மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.265
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.265.1
दुर्वाससः प्रसादात्ते शंकरांशस्य माघव ।
अवाप्तमिह विज्ञानं तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १३.२६५.१ ॥
மாதவா, துர்வாசரின் அருளாலும் சங்கரரின் அம்சத்தாலும் நீர் இங்கு பெற்ற அந்த ஞானத்தை எனக்கு விளக்குவது தகும்.
13.265.2
महाभाग्यं च यत्तस्य नामानि च महात्मनः ।
तत्त्वमो ज्ञातुमिच्छामि सर्वं मतिमतांवर ॥ १३.२६५.२ ॥
அறிவுடையோரில் சிறந்தவனே, அந்த மகாத்மாவின் பெரும் பாக்கியத்தையும் அவரது நாமங்களையும் முழுமையான உண்மையாக அறிய விரும்புகிறேன்.
13.265.3
हन्ति ते कीर्तयिष्यामि नमस्कृत्य कपर्दिने ।
यदवाप्तं मया राजञ्श्रेयो यच्चार्जितं यशः ॥ १३.२६५.३ ॥
அரசே, கபர்த்தியாகிய சிவனை வணங்கி உனக்குச் சொல்வேன்; நான் பெற்ற நலனையும் ஈட்டிய புகழையும்.
13.265.4
प्रयतः प्रातरुत्थाय यस्त्वधीयेद्विशाम्पते ।
प्राञ्जलिः शतरुद्रीयं नास्य किञ्चनि दुर्लभम् ॥ १३.२६५.४ ॥
மன்னா, அடக்கத்துடன் காலையில் எழுந்து கைகூப்பி சதருத்திரீயத்தை ஓதுபவனுக்கு எதுவும் அரிதாவதில்லை.
13.265.5
शिवः सर्वकतो रुद्रः स्रष्टा यस्त्वं शृणुष्व मे ।
प्रजापतिस्तमसृजत्तमसोऽन्ते महातपाः।
शङ्करस्त्वसृजत्तात प्रजाः स्थावरजङ्गमाः ॥ १३.२६५.५ ॥
சிவன், அனைத்தையும் செய்பவரான ருத்ரர், படைப்பாளி — அவரைப் பற்றி நீ கேள். மகாதபஸ்வியான பிரஜாபதி இருளின் இறுதியில் அவரைப் படைத்தார். ஐயனே, சங்கரரே ஸ்தாவர ஜங்கம உயிர்களைப் படைத்தார்.
13.265.6
नास्ति किञ्चित्परं भूतं महादेवाद्विशाम्पते ।
इह त्रिष्वपि लोकेषु भूतानां प्रभवो हि सः ॥ १३.२६५.६ ॥
மன்னா, மகாதேவரை விட உயர்ந்த உயிர் எதுவும் இல்லை. இம்மூன்று உலகங்களிலும் அவரே உயிர்களின் மூலம்.
13.265.7
न चैवोत्सहते स्थातुं कश्चिदग्रे महात्मनः ।
न हि भूतं समं तेन त्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ १३.२६५.७ ॥
மகாத்மாவின் முன் நிற்கத் துணிவவர் யாரும் இல்லை; மூன்று உலகங்களிலும் அவருக்கு நிகரான உயிரினம் இல்லை.
13.265.8
गन्धेनापि हि सङ्ग्रामे तस्य क्रुद्धस्य शत्रवः ।
विसंज्ञा हतभूयिष्ठा वेपनेते च पतन्ति च ॥ १३.२६५.८ ॥
போரில் கோபமுற்ற அவரது வாசனையாலேயே பகைவர்கள் உணர்விழந்து, பெரும்பாலும் மடிந்து, நடுங்கி வீழ்கின்றனர்.
13.265.9
घोरं च निनदं तस्य पर्जन्यनिनदोपम् ।
श्रुत्वा विशीर्येद्धृदयं देवानामपि संयुगे।
यं चाक्ष्णा घोररूपेण पश्येद्दग्धः पतेदधः ॥ १३.२६५.९ ॥
அவரது கொடிய முழக்கம், மேகக் கர்ஜனையைப் போன்றது; போரில் அதைக் கேட்டால் தேவர்களின் இதயமும் பிளந்துவிடும். அவர் கொடிய பார்வையால் பார்ப்பவன் எரிந்து கீழே விழுவான்.
13.265.10
न सुरा नासुरा लोके न गन्धर्वा न पन्नगाः ।
कुपिते सुखमेधन्ते तस्मिन्नपि गुहागताः ॥ १३.२६५.१० ॥
உலகில் தேவர்களோ, அசுரர்களோ, கந்தர்வர்களோ, நாகர்களோ, குகைகளில் வசிப்பவர்களோ கூட அவர் கோபமுற்றால் சுகமாக வாழ்வதில்லை.
13.265.11
प्रजापतेश्च दक्षस्य यजतो वितते क्रतौ ।
विव्याध कुपितो यज्ञं निर्भयस्तु भवस्तदा ॥ १३.२६५.११ ॥
பிரஜாபதி தக்ஷன் நடத்திய விரிந்த யாகத்தில், அப்போது கோபமுற்ற அஞ்சாத பவன் (சிவன்) யாகத்தைக் தாக்கினார்.
13.265.12
धनुषा वाणमुत्सृज्य सुघोरं विननाद च ॥ १३.२६५.१२ ॥
வில்லிலிருந்து அம்பை எய்து அவர் மிகக் கொடிய முழக்கமிட்டார்.
13.265.13
ते न शर्म कुतः शान्ति विषादं लेभिरे सुराः ।
विद्धे च सहसा यज्ञे कुपिते च महेश्वरे ॥ १३.२६५.१३ ॥
யாகம் திடீரென்று தாக்கப்பட்டு மகேஸ்வரன் சினம்கொண்டபோது தேவர்கள் அடைக்கலமோ அமைதியோ காணவில்லை; அவர்கள் துயருற்றனர்.
13.265.14
तेन ज्यातलघोषेण सर्वे लोकाः समाकुलाः ।
बभूवुरवशाः पार्थ विषेदुश्च सुरासुराः ॥ १३.२६५.१४ ॥
அந்த வில்நாணின் ஒலியால் எல்லா உலகங்களும் கலங்கின; ஓ பார்த்தா, அவை செயலற்றுப் போயின; தேவர்களும் அசுரர்களும் துயரத்தில் மூழ்கினர்.
13.265.15
आपश्चुक्षुभिरे चैव चकम्पे च वसुन्धरः ।
व्यद्रवग्निरयश्चापि द्यौः पफाल च सर्वशः ॥ १३.२६५.१५ ॥
நீர்கள் கொந்தளித்தன, பூமி நடுங்கியது, தீகள் சிதறி ஓடின, வானமும் எல்லாப் பக்கமும் பிளந்தது.
13.265.16
अन्धेन तमसा लोकाः प्रावृता न चकाशिरे ।
प्रनष्टा ज्योतिषां भाश्च सह सूर्येण भारत ॥ १३.२६५.१६ ॥
குருடான இருளால் மூடப்பட்ட உலகங்கள் ஒளிரவில்லை; ஓ பாரதா, சூரியனுடன் ஒளிக்கோள்களின் பிரகாசமும் அழிந்தது.
13.265.17
भृशं भीतास्ततः शान्तिं चत्रुः स्वस्त्ययनानि च ।
ऋषयः सर्वभूतानामात्मनश्च हितैषिमः ॥ १३.२६५.१७ ॥
பின்னர் மிகவும் அஞ்சிய ரிஷிகள், எல்லா உயிரினங்களின் நலனையும் தங்கள் நலனையும் விரும்பி, சாந்தி மற்றும் ஸ்வஸ்த்யயன சடங்குகளைச் செய்தனர்.
13.265.18
ततः सोऽभ्यद्रवद्देवान्रुद्रो रौद्रपराक्रमः ।
भगस्य नयने क्रुद्धः प्रहारेण व्यशातयत् ॥ १३.२६५.१८ ॥
பின்னர் கொடிய வீரமுடைய ருத்ரன் தேவர்கள்மீது பாய்ந்தார்; சினத்துடன் ஒரு அடியால் பகனின் இரு கண்களையும் பறித்தார்.
13.265.19
पूषणं चाभिदुद्राव घोरेण वपुषाऽन्वितः ।
पुरोडाशं भक्षयतो दशनान्वै व्यशातयत् ॥ १३.२६५.१९ ॥
பயங்கர உருவத்துடன் பூஷனையும் அவன் தாக்கினான்; புரோடாசத்தை உண்டுகொண்டிருந்தவனின் பற்களை நிச்சயமாக உடைத்தான்.
13.265.20
ततः प्रणेमुर्देवास्ते वेपमानाः स्म शङ्करम् ।
पुनश्च सन्दधे रुद्रो दीप्तं सुनिशितं शरम् ॥ १३.२६५.२० ॥
அப்போது நடுங்கிய தேவர்கள் சங்கரனை வணங்கினர்; ருத்ரனோ மீண்டும் ஒளிரும் மிகக் கூர்மையான அம்பைப் பொருத்தினான்.
13.265.21
रुद्रस्य विक्रमं दृष्ट्वा भीता देवाः सहर्षिभिः ।
ततः प्रसादयामासुः शर्वं ते विबुधोत्तमाः ॥ १३.२६५.२१ ॥
ருத்ரனின் வீரத்தைக் கண்டு அஞ்சிய தேவர்கள், முனிவர்களுடன் சேர்ந்து, அந்த தேவர்களில் சிறந்தோர் சர்வனைச் சமாதானப்படுத்தினர்.
13.265.22
जेषुश्च शतरुद्रीयं देवाः कृत्वाञ्जलिं तदा ।
संस्तूयमानस्त्रिदशैः प्रससाद महेश्वरः ॥ १३.२६५.२२ ॥
அப்போது தேவர்கள் அஞ்சலி செய்து சதருத்ரீயத்தை ஓதினர்; தேவர்களால் துதிக்கப்பட்ட மகேஸ்வரன் மகிழ்ந்தான்.
13.265.23
रुद्रस्य भागं यज्ञे च विशिष्टं ते त्वकल्पयन् ।
भयेन त्रिदशा राजञ्शरणं च प्रपेदिरे ॥ १३.२६५.२३ ॥
யாகத்தில் ருத்ரனுக்கு ஒரு சிறப்புப் பங்கைத் தேவர்கள் நியமித்தனர்; அரசே, அச்சத்தால் தேவர்கள் அவனிடம் சரணடைந்தனர்.
13.265.24
तेन चैव हि तुष्टेन स यज्ञः सन्धितोऽभवत् ।
यद्यच्चापहृतं तत्र तत्तथैवान्वजीवयत् ॥ १३.२६५.२४ ॥
அவன் மகிழ்ந்ததாலேயே யாகம் மீண்டும் இணைக்கப்பட்டது; அங்கு எது எது கவர்ந்து செல்லப்பட்டதோ, அதை அவன் அப்படியே உயிர்ப்பித்தான்.
13.265.25
असुराणां पुराण्यासंस्त्रीणि वीर्यवतां दिवि ।
आयसं राजतं चैव सौवर्णमपि चापरम् ॥ १३.२६५.२५ ॥
வானுலகில் வலிமைமிக்க அசுரர்களுக்கு மூன்று நகரங்கள் இருந்தன; ஒன்று இரும்பாலும், ஒன்று வெள்ளியாலும், ஒன்று பொன்னாலும் ஆனவை.
13.265.26
नाशकत्तानि मघवा भेत्तुं सर्वायुधैरपि ।
अथ सर्वेऽमरा रुद्रं जग्मुः शरणमर्दिताः ॥ १३.२६५.२६ ॥
அனைத்து ஆயுதங்களாலும் கூட இந்திரனால் அவற்றை அழிக்க இயலவில்லை. அப்போது துன்புற்ற தேவர்கள் அனைவரும் ருத்திரனிடம் சரணடைந்தனர்.
13.265.27
तत ऊचुर्महात्मानो देवाः सर्वे समागताः ।
रुद्र रौद्रा भविष्यन्ति पशवः सर्वकर्मसु ॥ १३.२६५.२७ ॥
அப்போது ஒன்றுகூடிய மகாத்மாக்களான தேவர்கள் அனைவரும் கூறினர் — "ருத்திரனே, எல்லா செயல்களிலும் உயிர்கள் கொடூரமானவையாகும்."
13.265.28
जहि दैत्यान्सह पुरैर्लोकांस्त्रायस्व मानद ।
स तथोक्तस्तथेत्युक्त्वा कृत्वा विष्णुं शरोत्तमम् ॥ १३.२६५.२८ ॥
"மானம் அளிப்பவனே, தைத்தியர்களை அவர்களின் நகரங்களுடன் அழித்து உலகங்களைக் காப்பாற்று." இவ்வாறு கூறப்பட்டவர் "அப்படியே" என்று சொல்லி விஷ்ணுவை சிறந்த அம்பாக ஆக்கினார்.
13.265.29
शल्यमग्निं तथा कृत्वा पुङ्खं वैवस्वतं यमम् ।
ओङ्कारं च धनुः सर्वाञ्ज्यां च सावित्रिमुत्तमां ॥ १३.२६५.२९ ॥
நெருப்பை அம்பின் முனையாகவும், வைவஸ்வத யமனை அம்பின் இறகாகவும், ஓங்காரத்தை வில்லாகவும், எல்லாவற்றையும் நாணாகவும், உத்தமமான சாவித்ரியையும் ஆக்கினார்.
13.265.30
ब्रह्माणं सारथिं कृत्वा विनियुज्य च सर्वशः ।
त्रिपर्वणा त्रिशल्येन तेन तानि बिभेद सः ॥ १३.२६५.३० ॥
பிரம்மாவை தேரோட்டியாக்கி, அனைத்தையும் முறையாகப் பூட்டி, மூன்று கணுக்களும் மூன்று முனைகளும் கொண்ட அந்த அம்பால் அவற்றை அவன் துளைத்தான்.
13.265.31
शरेणादित्यवर्णेन कालाग्निसमतेजसा ।
तेऽसुराः सपुरास्तत्र दग्धा रुद्रेण भारत ॥ १३.२६५.३१ ॥
சூரியனின் நிறமும் காலாக்னியின் ஒளியும் கொண்ட அம்பினால், பாரதா, ருத்ரன் அங்கு அந்த அசுரர்களை அவர்களின் நகரங்களுடன் எரித்தான்.
13.265.32
तं चैवाङ्कगतं दृष्ट्वा बालं पञ्चशिखं पुनः ।
उमा जिज्ञासमाना वै कोऽयमित्यब्रवीत्तदा ॥ १३.२६५.३२ ॥
மடியில் அமர்ந்திருந்த ஐந்து சிகைகள் கொண்ட அந்தக் குழந்தையை மீண்டும் கண்டு, உமா அறிய விரும்பி அப்போது கேட்டாள், "இவன் யார்?"
13.265.33
असूयतश्च शक्रस्य वज्रेणि प्रहरिष्यतः ।
सवज्रं स्तम्भयामास तं बाहुं परिघोपमम् ॥ १३.२६५.३३ ॥
பொறாமையுடன் வஜ்ரத்தால் தாக்க முயன்ற இந்திரனின், பரிகத்தைப் போன்ற அந்தக் கையை, வஜ்ரத்துடன் அவன் செயலற்றதாக்கினான்.
13.265.34
न संयुयुधिरे चैव देवास्तं भुवनेश्वरम् ।
सप्रजापतयः सर्वे तस्मिन्मुमुहुरीश्वरे ॥ १३.२६५.३४ ॥
தேவர்கள் அந்த புவனேஸ்வரனுடன் போரிடவில்லை; பிரஜாபதிகளுடன் கூடிய அனைவரும் அந்த ஈசுவரனில் மயங்கினர்.
13.265.35
ततो ध्यात्वा च भगवान्ब्रह्मा तममितौजसम् ।
अयं श्रेष्ठ इति ज्ञात्वा ववन्दे तमुमापतिम् ॥ १३.२६५.३५ ॥
பின்னர் பகவான் பிரம்மா தியானித்து, அளவற்ற ஒளியுடைய அவனை "இவனே சிறந்தவன்" என்று அறிந்து அந்த உமாபதியை வணங்கினார்.
13.265.36
ततः प्रसादयामासुरुमां रुद्रं च ते सुराः ।
बभूव स तदा बालः प्रययौ तु यथापुरम् ॥ १३.२६५.३६ ॥
பின்னர் அந்தத் தேவர்கள் உமையையும் ருத்ரனையும் மகிழ்வித்தனர்; அப்போது அந்தக் குழந்தை முன்போலவே ஆகி அகன்று சென்றது.
13.265.37
स चापि ब्राह्मणो भूत्वा दुर्वासा नाम वीर्यवान् ।
द्वारवत्यां मम गृहे चिरं कालमुपावसन् ॥ १३.२६५.३७ ॥
அந்த வீரியவான் துர்வாசர் என்ற பிராமணராக வந்து துவாரகையில் என் இல்லத்தில் நீண்ட காலம் தங்கினார்.
13.265.38
विप्रकारान्प्रयुङ्क्ते स्म सुबहून्मम वेश्मनि ।
तानुदारतया चाहं चक्षमे चातिदुःसहान् ॥ १३.२६५.३८ ॥
அவர் என் இல்லத்தில் பல பிராமண-அவமதிப்புகளைச் செய்தார்; தாராள மனத்தால் நான் அவற்றை மிகவும் கடினமாக இருந்தாலும் பொறுத்துக்கொண்டேன்.
13.265.39
स वै रुद्रः स च शिवः सोग्निः सर्वः स सर्वजित् ।
स चैवेन्द्रश्च वायुश्च सोऽस्विनौ स च विद्युतः ॥ १३.२६५.३९ ॥
அவரே ருத்திரர்; அவரே சிவன்; அவரே அக்னி, அவரே அனைத்துமானவர், அனைத்தையும் வென்றவர்; அவரே இந்திரன், வாயுவும்; அவரே இரு அஸ்வினிகள், அவரே மின்னலும்.
13.265.40
स चन्द्रमाः स चेशानः स सूर्यो वरुणश्च सः ।
स कालः सोन्तको मृत्युः स यमो रात्र्यहानि च ॥ १३.२६५.४० ॥
அவரே சந்திரன், அவரே ஈசானன்; அவரே சூரியன், வருணனும்; அவரே காலம், அவரே அந்தகன், அவரே மரணம், அவரே யமன், இரவுகளும் பகல்களும் அவரே.
13.265.41
मासार्धमासा ऋतवः सन्ध्ये संवत्सरश्च सः ।
सधाता स विधाता च विश्वकर्मा स सर्ववित् ॥ १३.२६५.४१ ॥
மாதங்களும் பக்ஷங்களும், ருதுக்களும், சந்தியைகளும், வருடமும் அவரே; அவரே தாதா, அவரே விதாதா, விஸ்வகர்மா, அவரே சர்வவித்.
13.265.42
नक्षत्राणि ग्रहाश्चैव दिशोऽथ प्रदिशस्तथा ।
विश्वमूर्तिरमेयात्मा भगवान्परमद्युतिः ॥ १३.२६५.४२ ॥
நட்சத்திரங்களும் கிரகங்களும், திசைகளும் உபதிசைகளும் அவரே; விஸ்வமூர்த்தி, அளவற்ற ஆத்மா, பகவான், பரம ஒளியுடையவர் அவரே.
13.265.43
एकधा च द्विधा चैव बहुधा च स एव हि ।
शतधा सहस्रधा चैव तथा शतसहस्रधा ॥ १३.२६५.४३ ॥
அவரே ஒரு வகையிலும், இரு வகையிலும், பல வகையிலும் ஆவார்; நூறு வகையிலும், ஆயிரம் வகையிலும், அவ்வாறே நூறாயிரம் வகையிலும் அவரே ஆவார்.
13.265.44
ईदृशः स महादेवो भूयश्च भगवानतः ।
न हि शक्या गुणा वक्तुमपि वर्षशतैरपि ॥ १३.२६५.४४ ॥
அத்தகையவர் அந்த மகாதேவர்; மேலும் அவரே பகவான். அவருடைய குணங்களை நூறு ஆண்டுகளிலும் சொல்ல இயலாது.