Mahābhārata · Adhyāya 13.269
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.269.1
नाभागधेयः प्राप्नोति धनं सुबलवानपि ।
भागधेयान्वितस्त्वर्थान्कृशो बालश्च विन्दति ॥ १३.२६९.१ ॥
Auch ein sehr starker Mann ohne Glück erlangt keinen Reichtum; wer aber vom Schicksal begünstigt ist, schwach oder ein Kind, erlangt ihn.
13.269.2
नालाभकाले लभते प्रयत्नेऽपि कृते सति ।
लाभकालेऽप्रयत्नेन लभते विपुलं धनम् ॥ १३.२६९.२ ॥
In einer Zeit ohne Gewinn erlangt der Mensch ihn nicht, auch wenn er sich bemüht hat; in einer Zeit des Gewinns erlangt er reichen Reichtum ohne Mühe.
13.269.3
कृतयत्नाफलाश्चैव दृश्यन्ते शतशो नराः ।
अयत्नेनैधमानाश्च दृश्यन्ते बहवो जनाः ॥ १३.२६९.३ ॥
Hunderte von Menschen sieht man, deren Mühen ohne Frucht bleiben, und viele Menschen sieht man ohne Mühe gedeihen.
13.269.4
यदि यत्नो भवेन्मर्त्यः स सर्वं फलमाप्नुयात् ।
नालभ्यं चोपलभ्येत नृणां भरतसत्तम ॥ १३.२६९.४ ॥
Wenn die Mühe allein dem Sterblichen genügte, würde er jede Frucht erlangen, und auch das Unerreichbare würde von den Menschen erreicht, o Bester der Bharatas.
13.269.5
प्रयत्नं कृतवन्तोपि दृश्यन्ते ह्यफला नराः ।
मार्गत्यागशतैरर्थानमार्गश्चापरः सुखी ॥ १३.२६९.५ ॥
Man sieht Menschen, die sich bemüht haben, ohne Frucht, während ein anderer, der hundertfach den rechten Weg verlassen hat, um Reichtum zu erlangen, glücklich erscheint.
13.269.6
अकार्यमसकृत्कृत्वा दृश्यन्ते ह्यधना नराः ।
धनयुक्ताः स्वकर्मस्था दृश्यन्ते चापरेऽधनाः ॥ १३.२६९.६ ॥
Man sieht Menschen ohne Reichtum, obwohl sie wiederholt Unrechtes getan haben; man sieht Reiche, die in ihrer Pflicht stehen, und andere, die ebenfalls arm sind.
13.269.7
अधीत्य नीतिशास्त्राणि नीतियुक्तो न दृश्यते ।
अनभिज्ञश्च साचिव्यं गमितः केन हेतुना ॥ १३.२६९.७ ॥
Warum erscheint der, der die Lehrbücher der Staatskunst studiert hat, nicht als klug, und aus welchem Grund wird der Unwissende zum Ratgeber erhoben?
13.269.8
विद्यायुक्तो ह्यविद्यश्च धनवान्दुर्मतिस्तथा ।
यदि विद्यामुपाश्रित्य नरः सुखमवाप्नुयात् ॥ १३.२६९.८ ॥
Es gibt Gelehrte und Unwissende, Reiche und Schlechtgesinnte; wenn ein Mensch durch das Festhalten an der Gelehrsamkeit Glück erlangen könnte...
13.269.9
न विद्वान्विद्यया हीनं वृत्त्यर्थमुपसंश्रयेत् ।
यथा पिपासां जयति पुरुषः प्राप्य वै जलम् ॥ १३.२६९.९ ॥
Ein Gelehrter soll sich nicht zum Lebensunterhalt an einen wenden, dem es an Gelehrsamkeit fehlt, so wie ein Mensch, der Wasser findet, seinen Durst besiegt.
13.269.10
इष्टार्थो विद्यया ह्येव न विद्यां प्रजहेन्नरः ॥ १३.२६९.१० ॥
Das ersehnte Ziel des Menschen wird allein durch Gelehrsamkeit erreicht; darum soll der Mensch die Gelehrsamkeit nicht aufgeben.
13.269.11
नाप्राप्तकालो म्रियते विद्धः शरशतैरपि ।
तृणाग्रेणापि संस्पृष्टः प्राप्तकालो न जीवति ॥ १३.२६९.११ ॥
Wem seine Zeit noch nicht gekommen ist, der stirbt nicht, selbst wenn er von hundert Pfeilen durchbohrt wird; wem seine Zeit gekommen ist, der lebt nicht, selbst wenn er von der Spitze eines Grashalms berührt wird.
13.269.12
ईहमानः समारम्भान्यदि नासादयेद्धनम् ।
उग्रं तपः समारोहेन्न ह्यनुप्तं प्ररोहति ॥ १३.२६९.१२ ॥
Wenn ein Mann, der sich durch seine Unternehmungen bemüht, keinen Reichtum erlangt, so möge er strenge Askese üben; denn was nicht gesät wurde, sprießt nicht.
13.269.13
दानेन भोगी भवति मेधावी वृद्धसेवया ।
अहिंसया च दीर्घायुरिति प्राहुर्मनीषिणः ॥ १३.२६९.१३ ॥
Durch Gabe wird man ein Genießer des Wohlstands, durch Dienst an den Alten weise, und durch Gewaltlosigkeit langlebig, so sagen die Denker.
13.269.14
तस्माद्दद्यान्न याचेत पूजयेद्धार्मिकानपि ।
सुभाषी प्रियकृच्छान्तः सर्वसत्वाविहिंसकः ॥ १३.२६९.१४ ॥
Darum soll man geben und nicht betteln, auch die Rechtschaffenen ehren; freundlich sprechen, Angenehmes tun, ruhig sein und kein lebendes Wesen verletzen.
13.269.15
यदा प्रमाणं प्रसवः स्वभावश्च सुखासुखे ।
दंशकीटपिपीलानां स्थिरो भव युधिष्ठिर ॥ १३.२६९.१५ ॥
O Yudhiṣṭhira, wenn Geburt, Wesen sowie Lust und Leid so gering sind wie die von Mücken, Würmern und Ameisen, so sei standhaft.