மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.75
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.75.1
एवमेतन्महाबाहो नात्र मिथ्याऽस्ति किञ्चन ।
यथा ब्रवीषि कौरव्य नारीं प्रति जनाधिप ॥ १३.७५.१ ॥
மகாபாகு, இது அப்படியே; இதில் சிறிதும் பொய்யில்லை. கௌரவ்யனே, ஜனாதிபனே, பெண்களைப் பற்றி நீ சொல்வது போலவே இது.
13.75.2
अत्र ते वर्तयिष्यामि इतिहासं पुरातनम् ।
यथा रक्षा कृता पूर्वं विपुलेन महात्मना ॥ १३.७५.२ ॥
இங்கே உனக்கு ஒரு பழைய இதிகாசத்தைச் சொல்வேன்; முற்காலத்தில் மகாத்மா விபுலன் எவ்வாறு காப்பு செய்தார் என்பதை.
13.75.3
प्रमदाश्च यथा सृष्टा ब्रह्मणा भरतर्षभ ।
यदर्थं तच्च ते तात प्रवक्ष्यामि नराधिप ॥ १३.७५.३ ॥
பரதர்களின் காளையே, பிரம்மனால் பெண்கள் எவ்வாறு படைக்கப்பட்டனர், எதற்காக என்பதையும், அதையும் உனக்குச் சொல்வேன், மகனே, நராதிபனே.
13.75.4
न हि स्त्रीभ्यः परं पुत्र पापीयः किञ्चिदस्ति वै ।
अग्निर्हिः प्रमदा दीप्तो मायाश्च मयजा विभो।
क्षुरधारा विषं सर्पो मृत्युरित्येकतः स्त्रियः ॥ १३.७५.४ ॥
மகனே, பெண்களை விட கொடியது வேறொன்றும் இல்லை. பெண் எரியும் நெருப்பு, விபோவே, மாயையும் மயனிடமிருந்து பிறந்த வஞ்சனையும்; கத்தியின் கூர்முனை, விஷம், பாம்பு, மரணம் — இவை அனைத்தும் ஒன்றாகப் பெண்களில்.
13.75.5
प्रजा इमा महाबाहो धार्मिक्य इति नः श्रुतम् ।
स्वयं गच्छन्ति देवत्वं ततो देवानियाद्भयम् ॥ १३.७५.५ ॥
மகாபாகு, இந்த உயிர்கள் தர்மமுள்ளவை என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம்; அவை தாமாகவே தேவத்துவத்தை அடைகின்றன, அதனால் தேவர்களுக்கு அச்சம் வந்தது.
13.75.6
अथाभ्यागच्छन्देवास्ते पितामहमरिंदम ।
निवेद्य मानसं चापि तूष्णीमासन्नधोमुखाः ॥ १३.७५.६ ॥
அப்பொழுது, அரிந்தமனே, அந்த தேவர்கள் பிதாமகரிடம் வந்தனர்; தங்கள் மனக்கருத்தைச் சொல்லியும், தலை கவிழ்ந்து மௌனமாக அமர்ந்தனர்.
13.75.7
तेषामन्तर्गतं ज्ञात्वा देवानां स पितामहः ।
मानवानां प्रमोहार्थं कृत्या नार्योऽसृजत्प्रभुः ॥ १३.७५.७ ॥
தேவர்களின் உள்ளக் கருத்தை அறிந்த அந்தப் பிதாமகர், மனிதர்களை மயக்கும் பொருட்டு கிருத்யா என்னும் பெண்களைப் படைத்தார்; அவர் பிரபு.
13.75.8
पूर्वसर्गे तु कौन्तेय साध्व्यो नार्य इहाभवन् ।
असाध्व्यस्तु समुत्पन्नाः कृत्याः सर्गात्प्रजापतेः ॥ १३.७५.८ ॥
குந்தியின் மகனே, முந்தைய படைப்பில் இங்கே நல்ல பெண்களே இருந்தனர்; ஆனால் பிரஜாபதியின் படைப்பிலிருந்து தீய கிருத்யைகள் தோன்றினர்.
13.75.9
ताः कामलुब्धाः प्रमदाः प्रामथ्नन्त नरान्सदा ॥ १३.७५.९ ॥
காமத்தில் பேராசை கொண்ட அந்தப் பெண்கள் எப்போதும் ஆண்களைத் துன்புறுத்தினர்.
13.75.10
क्रोधं कामस्य देवेशः सहायं चासृजत्प्रभुः ।
असज्जन्त प्रजाः सर्वाः कामक्रोधवशङ्गताः ॥ १३.७५.१० ॥
தேவர்களின் தலைவரான பிரபு காமத்துக்குத் துணையாக கோபத்தையும் படைத்தார்; அதனால் எல்லா உயிர்களும் காமம், கோபத்தின் வசப்பட்டு பற்றிக்கொண்டன.
13.75.11
द्विजानां च गुरूणां च महागुरुनृपादिनाम् ।
क्षणस्त्रीसङ्गकामोत्था यातनाहो निरन्तरा ॥ १३.७५.११ ॥
இருபிறப்பாளர்கள், குருக்கள், மகாகுருக்கள், அரசர்கள் முதலானவர்களுக்கும், பெண்களுடன் கணநேரச் சேர்க்கை கொண்ட காமத்தால் எழும் வேதனை எத்தனை இடைவிடாதது, ஆ!
13.75.12
अरक्तमनसां नित्यं ब्रह्मचर्यामलात्मनाम् ।
तपोदमार्चनाध्यानयुक्तानां शुद्धिरुत्तमा ॥ १३.७५.१२ ॥
எப்போதும் பற்றற்ற மனமுடையோருக்கும், பிரம்மச்சரியத்தால் தூய ஆன்மா கொண்டோருக்கும், தவம், அடக்கம், வழிபாடு, தியானம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டோருக்கும் தூய்மை மிக உயர்ந்தது.
13.75.13
न च स्त्रीणां क्रियाः काश्चिदिति धर्मो व्यवस्थितः ।
निरिन्द्रिया ह्यशास्त्राश्च स्त्रियोऽनृतमिति श्रुतिः ॥ १३.७५.१३ ॥
பெண்களுக்கு எந்தச் சடங்குகளும் இல்லை என்று தர்மம் நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது. பெண்கள் புலனடக்கமற்றவர்கள், சாஸ்திரமற்றவர்கள், பொய்யானவர்கள் என்று ஸ்ருதி கூறுகிறது.
13.75.14
शय्यासनमलङ्कारमन्नपानमनार्यताम् ।
दुर्वाग्भावं रतिं चैव ददौ स्त्रीभ्यः प्रजापतिः ॥ १३.७५.१४ ॥
படுக்கை, இருக்கை, அணிகலன், உணவு-பானம், அநாகரிகம், கடுஞ்சொல், காமம் ஆகியவற்றைப் பிரஜாபதி பெண்களுக்கு அளித்தார்.
13.75.15
न तासां रक्षणं शक्यं कर्तुं पुंसां कथञ्चन ।
अपि विस्वकृता तात कुतस्तु पुरुषैरिह ॥ १३.७५.१५ ॥
ஆண்களால் அவர்களைக் காப்பது எந்த வகையிலும் இயலாது. அன்பு மகனே, உலகைப் படைத்தவராலும் இயலவில்லை; அப்படியிருக்க இங்குள்ள மனிதர்களால் எப்படி இயலும்?
13.75.16
वाचा च वधबन्धैर्वा क्लेशैर्वा विविधैस्तथा ।
न शक्या रक्षितुं नार्यस्ता हि नित्यमसंयताः ॥ १३.७५.१६ ॥
சொல்லாலோ, கொலையாலோ, சிறையாலோ, அல்லது பல வகை துன்பங்களாலோ பெண்களைக் காக்க இயலாது; அவர்கள் எப்போதும் அடங்காதவர்கள்.
13.75.17
इदं तु पुरुषव्याघ्र पुरस्ताच्छ्रुतवानहम् ।
यथा रक्षा कृता पूर्वं विपुलेन गुरुस्त्रियाः ॥ १३.७५.१७ ॥
ஆண்களில் சிறந்தவனே, முன்பு நான் கேட்டிருக்கிறேன்—விபுலன் குருபத்தினியை முன்பு எவ்வாறு காத்தான் என்பதை.
13.75.18
ऋषिरासीन्महाभागो देवशर्मेति विश्रुतः ।
तस्य भार्या रुचिर्नाम रूपेणासदृशी भुवि ॥ १३.७५.१८ ॥
தேவசர்மா என்ற பெரும்பேறு பெற்ற ரிஷி இருந்தார், அவர் புகழ்பெற்றவர். அவருடைய மனைவி ருசி என்பவள்; பூமியில் அவளுடைய அழகுக்கு நிகரானவள் எவரும் இல்லை.
13.75.19
तस्या रूपेण सम्मत्ता देवगन्धर्वदानवाः ।
विशेषेण तु राजेन्द्र वृत्रहा पाकशासनः ॥ १३.७५.१९ ॥
ராஜேந்திரா, அவளது அழகால் தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் தானவர்களும் மயங்கினர்; குறிப்பாக வൃத்திரனை வென்ற பாகசாசனன் இந்திரன்.
13.75.20
नारीणां चरितज्ञश्च देवशर्मा महामतिः ।
यथाशक्ति यथोस्साहं भार्यां तामभ्यरक्षत ॥ १३.७५.२० ॥
பெண்களின் நடத்தையை அறிந்த மகாமதியான தேவசர்மா, தன் சக்திக்கும் ஊக்கத்திற்கும் ஏற்ப அந்த மனைவியைக் காத்தான்.
13.75.21
पुरंदरं च जानंश्च परस्त्रीकामचारिणम् ।
तस्माद्यत्नेन भार्याया रक्षणं स चकार ह ॥ १३.७५.२१ ॥
பராஸ்திரிகளை விரும்பித் திரியும் புரந்தரனை (இந்திரனை) அறிந்தவனாதலால், அவன் முயற்சியுடன் மனைவியைக் காத்தான்.
13.75.22
स कदाचिदृषिस्तात यज्ञं कर्तुमनास्तदा ।
भार्यासंरक्षणं कार्यं कथं स्यादित्यचिन्तयत् ॥ १३.७५.२२ ॥
அன்பனே, அந்த முனிவன் ஒருமுறை யாகம் செய்ய விரும்பியபோது, மனைவியைக் காக்கும் பணி எவ்வாறு நடக்கும் என்று சிந்தித்தான்.
13.75.23
रक्षाविधानं मनसा स सञ्चिन्त्य महातपाः ।
आहूय दयितं शिष्यं विपुलं प्राह भार्गवम् ॥ १३.७५.२३ ॥
மகாதபஸ்வியான அவன் மனத்தில் காக்கும் வழியை நன்கு சிந்தித்து, அன்புக்குரிய சீடன் பார்கவ விபுலனை அழைத்துச் சொன்னான்.
13.75.24
यज्ञकारो गमिष्यामि रुचिं चेमां सुरेश्वरः ।
यतः प्रार्थयते नित्यं तां रक्षस्व यथाबलम् ॥ १३.७५.२४ ॥
நான் யாகம் செய்யப் போகிறேன்; இந்த ருசி எப்போதும் தேவர்த் தலைவனை (இந்திரனை) விரும்புகிறாள்; ஆகையால் உன் பலத்திற்கேற்ப அவளைக் காப்பாயாக.
13.75.25
अप्रमत्तेन ते भाव्यं सदा प्रति पुरंदरम् ।
स हि रूपाणि कुरुते विविधानि भृगूत्तम ॥ १३.७५.२५ ॥
நீ எப்போதும் புரந்தரனிடம் (இந்திரனிடம்) கவனமாக இருக்க வேண்டும். அவன் பலவிதமான வடிவங்களை எடுக்கிறான், பிருகுக்களில் சிறந்தவனே.
13.75.26
इत्युक्तो विपुलस्तेन तपस्वी नियतेन्द्रियः ।
सदैवोग्रतपा राजन्नग्र्यर्कसदृशद्युतिः ॥ १३.७५.२६ ॥
இவ்வாறு அவனால் சொல்லப்பட்ட விபுலன், புலன்களை அடக்கிய தவசி, எப்போதும் கடும் தவம் செய்பவன், அரசே, சிறந்த சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடையவன்.
13.75.27
धर्मज्ञः सत्यवादी च तथेति प्रत्यभाषत ।
पुनश्चेदं महाराज पप्रच्छ प्रस्थितं गुरुम् ॥ १३.७५.२७ ॥
தர்மத்தை அறிந்தவனும் சத்தியம் பேசுபவனுமான அவன் 'அப்படியே' என்று பதில் சொன்னான். பின்னர், மகாராஜனே, புறப்பட்டுச் செல்லும் குருவிடம் இதை வினவினான்.
13.75.28
कानि रूपाणि शक्रस्य भवन्त्यागच्छतो मुने ।
वपुस्तेजश्च कीदृग्वै तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १३.७५.२८ ॥
முனிவரே, வரும் சக்ரனின் (இந்திரனின்) வடிவங்கள் எவை? அவனுடைய உடலும் ஒளியும் எத்தகையவை? அதை எனக்கு விளக்க நீ தகுதியுடையவன்.
13.75.29
ततः स भगवांस्तस्मै विपुलाय महात्मने ।
आचचक्षे यथातत्त्वं मायां शक्रस्य भारत ॥ १३.७५.२९ ॥
பின்னர் அந்த பகவான் அந்த மகாத்மாவான விபுலனுக்கு, பாரதனே, சக்ரனின் மாயையை உள்ளபடி விளக்கினார்.
13.75.30
बहुमायः स विप्रर्षे बलहा पाकशासनः ।
तांस्तान्विकुरुते भावान्बहूनथ मुहुर्मुहुः ॥ १३.७५.३० ॥
விப்ரரிஷியே, பலனைக் கொன்றவனும் பாகசாசனனுமான அவன் பல மாயைகளை உடையவன். அவன் பலவிதமான வடிவங்களை மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்குகிறான்.
13.75.31
किरीटी वज्रधृग्धन्वी मुकुटी बद्धकुण्डलः ।
भवत्यथ मुहूर्तेनि चण्डालसमदर्शनः ॥ १३.७५.३१ ॥
கிரீடம் அணிந்தவனும், வஜ்ரத்தைத் தாங்கியவனும், வில்லேந்தியவனும், மகுடம் சூடி குண்டலம் அணிந்தவனுமான அவன், ஒரு கணத்தில் சண்டாளனைப் போலத் தோன்றுகிறான்.
13.75.32
शिखी जटी चीरवासाः पुनर्भवति पुत्रक ।
बृहच्छरीरश्च पनश्चीरवासाः पुनः कृशः ॥ १३.७५.३२ ॥
மகனே, அவன் சிகை உடையவனும், சடை உடையவனும், மரவுரி அணிந்தவனுமாக மீண்டும் ஆகிறான்; பின்னர் பெரிய உடல் கொண்டவனும், மீண்டும் மரவுரி அணிந்து மெலிந்தவனுமாகிறான்.
13.75.33
गौरं श्यामं च कृष्णं च वर्णं विकुरुते पुनः ।
विरूपो रूपवांश्चैव युवा वृद्धस्तथैव च ॥ १३.७५.३३ ॥
அவன் மீண்டும் வெண்மை, கருமை, கறுப்பு நிறங்களை ஏற்கிறான்; அசிங்கமானவனும் அழகானவனும், இளைஞனும் முதியவனும் அவ்வாறே ஆகிறான்.
13.75.34
प्राज्ञो जडश्च मूकश्च ह्रस्वो दीर्घस्तथैव च ।
ब्राह्मणः क्षत्रियश्चैव वैश्यः शूद्रस्तथैव च ॥ १३.७५.३४ ॥
அறிவுடையவனும் மந்தனும், ஊமையும், குட்டையும் நெடியவனும் அவ்வாறே ஆகிறான்; பிராமணனும் க்ஷத்திரியனும் வைசியனும் சூத்திரனும் அவ்வாறே ஆகிறான்.
13.75.35
प्रतिलोमोऽनुलोमश्च भवत्यथ शतक्रतुः ।
शुकवायसरूपी च हंसकोकिलरूपवान् ॥ १३.७५.३५ ॥
பிரதிலோமனும் அனுலோமனுமாகவும் அவன் ஆகிறான்; பின்னர் சதக்ரதுவான இந்திரன் கிளி, காக்கை வடிவும், அன்னம், குயில் வடிவமும் கொள்கிறான்.
13.75.36
सिंहव्याघ्रगजानां च रूपं धारयते पुनः ।
दैवं दैत्यमथो राज्ञां वपुर्धारयतेऽपि च ॥ १३.७५.३६ ॥
சிங்கம், புலி, யானை ஆகியவற்றின் உருவத்தையும் அவன் மீண்டும் தாங்குகிறான்; தெய்வ, அசுர உருவங்களையும், அரசர்களின் உடலையும் கொள்கிறான்.
13.75.37
अकृशो मायुभग्राङ्गः शकुनिर्विकृतस्तथा ।
चतुष्पाद्बहुरूपश्च पुनर्भवति बालिशः ॥ १३.७५.३७ ॥
அவன் மெலிந்தவனாக இருப்பதில்லை; மாயையால் அவனுடைய உறுப்புகள் உடைக்கப்படுவதும் இல்லை. அவன் பறவையாகவும், உருக்குலைந்த வடிவினனாகவும், நான்கு கால்களுடையவனாகவும், பல வடிவங்களுடையவனாகவும் மாறி, மீண்டும் மூடனைப் போல ஆகிறான்.
13.75.38
मक्षिकामशकादीनां वपुर्धारयतेऽपि च ।
न शक्यमस्य ग्रहणं कर्तुं विपुल केनचित् ॥ १३.७५.३८ ॥
அவன் ஈ, கொசு முதலியவற்றின் உருவத்தையும் எடுத்துக்கொள்கிறான். ஓ விபுல, அவனைப் பிடிப்பது யாராலும் இயலாது.
13.75.39
अपि विश्वकृता तात येन सृष्टमिदं जगत् ।
पुनरन्तर्हितः शक्रो दृश्यते ज्ञानचक्षुषा ॥ १३.७५.३९ ॥
அன்புக்குரியவனே, இந்த உலகைப் படைத்த விசுவகர்மாவைப் போலவே, மறைந்திருக்கும் இந்திரனும் ஞானக் கண்ணால்தான் காணப்படுகிறான்.
13.75.40
वायुभूतश्च स पुनर्देवराजो भवत्युतः ।
एवंरूपाणि सततं कुरुते पाकशासनः।
तस्माद्विपुल यत्नेन रक्षेमां तनुमध्यमाम् ॥ १३.७५.४० ॥
அவன் காற்றாக மாறி, பின்னர் தேவர்களின் அரசனாகவும் ஆகிறான். பாகசாசனனான இந்திரன் இத்தகைய வடிவங்களை எப்போதும் எடுக்கிறான். ஆகவே, ஓ விபுல, பெரும் முயற்சியுடன் இந்த மெல்லிடையாளைக் காப்பாற்று.
13.75.41
यथा रुचिं नवलिहेद्देवेन्द्रो भृगुसत्तम ।
क्रतावुपहिते न्यस्तं हविः श्वेव दुरात्मवान् ॥ १३.७५.४१ ॥
ஓ பிருகுக்களில் சிறந்தவனே, யாகத்தில் படைக்கப்பட்ட அவியை தேவேந்திரன் தன் விருப்பப்படி மீண்டும் நக்குவது போல, தீய மனமுடைய நாயைப் போல அவனும் செய்கிறான்.
13.75.42
एवमाख्याय स मुनिर्यज्ञकारोऽगमत्तदा ।
देवशर्मा महाभागस्ततो भरतसत्तम ॥ १३.७५.४२ ॥
இவ்வாறு கூறிய பின், யாகம் செய்த அந்த முனிவர் அப்போது சென்றார். ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, பின்னர் மகாபாகனான தேவசர்மா (சென்றார்).
13.75.43
विपुलस्तु वचः श्रुत्वा गुरोश्चिन्तामुपेयिवान् ।
रक्षां च परमां चक्रे देवराजान्महाबलात् ॥ १३.७५.४३ ॥
விபுலன் குருவின் சொல்லைக் கேட்டு கவலை கொண்டான்; மகாபலனான தேவராஜன் இந்திரனிடமிருந்து உயர்ந்த பாதுகாப்பை ஏற்பாடு செய்தான்.
13.75.44
किन्नु शक्यं मया कर्तुं गुरुदाराभिरक्षणे ।
मायावी हि सुरेन्द्रोसौ दुर्धर्षश्चापि वीर्यवान् ॥ १३.७५.४४ ॥
குருவின் மனைவியைக் காப்பதில் என்னால் என்ன செய்ய முடியும்? அந்த சுரேந்திரன் மாயாவி, அடக்கமுடியாதவன், வீரியமுள்ளவனும் ஆவான்.
13.75.45
नीपिधायाश्रमं शक्यो रक्षितुं पाकशासनः ।
उटजं वा तथा ह्यस्य नानाविधसरूपता ॥ १३.७५.४५ ॥
ஆசிரமத்தை மூடிவைத்தாலும் பாகசாசனனான இந்திரனைத் தடுக்க முடியாது; அல்லது அவனுடைய குடிசையும் பல வடிவங்களை எடுக்கும்.
13.75.46
वायुरूपेण वा शक्रो गुरुपत्नीं प्रधर्षयेत् ।
तस्मादिमां सम्प्रविश्य रुचिं स्थास्येहमद्य वै ॥ १३.७५.४६ ॥
அல்லது இந்திரன் காற்று வடிவில் குருவின் மனைவியை அவமதிக்கலாம்; ஆகவே இன்று நான் இவளுள் புகுந்து அவளுடைய ஒளியாக நிலைபெறுவேன்.
13.75.47
अथवा पौरुषेणेयं न शक्या रक्षितुं मया ।
बहुरूपो हि भगवाञ्छ्रूयते पाकशासनः ॥ १३.७५.४७ ॥
அல்லது மனித வலிமையால் இவளை என்னால் காக்க முடியாது; ஏனெனில் பகவான் பாகசாசனன் இந்திரன் பல வடிவினன் என்று கேட்கப்படுகிறது.
13.75.48
सोहं योगबलादेनां रक्षिष्ये पाकशासनात् ।
गात्राणि गात्रैरस्याहं सम्प्रवेक्ष्ये हि रक्षितुम् ॥ १३.७५.४८ ॥
ஆகையால் நான் யோக வலிமையால் பாகசாசனனான இந்திரனிடமிருந்து இவளைக் காப்பேன்; இவளுடைய உறுப்புகளுக்குள் உறுப்புகளாகப் புகுவேன்.
13.75.49
यद्युच्छिष्टामिमां पत्नीमद्य पश्यति मे गुरुः ।
शप्स्यत्यसंशयं कोपाद्दिव्यज्ञानो महातपाः ॥ १३.७५.४९ ॥
இன்று என் குரு இந்த மனைவியை எச்சில்பட்ட நிலையில் கண்டால், திவ்ய ஞானமும் பெரும் தவமும் கொண்ட அவர் சினத்தால் சந்தேகமின்றி சபிப்பார்.
13.75.50
न चेयं रक्षितुं शक्या यथाऽन्या प्रमदा नृभिः ।
मायावी हि सुरेन्द्रोसावहो प्राप्तोस्मि संशयम् ॥ १३.७५.५० ॥
இவளை மற்ற பெண்களைப் போல் மனிதர்களால் காக்க முடியாது; அவன் மாயாவியான தேவேந்திரன். ஐயோ, நான் சந்தேகத்தில் சிக்கிக்கொண்டேன்.
13.75.51
अवश्यं करणीयं हि गुरोरिह हि शासनम् ।
यदि त्वेतदहं कुर्यामाश्चर्यं स्यात्कृतं मया ॥ १३.७५.५१ ॥
இங்கு குருவின் கட்டளையை அவசியம் நிறைவேற்ற வேண்டும். நான் இதைச் செய்தால், என்னால் செய்யப்பட்டது ஓர் அதிசயமாக இருக்கும்.
13.75.52
योगेनाथ प्रविश्येदं गुरुपत्न्याः कलेवरम् ।
असक्तः पद्मपत्रस्थो जलबिन्दुर्यथा चलः ॥ १३.७५.५२ ॥
யோக சக்தியால் குருவின் மனைவியின் இந்த உடலுக்குள் நுழைந்து, தாமரை இலையில் நிற்கும் நீர்த்துளி போல் பற்றின்றி அசைந்தபடி இருப்பேன்.
13.75.53
एवमेव शरीरे ऽस्या निवत्स्यामि समाहितः ।
निर्मुक्तस्य रजोरूपान्नापराधो भवेन्मम ॥ १३.७५.५३ ॥
இவ்வாறே இவளது உடலில் நான் ஒருமுகப்பட்டு வசிப்பேன். ரஜோ குணமாகிய தளையிலிருந்து விடுபட்டவனுக்கு என் மீது குற்றம் இராது.
13.75.54
यथाहि शून्यां पथिकः सभामध्यावसेत्यथि ।
तथाऽद्यावासयिष्यामि गुरुपत्न्याः कलेवरम्।
एवमेव शरीरे ऽस्य निवत्स्यामि समाहितः ॥ १३.७५.५४ ॥
ஒரு வழிப்போக்கன் வெற்று அரங்கில் தங்குவது போல், இன்று குருவின் மனைவியின் உடலை நான் வாசஸ்தலமாக்குவேன். இவ்வாறே ஒருமுகப்பட்டு இவளது உடலில் வசிப்பேன்.
13.75.55
इत्येवं धर्ममालोक्य वेदवेदांश्च सर्वशः ।
तपश्च विपुलं दृष्ट्वा गुरोरात्मन एव च ॥ १३.७५.५५ ॥
இவ்வாறு தர்மத்தையும், எல்லா வேதங்களையும் அவற்றின் அங்கங்களையும் ஆராய்ந்து, குருவின் மற்றும் தன்னுடைய பெரும் தவத்தையும் கண்டு—
13.75.56
इति निश्चित्य मनसा रक्षां प्रति स भार्गवः ।
अन्वतिष्ठत्परं यत्नं यथा तच्छृणु पार्थिव ॥ १३.७५.५६ ॥
இவ்வாறு மனதில் உறுதி செய்து, அந்த பார்கவர் பாதுகாப்பிற்காக மிகுந்த முயற்சியை மேற்கொண்டார். அரசே, அது எவ்வாறு என்பதைக் கேள்.
13.75.57
गुरुपत्नीं समासीनो विपुलः स महातपाः ।
उपासीनामनिन्द्याङ्गी कथार्थैः समलोभयत् ॥ १३.७५.५७ ॥
குருவின் மனைவியின் அருகில் அமர்ந்த அந்த மகாதவசி விபுலர், குற்றமற்ற அங்கங்கள் கொண்ட அவளை, அருகில் அமர்ந்திருந்தபோது, கதைகளாலும் பொருள் நிறைந்த பேச்சுகளாலும் மகிழ்வித்தார்.
13.75.58
नेत्राभ्यां नेत्रयोरस्या रश्मिं संयोज्य रश्मिभिः ।
विवेश विपुलः कायमाकाशं पवनो यथा ॥ १३.७५.५८ ॥
தன் கண்களால் அவளுடைய கண்களின் ஒளிக்கதிர்களை இணைத்து, காற்று ஆகாயத்தில் நுழைவது போல விபுலர் அவளுடைய உடலுக்குள் நுழைந்தார்.
13.75.59
लक्षणं लक्षणेनैव वदनं वदनेन च ।
अविचेष्टन्नतिष्ठद्वै छायेवान्तर्गतो मुनिः ॥ १३.७५.५९ ॥
ஓர் அவயவத்துடன் அதே அவயவமும், முகத்துடன் முகமும் ஒன்றிணைந்து, அந்த முனிவர் நிழலைப் போல உள்ளே அடங்கி, அசையாமல் நின்றார்.
13.75.60
ततो विष्टभ्य विपुलो गुरुपत्न्याः कलेवरम् ।
उवास रक्षणे युक्तो न च सा तमबुध्यत ॥ १३.७५.६० ॥
பிறகு விபுலர் குருபத்தினியின் உடலை ஆதரித்து, பாதுகாப்பில் ஈடுபட்டு அங்கே தங்கினார்; அவள் அவரை உணரவில்லை.
13.75.61
यं कालं नागतो राजन्गुरुस्तस्य महात्मनः ।
क्रतुं समाप्य स्वगृहं तं कालं सोऽभ्यरक्षत ॥ १३.७५.६१ ॥
அரசனே, அந்த மகாத்மாவின் குரு யாகத்தை முடித்து தம் இல்லத்திற்குத் திரும்பாத அந்தக் காலத்தில், அவர் அதைக் காத்து நின்றார்.