மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.9.1
पितामह महाप्राज्ञ सर्वसास्त्रविशारद ।
दैवे पुरुषकारे च किंस्विच्छ्रेष्ठतरं भवेत् ॥ १३.९.१ ॥
பிதாமகரே, மகா ஞானியே, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவரே, விதியும் மனித முயற்சியும் இவற்றில் எது மேலானது?
13.9.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
वसिष्ठस्य च संवादं ब्रह्मणश्च युधिष्ठिर ॥ १३.९.२ ॥
யுதிஷ்டிரா, இதுபற்றியும் மக்கள் வசிஷ்டருக்கும் பிரம்மனுக்கும் இடையிலான இந்தப் பழங்கால உரையாடலைச் சொல்கிறார்கள்.
13.9.3
दैवमानुषयोः किंस्वित्कर्मणोः श्रेष्ठमित्युत ।
पुरा वसिष्ठो भगवान्पितामहमपृच्छत ॥ १३.९.३ ॥
தெய்வ செயலும் மனித செயலும் இவற்றில் எது சிறந்தது என்று, முன்பு பகவான் வசிஷ்டர் பிதாமகரிடம் கேட்டார்.
13.9.4
ततः पद्मोद्भवो राजन्देवदेवः पितामहः ।
उवाच मधुरं वाक्यमर्थवद्धेतुभूषितम् ॥ १३.९.४ ॥
அரசே, அதன் பின் தாமரையில் பிறந்த தேவதேவரான பிதாமகர் பொருளும் காரணங்களும் நிறைந்த இனிய சொற்களைச் சொன்னார்.
13.9.5
बीजतो ह्यङ्कुरोत्पत्तिरङ्कुरात्पर्णसम्भवः ।
पर्णान्नालाः प्रसूयन्ते नालात्स्कन्धः प्रवर्तते ॥ १३.९.५ ॥
விதையிலிருந்தே முளை தோன்றுகிறது; முளையிலிருந்து இலை தோன்றுகிறது; இலைகளிலிருந்து தண்டுகள் தோன்றுகின்றன; தண்டிலிருந்து அடிமரம் வளர்கிறது.
13.9.6
स्कन्धात्प्रवर्तते पुष्पं पुष्पात्संवर्धते फलम् ।
फलान्निर्वर्तते बीजं बीजात्स्यात्सम्भवः पुनः ॥ १३.९.६ ॥
தண்டிலிருந்து மலர் தோன்றுகிறது; மலரிலிருந்து கனி வளர்கிறது; கனியிலிருந்து விதை உருவாகிறது; விதையிலிருந்து மீண்டும் உற்பத்தி நிகழ்கிறது.
13.9.7
नाबीजं जायते किञ्चिन्न बीजेने विना फलम् ।
बीजाद्बीजं प्रभवति नाबीजं विद्यते फलम् ॥ १३.९.७ ॥
விதை இல்லாமல் எதுவும் பிறப்பதில்லை; விதை இல்லாமல் பழம் இல்லை. விதையிலிருந்தே விதை தோன்றுகிறது; விதை இல்லாமல் பழம் காணப்படுவதில்லை.
13.9.8
यादृशं वपते बीजं क्षेत्रमासाद्य वापकः ।
सुकृते दुष्कृते वाऽपि तादृशं लभते फलम् ॥ १३.९.८ ॥
விதைப்பவன் வயலில் எத்தகைய விதையை விதைக்கிறானோ, அத்தகைய பலனையே அடைகிறான் — அது நல்ல செயலாக இருந்தாலும் சரி, தீய செயலாக இருந்தாலும் சரி.
13.9.9
यथा बीजं विना क्षेत्रमुप्तं भवति निष्फलम् ।
तथा पुरुषकारेण विना दैवं न सिध्यति ॥ १३.९.९ ॥
விதை இல்லாமல் வயலில் விதைக்கப்பட்டது பயனற்றுப் போவது போல, முயற்சி இல்லாமல் ஊழ் நிறைவேறுவதில்லை.
13.9.10
क्षेत्रं पुरुषकारस्तु दैवं बीजमुदाहृतम् ।
क्षेत्रबीजसमायोगात्ततः सस्यं समृद्ध्यते ॥ १३.९.१० ॥
முயற்சி வயல் என்றும், ஊழ் விதை என்றும் சொல்லப்படுகிறது. வயலும் விதையும் சேரும்போதுதான் பயிர் செழிக்கிறது.
13.9.11
कर्मणः फलनिर्वृत्तिं स्वयमश्नाति कारकः ।
प्रत्यक्षं दृश्यते लोके कृतस्याप्यकृतस्य च ॥ १३.९.११ ॥
செயல் செய்பவன் தானே அச்செயலின் பலனை அனுபவிக்கிறான். உலகில் இது நேரடியாகக் காணப்படுகிறது — செய்ததற்கும் செய்யாததற்கும்.
13.9.12
शुभेन कर्मणा सौख्यं दुःखं पापेन कर्मणा ।
कृतं सर्वत्र लभते नाकृतं भुज्यते क्वचित् ॥ १३.९.१२ ॥
நல்ல செயலால் இன்பமும், தீய செயலால் துன்பமும் உண்டாகின்றன. செய்த செயல் எங்கும் பலனைத் தருகிறது; செய்யாத செயலின் பலன் ஒருபோதும் அனுபவிக்கப்படுவதில்லை.
13.9.13
कृती सर्वत्र लभते प्रतिष्ठां भाग्यवीक्षितः ।
अकृती लभते भ्रष्टः क्षते क्षारावसेचनम् ॥ १३.९.१३ ॥
செயலாற்றுபவன் எங்கும் மதிப்பைப் பெறுகிறான், அதிர்ஷ்டம் அவனைக் கடாக்ஷிக்கிறது. செயலற்றவன் வீழ்ந்து, புண்ணின் மேல் உப்புநீர் தெளிக்கப்படுவது போல் ஆகிறான்.
13.9.14
तपसा रूपसौभाग्यं रत्नानि विविधानि च ।
प्राप्यते कर्मणा सर्वं न दैवादकृतात्मना ॥ १३.९.१४ ॥
தவத்தால் அழகும் நல்லதிர்ஷ்டமும், பலவகை இரத்தினங்களும் கிடைக்கின்றன. அனைத்தும் செயலால் பெறப்படுகின்றன; செயல் செய்யாதவனுக்கு விதியால் அல்ல.
13.9.15
तथा स्वर्गश्च भोगश्च निष्ठा या च मनीषिता ।
सर्वं पुरुषकारेण कृतेनेहोपलभ्यते ॥ १३.९.१५ ॥
அவ்வாறே சொர்க்கமும், இன்பமும், ஞானிகள் விரும்பும் உறுதியான இலக்கும், இவையனைத்தும் மனிதமுயற்சியால், செய்யப்பட்ட செயலால், இவ்வுலகிலேயே அடையப்படுகின்றன.
13.9.16
ज्योतींषि त्रिदशा नागा यक्षाश्चन्द्रार्कमारुताः ।
सर्वे पुरुषकारेण मानुष्याद्देवतां गताः ॥ १३.९.१६ ॥
ஒளிக்கோள்கள், முப்பது தேவர்கள், நாகர்கள், யக்ஷர்கள், சந்திரன், சூரியன், வாயுக்கள் - இவர்கள் அனைவரும் மனிதமுயற்சியால் மனித நிலையிலிருந்து தேவ நிலையை அடைந்தவர்கள்.
13.9.17
अर्थो वा मित्रवर्गो वा ऐश्वर्यं वा कुलान्वितम् ।
श्रीश्चापि दुर्लभा भोक्तुं तथैवाकृतकर्मभिः ॥ १३.९.१७ ॥
செல்வமோ, நண்பர் கூட்டமோ, உயர்குலத்துடன் கூடிய அதிகாரமோ, செல்வ மகளும் கூட - செயல் செய்யாதவர்களுக்கு அவற்றை அனுபவிப்பது அரிது.
13.9.18
शौचेन लभते विप्रः क्षत्रियो विक्रमेण तु ।
वैश्यः पुरुषकारेण शूद्रः शुश्रूषया श्रियम् ॥ १३.९.१८ ॥
அந்தணன் தூய்மையால், க்ஷத்திரியன் வீரத்தால், வைசியன் மனிதமுயற்சியால், சூத்திரன் சேவையால் செல்வத்தை அடைகிறான்.
13.9.19
नादातारं भजन्त्यर्था न क्लीबं नापि निष्क्रियम् ।
नाकर्मशीलं नाशूरं तथा नैवातपस्विनम् ॥ १३.९.१९ ॥
செல்வம் கொடுக்காதவனையும், பலவீனனையும், செயலற்றவனையும், செயல்பட இயலாதவனையும், வீரனல்லாதவனையும், தவமில்லாதவனையும் அடைவதில்லை.
13.9.20
येन लोकास्त्रयः सृष्टा दैत्याः सर्वाश्च देवताः ।
स एष भगवान्विष्णुः समुद्रे तप्यते तपः ॥ १३.९.२० ॥
மூன்று உலகங்களையும், தைத்யர்களையும், அனைத்து தேவர்களையும் படைத்தவரான அந்த பகவான் விஷ்ணுவே கடலில் தவம் செய்கிறார்.
13.9.21
स्वं चेत्कर्मफलं न स्यात्सर्वमेवाफलं भवेत् ।
लोको दैवं समालक्ष्य उदासीनो भवेद्यदि ॥ १३.९.२१ ॥
ஒருவரின் சொந்த செயலின் பலன் இல்லையென்றால், எல்லாமே பயனற்றதாகிவிடும். மக்கள் விதியை மட்டும் கண்டு உதாசீனமாக இருந்தால்…
13.9.22
अकृत्वा मानुषं कर्म यो दैवमनुवर्तते ।
वृथा श्राम्यति सम्प्राप्य पतिं क्लीबमिवाङ्गना ॥ १३.९.२२ ॥
மனித முயற்சியைச் செய்யாமல் விதியையே பின்பற்றுபவன், ஆண்மையற்ற கணவனை அடைந்த பெண்ணைப் போல வீணாகக் களைப்படைகிறான்.
13.9.23
न तथा मानुषे लोके फलमस्ति शुभाशुभे ।
यथा त्रिदशलोके हि फलमल्पेन जायते ॥ १३.९.२३ ॥
மனித உலகில் நன்மை தீமை செயல்களின் பலன் தேவலோகத்தில் இருப்பது போல இல்லை; அங்கு சிறிய முயற்சியாலேயே பலன் விளைகிறது.
13.9.24
कृतः पुरुषकारस्तु दैवमेवानुवर्तते ।
न दैवमकृते किञ्चित्कस्यचिद्दातुमर्हति ॥ १३.९.२४ ॥
ஆனால் மனித முயற்சி செய்யப்பட்டால்தான் விதியும் பின்தொடர்கிறது. முயற்சி செய்யாவிட்டால் விதி யாருக்கும் எதையும் கொடுக்க இயலாது.
13.9.25
यथा स्थानान्यनित्यानि दृश्यन्ते दैवतेष्वपि ।
कथं कर्म विना दैवं स्थास्यति स्थापयिष्यतः ॥ १३.९.२५ ॥
தேவர்களிடத்திலும் பதவிகள் நிலையற்றவையாகக் காணப்படுகின்றன. அப்படியானால் செயல் இல்லாமல் விதி எவ்வாறு நிலைக்கும், அதை நிலைநாட்டுபவன் எவ்வாறு நிலைநாட்டுவான்?
13.9.26
न दैवतानि लोकेऽस्मिन्व्यापारं यान्ति कस्यचित् ।
व्यासङ्गं जनयन्त्युग्रमात्माभिभवशङ्कया ॥ १३.९.२६ ॥
இவ்வுலகில் தேவர்கள் எவருடைய செயலிலும் தலையிடுவதில்லை; தங்கள் தோல்வியின் அச்சத்தால் அவர்கள் ஒருவரைக் கடும் பற்றுதலில் ஆழ்த்துகிறார்கள்.
13.9.27
ऋषीणां देवतानां च सदा भवति विग्रहः ।
कस्य वाचा ह्यदैवं स्याद्यतो दैवं प्रवर्तते ॥ १३.९.२७ ॥
முனிவர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் இடையே எப்போதும் மோதல் உண்டு. எவருடைய சொல்லால் அதைவிட வேறானது நிகழும், அதிலிருந்தே விதி செயல்படுகிறது?
13.9.28
कथं तस्य समुत्पत्तिर्यतो दैवं प्रवर्तते ।
एवं त्रिदशलोकेऽपि प्राप्यते परमं सुखम् ॥ १३.९.२८ ॥
எதிலிருந்து விதி செயல்படுகிறதோ அதன் தோற்றம் எவ்வாறு? இவ்வாறே தேவலோகத்திலும் உயர்ந்த இன்பம் அடையப்படுகிறது.
13.9.29
आत्मैव ह्यात्मनो बन्धुरात्मैव रिपुरात्मनः ।
आत्मैव ह्यात्मनः साक्षी कृतस्याप्यकृतस्य च ॥ १३.९.२९ ॥
தன்னையே தன் நண்பன்; தன்னையே தன் பகைவன். தன்னையே தன் சாட்சி, செய்ததற்கும் செய்யாததற்கும் கூட.
13.9.30
कृतं च विकृतं किञ्चित्सिद्ध्यते गुरुकर्मणा ।
सुकृतं दुष्कृतं कर्म अकृतार्थं प्रपद्यते ॥ १३.९.३० ॥
செய்யப்பட்டதும் சிதைக்கப்பட்டதும் ஏதோ ஒன்று, கடுமையான செயலால் நிறைவேறுகிறது. நற்செயலும் தீச்செயலும் நோக்கம் நிறைவேறாமல் பலனை அடைகின்றன.
13.9.31
देवानां शरणं पुण्यं सर्वं पुण्यैरवाप्यते ।
पुण्यहीनं नरं प्राप्य किं दैवं प्रकरिष्यति ॥ १३.९.३१ ॥
தேவர்களின் புகலிடம் புண்ணியம்; அனைத்தும் புண்ணியங்களால் அடையப்படுகிறது. புண்ணியமற்ற மனிதனை அடைந்தால் விதி என்ன செய்யும்?
13.9.32
पुरा ययातिर्विभ्रष्टश्च्यावितः पतितः क्षितौ ।
पुनरारोपितः स्वर्गं दौहित्रैः पुण्यकर्मभिः ॥ १३.९.३२ ॥
முன்பு யயாதி சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து பூமியில் விழுந்தான்; புண்ணியச் செயல்கள் செய்த பேரர்களால் அவன் மீண்டும் சொர்க்கத்தில் நிறுத்தப்பட்டான்.
13.9.33
पुरूरवाश्च राजर्षिर्द्विजैरभिहितः पुरा ।
ऐल इत्यभिविख्यातः स्वर्गं प्राप्तो महीपतिः ॥ १३.९.३३ ॥
முன்பு அரசரிஷி புரூரவஸ் 'ஐல' என்ற பெயரில் புகழ்பெற்றவன் என்று பிராமணர்களால் கூறப்பட்டது; அந்த மன்னன் சொர்க்கத்தை அடைந்தான்.
13.9.34
अश्वमेधादिभिर्यज्ञैः सत्कृतः कोसलाधिपः ।
महर्षिशापात्सौदासः पुरुषादत्वमागतः ॥ १३.९.३४ ॥
அசுவமேதம் முதலிய யாகங்களால் கௌரவிக்கப்பட்ட கோசல அரசன் சௌதாசன், மகரிஷியின் சாபத்தால் நரமாமிசம் உண்பவனாக ஆனான்.
13.9.35
अश्वत्थामा च रामश्च मुनिपुत्रौ धनुर्धरौ ।
न गच्छतः स्वर्गलोकं वेददृष्टेन कर्मणा ॥ १३.९.३५ ॥
அசுவத்தாமனும் ராமனும் — முனிவர்களின் மகன்களும் வில்லாளிகளுமான இருவரும் — வேதத்தில் காணப்படும் செயலால் சொர்க்கலோகத்துக்குச் செல்வதில்லை.
13.9.36
वसुर्यज्ञशतैरिष्ट्वा द्वितीय इव वासवः ।
मिथ्याभिधानेनैकेन रसातलतलं गतः ॥ १३.९.३६ ॥
நூறு யாகங்கள் செய்து வசு இரண்டாம் வாசவனைப் போல் ஆனான்; ஆனால் ஒரே பொய்ச் சொல்லால் அவன் ரசாதலத்தின் அடியை அடைந்தான்.
13.9.37
बलिर्वैरोचनिर्बद्धो धर्मपाशेन दैवतैः ।
विष्णोः पुरुषकारेण पातालसदनः कृपः ॥ १३.९.३७ ॥
விரோசனனின் மகன் பலி தேவர்களால் தர்மக் கயிற்றால் கட்டப்பட்டான்; விஷ்ணுவின் முயற்சியால் அவன் பாதாளத்தில் வசிக்கலானான்.
13.9.38
शक्रस्याथ रथोपस्थे विष्ठितो जनमेजयः ।
द्विजस्त्रीणां वधं कृत्वा किं दैवेन न वारितः ॥ १३.९.३८ ॥
இந்திரனின் தேர்த்தட்டில் அமர்ந்திருந்த ஜனமேஜயன், பிராமணப் பெண்களைக் கொன்றும் ஏன் தெய்வத்தால் தடுக்கப்படவில்லை?
13.9.39
अज्ञानाद्ब्राह्मणं हत्वा स्पृष्टो बालवधेन च ।
वैशंपायनविप्रर्षिः किं दैवेन न वारितः ॥ १३.९.३९ ॥
அறியாமையால் ஒரு பிராமணனைக் கொன்று, குழந்தைக் கொலையாலும் தீண்டப்பட்ட வைசம்பாயன விப்ரரிஷியை தெய்வம் ஏன் தடுக்கவில்லை?
13.9.40
गोप्रदानेन मिथ्या च ब्राह्मणेभ्यो महामखे ।
पुरा नृगश्च राजर्षिः कृकलासत्वमागतः ॥ १३.९.४० ॥
பெரிய யாகத்தில் பிராமணர்களுக்கு பசு தானம் என்ற பொய்யால், முற்காலத்தில் ராஜரிஷி நிருகன் ஓணான் நிலையை அடைந்தான்.
13.9.41
धुन्धुमारश्च राजर्षिः सत्रेष्वेव जरां गतः ।
प्रीतिदायं परित्यज्य सुष्वाप स गिरिव्रजे ॥ १३.९.४१ ॥
ராஜரிஷி துந்துமாரனும் யாகசத்திரங்களிலேயே முதுமையை அடைந்தான்; அன்புக் கொடையைத் துறந்து அவன் கிரிவ்ரஜத்தில் உறங்கினான்.
13.9.42
पाण्डवानां हृतं राज्यं धार्तराष्ट्रैर्महाबलैः ।
पुनः प्रत्याहृतं चैव न दैवाद्भुजसंश्रयात् ॥ १३.९.४२ ॥
பாண்டவர்களின் அரசு மகாபலமிக்க திருதராஷ்டிரர் புதல்வர்களால் கவர்ந்துகொள்ளப்பட்டது; மீண்டும் அது தெய்வத்தால் அல்ல, புயபலத்தின் துணையால் திரும்பப் பெறப்பட்டது.
13.9.43
तपोनियमसंयुक्ता मुनयः संशितव्रताः ।
किं ते दैवबलाच्छापमुत्सृजन्ते न कर्मणा ॥ १३.९.४३ ॥
தவத்தாலும் நியமத்தாலும் கூடிய, கடும் விரதம் கொண்ட முனிவர்கள் ஏன் விதியின் வலிமையால் சாபம் விடுகிறார்கள், செயலால் அல்ல?
13.9.44
पापमुत्सृजते लोके सर्वं प्राप्य सुदुर्लभम् ।
लोभमोहसमापन्नं न दैवं त्रायते नरम् ॥ १३.९.४४ ॥
உலகில் மிகவும் அரிதானதை எல்லாம் பெற்றும் பாவம் செய்பவனும், பேராசை மற்றும் மோகத்தில் சிக்கியவனுமான மனிதனை விதி காப்பாற்றாது.
13.9.45
यथाऽऽग्निः पवनोद्भूतः सुसूक्ष्मोऽपि महान्भवेत् ।
तथा कर्मसमायुक्तं दैवं साधु विवर्धते ॥ १३.९.४५ ॥
காற்றால் தூண்டப்பட்ட நெருப்பு மிகச் சிறியதாக இருந்தாலும் பெரிதாகிறது; அதுபோல் செயலுடன் கூடிய விதி நன்கு வளர்கிறது.
13.9.46
यथा तैलक्षयाद्दीपः प्रम्लानिमुपगच्छति ।
तथा कर्मक्षयाद्दैवं प्रम्लानिमुपगच्छति ॥ १३.९.४६ ॥
எண்ணெய் குறைந்ததால் விளக்கு மங்குவது போல, செயல் குறைந்ததால் விதி மங்குகிறது.
13.9.47
विपुलमपि धनौघं प्राप्य भोगान्त्रियो वा ।
पुरुष इह न शक्तः कर्महीनो हि भोक्तुम्।
सुविहितमपि चार्थं दैवते रक्ष्यमाणं ।
पुरुष इह महात्मा प्राप्नुते नित्ययुक्तः ॥ १३.९.४७ ॥
இங்கே ஒருவன் பெரும் செல்வக் குவியலையோ பெண்களின் இன்பங்களையோ பெற்றாலும், செயலற்றவனாக இருந்தால் அவற்றை அனுபவிக்க இயலான். நன்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டதும் விதியால் காக்கப்படுவதுமான செல்வத்தை, எப்போதும் முயல்கின்ற பெருமனிதன் இங்கே பெறுகிறான்.
13.9.48
व्ययगुमपि साधुं कर्मणा संश्रयन्ते ।
भवती मनुजलोकाद्दैवलोको विशिष्टः।
बहुतरसुसमृद्ध्या मानुषाणां गृहाणि ।
पितृवनभवनाभं दृश्यते चामराणाम् ॥ १३.९.४८ ॥
செல்வக் குவியல் உடையவர்களும் நல்லவர்கள் செயலால் அடைக்கலம் தேடுகிறார்கள். மனிதலோகத்தை விட தேவலோகம் சிறந்ததாகிறது. மிகுந்த செழிப்பால் மனிதர்களின் வீடுகள் பித்ருக்களின் வனவீடுகளைப் போலத் தோன்றுகின்றன; அமரர்களிலும் அவ்வாறே.
13.9.49
न च फलति विकर्मा जीवलोके न दैवं ।
व्यपनयति विमार्गं नास्ति दैवे प्रभुत्वम्।
गुरुमिव कृतमग्र्यं कर्म संयाति दैवं ।
नयति पुरुषकारः सञ्चितस्तत्रतत्र ॥ १३.९.४९ ॥
உயிர்கள் வாழும் உலகில் தீய செயல் பலன் தராது; விதியும் தவறான வழியை நீக்காது; விதியில் ஆளுமை இல்லை. சுமையைப் போல செய்யப்பட்ட உயர்ந்த செயல் விதியுடன் செல்கிறது; சேமிக்கப்பட்ட மனித முயற்சி அதை இங்கும் அங்கும் கொண்டு செல்கிறது.
13.9.50
एतत्ते सर्वमाख्यातं मया वै मुनिसत्तम ।
फलं पुरुषकारस्य सदा संदृश्य तत्त्वतः ॥ १३.९.५० ॥
முனிவர்களில் சிறந்தவனே, இவை அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன்; மனித முயற்சியின் பலனை எப்போதும் உண்மையில் கண்டறிந்து.
13.9.51
अभ्युत्थानेन दैवस्य समारब्धेन केनचित् ।
विधिना कर्मणा चैव स्वर्गमार्गमवाप्नुयात् ॥ १३.९.५१ ॥
விதிக்கு எதிராக யாராவது தொடங்கிய முயற்சியாலும், விதிப்படியான செயலாலுமே ஒருவன் சொர்க்க வழியை அடைய வேண்டும்.