மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.31.1
मित्रसौहार्दयोगेन उपदेशं करोति यः ।
जात्याऽधरस्य राजर्षे दोषस्तस्य भवेन्न वा ॥ १३.३१.१ ॥
நட்பு அன்பின் காரணமாக யார் உபதேசம் செய்கிறாரோ, ஓ ராஜரிஷியே, பிறப்பால் கீழானவனுக்கு அவ்வாறு செய்பவருக்கு குற்றம் ஏற்படுமா இல்லையா?
13.31.2
एतदिच्छामि तत्त्वेन व्याख्यातुं वै पितामह ।
सूक्ष्मा गतिर्हि धर्मस्यि यत्र मुह्यन्ति मानवाः ॥ १३.३१.२ ॥
ஓ பிதாமகரே, இதை உண்மையாக விளக்கக் கேட்க விரும்புகிறேன்; தர்மத்தின் நடை நுட்பமானது, அங்கே மனிதர்கள் குழம்புகின்றனர்.
13.31.3
अत्र ते वर्तयिष्यामि शृणु राजन्यथाक्रमम् ।
मदुक्तं वचनं राजन्यथान्यायं यथागमम्।
ऋषीणां वदतां पूर्वं श्रुतमासीद्यथा पुरा ॥ १३.३१.३ ॥
ஓ அரசே, இதில் உனக்கு முறைப்படி விவரிப்பேன், கேள்; நான் கூறும் வார்த்தை நியாயத்தின்படியும் ஆகமத்தின்படியும் உள்ளது, முன்பு ரிஷிகள் பேசியபோது கேட்டது போல.
13.31.4
उपदेशो न कर्तव्यो जातिहीनस्य कस्य चित् ।
उपदेशे महान्दोष उपाध्यायस्य भाष्यते ॥ १३.३१.४ ॥
பிறப்பில் தாழ்ந்த எவருக்கும் உபதேசம் செய்யக்கூடாது; உபதேசத்தில் உபாத்தியாயருக்கு பெரும் குற்றம் உண்டு என்று கூறப்படுகிறது.
13.31.5
नाध्यापयेच्छूद्रमिह तथा नैव च याजयेत् ।
निदर्शनमिदं राजञ्शृणु मे भरतर्षभ ॥ १३.३१.५ ॥
இங்கு சூத்திரனுக்குக் கல்வி கற்பிக்கக் கூடாது; அவ்வாறே யாகம் நடத்தவும் கூடாது. ஓ அரசே, பரதர்களில் சிறந்தவனே, இந்த உதாரணத்தை என்னிடமிருந்து கேள்.
13.31.6
दुरुक्तवचने राजन्यथापूर्वं युधिष्ठिर ।
ब्रह्माश्रमपदे वृत्तं पार्श्वे हिमवतः शुभे ॥ १३.३१.६ ॥
ஓ அரசே யுதிஷ்டிரா, முன்பு போலவே தவறாகச் சொல்லப்பட்ட வார்த்தை குறித்து, இமயத்தின் அருகில் உள்ள சுபமான பிரம்ம ஆசிரமத்தில் நடந்தது.
13.31.7
तत्राश्रमपदं पुण्यं नानावृक्षगणायुतम् ।
नानागुल्मलताकीर्णं मृगद्विजनिषेवितम्।
सिद्धचारणसंघुष्टं रम्यं पुष्पितकाननम् ॥ १३.३१.७ ॥
அங்கே புனிதமான ஆசிரமத் தலம் இருந்தது; பல வகை மரக்கூட்டங்களால் நிறைந்தது, பல வகைப் புதர்களும் கொடிகளும் படர்ந்தது, மான்களும் பறவைகளும் வந்து தங்கியது, சித்தர்களும் சாரணர்களும் முழங்கும் ஒலியால் நிரம்பியது, மலர்ந்த காட்டுடன் இனிமையானது.
13.31.8
व्रतिभिर्बहुभिः कीर्णं तापसैरुपशोभितम् ।
ब्राह्मणैश्च महाभागैः सूर्यज्वलनसन्निभैः ॥ १३.३१.८ ॥
பல விரதம் கடைப்பிடிக்கும் மனிதர்களால் நிரம்பி, தவசிகளால் அழகுபெற்று, சூரியனையும் அக்கினியையும் ஒத்த மகாபாக்கியம் பெற்ற பிராமணர்களால் நிறைந்திருந்தது.
13.31.9
नियमव्रतसम्पन्नैः समाकीर्णं तपस्विभिः ।
दीक्षितैर्भरतश्रेष्ठ यताहारैः कृतात्मभिः ॥ १३.३१.९ ॥
நியமமும் விரதமும் பெற்ற தவசிகளால் நிரம்பி இருந்தது; பாரதசிறந்தவனே, தீட்சை பெற்றவர்களும், அளவான உணவு கொண்டவர்களும், தன்னடக்கம் பெற்றவர்களுமாக.
13.31.10
वेदाध्ययनघोषैश्च नादितं भरतर्षभ ।
वालखिल्यैश्च बहुभिर्यतिभिश्च निषेवितम् ॥ १३.३१.१० ॥
வேத ஓதலின் ஒலிகளால் முழங்கி, பாரதர்களில் காளையே; வாலகில்லியர்களாலும் பல யதிகளாலும் சேவிக்கப்பட்டு.
13.31.11
तत्र कश्चित्समुत्साहं कृत्वा शूद्रो दयान्वितः ।
आगतो ह्याश्रमपदं पूजितश्च तपस्विभिः ॥ १३.३१.११ ॥
அங்கே ஒரு சூத்திரன் ஆர்வத்துடனும் இரக்கத்துடனும் வந்து ஆசிரமத் தலத்தை அடைந்தான்; தவசிகள் அவனை மதித்து உபசரித்தனர்.
13.31.12
तांस्तु दृष्ट्वा मुनिगणान्देवकल्पान्महौजसः ।
विविधां वहतो दीक्षां सम्प्राहृष्यत भारत ॥ १३.३१.१२ ॥
தேவர்களுக்கு ஒப்பான, பெருந்தேஜஸ் கொண்ட, பல தீட்சைகளைக் கொண்ட அந்த முனிவர் கூட்டத்தைக் கண்டு அவன் மிகவும் மகிழ்ந்தான், பாரதா.
13.31.13
अथास्य बुद्धिरभावत्तापस्ये भरतर्षभ ।
ततोऽब्रवीत्कुलपतिं पादौ सङ्गृह्य भारत ॥ १३.३१.१३ ॥
அப்போது அவனுக்குள் தவம் செய்ய எண்ணம் எழுந்தது. பரத குலத்தின் காளையே, பின்னர் அவன் குலபதியின் பாதங்களைப் பற்றிக்கொண்டு பேசினான்.
13.31.14
भवत्प्रसादादिच्छामि धर्मं चर्तुं द्विजर्षभ ।
तस्मादभिगतं त्वं मां प्रव्राजयितुमर्हसि ॥ १३.३१.१४ ॥
ஓ இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, உமது அருளால் நான் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்க விரும்புகிறேன். ஆகவே உமது அடைக்கலம் வந்த என்னை நீர் துறவுக்கு அனுப்ப வேண்டும்.
13.31.15
वर्णावरोऽहं भगवञ्शूद्रो जात्याऽस्मि सत्तम ।
शुश्रूषां कर्तुमिच्छामि प्रपन्नाय प्रसीद मे ॥ १३.३१.१५ ॥
பகவானே, நல்லோரில் சிறந்தவரே, நான் பிறப்பால் வருணங்களில் கடையவனான சூத்திரன். சேவை செய்ய விரும்புகிறேன். சரணடைந்த எனக்கு அருள் புரியுங்கள்.
13.31.16
न शक्यमिह शूद्रेण लिङ्गमाश्रित्य वर्तितुम् ।
आस्यतां यदि ते बुद्धिः शुश्रूषानिरतो भव ॥ १३.३१.१६ ॥
இங்கே சூத்திரன் துறவியின் அடையாளத்தைப் பூண்டு வாழ்வது இயலாது. உன் மனம் அதுவாக இருந்தால் தங்கு; சேவையில் ஈடுபட்டிரு.
13.31.17
शुश्रूषया पराँल्लोकानवाप्स्यसि न संशयः ॥ १३.३१.१७ ॥
சேவையினால் நீ உயர்ந்த உலகங்களை அடைவாய், இதில் ஐயமில்லை.
13.31.18
एवमुक्तस्तु मुनिना स शूद्रोऽचिन्तयन्नृप ।
कथमत्र मया कार्यं श्रुद्धा धर्मपरा च मे ॥ १३.३१.१८ ॥
முனிவர் இவ்வாறு கூறியதும், அரசே, அந்தச் சூத்திரன் சிந்திக்கலானான்: இங்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என் நம்பிக்கையும் தர்மநிட்டையும் உள்ளனவே.
13.31.19
विज्ञातमेवं भवतु करिष्ये प्रियमात्मनः ।
गत्वाऽऽश्रमपदाद्दूरमुटजं कृतवांस्तु सः ॥ १३.३१.१९ ॥
"அவ்வாறே ஆகட்டும்; எனக்கு எது பிரியமோ அதைச் செய்வேன்." என்று எண்ணி, அவன் ஆசிரமத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் ஒரு குடிசையை அமைத்தான்.
13.31.20
तत्र वेदीं च भूमिं च देवतायतनानि च ।
निवेश्य भरतश्रेष्ठ नियमस्थोऽभवन्मुनिः ॥ १३.३१.२० ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அங்கே வேதியையும் நிலத்தையும் தேவாலயங்களையும் அமைத்து, முனிவன் நியமங்களில் நிலைத்தான்.
13.31.21
अभिषेकांश्च नियमान्देवतायतनेषु च ।
बलिं च कृत्वा हुत्वा च देवतां चाप्यपूजयत् ॥ १३.३१.२१ ॥
தேவாலயங்களில் அபிஷேகங்களையும் நியமங்களையும் செய்தான்; பலியிட்டு, ஹோமம் செய்து, தேவதைகளையும் வழிபட்டான்.
13.31.22
सङ्कल्पनियमोपेतः फलाहारो जितेन्द्रियः ।
नित्यं सन्निहिताभिस्तु ओषधीभिः फलैस्तथा ॥ १३.३१.२२ ॥
சங்கல்பமும் நியமமும் கொண்டவனாய், பழங்களை உண்டு, புலன்களை வென்றவனாய், எப்போதும் அருகிலுள்ள மூலிகைகளாலும் பழங்களாலும் வாழ்ந்தான்.
13.31.23
अतिथीन्पूजयामास यथावत्समुपागतान् ।
एवं हि सुमहान्कालो व्यत्यक्रामत तस्य वै ॥ १३.३१.२३ ॥
வந்த விருந்தினர்களை முறைப்படி உபசரித்தான்; இவ்வாறு அவனது மிக நீண்ட காலம் கடந்து சென்றது.
13.31.24
अथास्य मुनिरागच्चत्सङ्गत्या वै तमाश्रमम् ।
सम्पूज्य स्वागतेनर्षिं विधिवत्समतोषयत् ॥ १३.३१.२४ ॥
பின்னர் ஒரு முனிவர் தற்செயலாக அவனது அந்த ஆசிரமத்திற்கு வந்தார்; அவன் வரவேற்றுப் பூஜித்து, அந்த ரிஷியை முறைப்படி மகிழ்வித்தான்.
13.31.25
अनूकूलाः कथाः कृत्वा यथागतमपृच्छत ।
ऋषिः परमतेजस्वी धर्मात्मा संशितव्रतः ॥ १३.३१.२५ ॥
இனிய உரையாடல்களை நடத்தி, அவன் வந்த விதத்தைப் பற்றி விசாரித்தான். மிகுந்த தேஜஸ் கொண்ட, தர்மாத்மாவும் கடும் விரதம் உடையவருமான ரிஷி.
13.31.26
एवं सुबहुशस्तस्य शूद्रस्य भरतर्षभ ।
सोऽगच्छदाश्रममृषिः शूद्रं द्रष्टुं नरर्षभः ॥ १३.३१.२६ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, இவ்வாறு அந்த சூத்திரனுடன் பலமுறை பேசிய பின், அந்த மனிதர்களில் சிறந்த ரிஷி அந்த சூத்திரனைக் காண்பதற்காக அவனுடைய ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.
13.31.27
अथ तं तापसं शूद्रः सोऽब्रवीद्भरतर्षभ ।
पितृकार्यं करिष्यामि तत्र मेऽनुग्रहं कुरु ॥ १३.३१.२७ ॥
அதன் பின் அந்த சூத்திரன் அந்தத் தவசியிடம் சொன்னான், பரதர்களில் சிறந்தவனே: 'நான் முன்னோர்களுக்கான சடங்கைச் செய்வேன்; அதில் எனக்கு அருள் புரியுங்கள்.'
13.31.28
बाढमित्येव तं विप्र उवाच भरतर्षभ ।
शुचिर्भूत्वा स शूद्रस्तु तस्यर्षेः पाद्यमानयत् ॥ १३.३१.२८ ॥
'சரி' என்றே அந்த பிராமணன் அவனிடம் சொன்னான், பரதர்களில் சிறந்தவனே. பின்னர் அந்த சூத்திரன் தூய்மையாகி, அந்த ரிஷிக்குப் பாத நீர் கொண்டு வந்தான்.
13.31.29
अथ दर्भाश्च वन्यांश्च ओषधीर्भरतर्षभ ।
पवित्रमासनं चैव बृसीं चि समुपानयत् ॥ १३.३१.२९ ॥
பின்னர், பரதர்களில் சிறந்தவனே, அவன் தர்ப்பைப் புல்லும், காட்டு மூலிகைகளும், புனிதமான ஆசனமும், பிருசி எனும் பாயும் கொண்டு வந்தான்.
13.31.30
अथ दक्षिणमावृत्य बृसीं चरमशैर्षिकीम् ।
कृतामन्यायतो दृष्ट्वा तं शूद्रमृषिरब्रवीत् ॥ १३.३१.३० ॥
பின்னர் அந்த ரிஷி, பிருசியைத் தெற்குப் பக்கமாகத் திருப்பிப் பார்த்தான்; அது இறுதியில் முறையின்றிச் செய்யப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு, அந்த சூத்திரனிடம் சொன்னான்.
13.31.31
कुरुष्वैतां पूर्वशीर्षां भवांश्चोदङ्मुखः शुचिः ।
स च तत्कृतवाञ्शूद्रः सर्वं यदृषिरब्रवीत् ॥ १३.३१.३१ ॥
நீர் இதை கிழக்குத் தலையாகக் கொண்டு, வடக்கு நோக்கித் தூய்மையுடன் செய்க. அந்த சூத்திரனும் முனிவர் கூறியவாறு அனைத்தையும் செய்தான்.
13.31.32
यथोपदिष्टं मेधावी दर्भार्घादि यथातथम् ।
हव्यकव्यविधिं कृत्स्नमुक्तं तेन तपस्विना ॥ १३.३१.३२ ॥
அறிவுள்ளவன் உபதேசிக்கப்பட்டபடியே தர்ப்பை, அர்க்கியம் முதலியவற்றை அப்படியே செய்தான். தவசி தேவ-பித்ரு யாகங்களின் முழு விதியையும் கூறியிருந்தார்.
13.31.33
ऋषिणा पितृकार्येषु सदा धर्मपथे स्थितः ।
पितृकार्ये कृते चापि विसृष्टः स जगाम ह ॥ १३.३१.३३ ॥
முனிவரால் பித்ருக் கருமங்களில் அவன் எப்போதும் தர்ம வழியில் நிலைபெற்றிருந்தான். பித்ரு கர்மம் முடிந்ததும் அவன் அனுப்பப்பட்டு சென்றான்.
13.31.34
अथ दीर्घस्य कालस्य स तप्यञ्शूद्रतापसः ।
वने पञ्चत्वमगमत्सुकृतेन च तेन वै।
अजायत महाराज वंशे स च महाद्युतिः ॥ १३.३१.३४ ॥
பின்னர் நெடுங்காலம் தவம் செய்த அந்த சூத்திரத் தவசி காட்டில் இறந்தான். மகாராஜனே, அந்த நல்வினையால் அவன் ஒரு குலத்தில் பிறந்தான்; அவன் மிகுந்த ஒளியுடையவன்.
13.31.35
तथैव स ऋषिस्तात कालधर्ममवाप ह ।
पुरोहितकुले विप्रः स जातोऽस्य वशानुगः ॥ १३.३१.३५ ॥
அப்பனே, அதுபோலவே அந்த முனிவனும் காலதர்மத்தை அடைந்தான். அவன் ஒரு புரோகித குலத்தில் பிராமணனாகப் பிறந்து, இவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்த சீடனானான்.
13.31.36
एवं तौ तत्र सम्भूतावुभौ शूद्रमुनी तदा ।
क्रमेण वर्धितौ चापि विद्यासु कुशलावुभौ ॥ १३.३१.३६ ॥
இவ்வாறு அந்த இருவரும், சூத்திரனும் முனிவனும், அங்கு பிறந்தனர். படிப்படியாக வளர்ந்து இருவரும் கல்விகளில் திறமையுடையவர்களானார்கள்.
13.31.37
अथर्ववेदे वेदे च बभूवर्षिः सुनिष्ठितः ।
कल्पप्रयोगे चोत्पन्ने ज्योतिषे च परं गतः।
साङ्ख्ये चैव परा प्रीतिस्तस्य चैवं व्यवर्धत ॥ १३.३१.३७ ॥
அதர்வவேதத்திலும் வேதத்திலும் அந்த ரிஷி நன்கு தேர்ச்சி பெற்றார். கல்பப் பிரயோகத்திலும் ஜோதிடத்திலும் அவர் உச்சநிலையை அடைந்தார். சாங்கிய தத்துவத்திலும் அவருக்கு பெரும் விருப்பம் இருந்தது; இவ்வாறு அவர் வளர்ந்தார்.
13.31.38
पितर्युपरते चापि कृतशौचस्तु पार्थिवः ।
अभिषिक्तः प्रकृतिभी राजपुत्रः स पार्थिवः ॥ १३.३१.३८ ॥
தந்தை இறந்த பின்னரும், சுத்திக் கிரியைகளைச் செய்த அந்த அரசர் — அரச மகனான அவர் — குடிமக்களால் முடிசூட்டப்பட்டார்.
13.31.39
अभिषिक्तेन स ऋषिरभिषिक्तः पुरोहितः ॥ १३.३१.३९ ॥
அபிஷேகம் பெற்ற அரசரால் அந்த ரிஷி முடிசூட்டப்பட்டு புரோகிதராக ஆனார்.
13.31.40
स तं पुरोधाय सुखमवसद्भरतर्षभः ।
राज्यं शशास धर्मेण प्रजाश्च परिपालयन् ॥ १३.३१.४० ॥
அவரை புரோகிதராக்கி அந்த பரதர்களின் காளை சுகமாக வாழ்ந்தார்; தர்மத்தோடு ராஜ்ஜியத்தை ஆண்டு, குடிமக்களைக் காத்து வந்தார்.
13.31.41
पुण्याहवाचने नित्यं धर्मकार्येषु चासकृत् ।
उत्स्मयन्प्राहसच्चापि दृष्ट्वा राजा पुरोहितम्।
एवं स बहुशो राजन्पुरोधसमुपाहसत् ॥ १३.३१.४१ ॥
புண்ணியாக வாசனத்திலும் தர்மச் செயல்களிலும் எப்போதும் அடிக்கடி, அரசர் புரோகிதரைக் கண்டு சிரித்தபடி பேசி நகைத்தார். ஓ அரசே, இவ்வாறு அவர் புரோகிதரை பலமுறை பரிகசித்தார்.
13.31.42
लक्षयित्वा पुरोधास्तु बहुशस्तं नराधिपम् ।
उत्स्मयन्तं च सततं दृष्ट्वा तं मन्युमानभूत् ॥ १३.३१.४२ ॥
புரோகிதர் அந்த மன்னரை பலமுறை கவனித்தார்; தொடர்ந்து அவர் சிரிப்பதைக் கண்டு அவர் கோபம் கொண்டார்.
13.31.43
अथ शून्ये पुरोधास्तु सह राज्ञा समागतः ।
कथाभिरनुकूलाभी राजानं चाभ्योरचयत् ॥ १३.३१.४३ ॥
பின்னர் தனிமையில் புரோகிதர் அரசனைச் சந்தித்து, இனிய உரையாடல்களால் அரசனை மகிழ்வித்தார்.
13.31.44
ततोऽब्रवीन्नरेन्द्रं स पुरोधा भरतर्षभ ।
वरमिच्छाम्यहं त्वेकं त्वया दत्तं महाद्युते ॥ १३.३१.४४ ॥
பின்னர், பரதர்களில் சிறந்தவனே, அந்தப் புரோகிதர் அரசனிடம் கூறினார்: "மகாஒளியுடையவனே, நீ எனக்குத் தரும் ஒரு வரத்தை நான் விரும்புகிறேன்."
13.31.45
वराणां ते शतं दद्यां किं बतैकं द्विजोत्तम ।
स्नेहाच्च बहुमानाच्च नास्त्यदेयं हि मे तव ॥ १३.३१.४५ ॥
அரசன் கூறினான்: "இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே, நூறு வரங்களை உனக்குத் தரலாம், ஒன்றைப்பற்றி என்ன சொல்ல! அன்பாலும் மிகு மரியாதையாலும் உனக்குத் தராதது எனக்கு ஒன்றுமில்லை."
13.31.46
एकं वै वरमिच्छामि यदि तुष्टिसि पार्थिव ।
प्रतिजानीहि तावत्त्वं सत्यं यद्वद नानृतम् ॥ १३.३१.४६ ॥
"அரசே, நீ மகிழ்ந்தால் ஒரே ஒரு வரத்தை விரும்புகிறேன். முதலில் சத்தியமாக உறுதியளி, பொய் சொல்லாதே."
13.31.47
बाढमित्येव तं राजा प्रत्युवाच युधिष्ठिर ।
यदि ज्ञास्यामि वक्ष्यामि अजानन्न तु संवदे ॥ १३.३१.४७ ॥
அரசன் அவனிடம் "சரி, யுதிஷ்டிரா! நான் அறிந்திருந்தால் சொல்வேன், அறியாவிட்டால் உடன்பட மாட்டேன்" என்று பதிலளித்தான்.
13.31.48
पुण्याहवाचने नित्यं धर्मकृत्येषु चासकृत् ।
शान्तिहोमेषु च सदा किं त्वं हससि वीक्ष्य मां ॥ १३.३१.४८ ॥
"புண்ணியாக வாசனத்திலும், தர்மச் சடங்குகளிலும், சாந்தி ஹோமங்களிலும் எப்போதும் பலமுறை — பிறகு நீ என்னைப் பார்த்து ஏன் சிரிக்கிறாய்?"
13.31.49
सव्रीडं वै भवति हि मनो मे हसता त्वया ।
कामया शापितो राजन्नान्यथावक्तुमर्हसि ॥ १३.३१.४९ ॥
அரசே, நீ சிரித்ததால் என் மனம் வெட்கத்தில் ஆழ்ந்துள்ளது. நான் சபிக்கப்பட்டவனாக இருக்கிறேன்; ஆகையால் நீ வேறுவிதமாகச் சொல்லக் கூடாது.
13.31.50
भाव्यं हि कारणेनात्र न ते हास्यमकारणम् ।
कौतूहलं मे सुभृशं तत्त्वेन कथमस्व मे ॥ १३.३१.५० ॥
இங்கே நிச்சயம் ஒரு காரணம் இருக்கும்; உன் சிரிப்பு காரணமின்றி அல்ல. எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் உண்டு; உண்மையாக எனக்குச் சொல்.
13.31.51
एवमुक्ते त्वया विप्र यदवाच्यं भवेदपि ।
अवश्यमेव वक्तव्यं शृणुष्वैकमना द्विज ॥ १३.३१.५१ ॥
பிராமணனே, நீ இவ்வாறு சொன்னதால், சொல்லத் தகாததாக இருந்தாலும் அவசியம் சொல்ல வேண்டும். இருபிறப்பாளனே, ஒருமனதோடு கேள்.
13.31.52
पूर्वदेहे यथा वृत्तं तन्निबोध द्विजोत्तम ।
जातिं स्मराम्यहं ब्रह्मन्नवधानेन मे शृणु ॥ १३.३१.५२ ॥
இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே, முந்தைய உடலில் நடந்ததை அறிந்துகொள். பிராமணனே, நான் என் பிறப்பை நினைவுகூர்கிறேன்; கவனத்துடன் கேள்.
13.31.53
शुद्रोऽहमभवं पूर्वं तपसे कृतनिश्चयः ।
ऋषिरुग्रतपास्त्वं च तदाऽभूर्द्विजसत्तम ॥ १३.३१.५३ ॥
முன்பு நான் சூத்திரனாக இருந்தேன், தவம் செய்ய உறுதி கொண்டிருந்தேன். இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே, அப்போது நீ கடுந்தவம் செய்த ரிஷியாக இருந்தாய்.
13.31.54
प्रीयता हि तदा ब्रह्मन्ममानुग्रहबुद्धिना ।
पितृकार्ये त्वया पूर्वमुपदेशः कृतोऽनघ ॥ १३.३१.५४ ॥
பிராமணனே, அப்போது என்மீது அருள் கருணையுடன் மகிழ்ந்து, குற்றமற்றவனே, முன்பு பித்ருக் கடமை பற்றி நீ எனக்கு உபதேசம் செய்தாய்.
13.31.55
वृस्यां दर्भेषु हव्ये च कव्ये च मुनिसत्तम ।
एतेन कर्मदोषेण पुरोधास्त्वमजायथाः ॥ १३.३१.५५ ॥
முனிசத்தமரே, விருஷ்ய யாகத்திலும், தர்ப்பைப் புல்லின் மீதும், ஹவ்யத்திலும் கவ்யத்திலும் ஏற்பட்ட இந்த கர்மத் தவறால் நீ புரோகிதனாகப் பிறந்தாய்.
13.31.56
अहं राजा च विप्रेन्द्र पश्य कालस्य पर्ययम् ।
मत्कृतस्योपदेशस्य त्वयाऽवाप्तमिदं फलम् ॥ १३.३१.५६ ॥
விப்ரேந்திரரே, நானும் அரசன். காலத்தின் இந்த மாற்றத்தைப் பார். என் உபதேசத்தின் பலனை நீ இப்போது அடைந்திருக்கிறாய்.
13.31.57
एतस्मात्कारणाद्ब्रह्मन्प्रहसे त्वां द्विजोत्तम ।
न त्वां परिभवन्ब्रह्मनप्रहसामि गुरुर्भवान् ॥ १३.३१.५७ ॥
இதனால்தான், பிரம்மனே, துவிஜோத்தமரே, நான் உன்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறேன். பிரம்மனே, உன்னை அவமதித்துச் சிரிக்கவில்லை — நீ என் குரு.
13.31.58
विपर्ययेण मे मन्युस्तेन सन्तप्यते मनः ।
जातिं स्मराम्यहं तुभ्यमतस्त्वां प्रहसामि वै ॥ १३.३१.५८ ॥
இந்த மாற்றத்தால் என் கோபம் உண்டாகிறது; அதனால் என் மனம் வேதனைப்படுகிறது. உன்னிடம் என் பிறப்பை நினைவூட்டுகிறேன்; ஆகையால் உன்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறேன்.
13.31.59
एवं तवोग्रं हि तप उपदेशेन नाशितम् ।
पुरोहितत्वमुत्सृज्य यतस्व त्वं पुनर्भवे ॥ १३.३१.५९ ॥
இவ்வாறு உன் கடுமையான தவம் என் உபதேசத்தால் அழிந்தது. புரோகிதப் பணியைத் துறந்து மறுபிறவிக்காக முயற்சி செய்.
13.31.60
इतस्त्वमधमामन्यां मा योनिं प्राप्स्यसे द्विज ।
गृह्यतां द्रविणं विप्र पूतात्मा भव सत्तम ॥ १३.३१.६० ॥
துவிஜனே, இங்கிருந்து நீ தாழ்ந்த வேறொரு பிறப்பை அடையாதே. விப்ரனே, செல்வத்தை ஏற்றுக்கொள்; சத்தமனே, தூய ஆன்மாவாக ஆகு.
13.31.61
ततो विसृष्टो राज्ञा तु विप्रो दानान्यनेकशः ।
ब्राह्मणेभ्यो ददौ वित्तं भूमिं ग्रामांश्च सर्वशः ॥ १३.३१.६१ ॥
பின்னர் அரசனால் அனுப்பப்பட்ட அந்த பிராமணர் பல வகையான தானங்களை அளித்தார்; பிராமணர்களுக்கு செல்வம், நிலம், எல்லா கிராமங்களையும் கொடுத்தார்.
13.31.62
कृच्छ्राणि चीर्त्वा च ततो यथोक्तानि द्विजोत्तमैः ।
तीर्थानि चापि गत्वा वै दानानि विविधानि च ॥ १३.३१.६२ ॥
பின்னர் சிறந்த த்விஜர்கள் கூறியபடி கृच்ச்ர விரதங்களை அனுஷ்டித்து, தீர்த்தங்களுக்கு சென்று, பல வகையான தானங்களையும் செய்து.
13.31.63
दत्त्वा गाश्चैव विप्रेभ्यः पूतात्माऽभवदात्मवान् ।
तमेव चाश्रमं गत्वा चचार विपुलं तपः ॥ १३.३१.६३ ॥
பிராமணர்களுக்கு பசுக்களை தானம் செய்து, அவர் தூய ஆத்மாவும் சுயக்கட்டுப்பாடும் உடையவரானார்; அதே ஆசிரமத்திற்கு சென்று பெரும் தவம் செய்தார்.
13.31.64
ततः सिद्धिं परां प्राप्तो ब्राह्मणो राजसत्तम ।
सम्मतस्चाभवत्तेषामाश्रमे तन्निवासिनाम् ॥ १३.३१.६४ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே, பின்னர் அந்த பிராமணர் உயர்ந்த சித்தியை அடைந்தார்; அந்த ஆசிரமத்தில் வசிப்பவர்களால் மதிக்கப்பட்டார்.
13.31.65
एवं प्राप्तो महत्कृच्छ्रमृषिः सन्नृपसत्तम ।
ब्राह्मणेन न वक्तव्यं तस्माद्वर्णावरे जने ॥ १३.३१.६५ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே, இவ்வாறு பெரும் துன்பம் அடைந்தவரான அந்த முனிவர் இருந்தாலும்; ஆகையால் பிராமணன் கீழ் வர்ணத்தவருக்கு இதைச் சொல்லக்கூடாது.
13.31.66
वर्जयेदुपदेशं च सदैव ब्राह्मणो नृप ।
उपदेशं हि कुर्वाणो द्विजः कृच्छ्रमवाप्नुयात् ॥ १३.३१.६६ ॥
அரசே, பிராமணன் எப்போதும் உபதேசம் செய்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும்; உபதேசம் செய்யும் த்விஜன் துன்பத்தை அடைவான்.
13.31.67
नेषितव्यं सदा वाचा द्विजेन नृपसत्तम ।
न च प्रवक्तव्यमिह किञ्चिद्वर्णावरे नरे ॥ १३.३१.६७ ॥
மன்னர்களில் சிறந்தவனே, இருபிறப்பாளன் தன் சொல்லால் எப்போதும் (அதைச்) சொல்லக்கூடாது; இங்கு கீழ்வருணத்து மனிதர்களைப் பற்றி எதையும் சொல்லவும் கூடாது.
13.31.68
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्यास्त्रयो वर्णा द्विजातयः ।
एतेषु कथयन्राजन्ब्राह्मणो न प्रदुष्यति ॥ १३.३१.६८ ॥
பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் — இந்த மூன்று வருணங்களும் இருபிறப்பாளர்கள். அரசே, இவர்களைப் பற்றிச் சொல்லும் பிராமணன் குற்றமடைவதில்லை.
13.31.69
तस्मात्सद्भिर्न वक्तव्यं कस्यचित्किंचिदग्रतः ।
सूक्ष्मा गतिर्हि धर्मस्य दुर्ज्ञेया ह्यकृतात्मभिः ॥ १३.३१.६९ ॥
ஆகையால் நல்லோர் எவருக்கும் முன்னால் எதையும் சொல்லக்கூடாது; ஏனென்றால் தர்மத்தின் பாதை நுட்பமானது; தன்னடக்கமற்றவர்களால் அதை அறிவது கடினம்.
13.31.70
तस्मान्मौनेन मुनयो दीक्षां कुर्वन्ति चादृताः ।
दुरुक्तस्य भयाद्राजन्नाभाषन्ते च किञ्चन ॥ १३.३१.७० ॥
ஆகையால் மதிக்கப்படும் முனிவர்கள் மௌனத்தால் தீட்சையை மேற்கொள்கின்றனர். அரசே, கடுஞ்சொல்லின் அச்சத்தால் அவர்கள் எதுவும் பேசுவதில்லை.
13.31.71
धार्मिका गुणसम्पन्नाः सत्यार्जवसमन्विताः ।
दुरुक्तवाचाभिहितैः प्राप्नुवन्तीह दुष्कृतम् ॥ १३.३१.७१ ॥
அறமுடையோரும், நற்குணம் நிறைந்தோரும், வாய்மையும் நேர்மையும் கொண்டோரும், கடுஞ்சொற்களால் சொல்லப்பட்டதன் மூலம் இங்கே பாவத்தை அடைகின்றனர்.
13.31.72
उपदेशो न कर्तव्यो ह्यज्ञात्वा यस्यकस्य चित् ।
उपदेशाद्धि तत्पापं ब्राह्मणः समवाप्नुयात् ॥ १३.३१.७२ ॥
யாரென்று அறியாமல் எவருக்கும் உபதேசம் செய்யக்கூடாது; ஏனெனில் உபதேசத்தினால் பிராமணன் அந்தப் பாவத்தை முழுமையாக அடைவான்.
13.31.73
विमृश्य तस्मात्प्राज्ञेन वक्तव्यं धर्ममिच्छता ।
सत्यानृतेन हि कृत उपदेशो हिनस्ति हि ॥ १३.३१.७३ ॥
ஆகையால் தர்மத்தை விரும்பும் அறிவாளி ஆழ்ந்து சிந்தித்த பின்னரே உபதேசிக்க வேண்டும்; உண்மையும் பொய்யும் கலந்து செய்யப்பட்ட உபதேசம் நிச்சயமாகத் தீங்கு விளைவிக்கும்.
13.31.74
वक्तव्यमिह पृष्टेन विनिश्चयविपर्ययम् ।
स चोपदेशः कर्तव्यो येन धर्ममवाप्नुयात् ॥ १३.३१.७४ ॥
இங்கே கேட்கப்பட்டால், நிச்சயித்த முடிவுக்கு மாறான கருத்தையும் சொல்ல வேண்டும்; எதனால் தர்மத்தை அடையலாமோ அந்த உபதேசமே செய்ய வேண்டும்.
13.31.75
एतत्ते सर्वमाख्यातमुपदेशकृते मया ।
महान्क्लेशो हि भवति तस्मान्नोपदिशेदिह ॥ १३.३१.७५ ॥
உபதேசத்தின் பொருட்டு இவை அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொன்னேன்; இதில் பெரும் துன்பம் உண்டாகிறது, ஆகையால் இங்கு யாரும் உபதேசிக்கக் கூடாது.