Mahābhārata · Adhyāya 13.86
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.86.1
नहुषस्तु ततः श्रुत्वा च्यवनं तं तथाऽऽगतम् ।
त्वरितः प्रययौ तत्रि सहामात्यपुरोहितः ॥ १३.८६.१ ॥
Als Nahuṣa hörte, dass Cyavana so gekommen war, eilte er mit seinen Ministern und seinem Priester dorthin.
13.86.2
शौचं कृत्वा यथान्यायं प्राञ्जलिः प्रयतो नृपः ।
आत्मानमाचचक्षे च च्यवनाय महात्मने ॥ १३.८६.२ ॥
Der König vollzog die Reinigung gemäß der Vorschrift, mit gefalteten Händen und gesammelt, und stellte sich dem großherzigen Cyavana vor.
13.86.3
अर्चयामास तं चापि तस्य राज्ञः पुरोहितः ।
सत्यव्रतं महात्मानं देवकल्पं विशाम्पते ॥ १३.८६.३ ॥
Auch der Priester des Königs verehrte ihn, den Wahrhaftigen im Gelübde, den Großherzigen, gottgleich, o Herr der Völker.
13.86.4
करवाणि प्रियं किं ते तन्मे ब्रूहि द्विजोत्तम ।
सर्वं कर्ताऽस्मि भगवन्यद्यपि स्यात्सुदुष्करम् ॥ १३.८६.४ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, was Liebes soll ich für dich tun? Sag es mir. O Ehrwürdiger, auch wenn es äußerst schwer wäre, ich werde alles tun.
13.86.5
श्रमेणि महता युक्ताः कैवर्ता मत्स्यजीविनः ।
मम मूल्यं प्रयच्छैभ्यो मत्स्यानां विक्रयैः सह ॥ १३.८६.५ ॥
Die Fischer, mit großer Mühsal belastet, die vom Fisch leben — gib ihnen meinen Lösegeld, zusammen mit dem Erlös der Fische.
13.86.6
सहस्रं दीयतां मूल्यं निषादेभ्यः पुरोहित ।
निष्क्रयार्थे भगवतो यथाऽऽह भृगुनन्दनः ॥ १३.८६.६ ॥
O Priester, möge den Nishādas ein Tausend als Preis gegeben werden, zum Freikauf des Ehrwürdigen, wie der Sohn Bhṛgus sagte.
13.86.7
आत्ममूल्यं च वक्तव्यं न तल्लोकः प्रशंसति ।
तस्मादहं प्रवक्ष्यामि न चात्मस्तुतिम्मवृतः ॥ १३.८६.७ ॥
Man soll den eigenen Wert nicht selbst nennen; die Welt lobt es nicht. Darum werde ich sprechen, ohne mich selbst zu rühmen.
13.86.8
सहस्रं नाहमर्हामि किं वा त्वं मन्यसे नृप ।
सदृशं दीयतां मूल्यं स्वबुद्ध्या निश्चयं कुरु ॥ १३.८६.८ ॥
O König, ich verdiene nicht tausend; was denkst du? Gib einen angemessenen Preis und entscheide nach deinem eigenen Urteil.
13.86.9
सहस्राणां शतं विप्र निषोदेभ्यः प्रदीयताम् ।
स्यादिदं भगवन्मूल्यं किं वाऽन्यन्मन्यते भवान् ॥ १३.८६.९ ॥
O Brahmane, mögen den Niṣādas hunderttausend gegeben werden; o Ehrwürdiger, wäre dies der Preis, oder denkst du an etwas anderes?
13.86.10
नाहं शतसहस्रेण निमेयः पार्थिवर्षभ ।
दीयतां सदृशं मूल्यममात्यैः सह चिन्तय ॥ १३.८६.१० ॥
O Stier unter den Königen, ich bin nicht für hunderttausend zu kaufen; gib einen angemessenen Preis und überlege es mit deinen Ministern.
13.86.11
कोटिः प्रदीयतां मूल्यं निषादेभ्यः पुरोहित ।
यदेतदपि नो मूल्यमतो भूयः प्रदीयताम् ॥ १३.८६.११ ॥
O Priester, mögen den Niṣādas zehn Millionen gegeben werden; wenn auch dies nicht unser Preis ist, so möge mehr gegeben werden.
13.86.12
राजन्नार्हाम्यहं कोटिं भूयो वाऽपि महाद्युते ।
सदृशं दीयतां मूल्यं ब्राह्मणैः सह चिन्तय ॥ १३.८६.१२ ॥
O König, o Strahlender, ich verdiene keinen Crore, auch nicht mehr; gib einen angemessenen Preis und überlege es mit den Brahmanen.
13.86.13
अर्दं राज्यं समग्रं वा निषादेभ्यः प्रदीयताम् ।
एतत्तुल्यमहं मन्ये किं वाऽन्यन्मन्यसे द्विज ॥ १३.८६.१३ ॥
Die Hälfte des Reiches oder das ganze Reich soll den Niṣādas gegeben werden. Ich halte dies für einen gleichwertigen Preis. O Zweimalgeborener, oder denkst du an etwas anderes?
13.86.14
अर्धं राज्यं समग्रं च मूल्यं नार्हामि पार्थिव ।
सदृशं दीयतां मूल्यमृषिभिः सह चिन्त्यताम् ॥ १३.८६.१४ ॥
O König, weder die Hälfte noch das ganze Reich ist meines Preises würdig. Mit den Weisen soll ein gleichwertiger Preis erwogen werden.
13.86.15
महर्षेर्वचनं श्रुत्वा नहुषो दुःखकर्शितः ।
स चिन्तयामास तदा सहामात्यपुरोहितः ॥ १३.८६.१५ ॥
Als Nahuṣa die Worte des großen Weisen gehört hatte, von Kummer gezehrt, überlegte er da mit seinen Ministern und dem Hauspriester.
13.86.16
तत्र त्वन्यो वनचरः कश्चिन्मूलफलाशनः ।
नहुषस्य समीपस्थो गविजातोऽभवन्मुनिः ॥ १३.८६.१६ ॥
Dort aber war ein gewisser Waldbewohner, der sich von Wurzeln und Früchten ernährte, nahe bei Nahuṣa; aus einer Kuh geboren, wurde er ein Weiser.
13.86.17
स तमाभाष्य राजानमब्रवीद्द्विजसत्तमः ।
तोषयिष्याम्यहं क्षिप्तं यथा तुष्टो भविष्यति ॥ १३.८६.१७ ॥
Jener Beste der Zweimalgeborenen sprach den König an und sagte: "Ich werde dich schnell zufriedenstellen, damit du befriedigt sein wirst."
13.86.18
नाहं मिथ्यावचो ब्रूयां खैरेष्वपि कुतोऽन्यथा ।
भवतो यदहं ब्रयां तत्कार्यमविशङ्कया ॥ १३.८६.१८ ॥
Ich würde keine falschen Worte sprechen, nicht einmal im Scherz; wie sollte es also anders sein? Was ich dir sage, soll ohne Zögern getan werden.
13.86.19
व्रवीतु भगवान्मूल्यं महर्षेः सदृशं भृगोः ।
परित्रायस्व मामस्मद्विषयं च कुलं च मे ॥ १३.८६.१९ ॥
Ehrwürdiger, nennt einen Preis, der dem großen Weisen Bhṛgu angemessen ist. Rettet mich, mein Reich und mein Geschlecht.
13.86.20
हन्याद्धि भगवान्क्रुद्धस्त्रैलोक्यमपि केवलम् ।
किं पुनर्मां तपोहीनं बाहुवीर्यपरायणम्। ॥ १३.८६.२० ॥
Ein zürnender Ehrwürdiger könnte sogar die drei Welten gänzlich vernichten; wie viel mehr mich, dem Askese fehlt und der auf die Kraft seiner Arme vertraut.
13.86.21
अगाधाम्भसि मग्नस्य सामात्यस्य सऋत्विजः ।
प्लवो भव महर्षे त्वं कुरु मूल्यविनिश्चयम् ॥ १३.८६.२१ ॥
Für mich, versunken in unergründlichen Wassern zusammen mit meinen Ministern und Priestern, werde ein Floß, großer Weiser, und setze den Preis fest.
13.86.22
नहुषस्य वचः श्रुत्वा गविजातः प्रतापवान् ।
उवाच हर्षयन्सर्वानमात्यान्पार्थिवं च तम् ॥ १३.८६.२२ ॥
Als er Nahuṣas Worte gehört hatte, sprach der mächtige, aus der Kuh Geborene, und erfreute alle Minister und den König.
13.86.23
ब्राह्मणानां गवां चैव कुलमेकं द्विधा कृतम् ।
एकत्र मन्त्रास्तिष्ठन्ति हविरन्यत्र तिष्ठति ॥ १३.८६.२३ ॥
Das Geschlecht der Brahmanen und das der Kühe war eines, doch wurde es in zwei geteilt: Die Sprüche wohnen an einem Ort, und die Opfergabe wohnt an einem anderen.
13.86.24
अनर्घेया महाराज द्विजा वर्णेषु चोत्तमाः ।
गावश्च पुरुषव्याग्र गौर्मूल्यं परिकल्प्यताम् ॥ १३.८६.२४ ॥
Großer König, die Zweimalgeborenen sind unbezahlbar und die Besten unter den Ständen, und ebenso die Kühe. Tiger unter den Menschen, möge eine Kuh als Preis festgesetzt werden.
13.86.25
नहुषस्तु ततः श्रुत्वा महर्षेर्वचनं नृप ।
हर्षेण महता युक्तः सहामात्यपुरोहितः ॥ १३.८६.२५ ॥
O König, da war Nahuṣa, als er die Worte des großen Weisen hörte, von großer Freude erfüllt, zusammen mit seinen Ministern und seinem Hauspriester.
13.86.26
अभिगम्य भृगोः पुत्रं च्यवनं संशितव्रतम् ।
इदं प्रोवाच नृपते वाचा सन्तर्पयन्निव ॥ १३.८६.२६ ॥
Der König trat zu Cyavana, dem Sohn Bhṛgus, dessen Gelübde fest sind, und sprach diese Worte, gleichsam um ihn mit seiner Rede zu erfreuen.
13.86.27
उत्तिष्ठोत्तिष्ठ विप्रर्षे गवा क्रीतोसि भार्गव ।
एतन्मूल्यमहं मन्ये तव धर्मभृतांवर ॥ १३.८६.२७ ॥
Erhebe dich, erhebe dich, o Brahmanen-Weiser! O Bhārgava, du wurdest für eine Kuh erworben. Dies halte ich für deinen Preis, o Bester unter den Trägern des Dharma!
13.86.28
उत्तिष्ठाम्येष राजेन्द्र सम्यक् क्रीतोस्मि तेऽनघ ।
गोभिस्तुल्यं न पश्यामि धनं किञ्चिदिहाच्युत ॥ १३.८६.२८ ॥
Ich erhebe mich, o Herr der Könige. O Makelloser, in der Tat bin ich von dir erworben worden. Ich sehe hier keinen Reichtum, der den Kühen gleichkommt, o Unvergänglicher!
13.86.29
कीर्तनं श्रवणं दानं दर्शनं चापि पार्थिव ।
गवां प्रशस्यते वीर सर्वपापहरं शिवम् ॥ १३.८६.२९ ॥
Das Preisen, das Hören, das Geben und das Sehen von Kühen wird ebenfalls gerühmt, o König. O Held, es heißt, es sei heilbringend und tilge alle Sünde.
13.86.30
गावो लक्ष्म्याः सदा मूलं गोषु पाप्मा न विद्यते ।
अन्नमेव सदा गावो देवानां परमं हविः ॥ १३.८६.३० ॥
Kühe sind stets die Wurzel des Glücks; bei Kühen findet sich keine Sünde. Kühe sind stets Nahrung, die höchste Opfergabe der Götter.
13.86.31
स्वाहाकारवषट्कारौ गोषु नित्यं प्रतिष्ठितौ ।
गावो यज्ञस्य नेत्र्यो वै तथा यज्ञस्य ता मुखम् ॥ १३.८६.३१ ॥
Die Anrufungen svāhā und vaṣaṭ ruhen immer in den Kühen. Die Kühe sind die Führerinnen des Opfers, und sie sind wahrlich dessen Mund.
13.86.32
अमृतं ह्यव्ययं दिव्यं क्षरन्ति च वहन्ति च ।
अमृतायतनं चैताः सर्वलोकनमस्कृताः ॥ १३.८६.३२ ॥
Sie tropfen und tragen den unvergänglichen, göttlichen Nektar. Sie sind die Wohnstätte des Nektars, von allen Welten verehrt.
13.86.33
तेजसा वपुषा चैव गावो वह्निसमा भुवि ।
गावो हि सुमहत्तेजः प्राणिनां च सुखप्रदाः ॥ १३.८६.३३ ॥
Durch ihren Glanz und ihre Gestalt sind die Kühe auf Erden wie das Feuer. Die Kühe sind wahrlich große Pracht, Spenderinnen des Glücks für alle Lebewesen.
13.86.34
निविष्टं गोकुलं यत्र श्वासं मुञ्चति निर्भयम् ।
विराजयति तं देशं पापं चास्यापकर्षति ॥ १३.८६.३४ ॥
Wo sich eine Herde Kühe niederlässt und furchtlos aufatmet, lässt sie dieses Land erstrahlen und zieht dessen Sünde hinweg.
13.86.35
गावः स्वर्गस्य सोपानं गावः स्वर्गेऽपि पूजिताः ।
गावः कामदुहोदेव्यो नान्यत्किञ्चित्परं स्मृतम् ॥ १३.८६.३५ ॥
Die Kühe sind die Leiter zum Himmel, und selbst im Himmel werden sie verehrt. Die Kühe sind wunscherfüllende göttliche Göttinnen; nichts Höheres als sie wird überliefert.
13.86.36
इत्येतद्गोषु मे प्रोक्तं महात्म्यं भरतर्षभ ।
गुणैकदेशवचनं शक्यं पारायणं न तु ॥ १३.८६.३६ ॥
So habe ich dir, Stier der Bharatas, die Größe der Kühe dargelegt. Dies ist nur eine teilweise Darstellung ihrer Tugenden; eine vollständige Rezitation ist nicht möglich.
13.86.37
दर्शनं कथनं चैव सहास्माभिः कृतं मुने ।
सतां साप्तपदं मैत्रं प्रसादं न कुरु प्रभो ॥ १३.८६.३७ ॥
O Weiser, wir haben dich gesehen und mit dir gesprochen. Unter Guten besiegelt man Freundschaft mit sieben Schritten; o Herr, erweise uns deine Gunst.
13.86.38
हवींषि सर्वाणि यथा ह्युपभुङ्क्ते हुताशनः ।
एवं त्वमपि धर्मात्मन्पुरुषाग्निः प्रतापवान् ॥ १३.८६.३८ ॥
Wie das Feuer alle Opfergaben verzehrt, so bist auch du, o Seele des Dharma, mächtig und strahlend, ein Feuer unter den Menschen.
13.86.39
प्रसादयामहे विद्वन्भवन्तं प्रणता वयम् ।
अनुग्रहार्थमस्माकमियं गौः प्रतिगृह्यताम् ॥ १३.८६.३९ ॥
O Gelehrter, vor dir verneigt, bitten wir dich. Um deiner Gunst willen, nimm bitte diese Kuh an.
13.86.40
अत्यन्तापदि शक्तानां परित्राणं हि कुर्वताम् ।
या गतिर्विदिता त्वद्य नरके शरणं भवान् ॥ १३.८६.४० ॥
Der Weg, der jenen Fähigen bekannt ist, die in äußerster Not beschützen: Diesen Weg, jetzt in dieser Hölle, bist du unsere Zuflucht.
13.86.41
कृपणस्य च यच्चक्षुर्मुनेराशीविषस्य च ।
नरं समूलं दहति कक्षमग्निरिव ज्वलन् ॥ १३.८६.४१ ॥
Der Blick eines Elenden, eines Weisen und einer giftigen Schlange verbrennt den Menschen mit Stumpf und Stiel, wie lodernes Feuer dürres Gras verbrennt.
13.86.42
प्रतिगृह्णामि वो धेनुं कैवर्ता मुक्तकिल्बिषाः ।
दिवं गच्छत वै क्षिप्रं मत्स्यैर्जालोद्धृतैः सह ॥ १३.८६.४२ ॥
O Fischer, von Sünde befreit, ich nehme eure Kuh an. Geht schnell in den Himmel, zusammen mit den Fischen, die aus dem Netz gezogen wurden.
13.86.43
ततस्तस्य प्रभावात्ते महर्षेर्भावितात्मनः ।
निषादास्तेन वाक्येन सह मत्स्यैर्दिवं ययुः ॥ १३.८६.४३ ॥
Da gingen die Niṣādas durch die Macht jenes großen Weisen mit geläutertem Geist und durch dessen Wort zusammen mit den Fischen in den Himmel.
13.86.44
ततः स राजा नहुषो विस्मितः प्रेक्ष्य धीवरान् ।
आरोहमाणांस्त्रिदिवं मत्स्यांश्च भरतर्षभ ॥ १३.८६.४४ ॥
Da war König Nahuṣa erstaunt, als er die Fischer und die Fische zum Himmel emporsteigen sah, o Stier der Bharatas.
13.86.45
ततस्तौ गविजश्चैव च्यवनश्च भृगूद्वहः ।
वराभ्यामनुरूपाभ्यां छन्दयामासतुर्नृपम् ॥ १३.८६.४५ ॥
Da boten die beiden, Gavija und Cyavana, der Beste der Bhṛgu, dem König zwei passende Gaben an,
13.86.46
ततो राजा महावीर्यो नहुषः पृथिवीपतिः ।
परमित्यब्रवीत्प्रीतस्तदा भरतसत्तम ॥ १३.८६.४६ ॥
Da sprach König Nahuṣa, von großer Tapferkeit, Herr der Erde, erfreut: »Höchstes«, o Bester der Bharatas.
13.86.47
ततो जग्राह धर्मे स स्थितिमिन्द्रनिभो नृपः ।
तथेति चोदितः प्रीतस्तावृषी प्रत्यपूजयत् ॥ १३.८६.४७ ॥
Da hielt jener König, Indra gleich, fest an der Dharma-Ordnung; er sprach: »So sei es«, erfreut, und ehrte die beiden Weisen dafür.
13.86.48
समाप्तदीक्षश्च्यवनस्ततोऽगच्छत्स्वमाश्रमम् ।
गविजश्च महातेजाः स्वमाश्रमपदं ययौ ॥ १३.८६.४८ ॥
Nachdem er sein Gelübde vollendet hatte, ging Cyavana dann in seine eigene Einsiedelei, und der strahlende Gavija begab sich an seinen eigenen Einsiedeleiort.
13.86.49
निषादाश्च दिवं जग्मुस्ते च मत्स्या जनाधिप ।
नहुषोपि वरं लब्ध्वा प्रविवेश स्वकं पुरम् ॥ १३.८६.४९ ॥
O Herr der Menschen, die Niṣādas und jene Fische gingen zum Himmel, und auch Nahuṣa, nachdem er einen Segen erlangt hatte, betrat seine eigene Stadt.
13.86.50
एतत्ते कथितं तात यन्मां त्वं परिपृच्छसि ।
दर्शने यादृशः स्नेहः संवासे वा युधिष्ठिर ॥ १३.८६.५० ॥
Lieber Sohn, dies wurde dir erzählt, wonach du mich fragst: welcherlei Zuneigung im Sehen oder im Zusammenleben besteht, o Yudhiṣṭhira.
13.86.51
महाभाग्यं गवां चैव तता धर्मविनिश्चयम् ।
किं भूयः कथ्यतां वीर किं ते हृदि विवक्षितम् ॥ १३.८६.५१ ॥
Das große Glück der Kühe und die sichere Bestimmung des Dharma wurden erzählt. O Held, was soll noch gesagt werden? Was möchtest du in deinem Herzen sagen?