Mahābhārata · Adhyāya 13.266
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.266.1
युधिष्ठिर महाबाहो महाभाग्यं महात्मनः ।
रुद्राय बहुरूपाय बहुनाम्ने निबोध मे ॥ १३.२६६.१ ॥
O Yudhiṣṭhira, Starkarmiger, höre von mir das große Glück des Hochherzigen: über Rudra, den Vielgestaltigen, den Vielnamigen.
13.266.2
वदन्त्युग्रं महादेवं तथा स्थाणुं महेश्वरम् ।
एकाक्षं त्र्यम्बकं चैव विश्वरूपं शिवं तथा ॥ १३.२६६.२ ॥
Man nennt ihn Ugra, Mahādeva, Sthāṇu, Maheśvara, den Einäugigen, den Dreiäugigen, den Allgestaltigen und Śiva.
13.266.3
द्वे तनू तस्य देवस्य वेदज्ञा ब्राह्मणा विदुः ।
घोरामन्यां शिवामन्यां ते तनू बहुधा पुनः ॥ १३.२६६.३ ॥
Die Brahmanen, die die Veden kennen, wissen, dass dieser Gott zwei Leiber hat: einen schrecklichen und einen gütigen; und diese beiden teilen sich wieder auf vielfache Weise.
13.266.4
उग्रा घोरा तनुर्याऽस्य सोऽग्निर्विद्युत्स भास्करः ।
शिवा सौम्या च या त्वस्य धर्मस्त्वापोथ चन्द्रमाः ॥ १३.२६६.४ ॥
Sein wilder und schrecklicher Leib ist Feuer, Blitz und jene Sonne; und sein gütiger und sanfter Leib ist Dharma, die Wasser und der Mond.
13.266.5
आत्मनोऽर्धं तु तस्याग्निः सोमोऽर्धं पुनरुच्यते ।
ब्रह्मचर्यं चरत्येका शिवा चास्य तनुस्तथा ॥ १३.२६६.५ ॥
Die eine Hälfte von ihm ist sein eigenes Selbst, die andere Hälfte heißt Agni und Soma; ein Leib übt die Brahmacarya-Disziplin, und sein gütiger Leib ebenso.
13.266.6
याऽस्य घोरतमा मूर्तिर्जगत्संहरते तथा ।
ईश्वरत्वान्महत्त्वाच्च महेश्वर इति स्मृतः ॥ १३.२६६.६ ॥
Seine schrecklichste Gestalt vernichtet ebenso die Welt; und wegen seiner Herrschaft und Größe wird er als Maheśvara erinnert.
13.266.7
यन्निर्दहति यत्तीक्ष्णो यदुग्रो यत्प्रतापवान् ।
मांसशोणितमज्जादो यत्ततो रुद्र उच्यते ॥ १३.२६६.७ ॥
Er, der verbrennt, der scharf, furchtbar und mächtig ist, der Fleisch, Blut und Mark verzehrt, deshalb wird er Rudra genannt.
13.266.8
देवानां सुमहान्यच्च यच्चास्य विषयो महान् ।
यच्च विश्वं जगत्पाति महादेवस्ततः स्मृतः ॥ १३.२६६.८ ॥
Er, der der größte unter den Göttern ist, dessen Herrschaftsbereich groß ist und der das ganze Weltall und die Welt beschützt, deshalb wird er als Mahādeva angerufen.
13.266.9
धूम्ररूपा जटा यस्माद्धूर्जटीत्यत उच्यते ॥ १३.२६६.९ ॥
Weil seine verfilzten Locken die Farbe des Rauches haben, wird er Dhūrjaṭi genannt.
13.266.10
स मेधयति यन्नित्यं सर्वान्वै सर्वकर्मभिः ।
शिवमिच्छन्मनुष्याणां तस्मादेष शिवः स्मृतः ॥ १३.२६६.१० ॥
Er, der alle stets durch alle Taten läutert und das Wohl der Menschen wünscht, deshalb wird er als Śiva angerufen.
13.266.11
दहत्यूध्वं स्थितो यच्च प्राणान्नॄणां स्थिरश्च यत् ।
स्थिरलिङ्गश्च यन्नित्यं तस्मात्स्थाणुरिति स्मृतः ॥ १३.२६६.११ ॥
Er, der oben stehend den Atem der Menschen verzehrt, der fest ist und dessen Linga stets beständig ist, deshalb wird er Sthāṇu genannt.
13.266.12
यदस्य बहुधा रूपं भूतं भव्यं भवत्तथा ।
स्थावरं जङ्गमं चैव बहुरूपस्ततः स्मृतः ॥ १३.२६६.१२ ॥
Seine Gestalt ist vielfältig: was war, was sein wird, was ist, das Unbewegliche und das Bewegliche gehören alle ihm. Deshalb wird er Bahurūpa, der Vielgestaltige, genannt.
13.266.13
विश्वेदेवाश्च यत्तस्मिन्विश्वरूपस्ततः स्मृतः ।
सहस्राक्षोऽयुताक्षो वा सर्वतोक्षिमयोपि वा।
चक्षुषः प्रभवं तेजः सर्वतश्चक्षुरेव तत् ॥ १३.२६६.१३ ॥
Auch die Viśvedevas wohnen in ihm; deshalb wird er als die Allgestalt erinnert. Er ist tausendäugig, zehntausendäugig, oder voller Augen nach allen Seiten. Der Ursprung des Auges ist der Glanz; er ist überall Auge.
13.266.14
सर्वथा यत्पशून्पाति तैश्च यद्रमते सह ।
तेषामधिपतिर्यच्च तस्मात्पशुपतिः स्मृतः ॥ १३.२६६.१४ ॥
Er, der die Geschöpfe auf jede Weise beschützt, der sich mit ihnen erfreut, der ihr Herr ist; deshalb wird er als Paśupati, Herr der Wesen, erinnert.
13.266.15
नित्येन ब्रह्मचर्येण लिङ्गमस्य यदा स्थितम् ।
भक्तानुग्रहणार्थाय गूढलिङ्गस्ततः स्मृतः।
महयत्यस्य लोकश्च प्रियं ह्येतन्महात्मनः ॥ १३.२६६.१५ ॥
Als sein Linga durch ewige keusche Zucht Bestand gewann, wird er als der verborgene Linga erinnert, um den Verehrern Gnade zu erweisen. Die Welt ehrt ihn; das ist dem großen Geist lieb.
13.266.16
विग्रहं पूजयेद्यो वै लिङ्गं वाऽपि महात्मनः ।
लिङ्गं पूजयिता नित्यं महतीं श्रियमश्नुते ॥ १३.२६६.१६ ॥
Wer das Bildnis oder den Linga der großen Seele verehrt, wer den Linga beständig verehrt, erlangt große Fülle.
13.266.17
ऋषयश्चापि देवाश्च गन्धर्वाप्सरसस्तथा ।
लिङ्गमेवार्चयन्ति स्म यत्तदूर्ध्वं समास्थितम्। ॥ १३.२६६.१७ ॥
Weise und Götter, auch Gandharvas und Apsaras, verehrten jenen Linga, der sich nach oben erhebt.
13.266.18
पूज्यमाने ततस्तस्मिन्मोदते स महेश्वरः ।
सुखं ददाति प्रीतात्मा भक्तानां भक्तवत्सलः ॥ १३.२६६.१८ ॥
Dann, wenn er verehrt wird, freut sich jener große Herr. Mit erfreutem Herzen schenkt er den Verehrern Glück; er ist den Verehrern zugetan.
13.266.19
एष एव श्मशानेषु देवो वसति निर्दहन् ।
यजन्ते ये जनास्तत्र वीरस्थाननिषेविणः ॥ १३.२६६.१९ ॥
Eben dieser Gott wohnt auf den Verbrennungsplätzen und verzehrt. Dort verehren ihn die Menschen, die die Stätten der Helden aufsuchen.
13.266.20
विषमस्थः शरीरेषु स मृत्युः प्राणिनामिह ।
स च वायुः शरीरेषु प्राणपालः शरीरिणाम् ॥ १३.२६६.२० ॥
Der Tod, der ungleichmäßig in den Körpern der Lebewesen wohnt, ist hier; und jener Wind in den Körpern ist der Hüter des Atems der verkörperten Wesen.
13.266.21
तस्य घोराणि रूपाणि दीप्तानि च बहुनि च ।
लोके यान्यस्य पूज्यन्ते विप्रास्तानि विदुर्बुधाः ॥ १३.२६६.२१ ॥
Seine Gestalten sind schrecklich und leuchtend, und viele; die Gestalten, die in der Welt von ihm verehrt werden, kennen die Brahmanen und die Weisen.
13.266.22
नामधेयानि देवेषु बहून्यस्य यथार्थवत् ।
निरुच्यन्ते महत्त्वाच्च विभुत्वात्कर्मभिस्तथा ॥ १३.२६६.२२ ॥
Unter den Göttern werden seine vielen Namen dem Sinn gemäß erklärt, wegen seiner Größe, wegen seiner Allgegenwart und ebenso wegen seiner Taten.
13.266.23
वेदे चास्य विदुर्विप्राः शतरुद्रीयमुत्तमम् ।
व्यासेनोक्तं च यच्चापि उपस्थानं महात्मनः ॥ १३.२६६.२३ ॥
Im Veda kennen die Brahmanen von ihm das höchste Śatarudrīya, das, was Vyāsa verkündete, und auch das Lobpreislied jenes großherzigen Wesens.
13.266.24
प्रदाता सर्वलोकानां विश्वसाक्षी निरामयः ।
ज्येष्ठभूतं वदन्त्येनं ब्राह्मणा ऋषयोऽपरे ॥ १३.२६६.२४ ॥
Der Geber aller Welten, Zeuge des Universums, frei von Krankheit — ihn nennen die Brahmanen und andere Weise das älteste Wesen.
13.266.25
प्रथमो ह्येष देवानां मुखादग्निमजीजनत् ।
ग्रहैर्बहुविधैः प्राणान्संरुद्धानुत्सृजत्यपि ॥ १३.२६६.२५ ॥
Dieser ist der Erste unter den Göttern: Aus seinem Mund brachte er das Feuer hervor. Auch die Lebensatem, die von vielerlei Planeten festgehalten werden, entlässt er.
13.266.26
विमोक्षयति तुष्टात्मा शरण्यः शरणागतान् ।
आयुरारोग्यमैश्वर्यं हितं कामांश्च पुष्कलान् ॥ १३.२६६.२६ ॥
Jener Zuflucht, dessen Geist erfreut ist, befreit die, die Zuflucht suchend gekommen sind; er gewährt langes Leben, Gesundheit, Wohlstand, Wohlergehen und reichliche Wünsche.
13.266.27
स ददाति मनुष्येभ्यः स एवाक्षिपते पुनः ।
शक्रादिषु च देवेषु तस्य चैश्वर्यमुच्यते ॥ १३.२६६.२७ ॥
Er gibt es den Menschen, und er selbst nimmt es wieder fort; auch unter Indra und den anderen Göttern wird seine Herrschaft genannt.
13.266.28
स एव स्थापको नित्यं त्रैलोक्यस्य शुभाशुभे ।
ऐश्वर्याच्चैव कामानामीश्वरः पुनरुच्यते ॥ १३.२६६.२८ ॥
Er allein ist stets der Begründer von Gut und Böse in den drei Welten; und durch seine Herrschaft wird er wiederum Herr der Wünsche genannt.
13.266.29
महेश्वरश्च लोकानां महातामीश्वरश्च सः ।
बहुभिर्विविधै रूपैर्विश्वं व्याप्तमिदं जगत्।
तस्य देवस्य यद्वक्त्रं समुद्रे वडंवामुखण् ॥ १३.२६६.२९ ॥
Er ist der große Herr der Welten und auch der Herr der Großen. Dieses Weltall und diese Welt sind von seinen vielen und mannigfaltigen Gestalten durchdrungen. Das Antlitz jenes Gottes, das im Meer das Stutenmaul ist…