Mahābhārata · Adhyāya 13.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.37.1
सदृशं राजशार्दूल वृत्तस्य च कुलस्य च ॥ १३.३७.१ ॥
O Tiger unter den Königen, dies entspricht sowohl deinem Verhalten als auch deinem Geschlecht.
13.37.2
को राज्यं विपुलं गृह्य स्फीताकारं पुनर्महत् ।
निर्जितारातिसामन्तं देवराज्योपमं सुखम् ॥ १३.३७.२ ॥
Wer, nachdem er ein weites, gewaltig gewachsenes Reich errungen und seine Feinde und Vasallen besiegt hat, könnte ein Glück wie das Reich der Götter genießen?
13.37.3
राज्ये राज्यगुणा ये च तान्व्युदस्य नराधिप ।
दोषं पश्यति राजेन्द्र देहेऽस्मिन्पाञ्चभौतिके ॥ १३.३७.३ ॥
O Herr der Menschen, selbst wenn du die königlichen Tugenden, die dem Königtum eigen sind, abgelegt hast, o König der Könige, siehst du doch einen Fehler an diesem aus den fünf Elementen bestehenden Körper.
13.37.4
अतिक्रान्तास्त्वया राजन्वृत्तेन प्रपितामहाः ।
धर्मो विग्रहवान्धीरो विदुरश्च महायशाः ॥ १३.३७.४ ॥
O König, deine Urgroßväter sind durch ihr Verhalten vergangen, ebenso der verkörperte Dharma, der standhafte Vidura und der Mann von großem Ruhm.
13.37.5
सञ्जयश्च महातेजा ये चान्ये दिव्यदर्शनाः ।
प्रवृत्तज्ञानसम्पन्नास्तत्वज्ञानविदो नृप ॥ १३.३७.५ ॥
Sañjaya von großer Strahlkraft und die anderen, die göttliche Sicht besaßen, mit dem Wissen um das Geschehene begabt, Kenner der Wahrheitserkenntnis, o König.
13.37.6
तेऽतिक्रान्ता महाराज ब्रह्माद्याः ससुरासुराः ।
अनित्यं दुःखसंतप्तं जगदेतन्न संशयः ॥ १३.३७.६ ॥
O großer König, sie alle sind vergangen, Brahmā und die übrigen, mitsamt Göttern und Dämonen. Diese Welt ist vergänglich und von Leid gequält; daran besteht kein Zweifel.
13.37.7
एवमेतान्महाबाहो ब्रह्माद्यान्ससुरासुरान् ।
अनित्यान्सततं पश्य मनुष्यादिषु का कथा ॥ १३.३७.७ ॥
O Mächtigarmiger, so siehe stets Brahmā und die anderen samt Göttern und Dämonen als vergänglich; was ist da noch von Menschen und anderen zu sagen?
13.37.8
नित्यां तु प्रकृतीमाह याऽसौ प्रसवधर्मिणी ।
अरूपिणीमनिर्देश्यामकृतां पुरुषातिगाम् ॥ १३.३७.८ ॥
Er spricht jedoch von der ewigen Prakṛti, die ihrem Wesen nach hervorbringt: formlos, unbeschreibbar, ungeschaffen und jenseits des Puruṣa.
13.37.9
तामत्यन्तसुखां सौम्यां निर्वाणमिति संज्ञिताम् ।
आहुर्ब्रह्मर्षयो ह्याद्यां भुवि चैव महर्षयः ॥ १३.३७.९ ॥
Man nennt sie äußerst glückselig, sanft und mit dem Namen Nirvāṇa bezeichnet; die Brahmarṣis und großen Weisen auf Erden nennen sie die Ursprüngliche.
13.37.10
तया पुरुषरूपिण्या धर्मप्रकृतिकोऽनघ ।
स यात्येव हि निर्वाणं यत्तत्प्रकृतिसंज्ञितम् ॥ १३.३७.१० ॥
O Makelloser, durch sie, die die Gestalt einer Person hat, gelangt der von dharma-Natur gewiss zu jenem Nirvāṇa, das Prakṛti genannt wird.
13.37.11
स एष प्राकृतो धर्मो भ्राजत्यादियुगे नृप ।
विकारधर्माः शेषेषु युगेषु भरतर्षभ।
भ्राजन्तेऽभ्यधिकं वीर संसारपथगोचराः ॥ १३.३७.११ ॥
O König, dieses natürliche dharma leuchtet im ersten Zeitalter; in den übrigen Zeitaltern gibt es dharmas wandelbarer Natur. O Stier der Bharatas, o Held, die auf dem Pfad des saṃsāra wandeln, leuchten umso mehr.
13.37.12
प्रकृतीनां च सर्वासामकृता प्रकृतिः स्मृता ।
एवं प्रकृतिधर्मा हि वरां प्रकृतिमाश्रिता ॥ १३.३७.१२ ॥
Unter allen Naturen gilt die ungeschaffene Natur als die höchste; so suchen jene, deren dharma von Natur ist, Zuflucht bei der erhabenen Prakṛti.
13.37.13
पश्यन्ति परमां लोके दृष्टादृष्टानुदर्शिनीम् ।
सत्वादियुगपर्यन्ते त्रेतायुगसमुद्भवे ॥ १३.३७.१३ ॥
In der Welt sehen sie sie als höchste an, jene, die das Sichtbare und das Unsichtbare verfolgt, am Ende der Zeitalter, die mit sattva beginnen, entstanden im Zeitalter Tretā.
13.37.14
कामं कामयमानेषु ब्राह्मणेषु तिरोहितः ।
कुपथेषु तु धर्मेषु प्रादुर्भूतेषु कौरव।
जातो मन्दप्रचारो हि धर्मः कलियुगे नृप ॥ १३.३७.१४ ॥
Unter den begehrenden Brahmanen verbirgt es sich nach Belieben; wenn die Dharmas der falschen Wege aufgekommen sind, o Kaurava, dann entsteht das Dharma, o König, mit schwachem Lauf im Kali-Zeitalter.
13.37.15
नित्यस्तु पुरुषो ज्ञेयो विश्वरूपो निरञ्जनः ।
ब्रह्माद्या अपि देवाश्च यं सदा पर्युपासते ॥ १३.३७.१५ ॥
Die ewige Person ist zu erkennen, von universeller Gestalt und makellos; selbst die Götter, angeführt von Brahmā, verehren ihn stets.
13.37.16
तं च नारायणं विद्धि परं ब्रह्मेति शाश्वतम् ।
तत्कर्म कुरु कायेन ध्यायस्व मनसा च तम् ॥ १३.३७.१६ ॥
Erkenne jenen Nārāyaṇa als das höchste, ewige Brahman; vollziehe jenes Werk mit dem Körper und meditiere über ihn mit dem Geist.
13.37.17
कीर्तयस्व च तन्नाम वाचा सर्वत्र भूपते ।
तत्पदं प्राप्नुहि प्राप्यं शाश्वतं चापुनर्भवम् ॥ १३.३७.१७ ॥
Verkünde seinen Namen überall mit der Rede, o Herr der Erde; erlange jenen Zustand, der zu erlangen ist, ewig und ohne Wiedergeburt.
13.37.18
इत्येतद्विष्णुमाश्रित्य संसारग्रहमोक्षणम् ।
कथितं ते महाबाहो किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.३७.१८ ॥
So ist dir, im Vertrauen auf Viṣṇu, die Befreiung aus dem Griff des saṃsāra gesagt worden. O Starkarmiger, was willst du noch hören?