Mahābhārata · Adhyāya 13.57
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.57.1
श्रुता भार्याश्च पुत्राश्च विस्तरेण महामुने ।
आश्रमस्थाः कथं नार्यो न दुष्यन्तीति ब्रूहि भो ॥ १३.५७.१ ॥
Großer Weiser, ich habe ausführlich von Ehefrauen und Söhnen gehört. Sag mir, wie die im Āśrama wohnenden Frauen nicht befleckt werden.
13.57.2
आश्रमस्थासु नारीषु बान्धवत्वं प्रणश्यति ।
नष्टवंश्या भवन्त्येता बन्धूनामथ भर्तृणाम् ॥ १३.५७.२ ॥
Bei den im Āśrama lebenden Frauen geht die Verwandtschaft verloren. Diese Frauen verlieren die Linie ihrer Verwandten und Ehemänner.
13.57.3
परदारा मुक्तदोषास्ता नार्योऽऽश्रमसंस्थिताः ।
स्वयमीशाः स्वदेहानां काम्यास्तद्गतमानसाः ॥ १३.५७.३ ॥
Diese im Āśrama wohnenden Frauen sind, obwohl fremde Ehefrauen, frei von Schuld. Sie sind selbst Herrinnen ihres Körpers, begehrenswert, mit dem Sinn darauf gerichtet.
13.57.4
एवं नार्यो न दुष्यन्ति नराणां तत्प्रसूतिषु ।
धर्मपत्न्यो भवन्त्येताः सपुत्रा हव्यकव्यदाः ॥ १३.५७.४ ॥
So werden die Frauen in Bezug auf die Nachkommenschaft der Männer nicht befleckt. Diese rechtmäßigen Ehefrauen werden mit Söhnen zu Darbringerinnen von Havya und Kavya.
13.57.5
परस्य भार्या या पूर्वं मृते भर्तरि या पुनः ।
अन्यं भजति भर्तारं ससुता असुता कथम् ॥ १३.५७.५ ॥
Wie ist sie — die einst die Frau eines anderen war und die, wenn ihr Mann stirbt, wieder einen anderen Mann nimmt — rein, ob mit Kindern oder ohne Kinder?
13.57.6
असुता वा प्रसूता वा गृहस्थानां परस्त्रियः ।
परामृष्टेति ता वर्ज्या धर्माचारेषु दूषिताः ॥ १३.५७.६ ॥
Ob kinderlos oder mit Kindern, sind die fremden Frauen der Hausväter, die von einem anderen berührt wurden, zu meiden; sie sind in den Pflichten des Dharma befleckt.
13.57.7
न चासां हव्यकव्यानि प्रतिगृह्णन्ति देवताः ।
यस्तासु जनयेत्पुत्रान्न तैः पुत्रमवाप्नुयात् ॥ १३.५७.७ ॥
Die Götter nehmen die havya- und kavya-Opfer von diesen Frauen nicht an. Wer in ihnen Söhne zeugt, erlangt durch diese Söhne keinen Sohn.
13.57.8
परक्षेत्रेषु यो बीजं चापलाद्विसृजेन्नरः ।
कथं पुत्रफलं तस्य भवेत्तदृषिसत्तम ॥ १३.५७.८ ॥
Wie sollte einem Mann, der aus Leichtsinn seinen Samen auf fremdes Feld wirft, die Frucht eines Sohnes zuteilwerden, o Bester der Weisen?
13.57.9
अस्वामिके परक्षेत्रे यो नरो बीजमुत्सृजेत् ।
स्वयंवृतोऽऽश्रमस्थायां तद्बीजं न विनश्यति ॥ १३.५७.९ ॥
Der Mann, der seinen Samen auf das herrenlose Feld eines anderen oder in eine selbst gewählte Frau, die im Einsiedlerhain lebt, wirft, dessen Same geht nicht verloren.
13.57.10
परक्षेत्रेषु यो बीजं नरो दर्पात्समुत्सृजेत् ।
क्षेत्रिकस्यैव तद्बीजं न बीजी लभते फलम् ॥ १३.५७.१० ॥
Der Mann, der aus Stolz seinen Samen in die Felder anderer wirft: dieser Same gehört dem Besitzer des Feldes; der Säende erhält die Frucht nicht.
13.57.11
नातः परमधर्म्यं चाप्ययशस्यं तथोत्तरम् ।
गर्भादीनां च बहुभिस्ताश्च त्याज्याः समेष्वपि ॥ १३.५७.११ ॥
Es gibt keine größere Unrechtmäßigkeit oder Schande als diese, und ebenso verhält es sich mit dem Folgenden. In Fragen der Schwangerschaft und dergleichen sind sie von vielen zu verlassen, auch in gleichen Fällen.
13.57.12
अथ ये परदारेषु पुत्रा जायन्ति नारद ।
कस्य ते बन्धुदायादा भवन्ति परमद्युते ॥ १३.५७.१२ ॥
Nun, o Nārada, die Söhne, die von fremden Frauen geboren werden: Wessen Verwandte und Erben werden sie, o Strahlendster?
13.57.13
परदारेषु जायेते द्वौ पुत्रौ कुण्डगोलकौ ।
जीवत्यथ पतौ कुण्डो मृते भर्तरि गोलकः ॥ १३.५७.१३ ॥
Von den Frauen anderer werden zwei Söhne geboren, der kuṇḍa und der golaka. Der zu Lebzeiten des Ehemanns geborene ist der kuṇḍa; der nach dessen Tod geborene ist der golaka.
13.57.14
ते च जाताः परक्षेत्रे देहिनां प्रेत्य चेह च ।
दत्तानि हव्यकव्यानि नाशयन्त्यथ दातृणाम् ॥ १३.५७.१४ ॥
Die im fremden Feld Geborenen zerstören, hier wie nach dem Tod der Verkörperten, die von den Gebern dargebrachten havya- und kavya-Opfer.
13.57.15
पितुहि नरकायैते गोलकस्तु विशेषतः ।
चण्डालतुल्यौ तज्जौ हि परत्रेह च नश्यतः ॥ १३.५७.१५ ॥
Diese beiden sind gewiss für die Hölle des Vaters bestimmt, der golaka besonders. Den Caṇḍālas gleich geboren, gehen beide im Jenseits wie im Diesseits zugrunde.
13.57.16
कस्य ते गर्हिताः पुत्राः पितॄणां हव्यकव्यदाः ।
यस्य क्षेत्रे प्रसूयन्ते यो वा ताञ्जनयेत्सुतान् ॥ १३.५७.१६ ॥
Wessen sind jene verachteten Söhne, die den Ahnen havya und kavya darbringen sollen? Gehören sie dem, in dessen Feld sie geboren werden, oder dem, der jene Söhne zeugt?
13.57.17
क्षेत्रिकश्चैव बीजी च द्वावेतौ निरयं गतौ ।
न रक्षति च यो दारान्परदाराश्च गच्छति ॥ १३.५७.१७ ॥
Der Herr des Feldes und der Sämann des Samens – diese beiden sind zur Hölle gegangen. Und wer seine Frauen nicht bewacht und zu den Frauen anderer geht, (geht ebenfalls zur Hölle).
13.57.18
गर्हितास्ते नरा नित्यं धर्माचारबहिष्कृताः ।
कुण्डो भोक्ता च भोगी च कुत्सिताः पितृदैवतैः ॥ १३.५७.१८ ॥
Jene Menschen sind stets verachtet und aus dem Wandel des dharma ausgeschlossen. Der kuṇḍa ist Genießer und Verzehrer; von den Ahnen und Göttern verachtet.
13.57.19
तथैते गर्हिताः पुत्रा हव्यकव्यानि नारद ।
कस्य नित्यं प्रयच्छन्ति धर्मो वा तेषु किं फलं ॥ १३.५७.१९ ॥
Ebenso: Diese getadelten Söhne, o Nārada, wem bringen sie stets havya und kavya dar? Oder welche Frucht des dharma liegt in ihnen?
13.57.20
यातुधानाः पिशाचाश्च प्रतिगृह्णन्ति तैर्हुतम् ।
हव्यं कव्यं च तैर्दत्तं ये च भूता निशाचराः ॥ १३.५७.२० ॥
Yātudhānas und piśācas nehmen das von ihnen dargebrachte Opfer an; und die nächtlichen Geister nehmen das von ihnen gegebene havya und kavya an.
13.57.21
अथ ते राक्षसाः प्रीताः किं प्रयच्छन्ति दातृणाम् ।
किं वा धर्मफलं तेषां भवेत्तदृषिसत्तम ॥ १३.५७.२१ ॥
Was geben jene Rākṣasas, erfreut, den Gebern? Oder welche Frucht des dharma gäbe es für sie, o Bester der Weisen?
13.57.22
न दत्तं नश्यते किञ्चित्सर्वभूतेषु दातृणाम् ।
प्रेत्य चेह च तां पुष्टिमुपाश्नन्ति प्रदायिनः ॥ १३.५७.२२ ॥
Nichts von dem, was die Geber allen Wesen geben, geht verloren; nach dem Tod und auch hier genießen die Geber jene Nahrung.
13.57.23
अथ गोलककुण्डाभ्यां सन्ततिर्या भविष्यति ।
तयोर्ये बान्धवाः केचित्प्रदास्यन्ति कथं नु तं ॥ १३.५७.२३ ॥
Nun: Die Nachkommen, die von Gola und Kuṇḍa geboren werden — wie werden einige ihrer Verwandten ihnen geben?
13.57.24
साध्वीजाताः सुतास्तेषां तां वृत्तिमनुतिष्ठताम् ।
प्रीणन्ति पितृदैवत्यं हव्यकव्यसमाहिताः ॥ १३.५७.२४ ॥
Ihre Söhne, von tugendhaften Frauen geboren und diesem Verhalten folgend, auf havya und kavya bedacht, erfreuen die Ahnen und die Götter.
13.57.25
एवं गोलककुण्डाभ्यां ये च वर्णापदेशिनः ।
हव्यं कव्यं च शुद्धानां प्रतिगृह्णन्ति देवताः ॥ १३.५७.२५ ॥
So nehmen die Götter die Havya und Kavya nur von den Reinen an, nicht von denen, die aus Golaka und Kuṇḍa stammen und sich einen Varṇa anmaßen.