Mahābhārata · Adhyāya 13.34
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.34.1
स्त्रीपुंसयोः सम्प्रयोगे स्पर्शः कस्याधिको भवेत् ।
एतस्मिन्संशये राजन्यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ १३.३४.१ ॥
Bei der Vereinigung von Frau und Mann, wessen Berührung ist größer? O König, du solltest diesen Zweifel richtig darlegen.
13.34.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
भङ्गास्वनेन शक्रस्य यथा वैरमभूत्पुरा ॥ १३.३४.२ ॥
Auch hier führen sie diese alte Geschichte an, wie einst die Feindschaft zwischen Indra und Bhaṅgāsvana entstand.
13.34.3
पुरा भङ्गास्वनो नाम राजर्षिरतिधार्मिकः ।
अपुत्रः पुरुषव्याघ्र पुत्रार्थं यज्ञमाहरत् ॥ १३.३४.३ ॥
Einst lebte ein königlicher Weiser namens Bhaṅgāsvana, überaus rechtschaffen. O Tiger unter den Menschen, da er kinderlos war, vollzog er ein Opfer um eines Sohnes willen.
13.34.4
अग्निष्टुतं स राजर्षिरिन्द्रद्विष्टं महाबलः ।
प्रायश्चित्तेषु मर्त्यानां पुत्रकामेषु चेष्यते ॥ १३.३४.४ ॥
Dieser mächtige königliche Weise vollzog das Agniṣṭuta-Opfer, das Indra verhasst war; es wird als Sühne von Sterblichen vollzogen, die Söhne begehren.
13.34.5
इन्द्रो ज्ञात्वा तु तं यज्ञं महाभागः सुरेश्वरः ।
अन्तरं तस्य राजर्षेरन्विच्छन्नियतात्मनः।
न चैवास्यान्तरं राजन्स ददर्श महात्मनः ॥ १३.३४.५ ॥
Indra, der Herr der Götter, von großem Glück, erfuhr von jenem Opfer und suchte eine Lücke bei jenem königlichen Weisen von beherrschtem Geist; o König, doch er fand keine Lücke bei diesem großen Geist.
13.34.6
कस्य चित्त्वथ कालस्य मृगयां गतवान्नृपः ।
इदमन्तरमित्येव शक्रो नृपममोहयत् ॥ १३.३४.६ ॥
Dann, zu einer gewissen Zeit, als der König auf die Jagd gegangen war, verwirrte Indra, denkend 'dies ist die Lücke', den König.
13.34.7
एकाश्वेन च राजर्षिर्भ्रान्त इन्द्रेण मोहितः ।
न दिशोऽविन्दत नृपः क्षुत्पिपासार्दितस्तदा ॥ १३.३४.७ ॥
Verwirrt und von Indra getäuscht, fand der königliche Weise mit einem einzigen Pferd die Richtungen nicht, gequält von Hunger und Durst.
13.34.8
इतश्चेतश्च धावन्वै श्रमतृष्णार्दितो नृप ।
सरोऽपश्यत्सुरुचिरं पूर्णं परमवारिणा ॥ १३.३४.८ ॥
Hin und her laufend, gequält von Erschöpfung und Durst, o König, sah er einen überaus schönen See, voll mit ausgezeichnetem Wasser.
13.34.9
सोऽवगाह्य सरस्तात पाययामास वाजिनम् ॥ १३.३४.९ ॥
Nachdem er in den See hinabgestiegen war, lieber Sohn, ließ er das Pferd trinken.
13.34.10
अथ पीतोदकं सोऽश्वं वृक्षे बद्ध्वा नृपोत्तमः ।
अवगाह्य ततः स्नातस्तत्र स्त्रीत्वमवाप्तवान् ॥ १३.३४.१० ॥
Dann band der beste der Könige das getränkte Pferd an einen Baum, stieg in den See, badete, und dort erlangte er das Frausein.
13.34.11
आत्मानं स्त्रीकृतं दृष्ट्वा व्रीडितो नृपसत्तमः ।
चिन्तानुगतसर्वात्मा व्याकुलेन्द्रियचेतनः ॥ १३.३४.११ ॥
Als er sich in eine Frau verwandelt sah, schämte sich der beste der Könige; sein ganzes Wesen war von Sorge erfüllt, seine Sinne und sein Bewusstsein verwirrt.
13.34.12
आरोहिष्ये कथं त्वश्वं कथं यास्यामि वै पुरम् ।
इष्टेनाग्निष्टुता चापि पुत्राणां शतमौरसम् ॥ १३.३४.१२ ॥
»Wie soll ich das Pferd besteigen? Wie soll ich in die Stadt gehen?« Obwohl er hundert leibliche Söhne hatte, durch Opfer und Feuerpreisungen erlangt, klagte er.
13.34.13
जातं महाबलानां मे तान्प्रवक्ष्यामि किन्नवहम् ।
दारेषु चात्मकीयेषु पौरजानपदेषु च ॥ १३.३४.१३ ॥
Was soll ich ihnen über die Geburt meiner mächtigen Söhne sagen? Unter meinen Frauen, unter den Meinen, unter den Stadt- und Landbewohnern (verbreitete sich die Kunde).
13.34.14
मृदुत्वं च तनुत्वं च पराधीनत्वमेव च ।
हासभावादि लावण्यं स्त्रीगुणाद्वा कुतूहलम्।
स्त्रीगुणा ऋषिभिः प्रोक्ता धर्मतत्त्वार्थदर्शिभिः ॥ १३.३४.१४ ॥
Sanftheit, Zartheit, Abhängigkeit von anderen, Lachen und ähnliche Gemütsarten, Anmut oder die aus den weiblichen Eigenschaften entspringende Neugier: Dies, so erklärten die Weisen, die die Wahrheit und den Sinn des Dharma sehen, sind die Eigenschaften der Frauen.
13.34.15
व्यायामः कर्कशत्वं च वीर्यं च पुरुषे गुणाः ॥ १३.३४.१५ ॥
Anstrengung, Härte und Tapferkeit: Dies sind die Eigenschaften eines Mannes.
13.34.16
पौरुषं विप्रनष्टं स्त्रीत्वं केनापि मेऽभवत् ।
स्त्रीभावात्पुनरश्वं तं कथमारोढुमुत्सहे ॥ १३.३४.१६ ॥
Meine Männlichkeit ist gänzlich verloren, und auf irgendeine Weise ist mir Weiblichkeit zuteil geworden. Wie könnte ich, in Frauengestalt, es wagen, jenes Pferd zu besteigen?
13.34.17
महता त्वथ खेदेन आरुह्याश्वं नराधिपः ।
पुनरायात्पुरं तात स्त्रीभूतो नृपसत्तमः। ॥ १३.३४.१७ ॥
Dann, mein Lieber, bestieg der Herr der Menschen, der beste der Könige, mit großem Kummer jenes Pferd und kehrte, als Frau geworden, in die Stadt zurück.
13.34.18
पुत्रा दाराश्च भृत्याश्च पौरजानपदाश्च ते ।
किन्न्विदं त्विति विज्ञाय विस्मयं परमं गताः ॥ १३.३४.१८ ॥
Die Söhne, die Frauen, die Diener und die Stadt- und Landbewohner, die davon erfuhren und sagten: »Was ist das?«, gerieten in höchstes Erstaunen.
13.34.19
अथोवाच स राजर्षिः स्त्रीभूतो वदतांवरः ।
मृगयामस्मि निर्यातो बलैः परिवृतो दृढम्।
उद्भान्तः प्राविशं घोरामटवीं दैवमोहितः ॥ १३.३४.१९ ॥
Da sprach jener königliche Weise, zur Frau geworden, der Beste unter den Rednern: Fest von meinen Truppen umgeben, brach ich zur Jagd auf; irrend, vom Schicksal verblendet, betrat ich jenen schrecklichen Wald.
13.34.20
अटव्यां च सुघोंरायां तृष्णार्तो नष्टचेतनः ।
सरः सुरुचिरप्रख्यमपश्यं पक्षिभिर्वृतम् ॥ १३.३४.२० ॥
Und in jenem sehr schrecklichen Wald, von Durst gequält, mit verwirrtem Sinn, sah ich einen überaus schönen See, von Vögeln bedeckt.
13.34.21
तत्रावगाढः स्त्रीभूतो व्यक्तं दैवान्न संशयः ।
अतृप्त एव पुत्राणां दाराणां च धनस्य च ॥ १३.३४.२१ ॥
Als ich dort eintauchte, wurde ich durch das Schicksal zur Frau, ohne Zweifel; ich war noch unzufrieden mit Söhnen, Frauen und Reichtum.
13.34.22
नामगोत्राणि चाभाव्य दाराणां मन्त्रिणां तथा ।
आह पुत्रांस्ततः सोऽथ स्त्रीभूतः पार्तिवोत्तमः।
सम्प्रीत्या भुज्यतांराज्यं वनं यास्यामि पुत्रकाः ॥ १३.३४.२२ ॥
Dann, nachdem er auch die Namen und Geschlechter der Frauen und Minister bedacht hatte, sprach jener beste der Könige, nun eine Frau, zu seinen Söhnen: Liebe Söhne, genießt das Reich in Liebe; ich werde in den Wald gehen.
13.34.23
स पुत्राणां शतं राजा अभिषिच्य वनं गतः ।
गत्वा चैवाश्रमं सा तु तापसं प्रत्यपद्यत ॥ १३.३४.२३ ॥
Jener König salbte seine hundert Söhne und ging in den Wald; und sie, in eine Einsiedelei gegangen, gelangte zu einem Asketen.
13.34.24
तापसेनास्य पुत्राणामाश्रमेष्वभवच्छतम् ।
अथ साऽऽदाय तान्सर्वान्पूर्वपुत्रानभाषत ॥ १३.३४.२४ ॥
Durch jenen Asketen bekam er in den Einsiedeleien hundert Söhne; dann nahm sie sie alle und sprach zu den früheren Söhnen.
13.34.25
पुरुषत्वे सुता यूयं स्त्रीत्वे चेमे शतं सुताः ।
एकत्र भुज्यतां राज्यं भ्रातृभावेन पुत्रकाः ॥ १३.३४.२५ ॥
In männlicher Gestalt seid ihr Söhne, und in weiblicher Gestalt sind diese hundert Söhne. Söhne, genießt das Reich gemeinsam im Geiste der Brüderlichkeit.
13.34.26
सहिता भ्रातरस्तेऽथ राज्यं बुभुजिरे तदा ॥ १३.३४.२६ ॥
Da genossen jene Brüder, vereint, das Reich.
13.34.27
तान्दृष्ट्वा भातृभावेन भुञ्जानान्राज्यमुत्तमम् ।
चिन्तयामास देवेन्द्रो मन्युनाऽथ परिप्लुतः।
उपकारोऽस्य राजर्षेः कृतो नापकृतं मया ॥ १३.३४.२७ ॥
Als er sie in brüderlichem Geist das vortreffliche Reich genießen sah, dachte der Herr der Götter, von Zorn erfüllt: "Diesem königlichen Weisen habe ich weder Gutes getan noch Böses."
13.34.28
ततो ब्राह्मणरुपेण देवराजः शतक्रतुः ।
भेदयामास तान्गत्वा नगरं वै नृपात्मजान् ॥ १३.३४.२८ ॥
Da ging der König der Götter, Śatakratu, in Gestalt eines Brahmanen in die Stadt und säte Zwietracht unter jenen Prinzen.
13.34.29
भ्रातृणां नास्ति सौभ्रात्रं येऽप्येकस्य पितः सुताः ।
कश्यपस्य सुराश्चैव असुराश्व सुतास्तथा। ॥ १३.३४.२९ ॥
Unter Brüdern, selbst Söhnen eines Vaters, herrscht keine brüderliche Zuneigung; ebenso die Götter und Dämonen, Söhne Kaśyapas.
13.34.30
राज्यहेतोर्विवदिताः कश्यपस्य सुरासुराः ।
यूयं भङ्गास्वनापत्यास्तापसस्येतरे सुताः। ॥ १३.३४.३० ॥
Um des Reiches willen stritten die Götter und Dämonen, Söhne Kaśyapas. Ihr seid zerrissen und ohne Nachkommen; die anderen Söhne gehören dem Asketen.
13.34.31
युष्माकं भेदितास्ते तु युद्धेऽन्योन्यमपातयन् ।
तच्छ्रुत्वा तापसी चापि संतप्ता प्ररुरोद ह ॥ १३.३४.३१ ॥
Von euch entzweit, schlugen sie einander im Kampf nieder. Als die Asketin dies hörte, weinte sie, tief betrübt, laut.
13.34.32
ब्राह्मणच्छद्मनाऽभ्येत्य तामिन्द्रोऽथान्वपृच्छत ।
केन दुःखेन संतप्ता रोदिषि त्वं वरानने ॥ १३.३४.३२ ॥
Als Brahmane verkleidet trat Indra zu ihr und fragte: 'O Schönangesichtige, durch welches Leid bist du betrübt und weinst?'
13.34.33
ब्राह्म्णं तं ततो दृष्ट्वा सा स्त्री करणमब्रवीत् ।
पुत्राणां द्वे शते ब्रह्मन्कालेन विनिपातिते ॥ १३.३४.३३ ॥
Als sie den Brahmanen sah, nannte die Frau den Grund: 'O Brahmane, zweihundert meiner Söhne wurden von der Zeit niedergestreckt.'
13.34.34
अहं राजाऽभव विप्र तत्र पूर्वं शतं मम ।
समुत्पन्नं सुरूपाणां पुत्राणां ब्राह्मणोत्तम ॥ १३.३४.३४ ॥
O Brahmane, ich war dort einst König, und mir wurden hundert schöne Söhne geboren, o Bester der Brahmanen.
13.34.35
कदाचिन्मृगयां यात उद्धान्तो गहने वने ।
अवगाढश्च सरसि स्त्रीभूतो ब्राह्मणोत्तम ॥ १३.३४.३५ ॥
Einst ging ich auf die Jagd und irrte im dichten Wald umher; als ich in einen See eintauchte, o Bester der Brahmanen, wurde ich zur Frau.
13.34.36
पुत्रान्राज्ये प्रतिष्ठाप्य वनमस्मि ततो गतः ॥ १३.३४.३६ ॥
Nachdem ich meine Söhne im Reich eingesetzt hatte, ging ich dann in den Wald.
13.34.37
स्त्रियाश्च मे पुत्रशतं तापसेन महात्मना ।
आश्रमे जनितं ब्रह्मन्नीतं तन्नगरं मया ॥ १३.३४.३७ ॥
Und hundert Söhne wurden meiner Frau im Einsiedlerhaus geboren, durch den großherzigen Asketen. O Brahmane, ich nahm jene Stadt.
13.34.38
तेषां च वैरमुत्पन्नं कालयोगेन वै द्विज ।
एतच्छोचाम्यहं ब्रह्मन्दैवेन समभिप्लुता ॥ १३.३४.३८ ॥
Feindschaft entstand zwischen ihnen durch den Lauf der Zeit, o Zweimalgeborener. Darüber trauere ich, o Brahmane, vom Schicksal überwältigt.
13.34.39
इन्द्रस्तां दुःशितां दृष्ट्वा अब्रवीत्परुषं वचः ॥ १३.३४.३९ ॥
Als Indra sie betrübt sah, sprach er harte Worte.
13.34.40
पुरा सुदुःसहं भद्रे मम दुःखं त्वया कृतम् ।
इन्द्रद्विष्टेन यजता मामनाहूय धिष्ठितम्।
इन्द्रोऽहमस्मि दुर्बुद्धे वैरं ते पातितं मया ॥ १३.३४.४० ॥
Früher, o gute Frau, hast du mir unerträglichen Schmerz zugefügt. Der Opferer, Indra feindlich gesinnt, wagte es, ohne mich anzurufen, den Platz einzunehmen. Ich bin Indra, o Törichte; deine Feindschaft habe ich niedergeworfen.
13.34.41
इन्द्रं दृष्ट्वा तु राजर्षिः पादयोः शिरसा गतः ।
प्रसीद त्रिदशश्रेष्ठ पुत्रकामेन स क्रतुः।
इष्टस्त्रिदशशार्दूल तत्र मे क्षन्तुमर्हसि ॥ १३.३४.४१ ॥
Als der königliche Seher Indra sah, fiel er mit dem Haupt zu seinen Füßen. Sei gnädig, Bester der Dreißig; jenes Opfer wurde von einem gebracht, der Söhne begehrte. O Tiger unter den Göttern, dort mögest du mir vergeben.
13.34.42
प्रणिपातेन तस्येन्द्रः परितुष्टो वरं ददौ ॥ १३.३४.४२ ॥
Durch seine Niederwerfung erfreut, gewährte Indra einen Segen.
13.34.43
पुत्रास्ते कतमे राजञ्जीवन्त्वेतत्प्रचक्ष्व मे ।
स्त्रीभूतस्य हि ये जाताः पुरुषस्याथ येऽभवन् ॥ १३.३४.४३ ॥
O König, sag mir, welche deiner Söhne leben sollen: jene, die von einem geboren wurden, der zur Frau geworden war, oder jene, die von einem Mann geboren wurden?
13.34.44
तापसी तु ततः शक्रमुवाच प्रयताञ्जलिः ।
स्त्रीभूतस्य हि ये पुत्रास्ते मे जीवन्तु वासव ॥ १३.३४.४४ ॥
Da sprach die asketische Frau mit gefalteten Händen zu Indra: O Vāsava, mögen die Söhne leben, die von einem geboren wurden, der zur Frau geworden war – meine Söhne.
13.34.45
इन्द्रस्तु विस्मितो दृष्ट्वा स्त्रियं पप्रच्छ तां पुनः ।
पुरुषोत्पादिता ये ते कथं द्वेष्याः सुतास्तव ॥ १३.३४.४५ ॥
Indra aber, erstaunt, sah die Frau an und fragte sie erneut: Wie können deine Söhne, von einem Mann geboren, dir verhasst sein?
13.34.46
स्त्रीभूतस्य हि ये जाताः स्नेहस्तेभ्योऽधिकः कथम् ।
कारणं श्रोतुमिच्छामि तन्मे वक्तुमिहार्हसि ॥ १३.३४.४६ ॥
Warum ist deine Zuneigung größer zu jenen, die von einem geboren wurden, der zur Frau geworden war? Ich möchte den Grund hören; du solltest ihn mir hier sagen.
13.34.47
स्त्रियास्त्वभ्यधिकः स्नेहो न तता पुरुषस्य वै ।
तस्मात्ते शक्र जीवन्तु ये जाताः स्त्रीकृतस्य वै ॥ १३.३४.४७ ॥
Die Zuneigung einer Frau ist größer als die eines Mannes; die eines Mannes ist es nicht. Darum, o Śakra, mögen jene leben, die von einem geboren wurden, der zur Frau gemacht worden war.
13.34.48
एवमुक्तस्ततस्त्विन्द्रः प्रीतो वाक्यमुवाच ह ।
सर्व एवेह जीवन्तु पुत्रास्ते सत्यवादिनि ॥ १३.३४.४८ ॥
So angesprochen, sprach Indra erfreut: O wahrhaftige Frau, mögen alle deine Söhne hier leben.
13.34.49
वरं च वृणु राजेन्द्र यं त्वमिच्छसि सुव्रत ।
पुरुषत्वमथ स्त्रीत्वं मत्तो यदभिकाङ्क्षसे ॥ १३.३४.४९ ॥
O Herr der Könige, o du mit guten Gelübden, wähle die Gabe, die du wünschst: von mir, ob du Mannheit oder Weiblichkeit begehrst.
13.34.50
स्त्रीत्वमेव वृणे शक्र पुंस्त्वं नेच्छामि वासव ।
एवमुक्तस्तु देवेन्द्रस्तां स्त्रियं प्रत्युवाच ह ॥ १३.३४.५० ॥
O Śakra, ich wähle die Weiblichkeit; Mannheit begehre ich nicht, o Vāsava. So angesprochen antwortete der Herr der Götter jener Frau.
13.34.51
पुरुषत्वं कथं त्यक्त्वा स्त्रीत्वं रोचयसे विभो ।
एवमुक्तः प्रत्युवाच स्त्रीभूतो राजसत्तमः ॥ १३.३४.५१ ॥
O Mächtiger, wie kommt es, dass du, die Mannheit aufgebend, die Weiblichkeit vorziehst? So angesprochen antwortete der beste der Könige, nun zur Frau geworden.
13.34.52
स्त्रियाः पुरुषसंयोगे प्रीतिरभ्यधिका सदा ।
एतस्मात्कारणाच्छक्र स्त्रीत्वमेव वृणोम्यहम् ॥ १३.३४.५२ ॥
In der Vereinigung mit einem Mann hat die Frau stets die größere Freude. Aus diesem Grund, o Śakra, wähle ich die Weiblichkeit.
13.34.53
रमाभि चाधिकं स्त्रीत्वे सत्यं वै देवसत्तम ।
स्त्रीभावेन हि तुष्यामि गम्यतां त्रिदशाधिप ॥ १३.३४.५३ ॥
O bester der Götter, wahrlich, ich finde größere Freude im Frausein; mit dem Zustand einer Frau bin ich zufrieden. Geh, o Herr der Dreißig.
13.34.54
एवमस्त्विति चोक्त्वा तामापृच्छ्य त्रिदिवं गतः ।
एवं स्त्रिया महाराज अधिका प्रीतिरुच्यते ॥ १३.३४.५४ ॥
Er sagte: »So sei es«, nahm Abschied von ihr und ging in den Himmel. So, großer König, sagt man, hat die Frau die größere Freude.