Mahābhārata · Adhyāya 13.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.72.1
अपूर्वं वा भवेत्पात्रमथवाऽपि चिरोषितम् ।
दूरादभ्यागतं वाऽपि किं पात्रं स्यात्पितामह ॥ १३.७२.१ ॥
Ob ein Fremder, ein lange Verweilender oder einer, der von fern kam — Großvater, wer ist dann der würdige Empfänger?
13.72.2
क्रिया भवति केषांचिदुपांशुव्रतमुत्तमम् ।
यो नो याचेत यत्किंचित्सर्वं दद्याम इत्यपि ॥ १३.७२.२ ॥
Für manche ist dies ein höchstes, verborgenes Gelübde: Wer auch immer uns um etwas bittet, dem sollen wir alles geben.
13.72.3
अपीडयन्भृत्यवर्गमित्येवमनुशुश्रुम ।
पीडयन्भृत्यवर्गं हि आत्मानमपकर्षति ॥ १३.७२.३ ॥
So haben wir es gehört: „Man soll die Schar der Diener nicht bedrücken“ — denn wer seine Abhängigen bedrückt, erniedrigt sich selbst.
13.72.4
अपूर्वं चापि यत्पात्रं यच्चापि स्याच्चिरोषितम् ।
दूरादभ्यागतं चापि तत्पात्रं न विदुर्बुधाः ॥ १३.७२.४ ॥
Einen Empfänger, der neu ist, der lange verweilt oder der von fern kommt — einen solchen halten die Weisen nicht für würdig.
13.72.5
अपीडया च भूतानां धर्मस्याहिंसया तथा ।
पात्रं विद्यामतत्त्वेन यस्मै दत्तं न सन्तपेत् ॥ १३.७२.५ ॥
Ohne die Wesen zu bedrücken und durch die Gewaltlosigkeit des Dharma — den Empfänger recht erkennend, soll man dem, dem gegeben wurde, keinen Kummer bereiten.
13.72.6
ऋत्विक्पुरोहिताचार्याः शिष्यसम्बन्धिबान्धवाः ।
सर्वे पूज्याश्च मान्याश्च श्रुतवन्तोऽनसूयकाः ॥ १३.७२.६ ॥
Die Opferpriester, die Hauspriester, die Lehrer, die Schüler, die Verschwägerten und die Angehörigen — alle sind zu ehren und zu achten, wenn sie gelehrt und frei von Neid sind.
13.72.7
अतोऽन्यथा वर्तमानाः सर्वे नार्हन्ति सत्क्रियाम् ।
तस्माद्गुणैः परीक्षेत पुरुषान्प्रणिधाय वै ॥ १३.७२.७ ॥
Wer anders handelt, verdient keine ehrenvolle Behandlung. Daher soll man Menschen nach ihren Eigenschaften prüfen, nachdem man sie genau beobachtet hat.
13.72.8
अक्रोधः सत्यवचनमहिंसा दम आर्जवम् ।
अद्रोहोऽनभिमानश्च ह्रीस्तितिक्षा दमः शमः ॥ १३.७२.८ ॥
Zornlosigkeit, wahrhaftige Rede, Gewaltlosigkeit, Selbstbeherrschung, Aufrichtigkeit, Freiheit von Arglist, Freiheit von Hochmut, Scham, Geduld, Sinnenbeherrschung und Ruhe.
13.72.9
यस्मिन्नोतानि दृश्यन्ते न चाकार्याणि भारत ।
स्वभावतो निविष्टानि तत्पात्रं मानमर्हति ॥ १३.७२.९ ॥
O Bhārata, derjenige, in dem diese Eigenschaften eingewoben erscheinen und in dem man keine unziemlichen Taten sieht, der von Natur aus darin gefestigt ist, das ist das würdige Gefäß, das Ehre verdient.
13.72.10
तथा चिरोषितं चापि सम्प्रत्यागतमेव च ।
अपूर्वं चैव पूर्वं च तत्पात्रं मानमर्हति ॥ १३.७२.१० ॥
Ebenso verdient der digne Mensch Ehre, ob er schon lange hier wohnt oder soeben angekommen ist, ob er neu und unbekannt oder alt und vertraut ist.
13.72.11
अप्रामाण्यं च वेदानां शास्त्राणां चाभिलङ्घनम् ।
अव्यवस्था च सर्वत्र एतन्नाशनमात्मनः ॥ १३.७२.११ ॥
Die Missachtung der Autorität der Veden, die Übertretung der Lehrschriften und überall Unordnung — das ist der eigene Untergang.
13.72.12
भवेत्पण्डितमानी यो ब्राह्मणो वेदनिन्दकः ।
आन्वीक्षिकीं तर्कविद्यामनुरक्तो निरर्थिकां ॥ १३.७२.१२ ॥
Ein Brahmane, der sich für gelehrt hält, die Veden schmäht und sich der nutzlosen Ānvīkṣikī und der Wissenschaft des Schließens hingibt—
13.72.13
हेतुवादान्बुवन्सत्सु विजेताऽहेतुवादकः ।
आक्रोष्टा चातिवक्ता च ब्राह्मणानां सदैवहि ॥ १३.७२.१३ ॥
Wer unter den Guten durch vernünftige Streitrede siegen will, wer ohne triftigen Grund argumentiert, wer die Brahmanen schmäht und zu viel redet—solche sind stets (von den Brahmanen zu verachten).
13.72.14
सर्वाभिशङ्की मूढश्च बालः कटुकवागपि ।
बोद्धव्यस्तादृशस्तात नरं श्वानं हि तं विदुः ॥ १३.७२.१४ ॥
Mein Lieber, wer alles argwöhnt, töricht und kindisch ist und harte Worte spricht—einen solchen Menschen soll man erkennen; man kennt ihn ja als Hund.
13.72.15
यथा श्वा भषितुं चैव हन्तु चैवावसज्जते ।
एवं सम्भाषणार्थाय सर्वशास्त्रवधाय च।
अल्पश्रुताः कुतर्काश्च दृष्टाः सृष्टाः कुपण्डिताः ॥ १३.७२.१५ ॥
Wie der Hund sich festbeißt, um zu bellen und zu beißen, so entstehen und zeigen sich um des bloßen Geredes und zur Vernichtung aller Lehrbücher willen die Wenigwissenden, schlechten Schlussfolgerer und falschen Gelehrten.
13.72.16
श्रुतिस्मृती चेतिहासपुराणारण्यवेदिनः ।
अनुरुन्ध्याद्बहुज्ञांश्च सारज्ञाश्चैव पण्डिताः ॥ १३.७२.१६ ॥
Man soll jenen folgen, die Śruti und Smṛti, die Epen, die Purāṇas und die Waldtexte kennen, den vielwissenden und den wesentlichen Gelehrten, die das Wesen erkennen.
13.72.17
लोकयात्रा च द्रष्टव्या धर्मश्चात्महितानि च ।
एवं नरो वर्तमानः शाश्वतीर्वर्धते समाः ॥ १३.७२.१७ ॥
Man soll auch den Lebenswandel in der Welt, das Dharma und das eigene Wohl beachten. Der Mensch, der sich so verhält, gedeiht viele Jahre lang.
13.72.18
ऋणमुन्मुच्य देवानामृषीणां च तथैव च ।
पितॄणामथ विप्राणामतिथीनां च पञ्चमम् ॥ १३.७२.१८ ॥
Nachdem man sich von den Schulden gegenüber den Göttern, den Weisen, ebenso den Ahnen, dann den Brahmanen und den Gästen befreit hat—auch die fünfte (muss beglichen werden).
13.72.19
पर्यायेण विमुक्तो यः सुनिर्णिक्तेन कर्मणा ।
एवं गृहस्थः कर्माणि कुर्वन्धर्मानन हीयते ॥ १३.७२.१९ ॥
Wer der Reihe nach durch eine gründlich gereinigte Handlung befreit wird — so fällt der Hausvater, der seine Pflichten erfüllt, nicht vom Dharma ab.