Mahābhārata · Adhyāya 13.36
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.36.1
चित्तं मे दूयते तात लोके परमविन्दतः ॥ १३.३६.१ ॥
Lieber Vater, mein Geist ist im Leben bekümmert, denn ich habe das Höchste nicht gefunden.
13.36.2
अशाश्वतमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
क्रते नारायणं पुण्यं प्रतिभाति पितामह ॥ १३.३६.२ ॥
Diese ganze Welt, das Unbewegliche und das Bewegliche, ist vergänglich; im Kṛta-Zeitalter erstrahlt allein der heilige Nārāyaṇa, Großvater.
13.36.3
नारायणो हि विश्वात्मा पुरुषः पुष्करेक्षणः ।
तस्यास्य देवकीसूनोः श्रुतं कृत्स्नं त्वयाऽनघ ॥ १३.३६.३ ॥
Nārāyaṇa ist fürwahr die Seele des Weltalls, der lotusäugige Puruṣa; Sündloser, du hast alles über jenen Sohn der Devakī gehört.
13.36.4
युधिष्ठिर महाप्राज्ञ मया दृष्टं च सङ्गरे ॥ १३.३६.४ ॥
Yudhiṣṭhira, du großer Weiser, auch ich habe dies im Kampf gesehen.
13.36.5
त्वत्त एव तु राजेन्द्र राजधर्माश्च पुष्कलाः ।
श्रुतं पुराणमखिलं नारदेन निवेदितम्।
गुह्यं नारायणाख्यानं त्रिविधक्लेशनाशनम् ॥ १३.३६.५ ॥
Herr der Könige, von dir habe ich reichlich königliche Pflichten gehört; ich habe das ganze alte Purāṇa gehört, von Nārada berichtet, und die geheime Erzählung von Nārāyaṇa, die die dreifachen Leiden vernichtet.
13.36.6
एकान्तिधर्मनियमाः समासव्यासकल्पिताः ।
कथिता वै महाभाग त्वया वै मदनुग्रहात् ॥ १३.३६.६ ॥
Glückseliger, die Regeln des ausschließlichen Dharma, in Kürze und ausführlich geordnet, hast du mir aus Gunst tatsächlich dargelegt.
13.36.7
लोकरक्षणकर्तृत्वं तस्यैव हरिमेधसः ।
आतिथेयविधिश्चैव तपांसि नियमाश्च ये ॥ १३.३६.७ ॥
Der Schutz der Welten gehört jenem Hari-medhas; ebenso die Regel der Gastfreundschaft, die Askesen und die Observanzen.
13.36.8
वेदवादप्रसिद्धाश्च वाजपेयादयो मखाः ।
यज्ञा द्रविणनिष्पाद्या अग्निहोत्रानुपालिताः ॥ १३.३६.८ ॥
Die im Veda-Lehrwort berühmten Opfer, wie das Vājapeya; die durch Reichtum zu vollziehenden Riten, durch das Agnihotra bewahrt.
13.36.9
जपयज्ञाश्च विविधा ब्राह्मणानां तपस्विनाम् ।
एकादशविधाः प्रोक्ता हविर्यज्ञा द्विजातिनाम् ॥ १३.३६.९ ॥
Die Rezitationsopfer der Brahmanen und Asketen sind vielfältig; die Opfergaben-Opfer der Zweimalgeborenen werden als elffach erklärt.
13.36.10
तेषां फलविशेषाश्च उञ्छधर्मास्तथैव च ।
अहन्यहनि ये प्रोक्ता महायज्ञा द्विजातिनाम् ॥ १३.३६.१० ॥
Ihre besonderen Früchte und die Regel des Ährenlesens sind ebenso; und die großen Opfer der Zweimalgeborenen, Tag für Tag erklärt.
13.36.11
वेदश्रवणधर्माश्च ब्रह्मयज्ञफलं तथा ।
वेदव्रतविधानं च नियमाश्चैव वैदिकाः ॥ १३.३६.११ ॥
Die Pflicht, den Veda zu hören, und die Frucht des Brahma-Opfers sind ebenso; ebenso die Regel der vedischen Gelübde und die vedischen Observanzen.
13.36.12
स्वाहा स्वधा प्रणीते च इष्टापूर्तफलं तथा ।
उत्तरोत्तरसेवायामाश्रमाणां च यत्फलम् ॥ १३.३६.१२ ॥
Bei der Aussprache von svāhā und svadhā, in der bereiteten Opfergabe, ist die Frucht von Opfer und Wohltätigkeit ebenso; und die Frucht des Dienstes an den Lebensstufen, eine höher als die andere.
13.36.13
प्रत्येकशश्च निष्ठायामाश्रमाणां महामते ।
मासपक्षोपवासानां सम्यगुक्तफलं च यत् ॥ १३.३६.१३ ॥
O Großgesinnter, die Frucht, die für jede der Lebensstufen in ihrer Einhaltung und für die Fasten von Monaten und Halbmonaten vollständig verkündet wurde.
13.36.14
अनाशितानां ये लोका ये च पञ्चतपा नराः ।
वीराध्वानं प्रपन्नानां या गतिश्चाग्निहोत्रिणाम् ॥ १३.३६.१४ ॥
Die Welten derer, die ohne Speise fasten, und der Menschen, die die fünf Feuer üben, der Weg derer, die den Pfad der Helden erreicht haben, und das Ziel der Feueropferer.
13.36.15
ग्रीष्मे पञ्चतपानां च शिशिरे जलचारिणाम् ।
वर्षे स्थण्डिलशायीनां फलं यत्परिकीर्तितम् ॥ १३.३६.१५ ॥
Die Frucht, die verkündet wurde für jene, die im Sommer die fünf Feuer üben, für jene, die im Winter im Wasser leben, und für jene, die in der Regenzeit auf blankem Boden schlafen.
13.36.16
लोके चक्रचराणां च द्विजानां यत्फलं स्मृतम् ।
अन्नादीनां च दानानां यत्फलं परिकीर्तितम् ॥ १३.३६.१६ ॥
Die Frucht, die für die Zweimalgeborenen erinnert wird, die als Bettler durch die Welt ziehen, und die Frucht, die für Gaben von Speise und dergleichen verkündet wurde.
13.36.17
सर्वतीर्थाभिषिक्तानां नराणां च फलोदयः ।
राज्ञां धर्माश्च ये लोके सम्यक्पालयतां प्रजाः ॥ १३.३६.१७ ॥
Das Aufgehen der Frucht für Menschen, die an allen heiligen Furten geweiht wurden, und die Pflichten der Könige in der Welt, die ihre Untertanen recht schützen.
13.36.18
ये च सत्यव्रता लोके ये तीर्थे कृतश्रमाः ।
मातापितृपरा ये च गुरुवृत्तीश्च संश्रिताः ॥ १३.३६.१८ ॥
Jene in der Welt, die Gelübde der Wahrheit halten, die sich an der heiligen Furt bemüht haben, die Mutter und Vater ergeben sind, und die sich der Lebensweise des Lehrers anvertraut haben.
13.36.19
गोब्राह्मणपरित्राणे राष्ट्रातिक्रमणे तथा ।
त्यजन्त्यभिमुखाः प्राणान्निर्भयाः सत्वमाश्रिताः ॥ १३.३६.१९ ॥
Diejenigen, die beim Schutz von Kühen und Brahmanen und beim Widerstand gegen den Einfall in das Reich sich dem Feind stellen und furchtlos ihr Leben hingeben, Zuflucht nehmend zur inneren Standhaftigkeit (sattva).
13.36.20
सहस्रदक्षिणानां च या गतिर्वदनां वर ।
ये च संध्यामुपासन्ते सम्यगुक्ता महाव्रताः ॥ १३.३६.२० ॥
O Bester, das Ziel, von dem man spricht für jene, die tausend Opfergaben (Honorare) geben, und für jene, die die Dämmerungsriten verehren und die großen Gelübde halten, wie sie richtig gelehrt wurden.
13.36.21
तथा योगविधानं च यद्ग्रन्थेष्वभिशब्दितम् ।
वेदाद्याः श्रुतयश्चापि श्रुता मे गुरुसत्तम ॥ १३.३६.२१ ॥
Ebenso habe ich die Methode des Yoga, wie sie in den Texten dargelegt ist, und die offenbarten Lehren (śruti), beginnend mit den Veden, gehört, o bester der Lehrer.
13.36.22
सिद्धान्तनिर्णयाश्चापि द्वैपायनमुखोद्गताः ।
श्रुताः पञ्च महायज्ञा येषु सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १३.३६.२२ ॥
Auch die festgestellten lehrmäßigen Schlussfolgerungen, verkündet vom Munde Dvaipāyanas (Vyāsas), habe ich gehört, und die fünf großen Opfer, auf denen alles gegründet ist.
13.36.23
तत्प्रभेदेषु ये धर्मास्तेऽपि वै कृत्स्नशः श्रुताः ।
न च दूषयितुं शक्याः सद्भिरुक्ता हि ते तथा ॥ १३.३६.२३ ॥
Auch die Pflichten (dharma) in ihren Unterteilungen habe ich vollständig gehört. Sie können nicht herabgesetzt werden, denn die Guten haben sie so verkündet.
13.36.24
एतेषां किल धर्माणामुत्तमो वैष्णवो विधिः ।
रक्षते भगवान्विष्णुर्भक्तमात्मशरीरवत् ॥ १३.३६.२४ ॥
Unter diesen Pflichten ist die höchste Regel die vaiṣṇavische: Der erhabene Herr Viṣṇu beschützt seinen Verehrer, wie er seinen eigenen Leib beschützen würde.
13.36.25
कर्मणो हि कृतेस्येह कामितस्य द्विजोत्तम ।
फलं ह्यवश्यं भोक्तव्यमृषिर्द्वैपायनोऽब्रवीत् ॥ १३.३६.२५ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, die Frucht der hier getanen und ersehnten Handlung muss gewiss genossen werden, so sprach der Weise Dvaipāyana.
13.36.26
भोगान्ते चापि पतनं गतिः पूर्वं प्रभाषिता ।
न मे प्रीतिकरास्त्वेते विषोदर्का हि मे मताः ॥ १३.३६.२६ ॥
Der Fall am Ende des Genusses und die Bestimmungen wurden zuvor verkündet; sie sind mir nicht erfreulich, denn ich halte ihre Früchte für giftig.
13.36.27
वधात्कृष्टतरं मन्ये गर्भवासं महाद्युते ।
दिष्टान्ते यानि दुःखानि पुरुषो विन्दते विभो।
ततः कष्टतराणीह गर्भवासे हि विन्दति ॥ १३.३६.२७ ॥
O Großglänzender, ich halte den Aufenthalt im Mutterleib für schmerzlicher als den Tod. O Mächtiger, die Leiden, die der Mensch am Ende seiner bestimmten Zeit erträgt, werden von den noch härteren übertroffen, die er hier im Mutterschoß erleidet.
13.36.28
ततश्चाभ्याधिकां तीव्रां वेदनां लभते नरः ।
गर्भापक्रमणे तात कर्मणासुपसर्पणे ॥ १३.३६.२८ ॥
Danach erleidet der Mensch einen übermäßigen, scharfen Schmerz, wenn er den Mutterleib verlässt, lieber Vater, und ebenso wenn der Lebensodem durch die Handlung nahe kommt.
13.36.29
तस्मान्मे निश्चयो जातो धर्मेष्वेतेषु भारत ।
तदिच्छामि कुरुश्रेष्ठ त्वत्प्रसादान्महामते।
तं धर्मं चेह वेत्तुं वै यो जराजन्ममृत्युहा ॥ १३.३६.२९ ॥
Daher ist in mir ein Entschluss über diese Dharmas gereift, o Bhārata. O Bester der Kurus, o Großweiser, durch deine Gnade möchte ich jenen Dharma kennen, der Alter, Geburt und Tod vernichtet.
13.36.30
येनोष्णदा वैतरणी असिपत्रवनं च तत् ।
कुण्डानि चाग्नितप्तानि क्षुरधारापथस्तथा।
शाल्मलीं च महाघोरामायसीं घोरकण्टकाम् ॥ १३.३६.३० ॥
Dort ist der heiße Fluss Vaitaraṇī, jener Wald der Schwertblätter, die vom Feuer erhitzten Gruben, der Pfad der Rasierklingen und ebenso der schreckliche Śālmalī-Baum mit seinen eisernen Dornen.
13.36.31
मातापितृकते चापि सुहृन्मित्रार्थकारणात् ।
आत्महेतोश्च पापानि कृतानीह नरैश्च यैः।
तेषां फलोदयं कष्टमृषिर्द्वैपायनोऽब्रवीत् ॥ १३.३६.३१ ॥
Das schmerzvolle Hervorbrechen der Frucht jener Sünden, die Menschen hier begangen haben, um Mutter und Vater, um Freunde, Verbündete und Reichtum willen und um ihrer selbst willen, das hat der Weise Dvaipāyana verkündet.
13.36.32
कुम्भीपाकप्रदीप्तानां शूलार्तानां च क्रन्दताम् ।
रौरवे क्षिप्यमाणानां प्रहारैर्मथितात्मनाम् ॥ १३.३६.३२ ॥
Von jenen, die in den Kumbhīpāka-Töpfen brennen, von Pfählen gequält, die klagen, in die Raurava-Hölle geworfen, deren Leiber durch Schläge zermalmt werden.
13.36.33
स्तनतामपकृत्तानां पिबतामात्मशोणितम् ।
तेषामेव प्रवदतां कारुण्यं नास्ति यन्त्रतः ॥ १३.३६.३३ ॥
Für jene, die stöhnen, während sie zerschnitten werden und ihr eigenes Blut trinken, und obwohl sie selbst sprechen, gibt es von den Werkzeugen der Qual kein Mitleid für sie.
13.36.34
तृष्णाशुष्कोष्ठकण्ठानां विह्वलानामचेतसाम् ।
सर्वदुःखाभिभूतानां रुजार्तानां च क्रोशताम् ॥ १३.३६.३४ ॥
Von jenen, deren Lippen und Kehlen vor Durst ausgetrocknet sind, verwirrt und bewusstlos, von allem Leid überwältigt, von Schmerz gequält und die schreien.
13.36.35
वेदनार्ता हि क्रन्दन्ति पूरयन्तो दिशो दश ॥ १३.३६.३५ ॥
Wahrlich, von Schmerz gequält, schreien sie und erfüllen die zehn Himmelsrichtungen.
13.36.36
एकः करोति पापानि सहभोज्यानि बान्धवैः ।
तेषामेकः फलं भुङ्क्ते कष्टं वैवस्वते गृहे ॥ १३.३६.३६ ॥
Einer allein begeht die Sünden, deren Frucht die Verwandten, mit denen man das Mahl teilt, gemeinsam genießen; doch von ihnen leidet einer allein Qual im Hause Vaivasvatas.
13.36.37
येन नैतां गतिं गच्छेन्न विण्मूत्रास्थिपिच्छिले ।
विष्ठामूत्रकृमीमध्ये बहुजन्तुनिषेविते ॥ १३.३६.३७ ॥
Damit man nicht in einen solchen Zustand gerät: inmitten von Kot, Urin, Knochen und Schlamm, zwischen Kot, Urin und Würmern, an einem von vielen Wesen bewohnten Ort.
13.36.38
को गर्भवासात्परतो नरकोऽन्यो विधीयते ।
यत्र वासकृतो योगः कुक्षौ वासो विधीयते ॥ १३.३६.३८ ॥
Welche andere Hölle ist jenseits des Aufenthalts im Mutterschoß bestimmt, wo die Vereinigung durch das Verweilen entsteht und das Wohnen im Bauch vorgeschrieben ist?
13.36.39
जातो विस्तीर्णशोकः स्याद्भवेत विगतज्वरः ।
न चैष लभ्यते कामो जातमात्रं हि मानवम्।
आविशन्तीह दुःखानि मनोवाक्कायिकानि तु ॥ १३.३६.३९ ॥
Geboren, gerät der Mensch in weitreichenden Kummer und mag vom Fieber frei werden; doch dieser Wunsch wird nicht erlangt. Denn kaum ist ein Mensch geboren, dringen hier Leiden von Geist, Rede und Körper in ihn ein.
13.36.40
तैरस्वतन्त्रो भवति पीड्यमानो भयानकैः ।
तैर्गर्भवासं गच्छति अवशो जायते तथा ॥ १३.३६.४० ॥
Von jenen schrecklichen Dingen gepeinigt, wird der Mensch unfrei; durch sie geht er in den Mutterschoß ein und wird so hilflos geboren.
13.36.41
अवशश्चेहते जन्तुर्व्रजत्यवश एव हि ।
जरसा रूपविध्वंसं प्राप्नोत्यवश एव तु ॥ १३.३६.४१ ॥
Hilflos strebt das Geschöpf, und hilflos geht es wahrlich dahin; durch das Alter erreicht es den Verfall seiner Gestalt—wahrlich hilflos.
13.36.42
शरीरभेदमाप्नोति जीर्यतेऽवश एव तु ।
एवं ह्यनियतो मृत्युर्भवत्येव सदा नृषु ॥ १३.३६.४२ ॥
Der Körper erreicht seinen Zerfall, und der Mensch altert machtlos. So ist der Tod unter den Menschen stets ungewiss.
13.36.43
गर्भेषु म्रियते कश्चिज्जायमानस्तथाऽपरः ।
जाता म्रियन्ते बहवो यौवनस्थास्तथाऽपरे।
मध्यभावे तु नश्यन्ति स्थविरो मृत एव तु ॥ १३.३६.४३ ॥
Manche sterben im Mutterleib, andere bei der Geburt. Von den Geborenen sterben viele; die in der Jugend stehen und die in der Mitte des Lebens vergehen. Der Greis ist bereits tot.
13.36.44
को जन्मनो नोद्विजते स्वयम्भूरपि यो भवेत् ।
कुतस्त्वस्मद्विधस्तात मरणस्य वशानुगः ॥ १३.३६.४४ ॥
Wer erschrickt nicht vor der Geburt, und sei es auch der Selbstseiende Brahmā? Lieber, wie sollten Wesen wie wir, der Macht des Todes unterworfen, nicht fürchten?
13.36.45
नित्याविष्टो भयेनाहं मनसा कुरुसत्तम ।
मुहूर्तमप्यहं शर्म न विन्दामि महामते ॥ १३.३६.४५ ॥
Bester der Kurus, ich bin ständig von Furcht in meinem Geist ergriffen. O Großweiser, ich finde nicht einmal für einen Augenblick Frieden.
13.36.46
कालात्मनि तिरोभूतो नित्यं तद्गुणवर्जितः ।
अन्नैर्बहुविधैः पुष्टं वस्त्रैर्नानाविधैर्वृतम् ॥ १३.३६.४६ ॥
Verborgen im Selbst der Zeit, stets ohne dessen Eigenschaften, mit Speisen vielerlei Art genährt, mit Gewändern mancherlei Art bedeckt.
13.36.47
चन्दनागरुदिग्धाङ्गं मणिमुक्ताविभूषितम् ।
यानैर्बहुविधैर्यातमेकान्तेनैव लालितम् ॥ १३.३६.४७ ॥
Mit Sandelholz und Aloe gesalbten Leibes, mit Juwelen und Perlen geschmückt, in Fahrzeugen vielerlei Art umhergeführt, ganz in der Abgeschiedenheit verwöhnt.
13.36.48
यौवनोद्धतरूपाभिर्मन्दविह्वलगामिभिः ।
इष्टिभिरभिरामाभिर्वरस्त्रीभिरयन्त्रितम् ॥ १३.३६.४८ ॥
Von vortrefflichen Frauen ungezügelt, lieblich und begehrt, deren Schönheit von Jugend überschäumt und die langsam und schwankend gehen.
13.36.49
रमितं सुचिरं कालं शरीरममितप्रभम् ।
अवितृप्ता गमिष्यन्ति हित्वा प्राणांस्तथाऽपरे ॥ १३.३६.४९ ॥
Der Leib von unermesslichem Glanz hat sich lange an der Lust erfreut; auch andere werden, ihren Atem aufgebend, unbefriedigt dahingehen.
13.36.50
स्वर्गेऽप्यनियता भूतिस्तथैवाकाशसंश्रये ।
देवाऽप्यधिष्ठानवशास्तस्माद्देवं न कामये ॥ १३.३६.५० ॥
Auch im Himmel ist der Wohlstand ungewiss, ebenso im Anschluss an den Himmelsraum. Auch die Götter sind an ihren Wohnsitz gebunden; darum begehre ich nicht die Gottheit.
13.36.51
कामानां नास्त्यधिष्ठानमकामस्तु निवर्तते ।
लोकसङ्ग्रहधर्मास्तु सर्व एव न संशयः ॥ १३.३६.५१ ॥
Den Begierden fehlt die Grundlage, doch der Begierdelose kehrt um. Die Pflichten, die die Welt zusammenhalten, sind wahrlich alle; daran ist kein Zweifel.
13.36.52
डोलासधर्मा धर्मज्ञ ऋषिर्द्वैपायनोऽब्रवीत् ।
अस्मात्को विषमं दुःखमारोहेत विचक्षणः ॥ १३.३६.५२ ॥
Der weise Dvaipāyana, Kenner des Dharma, sprach: Das (Leben) gleicht einer Schaukel; wer Verständige würde daraufhin in das schroffe Leid emporsteigen?
13.36.53
विद्यमाने समे मार्गे डोलाधर्मविवर्जिते ।
को ह्यात्मानं प्रियं लोके डोलासाधर्म्यतांनयेत् ॥ १३.३६.५३ ॥
Wenn ein ebener Pfad ohne das Wesen der Schaukel besteht, wer in der Welt würde sein eigenes liebes Selbst in einen schaukelnden Zustand führen?
13.36.54
चराचरैः सर्वभूतैर्गन्तव्यमविशङ्कया ।
अस्माल्लोकात्परं लोकमपाथेयमदैशिकम्।
घोरं तमः प्रवेष्टव्यमत्रातारमबान्धवम् ॥ १३.३६.५४ ॥
Alle Wesen, bewegliche und unbewegliche, müssen ohne Zögern von dieser Welt in jene andere Welt gehen, ohne Wegzehrung und ohne Führer, und in die schreckliche Finsternis eintreten, ohne Beschützer und ohne Verwandte.
13.36.55
ये तु तं किल धर्मज्ञा धर्मं नारायणेरितम् ।
अनन्यमनसो दान्ताः स्मरन्ति नियतव्रताः ॥ १३.३६.५५ ॥
Doch jene, die das Dharma kennen, mit ungeteiltem Geist, selbstbeherrscht und fest in ihren Gelübden, gedenken jenes von Nārāyaṇa verkündeten Dharma.
13.36.56
ततस्तेनैव पश्यन्ति प्राप्नुव्ति परं पदम् ।
रक्षते भगवान्विष्णुर्भक्तानात्मशरीरवत् ॥ १३.३६.५६ ॥
Dann sehen sie durch eben dieses Dharma und erlangen den höchsten Zustand. Der erhabene Viṣṇu beschützt seine Verehrer wie seinen eigenen Leib.
13.36.57
कुलालचक्रप्रतिमे भ्राम्यमाणेषु जन्तुषु ।
मातापितृसहस्राणि सम्प्राप्तानि मया गुरो ॥ १३.३६.५७ ॥
Während die Wesen wie das Rad des Töpfers umhergewirbelt werden, o Lehrer, habe ich Tausende von Müttern und Vätern erlangt.
13.36.58
स्नेहापन्नेन पीतास्तु मातॄणां विविधाः स्तलाः ॥ १३.३६.५८ ॥
Von Zuneigung erfüllt, habe ich die verschiedenen Milchsäfte der Mütter getrunken.
13.36.59
पुत्रदारसहस्राणि इष्टानिष्टशतानि च ।
प्राप्तान्यधिष्ठानवशादतीतानि तथैव च।
न क्वचिन्न सुखं प्राप्तं न क्वचिच्छाश्वती स्थितिः ॥ १३.३६.५९ ॥
Tausende von Söhnen und Gattinnen, Hunderte von angenehmen und unangenehmen Dingen wurden durch die Macht des Aufenthaltsortes erlangt und vergingen ebenso. Nirgends wurde Glück erreicht; nirgends fand sich ein ewiger Zustand.
13.36.60
स्थानैर्महद्भिर्विभ्रंशो दुःखलब्धैः पुनः पुनः ।
धननाशश्च सम्प्राप्तो लब्ध्वा दुःखेन तद्धनम्।
अध्वगानामिव पथि च्छायामाश्रित्य सङ्गमः ॥ १३.३६.६० ॥
Von hohen, mühsam errungenen Stellungen kommt immer wieder der Sturz, und auch der Verlust des Reichtums tritt ein; selbst der mühsam erworbene Reichtum geht verloren. Wie Wanderer auf dem Weg, die sich im Schatten treffen, so ist diese Begegnung.
13.36.61
एवं कर्मवशो लोको ज्ञातीनां हितसङ्गमः ।
विश्रम्य च पुनर्याति कर्मभिर्दर्शितां गतिम् ॥ १३.३६.६१ ॥
So ist die Welt dem Karma unterworfen, und so ist auch das heilsame Zusammentreffen der Verwandten. Nach der Rast geht man wieder weiter zu dem Weg, den die eigenen Taten gewiesen haben.
13.36.62
एतदीदृशकं दृष्ट्वा ज्ञात्वा चैव समागमम् ।
को न बिभ्येत्कुरुश्रेष्ठ विष्ठान्नस्येव भोजनात् ॥ १३.३६.६२ ॥
O Bester der Kurus! Wer würde nicht erschrecken, wenn er so etwas gesehen und ein solches Zusammentreffen erkannt hat, wie man vor Kot als Speise erschrickt?
13.36.63
बुद्धिश्च मे समुत्पन्ना वैष्णवे धर्मविस्तरे ।
तदेष शिरसा पादौ गतोऽस्मि भगवंस्तव।
शरणं च प्रपन्नोऽस्मि गन्तव्ये शरणे ध्रुवे ॥ १३.३६.६३ ॥
Und in mir ist die Einsicht in die weite Lehre des Dharma im Sinne Viṣṇus erwacht; darum, o Ehrwürdiger, bin ich mit dem Haupt zu deinen Füßen gekommen. Ich habe Zuflucht genommen bei dir, der festen Zuflucht, die zu erreichen ist.
13.36.64
जन्ममृत्युजराखिन्नस्त्रिभिर्दुःखैर्निपीडितः ।
इच्छामि भवता त्रातुमेभ्यस्त्वत्तो महामते।
तस्याद्य युगधर्मस्य श्रवणात्कुरुपुङ्गव ॥ १३.३६.६४ ॥
Erschöpft von Geburt, Tod und Alter, bedrängt von den drei Leiden, o Großherziger, möchte ich von diesen durch dich befreit werden. Stier der Kurus, heute, durch das Hören jenes Dharma des Zeitalters, wünsche ich dies.
13.36.65
एतदाद्ययुगोद्भूतं त्रेतायां तत्तिरोहितम् ।
स एव धर्ममखिलमृषिर्द्वैपायनोऽब्रवीत् ॥ १३.३६.६५ ॥
Dieser Dharma, der im ersten Zeitalter entstand und im Tretā-Zeitalter verborgen wurde, wurde vom Weisen Dvaipāyana in seiner Gesamtheit verkündet.