Mahābhārata · Adhyāya 13.265
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.265.1
दुर्वाससः प्रसादात्ते शंकरांशस्य माघव ।
अवाप्तमिह विज्ञानं तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १३.२६५.१ ॥
Ó Mādhava, pela graça de Durvāsas e da parte de Śaṅkara, o conhecimento que aqui obtiveste — deverias explicá-lo a mim.
13.265.2
महाभाग्यं च यत्तस्य नामानि च महात्मनः ।
तत्त्वमो ज्ञातुमिच्छामि सर्वं मतिमतांवर ॥ १३.२६५.२ ॥
Ó melhor dos sábios, desejo conhecer toda a verdade sobre a grande fortuna daquele magnânimo e sobre os seus nomes.
13.265.3
हन्ति ते कीर्तयिष्यामि नमस्कृत्य कपर्दिने ।
यदवाप्तं मया राजञ्श्रेयो यच्चार्जितं यशः ॥ १३.२६५.३ ॥
Ó rei, tendo me inclinado diante do Kapardin de cabelos emaranhados, relatar-te-ei a bênção que obtive e a fama que conquistei.
13.265.4
प्रयतः प्रातरुत्थाय यस्त्वधीयेद्विशाम्पते ।
प्राञ्जलिः शतरुद्रीयं नास्य किञ्चनि दुर्लभम् ॥ १३.२६५.४ ॥
Ó senhor dos homens, para aquele que, senhor de si, se levanta ao amanhecer e recita o Śatarudrīya de mãos postas, nada é difícil de obter.
13.265.5
शिवः सर्वकतो रुद्रः स्रष्टा यस्त्वं शृणुष्व मे ।
प्रजापतिस्तमसृजत्तमसोऽन्ते महातपाः।
शङ्करस्त्वसृजत्तात प्रजाः स्थावरजङ्गमाः ॥ १३.२६५.५ ॥
Śiva, o criador de tudo, Rudra, o criador — ouve-me sobre ele. O grande asceta Prajāpati o criou no fim das trevas. Querido, foi Śaṅkara quem criou as criaturas imóveis e móveis.
13.265.6
नास्ति किञ्चित्परं भूतं महादेवाद्विशाम्पते ।
इह त्रिष्वपि लोकेषु भूतानां प्रभवो हि सः ॥ १३.२६५.६ ॥
Ó senhor dos homens, não há ser superior a Mahādeva. Mesmo nestes três mundos, ele é de fato a origem dos seres.
13.265.7
न चैवोत्सहते स्थातुं कश्चिदग्रे महात्मनः ।
न हि भूतं समं तेन त्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ १३.२६५.७ ॥
Ninguém ousa permanecer diante daquele de grande alma, e nos três mundos não há ser igual a ele.
13.265.8
गन्धेनापि हि सङ्ग्रामे तस्य क्रुद्धस्य शत्रवः ।
विसंज्ञा हतभूयिष्ठा वेपनेते च पतन्ति च ॥ १३.२६५.८ ॥
Na batalha, apenas pelo cheiro dele quando irado, seus inimigos perdem os sentidos, em sua maioria são mortos, tremem e caem.
13.265.9
घोरं च निनदं तस्य पर्जन्यनिनदोपम् ।
श्रुत्वा विशीर्येद्धृदयं देवानामपि संयुगे।
यं चाक्ष्णा घोररूपेण पश्येद्दग्धः पतेदधः ॥ १३.२६५.९ ॥
Seu rugido terrível, semelhante ao trovão de uma nuvem de chuva, despedaçaria até o coração dos deuses na batalha, se ouvido; e aquele que ele olha com olhar de forma terrível cai queimado.
13.265.10
न सुरा नासुरा लोके न गन्धर्वा न पन्नगाः ।
कुपिते सुखमेधन्ते तस्मिन्नपि गुहागताः ॥ १३.२६५.१० ॥
No mundo, nem deuses, nem asuras, nem gandharvas, nem serpentes, nem mesmo os que habitam cavernas prosperam felizmente quando ele está irado.
13.265.11
प्रजापतेश्च दक्षस्य यजतो वितते क्रतौ ।
विव्याध कुपितो यज्ञं निर्भयस्तु भवस्तदा ॥ १३.२६५.११ ॥
Quando Prajāpati Dakṣa realizava o sacrifício em sua vasta extensão, então Bhava, irado e destemido, perfurou o sacrifício.
13.265.12
धनुषा वाणमुत्सृज्य सुघोरं विननाद च ॥ १३.२६५.१२ ॥
Lançando uma flecha de seu arco, rugiu terrivelmente.
13.265.13
ते न शर्म कुतः शान्ति विषादं लेभिरे सुराः ।
विद्धे च सहसा यज्ञे कुपिते च महेश्वरे ॥ १३.२६५.१३ ॥
Então os deuses não encontraram refúgio nem paz, e o desespero os tomou, quando o sacrifício foi subitamente ferido e o grande Senhor Maheśvara se irou.
13.265.14
तेन ज्यातलघोषेण सर्वे लोकाः समाकुलाः ।
बभूवुरवशाः पार्थ विषेदुश्च सुरासुराः ॥ १३.२६५.१४ ॥
Pelo som da corda do arco, todos os mundos foram lançados em tumulto e tornaram-se impotentes, ó filho de Pṛthā; deuses e demônios mergulharam no desespero.
13.265.15
आपश्चुक्षुभिरे चैव चकम्पे च वसुन्धरः ।
व्यद्रवग्निरयश्चापि द्यौः पफाल च सर्वशः ॥ १३.२६५.१५ ॥
As águas se agitaram, a terra tremeu, os fogos se dispersaram e fugiram, e o céu se rachou por todos os lados.
13.265.16
अन्धेन तमसा लोकाः प्रावृता न चकाशिरे ।
प्रनष्टा ज्योतिषां भाश्च सह सूर्येण भारत ॥ १३.२६५.१६ ॥
Envoltos em trevas cegas, os mundos já não brilhavam; e, ó Bhārata, as luzes dos astros se perderam junto com o sol.
13.265.17
भृशं भीतास्ततः शान्तिं चत्रुः स्वस्त्ययनानि च ।
ऋषयः सर्वभूतानामात्मनश्च हितैषिमः ॥ १३.२६५.१७ ॥
Então os sábios, muito assustados e buscando o bem de todos os seres e o seu próprio, realizaram ritos de paz e de bem-estar.
13.265.18
ततः सोऽभ्यद्रवद्देवान्रुद्रो रौद्रपराक्रमः ।
भगस्य नयने क्रुद्धः प्रहारेण व्यशातयत् ॥ १३.२६५.१८ ॥
Então Rudra, de terrível valor, lançou-se sobre os deuses e, irado, com um único golpe, arrancou os olhos de Bhaga.
13.265.19
पूषणं चाभिदुद्राव घोरेण वपुषाऽन्वितः ।
पुरोडाशं भक्षयतो दशनान्वै व्यशातयत् ॥ १३.२६५.१९ ॥
Com uma forma terrível, também investiu contra Pūṣan e quebrou os dentes daquele que comia o puroḍāśa.
13.265.20
ततः प्रणेमुर्देवास्ते वेपमानाः स्म शङ्करम् ।
पुनश्च सन्दधे रुद्रो दीप्तं सुनिशितं शरम् ॥ १३.२६५.२० ॥
Então os deuses, trêmulos, curvaram-se diante de Śaṅkara; e Rudra novamente encaixou uma flecha flamejante e muito afiada.
13.265.21
रुद्रस्य विक्रमं दृष्ट्वा भीता देवाः सहर्षिभिः ।
ततः प्रसादयामासुः शर्वं ते विबुधोत्तमाः ॥ १३.२६५.२१ ॥
Ao ver o valor de Rudra, os deuses, amedrontados, junto com os sábios, aqueles melhores dos deuses apaziguaram Śarva.
13.265.22
जेषुश्च शतरुद्रीयं देवाः कृत्वाञ्जलिं तदा ।
संस्तूयमानस्त्रिदशैः प्रससाद महेश्वरः ॥ १३.२६५.२२ ॥
Então os deuses, com as mãos postas em reverência, recitaram o Śatarudrīya; louvado pelos deuses, Maheśvara ficou satisfeito.
13.265.23
रुद्रस्य भागं यज्ञे च विशिष्टं ते त्वकल्पयन् ।
भयेन त्रिदशा राजञ्शरणं च प्रपेदिरे ॥ १३.२६५.२३ ॥
Os deuses atribuíram a Rudra uma porção especial no sacrifício; ó rei, por medo, os deuses buscaram refúgio nele.
13.265.24
तेन चैव हि तुष्टेन स यज्ञः सन्धितोऽभवत् ।
यद्यच्चापहृतं तत्र तत्तथैवान्वजीवयत् ॥ १३.२६५.२४ ॥
Por sua própria satisfação aquele sacrifício foi restaurado, e tudo o que lá fora levado ele trouxe de volta à vida exatamente como era.
13.265.25
असुराणां पुराण्यासंस्त्रीणि वीर्यवतां दिवि ।
आयसं राजतं चैव सौवर्णमपि चापरम् ॥ १३.२६५.२५ ॥
Os poderosos asuras tinham três cidades no céu: uma de ferro, uma de prata e outra de ouro.
13.265.26
नाशकत्तानि मघवा भेत्तुं सर्वायुधैरपि ।
अथ सर्वेऽमरा रुद्रं जग्मुः शरणमर्दिताः ॥ १३.२६५.२६ ॥
Nem com todas as armas Indra conseguiu quebrá-las. Então todos os imortais, aflitos, foram buscar refúgio em Rudra.
13.265.27
तत ऊचुर्महात्मानो देवाः सर्वे समागताः ।
रुद्र रौद्रा भविष्यन्ति पशवः सर्वकर्मसु ॥ १३.२६५.२७ ॥
Então todos os deuses magnânimos reunidos disseram: "Ó Rudra, as criaturas se tornarão ferozes em todas as suas ações."
13.265.28
जहि दैत्यान्सह पुरैर्लोकांस्त्रायस्व मानद ।
स तथोक्तस्तथेत्युक्त्वा कृत्वा विष्णुं शरोत्तमम् ॥ १३.२६५.२८ ॥
"Ó concedor de honra, abate os daityas junto com suas cidades e protege os mundos." Assim interpelado, ele disse "Assim seja" e fez de Viṣṇu a melhor das flechas.
13.265.29
शल्यमग्निं तथा कृत्वा पुङ्खं वैवस्वतं यमम् ।
ओङ्कारं च धनुः सर्वाञ्ज्यां च सावित्रिमुत्तमां ॥ १३.२६५.२९ ॥
Fez do Fogo a ponta da flecha, Yama filho de Vivasvat as penas, a sílaba Oṃ o arco, o todo a corda, e a suprema Sāvitrī a corda.
13.265.30
ब्रह्माणं सारथिं कृत्वा विनियुज्य च सर्वशः ।
त्रिपर्वणा त्रिशल्येन तेन तानि बिभेद सः ॥ १३.२६५.३० ॥
Fazendo de Brahmā o condutor e unindo tudo de todas as formas, com aquela flecha de três nós e três pontas ele as perfurou.
13.265.31
शरेणादित्यवर्णेन कालाग्निसमतेजसा ।
तेऽसुराः सपुरास्तत्र दग्धा रुद्रेण भारत ॥ १३.२६५.३१ ॥
Com uma flecha da cor do sol e do brilho igual ao fogo da morte, ó Bhārata, Rudra queimou ali aqueles asuras juntamente com suas cidades.
13.265.32
तं चैवाङ्कगतं दृष्ट्वा बालं पञ्चशिखं पुनः ।
उमा जिज्ञासमाना वै कोऽयमित्यब्रवीत्तदा ॥ १३.२६५.३२ ॥
Ao ver novamente a criança de cinco topetes sentada em seu colo, Umā, desejosa de saber, perguntou então: "Quem é este?"
13.265.33
असूयतश्च शक्रस्य वज्रेणि प्रहरिष्यतः ।
सवज्रं स्तम्भयामास तं बाहुं परिघोपमम् ॥ १३.२६५.३३ ॥
Ao braço de Śakra, invejoso e prestes a golpear com o raio, semelhante a uma clava, ele paralisou junto com o raio.
13.265.34
न संयुयुधिरे चैव देवास्तं भुवनेश्वरम् ।
सप्रजापतयः सर्वे तस्मिन्मुमुहुरीश्वरे ॥ १३.२६५.३४ ॥
Os deuses não lutaram contra aquele senhor dos mundos; todos, junto com os Prajāpatis, ficaram confusos diante daquele Senhor.
13.265.35
ततो ध्यात्वा च भगवान्ब्रह्मा तममितौजसम् ।
अयं श्रेष्ठ इति ज्ञात्वा ववन्दे तमुमापतिम् ॥ १३.२६५.३५ ॥
Então o venerável Brahmā, meditando e reconhecendo que aquele de poder imensurável era "o melhor", prostrou-se diante do senhor de Umā.
13.265.36
ततः प्रसादयामासुरुमां रुद्रं च ते सुराः ।
बभूव स तदा बालः प्रययौ तु यथापुरम् ॥ १३.२६५.३६ ॥
Então os deuses apaziguaram Umā e Rudra; e aquela criança tornou-se como antes e partiu.
13.265.37
स चापि ब्राह्मणो भूत्वा दुर्वासा नाम वीर्यवान् ।
द्वारवत्यां मम गृहे चिरं कालमुपावसन् ॥ १३.२६५.३७ ॥
E aquele poderoso Durvāsas, disfarçado de brâmane, habitou por muito tempo em minha casa em Dvāravatī.
13.265.38
विप्रकारान्प्रयुङ्क्ते स्म सुबहून्मम वेश्मनि ।
तानुदारतया चाहं चक्षमे चातिदुःसहान् ॥ १३.२६५.३८ ॥
Ele cometeu muitas ofensas contra brâmanes em minha casa, e por generosidade eu as suportei, embora fossem muito difíceis de suportar.
13.265.39
स वै रुद्रः स च शिवः सोग्निः सर्वः स सर्वजित् ।
स चैवेन्द्रश्च वायुश्च सोऽस्विनौ स च विद्युतः ॥ १३.२६५.३९ ॥
Ele é Rudra, ele é Śiva, ele é Agni, ele é tudo, o vencedor de tudo; ele é Indra e Vāyu, ele são os dois Aśvins, e ele é o relâmpago.
13.265.40
स चन्द्रमाः स चेशानः स सूर्यो वरुणश्च सः ।
स कालः सोन्तको मृत्युः स यमो रात्र्यहानि च ॥ १३.२६५.४० ॥
Ele é a lua, ele é Īśāna; ele é o sol e Varuṇa; ele é o Tempo, ele é o Fim, ele é a Morte, ele é Yama, e as noites e os dias.
13.265.41
मासार्धमासा ऋतवः सन्ध्ये संवत्सरश्च सः ।
सधाता स विधाता च विश्वकर्मा स सर्ववित् ॥ १३.२६५.४१ ॥
Os meses e quinzenas, as estações, os crepúsculos e o ano são ele; ele é o criador, o ordenador, o artífice de tudo, o onisciente.
13.265.42
नक्षत्राणि ग्रहाश्चैव दिशोऽथ प्रदिशस्तथा ।
विश्वमूर्तिरमेयात्मा भगवान्परमद्युतिः ॥ १३.२६५.४२ ॥
As mansões lunares e os planetas, as direções e as direções intermediárias são ele; ele é a forma universal, o eu imensurável, o bem-aventurado Senhor de suprema radiância.
13.265.43
एकधा च द्विधा चैव बहुधा च स एव हि ।
शतधा सहस्रधा चैव तथा शतसहस्रधा ॥ १३.२६५.४३ ॥
Ele mesmo é de uma forma, de duas formas e de muitas formas; de cem formas, de mil formas e igualmente de cem mil formas.
13.265.44
ईदृशः स महादेवो भूयश्च भगवानतः ।
न हि शक्या गुणा वक्तुमपि वर्षशतैरपि ॥ १३.२६५.४४ ॥
Assim é aquele grande deus, e ainda mais é o bem-aventurado Senhor; suas qualidades não podem ser ditas nem em cem anos.