Mahābhārata · Adhyāya 13.44
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.44.1
अहो श्रावितमाख्यानं भवताऽत्यद्भुतं महत् ।
पुण्यं यशस्यमायुष्यं स्वर्ग्यं स्वस्त्ययनं महत् ॥ १३.४४.१ ॥
Oh! Diese Erzählung, die ihr vorgetragen habt, ist überaus wunderbar und groß; sie ist verdienstvoll, bringt Ruhm und langes Leben, führt zum Himmel und ist eine große Quelle des Heils.
13.44.2
एतत्पवित्रं देवानामेतद्गुह्यं परंतप ।
एतज्ज्ञानवता ज्ञेयमेषा गतिरनुत्तमा ॥ १३.४४.२ ॥
Dies ist selbst den Göttern heilig, und es ist ein Geheimnis, o Feindesbezwinger. Der Weise soll es erkennen; dies ist der höchste Weg.
13.44.3
य इमां श्रावयेद्विद्वान्कथां पर्वसुपर्वसु ।
स लोकान्प्राप्नुयात्पुण्यान्देवर्षिभिरभिष्टुतान् ॥ १३.४४.३ ॥
Der Gelehrte, der diese Erzählung Parva für Parva vorträgt, erlangt die verdienstvollen Welten, die von den göttlichen Weisen gepriesen werden.
13.44.4
श्राद्धकाले च विप्राणां य इमां श्रावयेच्छुचिः ।
न तत्र रक्षसां भागो नासुराणां च विद्यते ॥ १३.४४.४ ॥
Wenn ein reiner Mensch dies den Brahmanen zur Zeit des Śrāddha-Ritus vorträgt, haben dort weder Rākṣasas noch Asuras einen Anteil.
13.44.5
अनसूयुर्जितक्रोधः सर्वसत्वहिते रतः ।
यः पठेत्सततं युक्तः स व्रजेत्तत्सलोकताम् ॥ १३.४४.५ ॥
Wer, frei von Neid, den Zorn überwunden, am Wohl aller Wesen erfreut, dies beständig und andächtig rezitiert, der gelangt in jene Welt.
13.44.6
वेदान्पारयते विप्रो राजा विजयवान्भवेत् ।
वैश्यस्तु धनधान्याढ्यः शूद्रः सुखमवाप्नुयात् ॥ १३.४४.६ ॥
Der Brahmane meistert die Veden, der König wird siegreich, der Vaiśya wird reich an Gütern und Getreide, und der Śūdra erlangt Glück.
13.44.7
ततस्ते मुनयः सर्वे सम्पूज्य विनतासुतम् ।
स्वानेव चाश्रमाञ्जग्मुर्बभूवुः शान्तितत्पराः ॥ १३.४४.७ ॥
Dann kehrten alle diese Weisen, nachdem sie Vinatās Sohn (Garuḍa) geehrt hatten, in ihre eigenen Einsiedeleien zurück und widmeten sich dem Frieden.
13.44.8
स्थूलदर्शिभिराकृष्टो दुर्ज्ञेयो ह्यकृतात्मभिः ।
एषा धुतिर्महाराज धर्म्या धर्मभृतांवर ॥ १३.४४.८ ॥
Sie wird leicht von denen abgelenkt, die nur das Oberflächliche sehen, und ist für Menschen mit ungeläutertem Selbst schwer zu erkennen. Dies, großer König, ist die dem Dharma gemäße Standhaftigkeit, Bester unter den Trägern des Dharma.
13.44.9
सुराणां ब्रह्मणा प्रोक्ता विस्मितानां परंतप ।
मयाप्येषा कथा तात कथिता मातुरन्तिके।
वसुभिः सत्त्वसम्पन्नैस्तवाप्येषा मयोच्यते ॥ १३.४४.९ ॥
Feindeverzehrer, diese Erzählung trug Brahmā den erstaunten Göttern vor. Lieber Sohn, auch ich hörte sie in Gegenwart meiner Mutter, und auch die von Güte erfüllten Vasus erzählten sie; nun erzähle ich sie dir.
13.44.10
तदग्निहोत्रपरमा जपयज्ञपरायणाः ।
निराशीर्बन्धनाः सन्तः प्रयान्त्यक्षरसात्मतां ॥ १३.४४.१० ॥
So gelangen die Weisen, dem Feueropfer ergeben und dem Sacrifice der Rezitation hingegeben, frei von den Fesseln des Verlangens, in das Wesen des Unvergänglichen.
13.44.11
आरम्भयज्ञानुत्सृज्य जपहोमपरायणाः ।
ध्यायन्तो मनसा विष्णुं गच्छन्ति परमां गतिम् ॥ १३.४४.११ ॥
Nachdem sie die Opfer des Tuns aufgegeben haben, der Rezitation und Opferung ergeben, Viṣṇu im Geiste meditierend, erreichen sie das höchste Ziel.
13.44.12
तदेष परमो मोक्षो मोक्षद्वारं च भारत ।
यथा विनिश्चितात्मानो गच्छन्ति परमां गतिम् ॥ १३.४४.१२ ॥
Darum, Nachfahre Bharatas, ist dies die höchste Befreiung und das Tor der Befreiung, durch das jene von fester Entschlossenheit das höchste Ziel erreichen.