Mahābhārata · Adhyāya 13.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.31.1
मित्रसौहार्दयोगेन उपदेशं करोति यः ।
जात्याऽधरस्य राजर्षे दोषस्तस्य भवेन्न वा ॥ १३.३१.१ ॥
Ob den, der aus freundschaftlicher Gesinnung belehrt, Schuld trifft, o königlicher Weiser, wenn der Belehrte von Geburt niedrig ist, oder nicht?
13.31.2
एतदिच्छामि तत्त्वेन व्याख्यातुं वै पितामह ।
सूक्ष्मा गतिर्हि धर्मस्यि यत्र मुह्यन्ति मानवाः ॥ १३.३१.२ ॥
Dies möchte ich wahrhaftig erklärt hören, o Großvater, denn der Lauf des Dharma ist subtil, und dort verwirren sich die Menschen.
13.31.3
अत्र ते वर्तयिष्यामि शृणु राजन्यथाक्रमम् ।
मदुक्तं वचनं राजन्यथान्यायं यथागमम्।
ऋषीणां वदतां पूर्वं श्रुतमासीद्यथा पुरा ॥ १३.३१.३ ॥
Hier werde ich es dir der Reihe nach darlegen, o König; höre. Meine Worte folgen dem Recht und der Überlieferung, so wie sie einst von den Weisen gehört wurden, als sie sprachen.
13.31.4
उपदेशो न कर्तव्यो जातिहीनस्य कस्य चित् ।
उपदेशे महान्दोष उपाध्यायस्य भाष्यते ॥ १३.३१.४ ॥
Belehrung darf niemandem von niedriger Geburt erteilt werden; eine große Schuld trifft, so heißt es, den Lehrer, der belehrt.
13.31.5
नाध्यापयेच्छूद्रमिह तथा नैव च याजयेत् ।
निदर्शनमिदं राजञ्शृणु मे भरतर्षभ ॥ १३.३१.५ ॥
Hier soll man keinen Śūdra unterrichten und auch nicht sein Opfer leiten. Höre, o König, o Stier der Bharatas, dieses Beispiel von mir.
13.31.6
दुरुक्तवचने राजन्यथापूर्वं युधिष्ठिर ।
ब्रह्माश्रमपदे वृत्तं पार्श्वे हिमवतः शुभे ॥ १३.३१.६ ॥
Über ein falsch gesprochenes Wort, o König Yudhiṣṭhira, wie zuvor: was sich in der glückverheißenden Einsiedelei Brahmās an der Seite des Himālaya ereignete.
13.31.7
तत्राश्रमपदं पुण्यं नानावृक्षगणायुतम् ।
नानागुल्मलताकीर्णं मृगद्विजनिषेवितम्।
सिद्धचारणसंघुष्टं रम्यं पुष्पितकाननम् ॥ १३.३१.७ ॥
Dort lag eine heilige Einsiedelei, erfüllt von Baumgruppen vieler Arten, bedeckt mit mancherlei Büschen und Ranken, von Hirschen und Vögeln besucht, widerhallend vom Ruf der Siddhas und Cāraṇas, ein blühender, herrlicher Wald.
13.31.8
व्रतिभिर्बहुभिः कीर्णं तापसैरुपशोभितम् ।
ब्राह्मणैश्च महाभागैः सूर्यज्वलनसन्निभैः ॥ १३.३१.८ ॥
Erfüllt von vielen, die Gelübde halten, geschmückt von Asketen und von Brahmanen großen Glücks, gleich der Sonne und dem Feuer.
13.31.9
नियमव्रतसम्पन्नैः समाकीर्णं तपस्विभिः ।
दीक्षितैर्भरतश्रेष्ठ यताहारैः कृतात्मभिः ॥ १३.३१.९ ॥
Von Asketen erfüllt, die Observanzen und Gelübde pflegen, Eingeweihten mit maßvoller Nahrung und Selbstbeherrschung, o Bester der Bharatas.
13.31.10
वेदाध्ययनघोषैश्च नादितं भरतर्षभ ।
वालखिल्यैश्च बहुभिर्यतिभिश्च निषेवितम् ॥ १३.३१.१० ॥
Widerhallend vom Klang des Veda-Rezitierens, o Stier der Bharatas, besucht von den Vālakhilyas und vielen Asketen.
13.31.11
तत्र कश्चित्समुत्साहं कृत्वा शूद्रो दयान्वितः ।
आगतो ह्याश्रमपदं पूजितश्च तपस्विभिः ॥ १३.३१.११ ॥
Dort kam ein gewisser Śūdra, voll Eifer und Mitgefühl, zum Einsiedlerort und wurde von den Asketen geehrt.
13.31.12
तांस्तु दृष्ट्वा मुनिगणान्देवकल्पान्महौजसः ।
विविधां वहतो दीक्षां सम्प्राहृष्यत भारत ॥ १३.३१.१२ ॥
Als er jene Scharen von Weisen sah, gottgleich und von großer Kraft, die mancherlei Weihen trugen, freute er sich sehr, o Bhārata.
13.31.13
अथास्य बुद्धिरभावत्तापस्ये भरतर्षभ ।
ततोऽब्रवीत्कुलपतिं पादौ सङ्गृह्य भारत ॥ १३.३१.१३ ॥
Da erwachte in ihm der Entschluss zur Askese. O Stier der Bharatas, er umfasste die Füße des Familienoberhauptes und sprach.
13.31.14
भवत्प्रसादादिच्छामि धर्मं चर्तुं द्विजर्षभ ।
तस्मादभिगतं त्वं मां प्रव्राजयितुमर्हसि ॥ १३.३१.१४ ॥
Durch deine Gnade, o Bester der Zweimalgeborenen, wünsche ich Dharma zu üben. Daher, da ich zu dir als Zuflucht gekommen bin, solltest du mich zur Entsagung entsenden.
13.31.15
वर्णावरोऽहं भगवञ्शूद्रो जात्याऽस्मि सत्तम ।
शुश्रूषां कर्तुमिच्छामि प्रपन्नाय प्रसीद मे ॥ १३.३१.१५ ॥
Ehrwürdiger Herr, Bester der Guten, von Geburt bin ich ein Śūdra, der niedrigste der Stände. Ich wünsche Dienst zu leisten. Sei mir gnädig, der ich Zuflucht genommen habe.
13.31.16
न शक्यमिह शूद्रेण लिङ्गमाश्रित्य वर्तितुम् ।
आस्यतां यदि ते बुद्धिः शुश्रूषानिरतो भव ॥ १३.३१.१६ ॥
Hier ist es einem Śūdra nicht möglich, die Zeichen eines Asketen anzunehmen und zu leben. Wenn das dein Wille ist, so bleib und sei dem Dienst ergeben.
13.31.17
शुश्रूषया पराँल्लोकानवाप्स्यसि न संशयः ॥ १३.३१.१७ ॥
Durch Dienst wirst du höhere Welten erlangen; daran besteht kein Zweifel.
13.31.18
एवमुक्तस्तु मुनिना स शूद्रोऽचिन्तयन्नृप ।
कथमत्र मया कार्यं श्रुद्धा धर्मपरा च मे ॥ १३.३१.१८ ॥
So angesprochen vom Weisen, o König, überlegte der Śūdra: Wie soll ich hier handeln? Ich habe Glauben und bin dem Dharma ergeben.
13.31.19
विज्ञातमेवं भवतु करिष्ये प्रियमात्मनः ।
गत्वाऽऽश्रमपदाद्दूरमुटजं कृतवांस्तु सः ॥ १३.३१.१९ ॥
"So sei es; ich werde tun, was mir lieb ist." So dachte er, ging weit weg vom Einsiedlerhain und baute sich eine Hütte.
13.31.20
तत्र वेदीं च भूमिं च देवतायतनानि च ।
निवेश्य भरतश्रेष्ठ नियमस्थोऽभवन्मुनिः ॥ १३.३१.२० ॥
Dort, nachdem er den Altar, den Platz und die Schreine der Götter errichtet hatte, o Bester der Bharatas, verharrte der Weise in seinen Gelübden.
13.31.21
अभिषेकांश्च नियमान्देवतायतनेषु च ।
बलिं च कृत्वा हुत्वा च देवतां चाप्यपूजयत् ॥ १३.३१.२१ ॥
An den Schreinen der Götter vollzog er Waschungen und Observanzen, brachte Opfergaben dar, opferte ins Feuer und verehrte auch die Gottheiten.
13.31.22
सङ्कल्पनियमोपेतः फलाहारो जितेन्द्रियः ।
नित्यं सन्निहिताभिस्तु ओषधीभिः फलैस्तथा ॥ १३.३१.२२ ॥
Mit Entschlossenheit und Gelübden ausgestattet, von Früchten lebend, die Sinne besiegt, lebte er stets von den Kräutern und Früchten, die nahe bei ihm waren.
13.31.23
अतिथीन्पूजयामास यथावत्समुपागतान् ।
एवं हि सुमहान्कालो व्यत्यक्रामत तस्य वै ॥ १३.३१.२३ ॥
Die ankommenden Gäste ehrte er gebührend; und so verstrich für ihn in der Tat eine sehr lange Zeit.
13.31.24
अथास्य मुनिरागच्चत्सङ्गत्या वै तमाश्रमम् ।
सम्पूज्य स्वागतेनर्षिं विधिवत्समतोषयत् ॥ १३.३१.२४ ॥
Da kam ein Weiser zufällig zu seiner Einsiedelei; nachdem er ihn mit einem Willkommen geehrt hatte, erfreute er jenen Seher gebührend.
13.31.25
अनूकूलाः कथाः कृत्वा यथागतमपृच्छत ।
ऋषिः परमतेजस्वी धर्मात्मा संशितव्रतः ॥ १३.३१.२५ ॥
Nachdem er ein angenehmes Gespräch geführt hatte, fragte der Weise von höchster Strahlkraft, rechtschaffen im Herzen und fest in seinen Gelübden, wie er gekommen sei.
13.31.26
एवं सुबहुशस्तस्य शूद्रस्य भरतर्षभ ।
सोऽगच्छदाश्रममृषिः शूद्रं द्रष्टुं नरर्षभः ॥ १३.३१.२६ ॥
So ging der Weise, o Stier der Bharatas, nachdem er viele Male mit jenem Śūdra gesprochen hatte, der Stier unter den Menschen, zu dessen Einsiedelei, um ihn zu sehen.
13.31.27
अथ तं तापसं शूद्रः सोऽब्रवीद्भरतर्षभ ।
पितृकार्यं करिष्यामि तत्र मेऽनुग्रहं कुरु ॥ १३.३१.२७ ॥
Da sprach jener Śūdra zu jenem Asketen, o Bester der Bharatas: „Ich werde das Totenopfer für meine Ahnen vollziehen; gewähre mir darin deine Gunst.“
13.31.28
बाढमित्येव तं विप्र उवाच भरतर्षभ ।
शुचिर्भूत्वा स शूद्रस्तु तस्यर्षेः पाद्यमानयत् ॥ १३.३१.२८ ॥
Mit den Worten „Gut so“ antwortete ihm der Brahmane, o Bester der Bharatas. Dann brachte der Śūdra, nachdem er sich gereinigt hatte, Wasser für die Füße jenes Weisen.
13.31.29
अथ दर्भाश्च वन्यांश्च ओषधीर्भरतर्षभ ।
पवित्रमासनं चैव बृसीं चि समुपानयत् ॥ १३.३१.२९ ॥
Dann brachte er, o Bester der Bharatas, Kuśa-Gras, Waldkräuter, einen reinigenden Sitz und auch eine heilige Matte.
13.31.30
अथ दक्षिणमावृत्य बृसीं चरमशैर्षिकीम् ।
कृतामन्यायतो दृष्ट्वा तं शूद्रमृषिरब्रवीत् ॥ १३.३१.३० ॥
Dann wandte der Weise die Matte nach Süden, sah, dass sie am letzten Ende unsachgemäß gefertigt war, und sprach zu jenem Śūdra.
13.31.31
कुरुष्वैतां पूर्वशीर्षां भवांश्चोदङ्मुखः शुचिः ।
स च तत्कृतवाञ्शूद्रः सर्वं यदृषिरब्रवीत् ॥ १३.३१.३१ ॥
Vollziehe dies mit dem Haupt nach Osten, das Antlitz nach Norden gewandt, rein. Jener Śūdra tat alles, was der Weise gesagt hatte.
13.31.32
यथोपदिष्टं मेधावी दर्भार्घादि यथातथम् ।
हव्यकव्यविधिं कृत्स्नमुक्तं तेन तपस्विना ॥ १३.३१.३२ ॥
Der Kluge tat genau, wie er unterwiesen worden war, mit Darbha-Gras, Opferwasser und allem Übrigen. Der Asket hatte den ganzen Ritus der Opfer an Götter und Ahnen dargelegt.
13.31.33
ऋषिणा पितृकार्येषु सदा धर्मपथे स्थितः ।
पितृकार्ये कृते चापि विसृष्टः स जगाम ह ॥ १३.३१.३३ ॥
Unter Anleitung des Weisen blieb er stets auf dem Pfad des Dharma bei den Totenriten. Als der Ahnenritus vollzogen war, wurde er entlassen und ging fort.
13.31.34
अथ दीर्घस्य कालस्य स तप्यञ्शूद्रतापसः ।
वने पञ्चत्वमगमत्सुकृतेन च तेन वै।
अजायत महाराज वंशे स च महाद्युतिः ॥ १३.३१.३४ ॥
Nach langer Askese starb jener śūdra-Asket im Wald. Großer König, durch eben dieses Verdienst wurde er in ein Geschlecht hineingeboren, und er war von großem Glanz.
13.31.35
तथैव स ऋषिस्तात कालधर्ममवाप ह ।
पुरोहितकुले विप्रः स जातोऽस्य वशानुगः ॥ १३.३१.३५ ॥
Ebenso, mein Lieber, erreichte auch jener Weise das Gesetz der Zeit. Als Brahmane in einer Familie von Hauspriestern geboren, wurde er ein gehorsamer Gefolgsmann dieses Mannes.
13.31.36
एवं तौ तत्र सम्भूतावुभौ शूद्रमुनी तदा ।
क्रमेण वर्धितौ चापि विद्यासु कुशलावुभौ ॥ १३.३१.३६ ॥
So wurden beide, der Śūdra und der Weise, dort geboren. Im Laufe der Zeit herangewachsen, wurden beide in der Gelehrsamkeit geschickt.
13.31.37
अथर्ववेदे वेदे च बभूवर्षिः सुनिष्ठितः ।
कल्पप्रयोगे चोत्पन्ने ज्योतिषे च परं गतः।
साङ्ख्ये चैव परा प्रीतिस्तस्य चैवं व्यवर्धत ॥ १३.३१.३७ ॥
Im Atharvaveda und im Veda wurde jener Weise vollkommen bewandert. In der Ausübung des kalpa und in der Astronomie erreichte er das Höchste. Auch im Sāṅkhya wuchs seine große Freude; so gedieh er.
13.31.38
पितर्युपरते चापि कृतशौचस्तु पार्थिवः ।
अभिषिक्तः प्रकृतिभी राजपुत्रः स पार्थिवः ॥ १३.३१.३८ ॥
Auch als sein Vater verstorben war, wurde jener König, der königliche Sohn, nachdem er die Reinigungsriten vollzogen hatte, von den Untertanen gesalbt — jener König.
13.31.39
अभिषिक्तेन स ऋषिरभिषिक्तः पुरोहितः ॥ १३.३१.३९ ॥
Durch den gesalbten König wurde jener Weise als Hauspriester gesalbt.
13.31.40
स तं पुरोधाय सुखमवसद्भरतर्षभः ।
राज्यं शशास धर्मेण प्रजाश्च परिपालयन् ॥ १३.३१.४० ॥
Nachdem er ihn zu seinem obersten Priester gemacht hatte, lebte der Stier der Bharatas glücklich, regierte das Reich nach dharma und beschützte die Untertanen.
13.31.41
पुण्याहवाचने नित्यं धर्मकार्येषु चासकृत् ।
उत्स्मयन्प्राहसच्चापि दृष्ट्वा राजा पुरोहितम्।
एवं स बहुशो राजन्पुरोधसमुपाहसत् ॥ १३.३१.४१ ॥
Bei den glückverheißenden Rezitationen und den religiösen Pflichten, immer wieder, sprach der König, als er den Priester sah, lächelnd und lachte sogar. O König, so verspottete er den Priester viele Male.
13.31.42
लक्षयित्वा पुरोधास्तु बहुशस्तं नराधिपम् ।
उत्स्मयन्तं च सततं दृष्ट्वा तं मन्युमानभूत् ॥ १३.३१.४२ ॥
Der Priester bemerkte jenen Herrn der Menschen viele Male; als er ihn ständig lächeln sah, wurde er zornig.
13.31.43
अथ शून्ये पुरोधास्तु सह राज्ञा समागतः ।
कथाभिरनुकूलाभी राजानं चाभ्योरचयत् ॥ १३.३१.४३ ॥
Dann traf der Purohita den König an einem abgeschiedenen Ort und gewann ihn durch angenehme Reden.
13.31.44
ततोऽब्रवीन्नरेन्द्रं स पुरोधा भरतर्षभ ।
वरमिच्छाम्यहं त्वेकं त्वया दत्तं महाद्युते ॥ १३.३१.४४ ॥
Da sprach der Purohita zum König: »O Stier der Bharatas, o Strahlender, ich wünsche mir eine Gabe, die du mir gewährt hast.«
13.31.45
वराणां ते शतं दद्यां किं बतैकं द्विजोत्तम ।
स्नेहाच्च बहुमानाच्च नास्त्यदेयं हि मे तव ॥ १३.३१.४५ ॥
Der König sprach: »O Bester der Zweimalgeborenen, ich könnte dir hundert Gaben geben, geschweige denn eine. Aus Zuneigung und großer Achtung gibt es nichts, was ich dir versagen würde.«
13.31.46
एकं वै वरमिच्छामि यदि तुष्टिसि पार्थिव ।
प्रतिजानीहि तावत्त्वं सत्यं यद्वद नानृतम् ॥ १३.३१.४६ ॥
»O König, wenn du zufrieden bist, wünsche ich mir eine einzige Gabe. Versprich es mir zuerst, sprich die Wahrheit und nicht die Lüge.«
13.31.47
बाढमित्येव तं राजा प्रत्युवाच युधिष्ठिर ।
यदि ज्ञास्यामि वक्ष्यामि अजानन्न तु संवदे ॥ १३.३१.४७ ॥
Der König antwortete ihm: »Gut, o Yudhiṣṭhira. Wenn ich es weiß, werde ich es sagen; wenn nicht, werde ich nicht zustimmen.«
13.31.48
पुण्याहवाचने नित्यं धर्मकृत्येषु चासकृत् ।
शान्तिहोमेषु च सदा किं त्वं हससि वीक्ष्य मां ॥ १३.३१.४८ ॥
»Bei der Segensrezitation des Glückstags, bei den religiösen Pflichten und den Besänftigungsriten, immer und immer wieder — warum lachst du, wenn du mich ansiehst?«
13.31.49
सव्रीडं वै भवति हि मनो मे हसता त्वया ।
कामया शापितो राजन्नान्यथावक्तुमर्हसि ॥ १३.३१.४९ ॥
O König, mein Geist ist beschämt durch dein Lachen. Ich bin verflucht, daher solltest du nicht anders sprechen.
13.31.50
भाव्यं हि कारणेनात्र न ते हास्यमकारणम् ।
कौतूहलं मे सुभृशं तत्त्वेन कथमस्व मे ॥ १३.३१.५० ॥
Hier muss es einen Grund geben; dein Lachen ist nicht ohne Ursache. Ich bin sehr neugierig; sag mir wahrhaftig, wie es war.
13.31.51
एवमुक्ते त्वया विप्र यदवाच्यं भवेदपि ।
अवश्यमेव वक्तव्यं शृणुष्वैकमना द्विज ॥ १३.३१.५१ ॥
Da du so gesprochen hast, o Brahmane, muss auch das Unaussprechliche gewiss gesagt werden. Höre mit ungeteiltem Geist, o Zweimalgeborener.
13.31.52
पूर्वदेहे यथा वृत्तं तन्निबोध द्विजोत्तम ।
जातिं स्मराम्यहं ब्रह्मन्नवधानेन मे शृणु ॥ १३.३१.५२ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, verstehe, was in meinem früheren Körper geschah. O Brahmane, ich erinnere mich an meine Geburt; höre mir aufmerksam zu.
13.31.53
शुद्रोऽहमभवं पूर्वं तपसे कृतनिश्चयः ।
ऋषिरुग्रतपास्त्वं च तदाऽभूर्द्विजसत्तम ॥ १३.३१.५३ ॥
Früher war ich ein Śūdra, entschlossen zur Askese. Und du, o Bester der Zweimalgeborenen, warst damals ein Weiser von wilder Strenge.
13.31.54
प्रीयता हि तदा ब्रह्मन्ममानुग्रहबुद्धिना ।
पितृकार्ये त्वया पूर्वमुपदेशः कृतोऽनघ ॥ १३.३१.५४ ॥
O Brahmane, damals hast du, aus Wohlwollen gegen mich erfreut, o Makelloser, mich zuvor über die Pflicht gegenüber den Ahnen unterwiesen.
13.31.55
वृस्यां दर्भेषु हव्ये च कव्ये च मुनिसत्तम ।
एतेन कर्मदोषेण पुरोधास्त्वमजायथाः ॥ १३.३१.५५ ॥
O Bester der Weisen, durch diesen Fehler im Ritus — im Vṛṣya-Opfer, auf dem Darbha-Gras, in der Opfergabe an die Götter und in der Spende an die Ahnen — wurdest du als Priester geboren.
13.31.56
अहं राजा च विप्रेन्द्र पश्य कालस्य पर्ययम् ।
मत्कृतस्योपदेशस्य त्वयाऽवाप्तमिदं फलम् ॥ १३.३१.५६ ॥
O Bester der Brahmanen, ich bin König — sieh die Wendung der Zeit. Durch die Lehre, die ich gab, hast du diese Frucht erhalten.
13.31.57
एतस्मात्कारणाद्ब्रह्मन्प्रहसे त्वां द्विजोत्तम ।
न त्वां परिभवन्ब्रह्मनप्रहसामि गुरुर्भवान् ॥ १३.३१.५७ ॥
Aus diesem Grund, o Brahmane, o Bester der Zweimalgeborenen, lache ich über dich; doch, o Brahmane, lache ich nicht, um dich zu verachten — du bist mein Lehrer.
13.31.58
विपर्ययेण मे मन्युस्तेन सन्तप्यते मनः ।
जातिं स्मराम्यहं तुभ्यमतस्त्वां प्रहसामि वै ॥ १३.३१.५८ ॥
Durch diese Umkehrung entsteht mein Zorn, und davon wird mein Geist gequält. Ich erinnere dich an meine eigene Geburt, darum lache ich über dich.
13.31.59
एवं तवोग्रं हि तप उपदेशेन नाशितम् ।
पुरोहितत्वमुत्सृज्य यतस्व त्वं पुनर्भवे ॥ १३.३१.५९ ॥
So wurde deine strenge Askese durch meine Lehre zunichte. Gib das Amt des Priesters auf und strebe nach einer neuen Geburt.
13.31.60
इतस्त्वमधमामन्यां मा योनिं प्राप्स्यसे द्विज ।
गृह्यतां द्रविणं विप्र पूतात्मा भव सत्तम ॥ १३.३१.६० ॥
Von hier an, o Zweimalgeborener, erlange keinen anderen niedrigeren Mutterschoß. Nimm den Reichtum, o Brahmane, und werde reinen Geistes, o Bester der Guten.
13.31.61
ततो विसृष्टो राज्ञा तु विप्रो दानान्यनेकशः ।
ब्राह्मणेभ्यो ददौ वित्तं भूमिं ग्रामांश्च सर्वशः ॥ १३.३१.६१ ॥
Darauf, vom König entlassen, gab der Brahmane vielfältige Gaben: Reichtum, Land und Dörfer aller Art an die Brahmanen.
13.31.62
कृच्छ्राणि चीर्त्वा च ततो यथोक्तानि द्विजोत्तमैः ।
तीर्थानि चापि गत्वा वै दानानि विविधानि च ॥ १३.३१.६२ ॥
Darauf, nachdem er die von den besten der Zweimalgeborenen vorgeschriebenen Bußen vollzogen, die heiligen Furten besucht und vielfältige Gaben gegeben hatte.
13.31.63
दत्त्वा गाश्चैव विप्रेभ्यः पूतात्माऽभवदात्मवान् ।
तमेव चाश्रमं गत्वा चचार विपुलं तपः ॥ १३.३१.६३ ॥
Nachdem er den Brahmanen Kühe gegeben hatte, wurde er reinen Geistes und selbstbeherrscht; und in dieselbe Einsiedelei zurückgekehrt, übte er große Askese.
13.31.64
ततः सिद्धिं परां प्राप्तो ब्राह्मणो राजसत्तम ।
सम्मतस्चाभवत्तेषामाश्रमे तन्निवासिनाम् ॥ १३.३१.६४ ॥
Dann, o bester der Könige, erlangte jener Brahmane die höchste Vollkommenheit und wurde von den Bewohnern jener Einsiedelei geehrt.
13.31.65
एवं प्राप्तो महत्कृच्छ्रमृषिः सन्नृपसत्तम ।
ब्राह्मणेन न वक्तव्यं तस्माद्वर्णावरे जने ॥ १३.३१.६५ ॥
O bester der Könige, obwohl er ein Weiser war, der solche große Not ertragen hatte, soll ein Brahmane dies nicht zu einem Mann niederer Varṇa sagen.
13.31.66
वर्जयेदुपदेशं च सदैव ब्राह्मणो नृप ।
उपदेशं हि कुर्वाणो द्विजः कृच्छ्रमवाप्नुयात् ॥ १३.३१.६६ ॥
O König, ein Brahmane soll es stets vermeiden, Unterweisung zu geben, denn ein Zweimalgeborener, der unterweist, gerät in Not.
13.31.67
नेषितव्यं सदा वाचा द्विजेन नृपसत्तम ।
न च प्रवक्तव्यमिह किञ्चिद्वर्णावरे नरे ॥ १३.३१.६७ ॥
Bester der Könige, ein Dvija soll mit seiner Stimme niemals so sprechen, und hier soll er nichts über Menschen der niederen Varṇas sagen.
13.31.68
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्यास्त्रयो वर्णा द्विजातयः ।
एतेषु कथयन्राजन्ब्राह्मणो न प्रदुष्यति ॥ १३.३१.६८ ॥
Brahmanen, Kṣatriyas und Vaiśyas — diese drei Varṇas sind die Zweimalgeborenen. O König, ein Brahmane, der über sie spricht, wird nicht befleckt.
13.31.69
तस्मात्सद्भिर्न वक्तव्यं कस्यचित्किंचिदग्रतः ।
सूक्ष्मा गतिर्हि धर्मस्य दुर्ज्ञेया ह्यकृतात्मभिः ॥ १३.३१.६९ ॥
Darum sollen die Guten vor niemandem etwas sagen, denn der Pfad des Dharma ist subtil und für die Ungezügelten schwer zu erkennen.
13.31.70
तस्मान्मौनेन मुनयो दीक्षां कुर्वन्ति चादृताः ।
दुरुक्तस्य भयाद्राजन्नाभाषन्ते च किञ्चन ॥ १३.३१.७० ॥
Darum vollziehen die verehrten Weisen ihre Weihe durch Schweigen. O König, aus Furcht vor einer harten Rede sagen sie überhaupt nichts.
13.31.71
धार्मिका गुणसम्पन्नाः सत्यार्जवसमन्विताः ।
दुरुक्तवाचाभिहितैः प्राप्नुवन्तीह दुष्कृतम् ॥ १३.३१.७१ ॥
Selbst die Rechtschaffenen, mit Tugenden begabt und mit Wahrheit und Geradheit ausgestattet, ziehen hier Sünde auf sich durch Worte, die in harter Rede gesprochen wurden.
13.31.72
उपदेशो न कर्तव्यो ह्यज्ञात्वा यस्यकस्य चित् ।
उपदेशाद्धि तत्पापं ब्राह्मणः समवाप्नुयात् ॥ १३.३१.७२ ॥
Man soll niemandem eine Belehrung geben, ohne zu wissen, wer er ist, denn durch die Belehrung zieht der Brahmane jene Sünde vollständig auf sich.
13.31.73
विमृश्य तस्मात्प्राज्ञेन वक्तव्यं धर्ममिच्छता ।
सत्यानृतेन हि कृत उपदेशो हिनस्ति हि ॥ १३.३१.७३ ॥
Darum soll der Weise, der das Dharma begehrt, nur nach sorgfältiger Überlegung sprechen; eine Belehrung, die Wahrheit und Lüge vermischt, schadet gewiss.
13.31.74
वक्तव्यमिह पृष्टेन विनिश्चयविपर्ययम् ।
स चोपदेशः कर्तव्यो येन धर्ममवाप्नुयात् ॥ १३.३१.७४ ॥
Wenn man hier gefragt wird, soll man auch das Gegenteil einer festgelegten Schlussfolgerung sagen; und die Belehrung soll so gegeben werden, dass man das Dharma erlangt.
13.31.75
एतत्ते सर्वमाख्यातमुपदेशकृते मया ।
महान्क्लेशो हि भवति तस्मान्नोपदिशेदिह ॥ १३.३१.७५ ॥
Um zu belehren, habe ich dir all dies erzählt; darin liegt gewiss große Qual, darum soll man hier nicht belehren.