மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.274
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.274.1
एवमुक्त्वा कुरून्सर्वान्भीष्मः शान्तनवस्तदा ।
तूष्णीं बभूव कौरव्यः स मुहूर्तमरिंदम ॥ १३.२७४.१ ॥
இவ்வாறு அனைத்து குருக்களிடமும் கூறிவிட்டு, சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர் அப்போது ஒரு கணம் மௌனமானார், எதிரிகளை அடக்குபவரே.
13.274.2
धारयामास चात्मानं धारणासु यथाक्रमम् ।
तस्योर्ध्वमगमन्प्राणाः सन्निरुद्धा महात्मनः ॥ १३.२७४.२ ॥
அவர் தாரணைகளில் முறைப்படி தம்மை நிலைநிறுத்தினார்; அந்த மஹாத்மாவின் பிராணன்கள் முழுவதும் தடுக்கப்பட்டு மேல்நோக்கிச் சென்றன.
13.274.3
इदमाश्चर्यमासीच्च मध्ये तेषां महात्मनाम् ।
सहितैर्ऋषिभिः सर्वैस्तदा व्यासादिभिः प्रभो ॥ १३.२७४.३ ॥
பிரபுவே, அந்த மஹாத்மாக்களின் நடுவில் வியாசர் முதலிய அனைத்து ரிஷிகளுடன் சேர்ந்து அப்போது இந்த அதிசயம் நிகழ்ந்தது.
13.274.4
यद्यन्मुञ्चति गात्रं हि स शन्तनुसुतस्तदा ।
तत्तद्विशल्यमभवद्योगयुक्तस्य वै क्रमात्।
क्षणेन प्रेक्षतां तेषां विशल्यः सोऽभवत्तदा ॥ १३.२७४.४ ॥
சாந்தனுவின் மகன் எந்த எந்த உறுப்பை விடுவித்தாரோ, அந்த அந்த உறுப்புகள் யோகத்தில் ஈடுபட்டவருக்கு வரிசையாக அம்பற்றவையாயின; பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் அவர் ஒரு கணத்தில் முழுவதும் அம்பற்றவரானார்.
13.274.5
तद्दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे वासुदेवपुरोगमाः ।
सह तैर्मुनिभिः सर्वैस्तदा व्यासादिभिर्नृप ॥ १३.२७४.५ ॥
அதைக் கண்டு அனைவரும் வியப்படைந்தனர்; வாசுதேவரை முன்னிட்டவர்கள், அந்த முனிவர்கள் அனைவருடனும், வியாசர் முதலியோருடன், ஓ அரசே.
13.274.6
सन्निरुद्धस्तु तेनात्मा सर्वेष्वायतनेषु च ।
जगाम भित्त्वा मूर्धानं दिवमभ्युत्पपात ह ॥ १३.२७४.६ ॥
அவரால் எல்லா உடல் இடங்களிலும் முழுவதும் தடுக்கப்பட்ட ஆன்மா, உச்சந்தலையைத் துளைத்து சொர்க்கத்தை நோக்கி எழுந்தது.
13.274.7
देवदुन्दुभिनादश्च पुष्पवर्षैः सहाभवत् ।
सिद्धा ब्रह्मर्षयश्चैव सादुसाध्विति हर्षिताः ॥ १३.२७४.७ ॥
தேவ துந்துபியின் ஒலியும் மலர் மழையும் ஒன்றாக நிகழ்ந்தன; சித்தர்களும் பிரம்மரிஷிகளும் 'சாது, சாது' என்று கூறி மகிழ்ந்தனர்.
13.274.8
महोल्केव च भीष्मस्य मूर्धदेशाज्जनाधिप ।
निःसृकत्याकाशमाविश्य क्षणेनान्तरधीयत ॥ १३.२७४.८ ॥
ஜனாதிபா, பீஷ்மரின் தலைப் பகுதியிலிருந்து ஒரு பெரிய எரிநட்சத்திரம் போல வெளியேறி ஆகாயத்தில் புகுந்து ஒரு கணத்தில் மறைந்தது.
13.274.9
एवं स राजशार्दूल नृपः शान्तनवस्तदा ।
समयुज्यत लोकैः स्वैर्भरतानां कुलोद्वहः ॥ १३.२७४.९ ॥
ராஜசார்தூலா, இவ்வாறு அந்த சாந்தனுவின் மகன் அரசன், பரதர் குலத்தைத் தாங்கியவர், அப்போது தம் உலகங்களுடன் இணைந்தார்.
13.274.10
ततस्त्वादाय दारूणि गन्धांश्च विविधान्बहून् ।
चितां चक्रुर्महात्मानः पाण्डवा विदुरस्तथा।
युयुत्सुश्चापि कौरव्यं प्रेक्षकास्त्वितरेऽभवन् ॥ १३.२७४.१० ॥
பின்னர் மகாத்மாக்களான பாண்டவர்களும் விதுரரும் விறகையும் பல வகையான மணப்பொருட்களையும் எடுத்துக்கொண்டு சிதையை அமைத்தனர்; யுயுத்சுவும் கௌரவனும் பார்வையாளர்களாக இருந்தனர்.
13.274.11
युधिष्ठिरश्च गाङ्गेयं धृतराष्ट्रश्च दुःखितौ ।
छादयामासतुरुभौ क्षौमेर्माल्यैश्च कौरवम् ॥ १३.२७४.११ ॥
யுதிஷ்டிரரும் திருதராஷ்டிரரும் துக்கமுற்று, கங்கையின் மகனாகிய கௌரவனை பட்டாடைகளாலும் மாலைகளாலும் மூடினர்.
13.274.12
धारयामास तस्याथ युयुत्सुश्छत्रमुत्तमम् ।
चामरे व्यजने शुभ्रे भीमसेनार्जुनावुभौ।
उष्णीषे परिगृह्णीतां माद्रीपुत्रावुभौ तथा ॥ १३.२७४.१२ ॥
பின்னர் யுயுத்சு அவர்மீது சிறந்த குடையைப் பிடித்தார்; பீமசேனனும் அர்ஜுனனும் வெண் சாமரங்களையும் விசிறிகளையும் ஏந்தினர்; மாத்ரியின் இரு மகன்களும் தலைப்பாகைகளைப் பற்றினர்.
13.274.13
युधिष्ठिरेण सहितो धृतराष्ट्रश्च पादतः ।
वृद्धा स्त्रियः कौरवाणां भीष्मं कुरुकुलोद्वहम्।
तालवृन्तान्युपादाय पर्यवीजन्त सर्वशः ॥ १३.२७४.१३ ॥
யுதிஷ்டிரருடனும் திருதராஷ்டிரருடனும் நடந்து சென்றனர். கௌரவர்களின் முதிய பெண்கள் குருகுலத்தைத் தாங்கிய பீஷ்மரை பனை ஓலை விசிறிகளால் நாலாபக்கமும் வீசினர்.
13.274.14
ततोस्य विदिवच्चक्रुः पितृमेधं महात्मनः ।
याजका जुहुवुश्चाग्नौ जगुः सामानि समागाः ॥ १३.२७४.१४ ॥
பின்னர் அவர்கள் மகாத்மாவுக்கு விதிப்படி பித்ருமேத சடங்கைச் செய்தனர். யாகம் செய்பவர்கள் அக்கினியில் ஆகுதி அளித்தனர்; கூடியிருந்தவர்கள் சாம கீதம் பாடினர்.
13.274.15
ततश्चन्दनकाष्ठैश्च तथा कालीयकैरपि ।
कालागुरुप्रभृतिभिर्गन्धैश्चोच्चावच्चैस्तथा ॥ १३.२७४.१५ ॥
பின்னர் சந்தனக் கட்டைகளாலும், காலீயகம் உட்பட, காலாகுரு முதலிய பலவகை நறுமணப் பொருட்களாலும் (சிதை அமைக்கப்பட்டது).
13.274.16
समवच्छाद्य गाङ्गेयं सम्प्रज्वाल्य हुताशनम् ।
अपसव्यमकुर्वन्त धृतराष्ट्रमुखाश्चिताम् ॥ १३.२७४.१६ ॥
கங்கையின் மகனை (பீஷ்மரை) முழுவதும் மூடி, அக்கினியை நன்கு எரியச் செய்து, திருதராஷ்டிரரை முன்னிட்டு அவர்கள் சிதையை அபசவ்யமாக வலம் வந்தனர்.
13.274.17
संस्कृत्य च कुरुश्रेष्ठं गाङ्गेयं कुरुसत्तमाः ।
जग्मुर्भागीरथीं पुण्यामृषिजुष्टां कुरूद्वहाः ॥ १३.२७४.१७ ॥
குருக்களில் சிறந்தவரான கங்கையின் மகனுக்கு ஈமக்கடன்களைச் செய்த பின், குருக்களில் உத்தமர்கள் ரிஷிகள் வணங்கும் புனிதமான பாகீரதியை (கங்கையை) நோக்கிச் சென்றனர்.
13.274.18
अनुगम्यमाना व्यासेन नारदेनासितेन च ।
कृष्णेन भरतस्त्रीभिर्ये च पौराः समागताः ॥ १३.२७४.१८ ॥
வியாசர், நாரதர், அசிதர் (தேவலர்) ஆகியோராலும், கிருஷ்ணராலும், பரத குலப் பெண்களாலும், கூடியிருந்த நகரவாசிகளாலும் பின்தொடரப்பட்டு (அவர்கள் சென்றனர்).
13.274.19
उदकं चक्रिरे सर्वे गाङ्गेयस्य महात्मनः ।
विधिवत्क्षत्रियश्रेष्ठाः स च सर्वो जनस्तदा ॥ १३.२७४.१९ ॥
மகாத்மாவான காங்கேயருக்கு (பீஷ்மருக்கு) அனைவரும் முறைப்படி நீர்க்கடன் செலுத்தினர்; அப்போது சத்திரியர்களில் சிறந்தோரும் அனைத்து மக்களும் அவ்வாறே செய்தனர்.
13.274.20
ततो भागीरथी देवी तनयस्योदके कृते ।
उत्थाय सलिलात्तस्माद्रुदती शोकविह्वला।
परिदेवयती तत्र कौरकवानभ्यभाषत ॥ १३.२७४.२० ॥
மகனுக்கு நீர்க்கடன் செய்யப்பட்டபோது, பாகீரதி தேவி அந்த நீரிலிருந்து எழுந்து, அழுதபடி, துயரால் நடுங்கி, அங்கே புலம்பியவாறு கௌரவர்களிடம் பேசினாள்.
13.274.21
निबोधत यथावृत्तमुच्यमानं मया नृपाः ।
राजवृत्तेन सम्पन्नः प्रज्ञयाभिजनेन च।
सत्कर्ता कुरुवृद्धानां पितृभक्तो दृढव्रतः ॥ १३.२७४.२१ ॥
அரசர்களே, நடந்ததைப்போல் நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். அவர் அரச நடத்தை, ஞானம், உயர் குலம் ஆகியவற்றால் நிறைந்தவர்; குரு பெரியோர்களை மதித்தவர், தந்தைக்கு பக்தியுடையவர், உறுதியான விரதம் கொண்டவர்.
13.274.22
जामदग्न्येन रामेण यः पुरा न पराजितः ।
दिव्यैरस्त्रैर्महावीर्यः स हतोऽद्य शिखण्डिना ॥ १३.२७४.२२ ॥
முன்பு ஜமதக்னியின் மகன் ராமராலும் வெல்லப்படாதவரும், பெரும் வீரியமுடையவருமான அவர், இன்று சிகண்டியால் தெய்வ அஸ்திரங்களால் கொல்லப்பட்டார்.
13.274.23
अश्मसारमयं नूनं हृदयं मम पार्थिवाः ।
अपश्यन्त्याः प्रियं पुत्रं यन्न दीर्यति मेऽद्य वै ॥ १३.२७४.२३ ॥
அரசர்களே, நிச்சயமாக என் நெஞ்சு கல்லின் சாரத்தால் ஆனது; அன்புக்குரிய மகனைக் காணாமலும் இன்று அது வெடித்துப் பிளக்கவில்லையே.
13.274.24
समेतं पार्थिवं क्षत्रं काशिपुर्यां स्वयंपरे ।
विजित्यैकरथेनाजौ कन्याश्चायं जहारह ॥ १३.२७४.२४ ॥
காசி நகரில் சுயம்வரத்திற்குக் கூடியிருந்த அரசர்களையும் சத்திரியர்களையும் போரில் ஒற்றைத் தேரால் வென்று, இவர் கன்னியரைக் கவர்ந்து சென்றார்.
13.274.25
यस्य नास्ति बले तुल्यः पृथिव्यामपि कश्चन ।
हतं शिखण्डिना श्रुत्वा यन्न दीर्यति मे मनः ॥ १३.२७४.२५ ॥
பூமியில் யாருமே எவனுடைய பலத்திற்கு ஈடாக இல்லையோ, அவனை சிகண்டி கொன்றான் என்று கேட்டும் என் மனம் பிளக்கவில்லையே.
13.274.26
जामदग्न्यः कुरुक्षेत्रे युधि येन महात्मना ।
पीडितो नातियत्नेन स हतोऽद्य शिखण्डिना ॥ १३.२७४.२६ ॥
குருக்ஷேத்திரத்தில் போரில் எந்த மகாத்மாவை பெரும் முயற்சியின்றியே வருத்தினானோ, அந்த ஜாமதக்னியின் மகன் இன்று சிகண்டியால் கொல்லப்பட்டான்.
13.274.27
एवंविधं बहु तदा विलन्पतीं नहानदीम् ।
आश्वासयामास तदा साम्ना दामोदरो विभुः ॥ १३.२७४.२७ ॥
இப்படி மிகவும் புலம்பிக்கொண்டிருந்த நதியை அப்போது எங்கும் நிறைந்த தாமோதரன் சாமத்தினால் ஆறுதல் கூறினான்.
13.274.28
समाश्वसिहि भद्रे त्वं मा शुचः शुभदर्शने ।
गतः स परमं लोकं तव पुत्रो न संशयः ॥ १३.२७४.२८ ॥
மங்கலமானவளே, ஆறுதல் கொள்; துக்கப்படாதே, நல்ல தோற்றமுடையவளே. உன் அந்த மகன் உயர்ந்த உலகை அடைந்துவிட்டான், இதில் ஐயமில்லை.
13.274.29
वसुरेष महातेजाः शापदोषेण शोभने ।
मानुषत्वमनुप्राप्तो नैनं शोचितुमर्हसि ॥ १३.२७४.२९ ॥
இந்த மகாதேஜஸ்வியான வசு, சாபத்தின் குற்றத்தால், ஓ அழகியே, மனிதப் பிறவியை அடைந்தான்; அவனுக்காக நீ வருந்தக்கூடாது.
13.274.30
स एष क्षत्रधर्मेण युध्यमानो रणाजिरे ।
धनंजयेन निहतो नैष देवि शिखण्डिना ॥ १३.२७४.३० ॥
அந்த வசு, க்ஷத்திரிய தர்மப்படி போர்க்களத்தில் போரிட்டபோது தனஞ்சயனால் (அர்ஜுனனால்) கொல்லப்பட்டான்; தேவி, இவனை சிகண்டி கொல்லவில்லை.
13.274.31
भीष्मं हि कुरुशार्दूलमुद्यतेषु महारणे ।
न शक्तः संयुगे हन्तुं साक्षादपि शतक्रतुः ॥ १३.२७४.३१ ॥
பெரும் போரில் ஆயுதங்கள் ஓங்கியிருந்த போது, குருக்களின் புலியான பீஷ்மரை நேரில் வந்த சதக்ரதுவாகிய இந்திரனாலும் போரில் கொல்ல முடியாது.
13.274.32
स्वच्छन्दतस्तव सुतो गतः स्वर्गं शुभानने ।
न शक्ता विनिहन्तुं हि रणे तं सर्वदेवताः ॥ १३.२७४.३२ ॥
சுபமுகியே, உன் மகன் தன் விருப்பத்தாலேயே சொர்க்கம் சென்றான்; போரில் அனைத்து தேவர்களாலும் அவனைக் கொல்ல முடியவில்லை.
13.274.33
तस्मान्मा त्वं सरिच्छ्रेष्ठे शोचस्य कुरुनन्दनम् ।
वसूनेष गतो देवि पुत्रस्ते विज्वरा भव ॥ १३.२७४.३३ ॥
ஆகையால், நதிகளில் சிறந்தவளே, குருக்களின் மகிழ்ச்சியானவனுக்காக நீ துயரப்படாதே. தேவியே, உன் மகன் வசுக்களிடம் சென்றுவிட்டான்; துயரமற்றவளாக இரு.
13.274.34
इत्युक्ता सा तु कृष्णेन व्यासेन तु सरिद्वरा ।
त्यक्त्वा शोकं महाराज स्वं वार्यवततार ह ॥ १३.२७४.३४ ॥
கிருஷ்ண வியாசரால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவுடன், பெரிய அரசே, நதிகளில் சிறந்தவள் துயரத்தைக் கைவிட்டு தன் நீரில் இறங்கினாள்.
13.274.35
सत्कृत्य ते तां सरितं ततः कृष्णमुखा नृप ।
अनुज्ञातास्तया सर्वे न्यवर्तन्त जनाधिपाः ॥ १३.२७४.३५ ॥
பின்னர், அரசே, கிருஷ்ணரைத் தலைமையாகக் கொண்டவர்கள் அந்த நதியை மரியாதையுடன் வணங்கினர்; அவளிடம் அனுமதி பெற்று அனைத்து மன்னர்களும் திரும்பினர்.