er ist Indra und Vāyu, er ist die beiden Aśvins, und er ist der Blitz.
13.265.40
स चन्द्रमाः स चेशानः स सूर्यो वरुणश्च सः ।
स कालः सोन्तको मृत्युः स यमो रात्र्यहानि च ॥ १३.२६५.४० ॥
Er ist der Mond, er ist Īśāna; er ist die Sonne und Varuṇa; er ist die Zeit, er ist der Beender, er ist der Tod, er ist Yama, und die Nächte und Tage.
13.265.41
मासार्धमासा ऋतवः सन्ध्ये संवत्सरश्च सः ।
सधाता स विधाता च विश्वकर्मा स सर्ववित् ॥ १३.२६५.४१ ॥
Die Monate und Halbmonate, die Jahreszeiten, die Dämmerungen und das Jahr sind er; er ist der Schöpfer, der Ordner, der Allschöpfer, der Allwissende.
13.265.42
नक्षत्राणि ग्रहाश्चैव दिशोऽथ प्रदिशस्तथा ।
विश्वमूर्तिरमेयात्मा भगवान्परमद्युतिः ॥ १३.२६५.४२ ॥
Die Mondhäuser und Planeten, die Richtungen und die Zwischenrichtungen sind er; er ist die Allgestalt, das unermessliche Selbst, der erhabene Herr von höchstem Glanz.
13.265.43
एकधा च द्विधा चैव बहुधा च स एव हि ।
शतधा सहस्रधा चैव तथा शतसहस्रधा ॥ १३.२६५.४३ ॥
Er selbst ist auf eine Weise, auf zwei Weisen und auf vielerlei Weise; auf hundertfache, tausendfache und ebenso hunderttausendfache Weise.
13.265.44
ईदृशः स महादेवो भूयश्च भगवानतः ।
न हि शक्या गुणा वक्तुमपि वर्षशतैरपि ॥ १३.२६५.४४ ॥
So ist jener große Gott, und mehr noch ist er der erhabene Herr; seine Eigenschaften lassen sich nicht einmal in hundert Jahren aufzählen.