மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.39.1
अधःस्रोतसि सर्गे च तिर्यक्स्रोतसि चैव हि ।
एताभ्यामीश्वरं विन्द्यादूर्ध्वस्रोतस्तथैव च ॥ १३.३९.१ ॥
கீழ்நோக்கிய ஓட்டத்திலும், படைப்பிலும், குறுக்கு ஓட்டத்திலும் நிச்சயமாக; இவை இரண்டினாலும் ஈசுவரனை அறிய வேண்டும், அவ்வாறே மேல்நோக்கிய ஓட்டத்தாலும்.
13.39.2
कर्मेन्द्रियाणां पञ्चानामीश्वरो बुद्धिगोचरः ।
बुद्धीन्द्रियाणामपि तु ईश्वरो मन उच्यते ॥ १३.३९.२ ॥
ஐந்து செயலுறுப்புகளின் ஈசுவரன் புத்தியின் பொருள்; ஞானேந்திரியங்களின் ஈசுவரனும் மனம் எனப்படுகிறது.
13.39.3
मनसः पञ्चभूतानि सगुणान्याहुरीश्वरम् ।
भूतानामीश्वरं विद्याद्ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ॥ १३.३९.३ ॥
மனத்திலிருந்து ஐந்து பூதங்களும், அவற்றின் குணங்களுடன், ஈசுவரன் என்று கூறப்படுகின்றன; உயிர்களின் ஈசுவரனை உயர்ந்த இருப்பிடத்தில் உள்ள பிரம்மனாக அறிய வேண்டும்.
13.39.4
भवान्हि कुशलश्चैव धर्मेष्वेषु परेषु वै ।
कालाग्निरह्नः कल्पान्ते जगद्दहति चांशुभिः ॥ १३.३९.४ ॥
நீர் இந்த உயர்ந்த தர்மங்களில் நிச்சயமாக வல்லவர்; கல்பத்தின் முடிவில், பகலில், காலாக்கினி தன் கதிர்களால் உலகை எரிக்கிறது.
13.39.5
ततः सर्वाणि भूतानि स्थावराणि चराणि च ।
महाभूतानि दग्धानि स्वां योनिं गमितानि वै ॥ १३.३९.५ ॥
பின்னர் அசையாதவையும் அசைவனவுமான எல்லா உயிர்களும், பெரும் பூதங்களும் எரிந்து தங்கள் மூலத்தை அடைகின்றன.
13.39.6
कूर्मपृष्ठनिभा भूमिर्निर्दग्धकुशकण्टका ।
निर्वृक्षा निस्तृणा चैव दग्धा कालाग्निना तदा ॥ १३.३९.६ ॥
ஆமையின் முதுகைப் போன்ற பூமி, தர்ப்பைப் புல்லும் முட்களும் எரிந்து, மரமற்றதும் புல்லற்றதுமாய், அப்போது காலாக்கினியால் எரிக்கப்படுகிறது.
13.39.7
जगत्प्रलीनं जगति जगच्चापि प्रलीयते ।
नष्टिगन्धा तदा सूक्ष्मा जलमेवाभवत्तदा ॥ १३.३९.७ ॥
உலகம் ஒடுங்கும்; உலகிலும் உலகம் ஒடுங்குகிறது. அப்போது மணம் அழிந்து, நுட்பமான நீரே அப்போது ஆகிறது.
13.39.8
ततो मयूखजालेन सूर्यस्त्वापीयते जलम् ।
रसात्मा लीयते चार्के तथा ब्राह्मणसत्तम ॥ १३.३९.८ ॥
பின்னர் சூரியன் தன் கதிர்ச் சுருள்களால் நீரை இழுக்கிறான். பிராமணர்களில் சிறந்தவனே, சுவை இயல்புடைய நீர் சூரியனிலேயே ஒடுங்குகிறது.
13.39.9
अन्तरिक्षगतान्भूतान्प्रदहत्यनलस्तदा ।
अग्निभूतं तदा व्योम भवतीत्यभिचक्षते ॥ १३.३९.९ ॥
அப்போது நெருப்பு வானில் உள்ள உயிரினங்களையும் எரித்துவிடுகிறது. அப்போது வானம் நெருப்பாகிறது என்று சொல்கின்றனர்.
13.39.10
तं तथा विस्फुरद्वह्निं वायुर्जरयते महान् ।
महता बलवेगेन आदत्ते तं हि भानुमान् ॥ १३.३९.१० ॥
அந்த ஒளிரும் நெருப்பைப் பெரிய காற்று தேய்த்து அழிக்கிறது. மிகுந்த வலிமையும் வேகமும் கொண்டு சூரியன் அதை உண்மையில் எடுத்துக்கொள்கிறான்.
13.39.11
वायोरपि गुणं स्पर्शमाकाशं ग्रसते यदा ।
प्रशाम्यति तदा वायुः खं तु तिष्ठति नानदत् ॥ १३.३९.११ ॥
காற்றின் குணமான தொடுகையையும் வானம் விழுங்கும்போது, காற்று அமைதியடைகிறது; வானமோ ஒலியின்றி நிலைத்திருக்கிறது.
13.39.12
तस्य तं निनदं शब्दमादत्ते वै मनस्तदा ।
स शब्दगुणहीनात्मा तिष्ठते मूर्तिमांस्तु वै ॥ १३.३९.१२ ॥
அப்போது மனம் அதன் அந்த எதிரொலிக்கும் ஒலியை எடுத்துக்கொள்கிறது. ஒலிக்குணம் அற்ற அதன் இயல்பு உருவம் பெற்றதாக நிலைத்திருக்கிறது.
13.39.13
भुङ्क्ते च स तदा व्योम मनस्तात दिगात्मकम् ।
व्योमात्मनि विनष्टे तु सङ्कल्पात्मा विवर्धते ॥ १३.३९.१३ ॥
அப்போது அவன் வானத்தை நுகர்கிறான்; அன்பான மனமே, திசைகளே அதன் இயல்பு. வான-இயல்பு அழிந்தபோது, சங்கல்ப-இயல்புள்ள ஆன்மா வளர்கிறது.
13.39.14
सङ्कल्पात्मानमादत्ते चित्तं वै स्वेन तेजसा ।
चित्तं ग्रसत्यहङ्कारस्तदा वै मुनिसत्तम ॥ १३.३९.१४ ॥
சித்தம் தன் ஒளியால் சங்கல்ப-இயல்புள்ள ஆன்மாவைப் பற்றுகிறது. அப்போது, முனிவர்களில் சிறந்தவனே, அகங்காரம் சித்தத்தை விழுங்குகிறது.
13.39.15
विनष्टे च तदा चित्ते अहङ्कारोऽभवन्महान् ।
अहङ्कारं तदादत्ते महान्ब्रह्मा प्रजापतिः ॥ १३.३९.१५ ॥
சித்தம் அழிந்தபோது அப்போது பெரிய அகங்காரம் எழுந்தது. அப்போது பெரிய பிரஜாபதி பிரம்மா அகங்காரத்தைப் பற்றுகிறார்.
13.39.16
अभिमाने विनष्टे तु महान्ब्रह्मा विराजते ।
तं तदा त्रिषु लोकेषु मूर्तिष्वेवाग्रमूर्तिजम् ॥ १३.३९.१६ ॥
அகந்தை அழிந்தபோது பெரிய பிரம்மா ஒளிர்கிறார். அப்போது மூன்று உலகங்களிலும், வடிவங்களுக்குள்ளேயே, முதல் வடிவிலிருந்து பிறந்தவராக அவர் காணப்படுகிறார்.
13.39.17
येन विश्वमिदं कृत्स्नं निर्मितं वै गुणार्थिना ।
मूर्तं जलेचरमपि व्यवसायगुणात्मकम्।
ग्रसिष्णुर्भगवान्ब्रह्मा व्यक्ताव्यक्तमसंशयम् ॥ १३.३९.१७ ॥
குணங்களை விரும்பி இந்த முழு உலகையும் படைத்தவர், வடிவுள்ளவையும் நீரில் திரிபவையும் உட்பட, முயற்சியும் குணங்களுமே இயல்பாகக் கொண்ட பகவான் பிரம்மா, வெளிப்பட்டதையும் வெளிப்படாததையும் விழுங்கத் தயாராக இருக்கிறார், ஐயமின்றி.
13.39.18
एषोऽव्ययस्य प्रलयो मया ते परिकीर्तितः ।
अध्यात्ममधिभूतं च अधिदैवं च श्रूयताम् ॥ १३.३९.१८ ॥
அழியாதவனின் இந்த பிரளயத்தை நான் உனக்கு விவரித்துவிட்டேன். இப்போது அத்யாத்மம், அதிபூதம், அதிதைவம் ஆகியவற்றைக் கேள்.
13.39.19
आकाशं प्रथमं भूतं श्रोत्रमध्यात्मं शब्दोधिभूतं दिशोधिदैवतं ॥ १३.३९.१९ ॥
ஆகாயம் முதல் பூதம்; செவி ஆத்மீகம்; ஒலி ஆதிபௌதிகம்; திசைகள் ஆதிதைவிகம்.
13.39.20
वायुर्द्वितीयं भूतं त्वगध्यात्मं स्पर्शोधिभूतं विद्युदधिदैवतं स्यात् ॥ १३.३९.२० ॥
காற்று இரண்டாம் பூதம்; தோல் ஆத்மீகம்; ஸ்பரிசம் ஆதிபௌதிகம்; மின்னல் ஆதிதைவிகம்.
13.39.21
ज्योतिस्तृतीयं भूतं चक्षुरध्यात्मं रूपमधिभूतं सूर्योधिदैवतं स्यात् ॥ १३.३९.२१ ॥
ஒளி மூன்றாம் பூதம்; கண் ஆத்மீகம்; உருவம் ஆதிபௌதிகம்; சூரியன் ஆதிதைவிகம்.
13.39.22
आपश्चतुर्थं भूतं जिह्वाध्यात्मं रसोधिभूतं वरुणोधिदैवतं स्यात् ॥ १३.३९.२२ ॥
நீர் நான்காம் பூதம்; நாக்கு ஆத்மீகம்; சுவை ஆதிபௌதிகம்; வருணன் ஆதிதைவிகம்.
13.39.23
पृथिवी पञ्चमं भूतं ध्राणमध्यात्मं गन्धोधिभूतं वायुरधिदैवतं स्यात् ॥ १३.३९.२३ ॥
பூமி ஐந்தாம் பூதம்; மூக்கு ஆத்மீகம்; வாசனை ஆதிபௌதிகம்; வாயு ஆதிதைவிகம்.
13.39.24
पाञ्चभौतिकमेतच्चतुष्टयं वर्णितम्। अत ऊर्ध्वमिन्द्रियमनुवर्णयिष्यामः ॥ १३.३९.२४ ॥
ஐம்பூதங்களால் ஆன இந்த நான்கு பிரிவுகள் விவரிக்கப்பட்டன. இனி இந்திரியங்களை விவரிப்போம்.
13.39.25
पादावध्यात्मं गन्तव्यमधिभूतं विष्णुरधिदैवतं स्यात् ॥ १३.३९.२५ ॥
பாதங்கள் அத்யாத்மம்; நடத்தல் அதன் செயல்; அதிபூதம் அதன் விஷயம்; அதிதைவதம் விஷ்ணு ஆவார்.
13.39.26
हस्तावध्यात्मं कर्तव्यमधिभूतमिन्द्रोऽधिदैवतं स्यात् ॥ १३.३९.२६ ॥
கைகள் அத்யாத்மம்; செயல்படுதல் அதன் கடமை; அதிபூதம் அதன் விஷயம்; அதிதைவதம் இந்திரன் ஆவார்.
13.39.27
पायुरध्यात्मं विसर्गोऽधिभूतं मित्रोऽधिदैवतं स्यात् ॥ १३.३९.२७ ॥
ஆசனவாய் அத்யாத்மம்; கழிவு அதிபூதம்; அதிதைவதம் மித்திரன் ஆவார்.
13.39.28
उपस्थोऽध्यात्ममानन्दोऽधिभूतं प्रजापतिरवधिदैवतं स्यात्। ॥ १३.३९.२८ ॥
பிறப்புறுப்பு அத்யாத்மம்; இன்பம் அதிபூதம்; அதிதைவதம் பிரஜாபதி ஆவார்.
13.39.29
वागध्यात्मं वक्तव्यमधिभूतमग्निरधिदैवतं स्यात् ॥ १३.३९.२९ ॥
பேச்சு அத்யாத்மம்; பேசுதல் அதன் செயல்; அதிபூதம் அதன் விஷயம்; அதிதைவதம் அக்னி ஆவார்.
13.39.30
मनोऽध्यात्मं मन्तव्यमधिभूतं चन्द्रमा अधिदैवतं स्यात् ॥ १३.३९.३० ॥
மனம் அத்யாத்மம்; சிந்தித்தல் அதன் செயல்; அதிபூதம் அதன் விஷயம்; அதிதைவதம் சந்திரன் ஆவார்.
13.39.31
अहङ्कारोऽध्यात्ममभिमानोऽधिभूतं विरिञ्चोऽधिदैवतं स्यात्। ॥ १३.३९.३१ ॥
அகங்காரம் அத்யாத்மம்; அபிமானம் அதிபூதம்; விரிஞ்சன் அதிதைவதம் ஆகும்.
13.39.32
बुद्धिरध्यात्मं व्यवसायोऽधिभूतं ब्रह्माधिदैवतं स्यात् ॥ १३.३९.३२ ॥
புத்தி அத்யாத்மம்; வ்யவசாயம் அதிபூதம்; பிரம்மா அதிதைவதம் ஆகும்.
13.39.33
एवमव्यक्तो भगवान्सकृत्कृत्स्नान्कुरुते सम्हरते च। कस्मात्क्रीडार्थम् ॥ १३.३९.३३ ॥
இவ்வாறு அவ்யக்தரான பகவான் ஒரே முறையில் அனைத்தையும் படைக்கிறார்; அவற்றைச் சம்ஹரிக்கவும் செய்கிறார். எதனால்? விளையாட்டுக்காக.
13.39.34
यथाऽऽदित्योंऽशुजालं क्षिपति सम्हरते च एवमव्यक्तो गुणान्सृजति सम्हरते च ॥ १३.३९.३४ ॥
சூரியன் கதிர்வலையை வீசி மீண்டும் சுருக்குவது போல, அவ்யக்தம் குணங்களைப் படைத்துச் சம்ஹரிக்கிறது.
13.39.35
यथाऽर्णवादूर्मिमालानिच यश्चोर्ध्वमुत्तिष्ठते सम्हरते च ।
यथा चान्तरिक्षादभ्रमाकाशमुत्तिष्ठति स्तनितगर्जितोन्मिश्रं तद्वत्तत्रैव प्राणशत्।
एवमव्यक्तो गुणान्सृजति सम्हरति च ॥ १३.३९.३५ ॥
கடலில் இருந்து அலைமாலைகள் எழுந்து மீண்டும் அடங்குவது போலவும், வானில் இடியோசையுடன் மேகம் எழுவது போலவும், அங்கேயே பிராணன் இயங்குகிறது. இவ்வாறே அவ்யக்தம் குணங்களைப் படைத்துச் சம்ஹரிக்கிறது.
13.39.36
यथा कूर्मोऽङ्गानि कामात्प्रसारयते पुनश्च प्रवेशयति एवमव्यक्तो भगवान्लोकान्प्रकाशयति प्रवेशयते च ॥ १३.३९.३६ ॥
ஆமை விரும்பியபடி தன் அவயவங்களை நீட்டி மீண்டும் உள்ளிழுப்பது போல, அவ்யக்த பகவான் உலகங்களை வெளிப்படுத்தி, அவற்றை உள்ளடக்குகிறார்.
13.39.37
एवं चेतनश्च भगवान्पञ्चविंशः शुचिस्तेनाधिष्ठिता प्रकृतिश्चेतयति नित्यं सहधर्मा च। भगवतोऽव्यक्तस्य क्रियावतोक्रियावतश्च प्रकृतिः क्रियावानजरामरः क्षेत्रज्ञो नारायणाख्यः पुरुषः ॥ १३.३९.३७ ॥
இவ்வாறு உணர்வுள்ளவரான பகவான், இருபத்தைந்தாவது தத்துவம்; தூயவர். அவரால் ஆளப்பட்ட பிரகிருதி எப்போதும் உணர்வை எழுப்புகிறது, அவருடன் ஒரே இயல்பினளாக இருக்கிறாள். வெளிப்படாத பகவானின் பிரகிருதி செயல்படுவதும் செயலற்றிருப்பதுமாகும்; செயல்படும் அந்த பிரகிருதி முதுமையும் சாவும் அற்ற க்ஷேத்ரஜ்ஞன், நாராயணன் எனப்படும் புருஷன்.
13.39.38
इत्येतन्नारदायोक्तं कुमारेण च धीमता ।
एतच्छ्रुत्वा द्विजो राजन्सर्वयज्ञफलं लभेत् ॥ १३.३९.३८ ॥
இவ்வாறு இது நாரதருக்குக் கூறப்பட்டது, ஞானியான குமாரனால். அரசே, இதைக் கேட்கும் துவிஜன் அனைத்து யாகங்களின் பலனையும் அடைவான்.