Mahābhārata · Adhyāya 13.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.31.1
मित्रसौहार्दयोगेन उपदेशं करोति यः ।
जात्याऽधरस्य राजर्षे दोषस्तस्य भवेन्न वा ॥ १३.३१.१ ॥
Quem ensina por amizade e boa vontade incorre em falta, ó rei-sábio, se aquele que é instruído é humilde de nascimento, ou não?
13.31.2
एतदिच्छामि तत्त्वेन व्याख्यातुं वै पितामह ।
सूक्ष्मा गतिर्हि धर्मस्यि यत्र मुह्यन्ति मानवाः ॥ १३.३१.२ ॥
Desejo que isto seja explicado com verdade, ó avô, pois o curso do dharma é sutil, e ali os homens se confundem.
13.31.3
अत्र ते वर्तयिष्यामि शृणु राजन्यथाक्रमम् ।
मदुक्तं वचनं राजन्यथान्यायं यथागमम्।
ऋषीणां वदतां पूर्वं श्रुतमासीद्यथा पुरा ॥ १३.३१.३ ॥
Aqui vou expô-lo a ti em ordem, ó rei; escuta. Minhas palavras seguem a justiça e a tradição, como foram ouvidas outrora dos sábios quando falavam.
13.31.4
उपदेशो न कर्तव्यो जातिहीनस्य कस्य चित् ।
उपदेशे महान्दोष उपाध्यायस्य भाष्यते ॥ १३.३१.४ ॥
Não se deve ensinar a ninguém de nascimento humilde; declara-se que grande falta recai sobre o mestre ao ensinar.
13.31.5
नाध्यापयेच्छूद्रमिह तथा नैव च याजयेत् ।
निदर्शनमिदं राजञ्शृणु मे भरतर्षभ ॥ १३.३१.५ ॥
Aqui não se deve ensinar um śūdra, nem oficiar o seu sacrifício. Escuta, ó rei, ó touro dos Bharatas, este exemplo da minha boca.
13.31.6
दुरुक्तवचने राजन्यथापूर्वं युधिष्ठिर ।
ब्रह्माश्रमपदे वृत्तं पार्श्वे हिमवतः शुभे ॥ १३.३१.६ ॥
Sobre uma palavra mal dita, ó rei Yudhiṣṭhira, como antes: o que aconteceu no auspicioso eremitério de Brahmā, ao lado do Himālaya.
13.31.7
तत्राश्रमपदं पुण्यं नानावृक्षगणायुतम् ।
नानागुल्मलताकीर्णं मृगद्विजनिषेवितम्।
सिद्धचारणसंघुष्टं रम्यं पुष्पितकाननम् ॥ १३.३१.७ ॥
Ali havia um sagrado local de eremitério, cheio de bosques de muitas espécies de árvores, coberto de arbustos e trepadeiras variados, frequentado por veados e aves, ressoando com as vozes dos Siddhas e Cāraṇas, uma floresta em flor e encantadora.
13.31.8
व्रतिभिर्बहुभिः कीर्णं तापसैरुपशोभितम् ।
ब्राह्मणैश्च महाभागैः सूर्यज्वलनसन्निभैः ॥ १३.३१.८ ॥
Repleto de muitos que observam votos, adornado por ascetas e por brâmanes de grande fortuna, semelhantes ao sol e ao fogo.
13.31.9
नियमव्रतसम्पन्नैः समाकीर्णं तपस्विभिः ।
दीक्षितैर्भरतश्रेष्ठ यताहारैः कृतात्मभिः ॥ १३.३१.९ ॥
Repleto de ascetas dotados de observâncias e votos, iniciados de dieta moderada e domínio de si, ó melhor dos Bharatas.
13.31.10
वेदाध्ययनघोषैश्च नादितं भरतर्षभ ।
वालखिल्यैश्च बहुभिर्यतिभिश्च निषेवितम् ॥ १३.३१.१० ॥
Ressoando com os sons da recitação védica, ó touro dos Bharatas, frequentado pelos Vālakhilyas e por muitos ascetas.
13.31.11
तत्र कश्चित्समुत्साहं कृत्वा शूद्रो दयान्वितः ।
आगतो ह्याश्रमपदं पूजितश्च तपस्विभिः ॥ १३.३१.११ ॥
Ali, um certo śūdra, cheio de ardor e compaixão, chegou ao local do eremitério e foi honrado pelos ascetas.
13.31.12
तांस्तु दृष्ट्वा मुनिगणान्देवकल्पान्महौजसः ।
विविधां वहतो दीक्षां सम्प्राहृष्यत भारत ॥ १३.३१.१२ ॥
Ao ver aquelas multidões de sábios, semelhantes a deuses e de grande poder, portando diversas consagrações, ele se alegrou muitíssimo, ó Bhārata.
13.31.13
अथास्य बुद्धिरभावत्तापस्ये भरतर्षभ ।
ततोऽब्रवीत्कुलपतिं पादौ सङ्गृह्य भारत ॥ १३.३१.१३ ॥
Então surgiu nele a resolução de praticar a asceses. Ó touro dos Bharatas, abraçando os pés do chefe da família, falou.
13.31.14
भवत्प्रसादादिच्छामि धर्मं चर्तुं द्विजर्षभ ।
तस्मादभिगतं त्वं मां प्रव्राजयितुमर्हसि ॥ १३.३१.१४ ॥
Pela tua graça, ó melhor dos duas vezes nascidos, desejo praticar o dharma. Por isso, tendo vindo a ti em busca de refúgio, deves enviar-me à renúncia.
13.31.15
वर्णावरोऽहं भगवञ्शूद्रो जात्याऽस्मि सत्तम ।
शुश्रूषां कर्तुमिच्छामि प्रपन्नाय प्रसीद मे ॥ १३.३१.१५ ॥
Venerável senhor, o melhor dos bons, por nascimento sou um śūdra, o mais baixo das ordens sociais. Desejo prestar serviço. Sê benevolente comigo, que busquei refúgio.
13.31.16
न शक्यमिह शूद्रेण लिङ्गमाश्रित्य वर्तितुम् ।
आस्यतां यदि ते बुद्धिः शुश्रूषानिरतो भव ॥ १३.३१.१६ ॥
Aqui não é possível a um śūdra viver assumindo os sinais de asceta. Se essa é a tua intenção, fica e dedica-te ao serviço.
13.31.17
शुश्रूषया पराँल्लोकानवाप्स्यसि न संशयः ॥ १३.३१.१७ ॥
Pelo serviço alcançarás mundos superiores; não há dúvida disso.
13.31.18
एवमुक्तस्तु मुनिना स शूद्रोऽचिन्तयन्नृप ।
कथमत्र मया कार्यं श्रुद्धा धर्मपरा च मे ॥ १३.३१.१८ ॥
Assim interpelado pelo sábio, ó rei, o śūdra refletiu: como devo agir aqui? Tenho fé e sou devotado ao dharma.
13.31.19
विज्ञातमेवं भवतु करिष्ये प्रियमात्मनः ।
गत्वाऽऽश्रमपदाद्दूरमुटजं कृतवांस्तु सः ॥ १३.३१.१९ ॥
"Assim seja; farei o que me é caro." Pensando assim, afastou-se para longe do eremitério e construiu uma cabana.
13.31.20
तत्र वेदीं च भूमिं च देवतायतनानि च ।
निवेश्य भरतश्रेष्ठ नियमस्थोऽभवन्मुनिः ॥ १३.३१.२० ॥
Ali, tendo estabelecido o altar, o solo e os santuários dos deuses, ó melhor dos Bharatas, o sábio tornou-se firme em seus votos.
13.31.21
अभिषेकांश्च नियमान्देवतायतनेषु च ।
बलिं च कृत्वा हुत्वा च देवतां चाप्यपूजयत् ॥ १३.३१.२१ ॥
Nos santuários dos deuses, realizou abluções e observâncias, fez oferendas, ofereceu sacrifícios ao fogo e também venerou as divindades.
13.31.22
सङ्कल्पनियमोपेतः फलाहारो जितेन्द्रियः ।
नित्यं सन्निहिताभिस्तु ओषधीभिः फलैस्तथा ॥ १३.३१.२२ ॥
Dotado de resolução e votos, vivendo de frutos, com os sentidos dominados, sempre subsistia das ervas e frutos que estavam por perto.
13.31.23
अतिथीन्पूजयामास यथावत्समुपागतान् ।
एवं हि सुमहान्कालो व्यत्यक्रामत तस्य वै ॥ १३.३१.२३ ॥
Honrou devidamente os hóspedes que chegavam; e assim, de fato, passou-se para ele um longo tempo.
13.31.24
अथास्य मुनिरागच्चत्सङ्गत्या वै तमाश्रमम् ।
सम्पूज्य स्वागतेनर्षिं विधिवत्समतोषयत् ॥ १३.३१.२४ ॥
Então um sábio chegou por acaso àquele seu eremitério; tendo-o honrado com boas-vindas, agradou devidamente àquele vidente.
13.31.25
अनूकूलाः कथाः कृत्वा यथागतमपृच्छत ।
ऋषिः परमतेजस्वी धर्मात्मा संशितव्रतः ॥ १३.३१.२५ ॥
Após conduzir uma conversa agradável, o sábio, de radiância suprema, justo de alma e firme em seus votos, perguntou como ele havia chegado.
13.31.26
एवं सुबहुशस्तस्य शूद्रस्य भरतर्षभ ।
सोऽगच्छदाश्रममृषिः शूद्रं द्रष्टुं नरर्षभः ॥ १३.३१.२६ ॥
Assim, ó touro dos Bharatas, depois de falar muitas vezes com aquele śūdra, o sábio, touro entre os homens, foi à sua ermida para vê-lo.
13.31.27
अथ तं तापसं शूद्रः सोऽब्रवीद्भरतर्षभ ।
पितृकार्यं करिष्यामि तत्र मेऽनुग्रहं कुरु ॥ १३.३१.२७ ॥
Então aquele śūdra disse àquele asceta, ó melhor dos Bharatas: 'Realizarei o rito para meus antepassados; concede-me teu favor nisso.'
13.31.28
बाढमित्येव तं विप्र उवाच भरतर्षभ ।
शुचिर्भूत्वा स शूद्रस्तु तस्यर्षेः पाद्यमानयत् ॥ १३.३१.२८ ॥
Dizendo apenas 'Muito bem', o brâmane lhe respondeu, ó melhor dos Bharatas. Então o śūdra, tendo se purificado, trouxe água para os pés daquele sábio.
13.31.29
अथ दर्भाश्च वन्यांश्च ओषधीर्भरतर्षभ ।
पवित्रमासनं चैव बृसीं चि समुपानयत् ॥ १३.३१.२९ ॥
Então, ó melhor dos Bharatas, ele trouxe grama kuśa, ervas da floresta, um assento purificador e também uma esteira sagrada.
13.31.30
अथ दक्षिणमावृत्य बृसीं चरमशैर्षिकीम् ।
कृतामन्यायतो दृष्ट्वा तं शूद्रमृषिरब्रवीत् ॥ १३.३१.३० ॥
Então o sábio, virando a esteira para o sul e vendo que ela fora feita de modo impróprio em seu extremo final, falou àquele śūdra.
13.31.31
कुरुष्वैतां पूर्वशीर्षां भवांश्चोदङ्मुखः शुचिः ।
स च तत्कृतवाञ्शूद्रः सर्वं यदृषिरब्रवीत् ॥ १३.३१.३१ ॥
Realize isto com a cabeça voltada para o leste, o rosto para o norte, em pureza. Aquele śūdra fez tudo o que o sábio dissera.
13.31.32
यथोपदिष्टं मेधावी दर्भार्घादि यथातथम् ।
हव्यकव्यविधिं कृत्स्नमुक्तं तेन तपस्विना ॥ १३.३१.३२ ॥
O sábio fez exatamente como lhe fora ensinado, com grama darbha, água de oferta e tudo o mais. O asceta havia exposto todo o rito das oferendas aos deuses e aos ancestrais.
13.31.33
ऋषिणा पितृकार्येषु सदा धर्मपथे स्थितः ।
पितृकार्ये कृते चापि विसृष्टः स जगाम ह ॥ १३.३१.३३ ॥
Sob a orientação do sábio, permaneceu sempre no caminho do dharma nos ritos aos antepassados. Concluído o rito aos antepassados, foi dispensado e partiu.
13.31.34
अथ दीर्घस्य कालस्य स तप्यञ्शूद्रतापसः ।
वने पञ्चत्वमगमत्सुकृतेन च तेन वै।
अजायत महाराज वंशे स च महाद्युतिः ॥ १३.३१.३४ ॥
Então, após longo tempo de austeridade, aquele asceta śūdra morreu na floresta. Grande rei, por esse mesmo mérito, nasceu numa linhagem, e foi de grande esplendor.
13.31.35
तथैव स ऋषिस्तात कालधर्ममवाप ह ।
पुरोहितकुले विप्रः स जातोऽस्य वशानुगः ॥ १३.३१.३५ ॥
Assim também, querido, aquele sábio alcançou a lei do tempo. Nascido brâmane numa família de sacerdotes domésticos, tornou-se seguidor obediente deste.
13.31.36
एवं तौ तत्र सम्भूतावुभौ शूद्रमुनी तदा ।
क्रमेण वर्धितौ चापि विद्यासु कुशलावुभौ ॥ १३.३१.३६ ॥
Assim, ambos, o śūdra e o sábio, nasceram ali. Crescendo a seu tempo, os dois tornaram-se hábeis no saber.
13.31.37
अथर्ववेदे वेदे च बभूवर्षिः सुनिष्ठितः ।
कल्पप्रयोगे चोत्पन्ने ज्योतिषे च परं गतः।
साङ्ख्ये चैव परा प्रीतिस्तस्य चैवं व्यवर्धत ॥ १३.३१.३७ ॥
No Atharvaveda e no Veda, aquele sábio tornou-se plenamente versado. Na prática do kalpa e na astronomia, alcançou o supremo. No Sāṅkhya também crescia sua grande alegria; assim ele prosperou.
13.31.38
पितर्युपरते चापि कृतशौचस्तु पार्थिवः ।
अभिषिक्तः प्रकृतिभी राजपुत्रः स पार्थिवः ॥ १३.३१.३८ ॥
Mesmo após a morte de seu pai, aquele rei, o filho real, tendo realizado os ritos de purificação, foi ungido pelos súditos — aquele rei.
13.31.39
अभिषिक्तेन स ऋषिरभिषिक्तः पुरोहितः ॥ १३.३१.३९ ॥
Pelo rei ungido, aquele sábio foi ungido como sacerdote doméstico.
13.31.40
स तं पुरोधाय सुखमवसद्भरतर्षभः ।
राज्यं शशास धर्मेण प्रजाश्च परिपालयन् ॥ १३.३१.४० ॥
Tendo-o feito seu sacerdote principal, o touro dos Bharatas viveu feliz, governando o reino com dharma e protegendo os súditos.
13.31.41
पुण्याहवाचने नित्यं धर्मकार्येषु चासकृत् ।
उत्स्मयन्प्राहसच्चापि दृष्ट्वा राजा पुरोहितम्।
एवं स बहुशो राजन्पुरोधसमुपाहसत् ॥ १३.३१.४१ ॥
Nas recitações auspiciosas e nos deveres religiosos, repetidamente, o rei, vendo o sacerdote, falava sorrindo e até ria. Ó rei, dessa maneira ele zombou do sacerdote muitas vezes.
13.31.42
लक्षयित्वा पुरोधास्तु बहुशस्तं नराधिपम् ।
उत्स्मयन्तं च सततं दृष्ट्वा तं मन्युमानभूत् ॥ १३.३१.४२ ॥
O sacerdote percebeu aquele senhor dos homens muitas vezes; vendo-o sorrir constantemente, ficou irado.
13.31.43
अथ शून्ये पुरोधास्तु सह राज्ञा समागतः ।
कथाभिरनुकूलाभी राजानं चाभ्योरचयत् ॥ १३.३१.४३ ॥
Então, num lugar reservado, o purohita encontrou-se com o rei e agradou-o com palavras amáveis.
13.31.44
ततोऽब्रवीन्नरेन्द्रं स पुरोधा भरतर्षभ ।
वरमिच्छाम्यहं त्वेकं त्वया दत्तं महाद्युते ॥ १३.३१.४४ ॥
Então o purohita disse ao rei: "Ó touro dos Bharatas, ó de grande esplendor, desejo uma única dádiva que me concedeste."
13.31.45
वराणां ते शतं दद्यां किं बतैकं द्विजोत्तम ।
स्नेहाच्च बहुमानाच्च नास्त्यदेयं हि मे तव ॥ १३.३१.४५ ॥
O rei disse: "Ó melhor dos duas vezes nascidos, poderia dar-te cem dons, quanto mais um. Por afeto e grande estima, não há nada que eu te negasse."
13.31.46
एकं वै वरमिच्छामि यदि तुष्टिसि पार्थिव ।
प्रतिजानीहि तावत्त्वं सत्यं यद्वद नानृतम् ॥ १३.३१.४६ ॥
"Ó rei, se estiveres satisfeito, desejo um único dom. Primeiro promete-me, fala a verdade e não a mentira."
13.31.47
बाढमित्येव तं राजा प्रत्युवाच युधिष्ठिर ।
यदि ज्ञास्यामि वक्ष्यामि अजानन्न तु संवदे ॥ १३.३१.४७ ॥
O rei respondeu-lhe: "Muito bem, ó Yudhiṣṭhira. Se eu souber, direi; se não souber, não consentirei."
13.31.48
पुण्याहवाचने नित्यं धर्मकृत्येषु चासकृत् ।
शान्तिहोमेषु च सदा किं त्वं हससि वीक्ष्य मां ॥ १३.३१.४८ ॥
"Na recitação do dia auspicioso, nos deveres religiosos e nos ritos de apaziguamento, sempre e repetidamente — por que te ris ao olhar para mim?"
13.31.49
सव्रीडं वै भवति हि मनो मे हसता त्वया ।
कामया शापितो राजन्नान्यथावक्तुमर्हसि ॥ १३.३१.४९ ॥
Ó rei, minha mente se envergonha com teu riso. Fui amaldiçoado, portanto não deves falar de outra forma.
13.31.50
भाव्यं हि कारणेनात्र न ते हास्यमकारणम् ।
कौतूहलं मे सुभृशं तत्त्वेन कथमस्व मे ॥ १३.३१.५० ॥
Deve haver aqui uma causa; teu riso não é sem motivo. Estou muito curioso; diz-me com verdade como foi.
13.31.51
एवमुक्ते त्वया विप्र यदवाच्यं भवेदपि ।
अवश्यमेव वक्तव्यं शृणुष्वैकमना द्विज ॥ १३.३१.५१ ॥
Tendo falado assim, ó brâmane, mesmo o que é indizível deve certamente ser dito. Ouve com a mente una, ó duas vezes nascido.
13.31.52
पूर्वदेहे यथा वृत्तं तन्निबोध द्विजोत्तम ।
जातिं स्मराम्यहं ब्रह्मन्नवधानेन मे शृणु ॥ १३.३१.५२ ॥
Ó melhor dos duas vezes nascidos, comprende o que se passou no meu corpo anterior. Ó brâmane, recordo o meu nascimento; ouve-me com atenção.
13.31.53
शुद्रोऽहमभवं पूर्वं तपसे कृतनिश्चयः ।
ऋषिरुग्रतपास्त्वं च तदाऽभूर्द्विजसत्तम ॥ १३.३१.५३ ॥
Antes eu era um śūdra, decidido à ascese. E tu, ó melhor dos duas vezes nascidos, eras então um sábio de feroz austeridade.
13.31.54
प्रीयता हि तदा ब्रह्मन्ममानुग्रहबुद्धिना ।
पितृकार्ये त्वया पूर्वमुपदेशः कृतोऽनघ ॥ १३.३१.५४ ॥
Ó brâmane, então, satisfeito com um ânimo de favor para comigo, ó irrepreensível, deste-me antes instrução sobre o dever para com os antepassados.
13.31.55
वृस्यां दर्भेषु हव्ये च कव्ये च मुनिसत्तम ।
एतेन कर्मदोषेण पुरोधास्त्वमजायथाः ॥ १३.३१.५५ ॥
Ó melhor dos sábios, por esta falta no rito — na oferenda vṛṣya, sobre a erva darbha, na oblação aos deuses e na oferenda aos ancestrais — nasceste sacerdote.
13.31.56
अहं राजा च विप्रेन्द्र पश्य कालस्य पर्ययम् ।
मत्कृतस्योपदेशस्य त्वयाऽवाप्तमिदं फलम् ॥ १३.३१.५६ ॥
Ó melhor dos brâmanes, eu sou rei — vê a reviravolta do tempo. Pelo ensinamento que dei, obtiveste este fruto.
13.31.57
एतस्मात्कारणाद्ब्रह्मन्प्रहसे त्वां द्विजोत्तम ।
न त्वां परिभवन्ब्रह्मनप्रहसामि गुरुर्भवान् ॥ १३.३१.५७ ॥
Por esta razão, ó brâmane, ó melhor dos dvija, rio-me de ti; mas, ó brâmane, não rio para te desprezar — tu és meu mestre.
13.31.58
विपर्ययेण मे मन्युस्तेन सन्तप्यते मनः ।
जातिं स्मराम्यहं तुभ्यमतस्त्वां प्रहसामि वै ॥ १३.३१.५८ ॥
Por esta reviravolta surge a minha ira, e por ela a minha mente é atormentada. Lembro-te o meu próprio nascimento, e por isso rio-me de ti.
13.31.59
एवं तवोग्रं हि तप उपदेशेन नाशितम् ।
पुरोहितत्वमुत्सृज्य यतस्व त्वं पुनर्भवे ॥ १३.३१.५९ ॥
Assim a tua severa penitência foi destruída pelo meu ensinamento. Abandona o ofício de sacerdote e empenha-te por um novo nascimento.
13.31.60
इतस्त्वमधमामन्यां मा योनिं प्राप्स्यसे द्विज ।
गृह्यतां द्रविणं विप्र पूतात्मा भव सत्तम ॥ १३.३१.६० ॥
Daqui em diante, ó nascido duas vezes, não obtenhas outro ventre de nascimento inferior. Recebe a riqueza, ó brâmane, e torna-te puro de alma, ó melhor dos bons.
13.31.61
ततो विसृष्टो राज्ञा तु विप्रो दानान्यनेकशः ।
ब्राह्मणेभ्यो ददौ वित्तं भूमिं ग्रामांश्च सर्वशः ॥ १३.३१.६१ ॥
Então, libertado pelo rei, o brâmane fez muitas doações: riquezas, terras e aldeias por toda parte aos brâmanes.
13.31.62
कृच्छ्राणि चीर्त्वा च ततो यथोक्तानि द्विजोत्तमैः ।
तीर्थानि चापि गत्वा वै दानानि विविधानि च ॥ १३.३१.६२ ॥
Então, tendo realizado as penitências prescritas pelos melhores dos nascidos duas vezes, tendo ido aos vaus sagrados e feito diversas doações.
13.31.63
दत्त्वा गाश्चैव विप्रेभ्यः पूतात्माऽभवदात्मवान् ।
तमेव चाश्रमं गत्वा चचार विपुलं तपः ॥ १३.३१.६३ ॥
Tendo dado vacas aos brâmanes, tornou-se puro de alma e senhor de si; e indo àquele mesmo eremitério, praticou grande austeridade.
13.31.64
ततः सिद्धिं परां प्राप्तो ब्राह्मणो राजसत्तम ।
सम्मतस्चाभवत्तेषामाश्रमे तन्निवासिनाम् ॥ १३.३१.६४ ॥
Então, ó melhor dos reis, aquele brâmane alcançou a suprema perfeição e foi honrado pelos que habitavam aquele eremitério.
13.31.65
एवं प्राप्तो महत्कृच्छ्रमृषिः सन्नृपसत्तम ।
ब्राह्मणेन न वक्तव्यं तस्माद्वर्णावरे जने ॥ १३.३१.६५ ॥
Ó melhor dos reis, embora fosse um sábio que suportou tão grande provação, um brâmane não deve dizer isto a um homem de varṇa inferior.
13.31.66
वर्जयेदुपदेशं च सदैव ब्राह्मणो नृप ।
उपदेशं हि कुर्वाणो द्विजः कृच्छ्रमवाप्नुयात् ॥ १३.३१.६६ ॥
Ó rei, um brâmane deve sempre evitar dar instrução, pois o nascido duas vezes que instrui incorre em sofrimento.
13.31.67
नेषितव्यं सदा वाचा द्विजेन नृपसत्तम ।
न च प्रवक्तव्यमिह किञ्चिद्वर्णावरे नरे ॥ १३.३१.६७ ॥
Melhor dos reis, um dvija nunca deve falar assim com sua voz, nem dizer aqui nada sobre os homens dos varṇas inferiores.
13.31.68
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्यास्त्रयो वर्णा द्विजातयः ।
एतेषु कथयन्राजन्ब्राह्मणो न प्रदुष्यति ॥ १३.३१.६८ ॥
Brâmanes, kṣatriyas e vaiśyas — estes três varṇas são os dvijātis. Ó rei, um brâmane que fala sobre eles não se contamina.
13.31.69
तस्मात्सद्भिर्न वक्तव्यं कस्यचित्किंचिदग्रतः ।
सूक्ष्मा गतिर्हि धर्मस्य दुर्ज्ञेया ह्यकृतात्मभिः ॥ १३.३१.६९ ॥
Portanto, os bons não devem dizer nada na frente de ninguém, pois a senda do dharma é sutil e difícil de conhecer para os que não se dominaram.
13.31.70
तस्मान्मौनेन मुनयो दीक्षां कुर्वन्ति चादृताः ।
दुरुक्तस्य भयाद्राजन्नाभाषन्ते च किञ्चन ॥ १३.३१.७० ॥
Por isso, os munis venerados tomam sua iniciação pelo silêncio. Ó rei, por medo de uma palavra dura, nada dizem.
13.31.71
धार्मिका गुणसम्पन्नाः सत्यार्जवसमन्विताः ।
दुरुक्तवाचाभिहितैः प्राप्नुवन्तीह दुष्कृतम् ॥ १३.३१.७१ ॥
Até os justos, dotados de virtudes e possuidores de verdade e retidão, aqui incorrem em pecado por palavras ditas em linguagem dura.
13.31.72
उपदेशो न कर्तव्यो ह्यज्ञात्वा यस्यकस्य चित् ।
उपदेशाद्धि तत्पापं ब्राह्मणः समवाप्नुयात् ॥ १३.३१.७२ ॥
Não se deve dar instrução a ninguém sem saber quem ele é, pois pela instrução o brâmane incorre plenamente naquele pecado.
13.31.73
विमृश्य तस्मात्प्राज्ञेन वक्तव्यं धर्ममिच्छता ।
सत्यानृतेन हि कृत उपदेशो हिनस्ति हि ॥ १३.३१.७३ ॥
Por isso, o sábio que deseja o dharma deve falar somente após refletir bem; um ensinamento dado misturando verdade e falsidade certamente causa dano.
13.31.74
वक्तव्यमिह पृष्टेन विनिश्चयविपर्ययम् ।
स चोपदेशः कर्तव्यो येन धर्ममवाप्नुयात् ॥ १३.३१.७४ ॥
Quando questionado aqui, deve-se dizer também o contrário de uma conclusão estabelecida; e deve-se dar o ensinamento pelo qual se alcança o dharma.
13.31.75
एतत्ते सर्वमाख्यातमुपदेशकृते मया ।
महान्क्लेशो हि भवति तस्मान्नोपदिशेदिह ॥ १३.३१.७५ ॥
Para o ensinamento, eu te contei tudo isso; nisso há certamente grande aflição, por isso não se deve ensinar aqui.