Mahābhārata · Adhyāya 13.98
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.98.1
कानि दानानि लोकेऽस्मिन्दातुकामो महीपतिः ।
गुणाधिकेभ्यो विप्रेभ्यो दद्याद्भरतसत्तम ॥ १३.९८.१ ॥
Welche Gaben soll ein König, der in dieser Welt geben möchte, spenden, und was soll er den an Tugend überragenden Brahmanen geben, o Bestes der Bharatas?
13.98.2
केन तुष्यन्ति ते सद्यः किं तुष्टाः प्रदिशन्ति च ।
शंस मे तन्महाबाहो फलं पुण्यकृतं महत् ॥ १३.९८.२ ॥
Wodurch werden sie sofort zufriedengestellt, und was gewähren sie, wenn sie zufrieden sind? Sag mir das, o Starkarmiger: die große Frucht, die aus Verdienst entsteht.
13.98.3
दत्तं किं फलवद्राजन्निह लोकें परत्र च ।
भवतः श्रोतुमिच्छामि तन्मे विस्तरतो वद
अन्नं भुवं दिवं खं च सर्वमन्ने प्रतिष्ठितम् ॥ १३.९८.३ ॥
O König, wie trägt eine Gabe, die in dieser und in der kommenden Welt gegeben wird, Frucht? Ich möchte es von dir ausführlich hören; sag es mir. Speise, Erde, Himmel und Raum – alles ist in der Speise gegründet.
13.98.4
इममर्थं पुरा पृष्टो नारदो देवदर्शनः ।
यदुक्तवानसौ वाक्यं तन्मे निगदतः शृणु ॥ १३.९८.४ ॥
Diese Frage wurde einst Nārada, dem Seher der Götter, gestellt. Höre die Worte, die er sprach, wie ich sie dir berichte.
13.98.5
अन्नमेव प्रशंसन्ति देवा ऋषिगणास्तथा ।
लोकतन्त्रं हि यज्ञाश्च सर्वमन्ने प्रतिष्ठितम् ॥ १३.९८.५ ॥
Die Götter und die Scharen der Seher preisen allein die Speise. Die Ordnung der Welt und auch die Opfer – alles ist in der Speise gegründet.
13.98.6
अन्नेन सदृशं दानं न भूतं न भविष्यति ।
तस्मादन्नं विशेषेणि दातुमिच्छन्ति मानवाः ॥ १३.९८.६ ॥
Keine Gabe, die der Speise gleicht, hat es gegeben und wird es geben. Darum wollen die Menschen besonders Speise geben.
13.98.7
अन्नमूर्जस्करं लोके प्राणाश्चान्ने प्रतिष्ठिताः ।
अन्नेन धार्यते सर्वं विश्वं जगदिदं प्रभो ॥ १३.९८.७ ॥
Nahrung schenkt Kraft in der Welt, und die Lebensatem sind in der Nahrung gegründet. Durch Nahrung wird all dieses Weltall, diese Welt getragen, o Herr.
13.98.8
अन्नाद्गृहस्था लोकेऽस्मिन्भिक्षवस्तापसास्तथा ।
अन्नाद्भवन्ति वै प्राणाः प्रत्यक्षं नात्र संशयः ॥ १३.९८.८ ॥
In dieser Welt entstehen Hausväter, Bettelmönche und Asketen gleichermaßen aus Nahrung. Die Lebensatem entstehen wahrlich aus Nahrung; dies ist offensichtlich, daran besteht kein Zweifel.
13.98.9
कटुम्बिने सीदते च ब्राह्मणाय महात्मने ।
दातव्यं भिक्षवे चान्नमात्मनो भूतिमिच्छता ॥ १३.९८.९ ॥
Speise soll man dem Familienvater, dem leidenden, hochherzigen Brahmanen und auch dem Bettelmönch geben; wer sein eigenes Wohl wünscht, soll eine solche Gabe machen.
13.98.10
ब्राह्मणायाभिरूपाय यो दद्यादन्नमर्थिने ।
निदधाति निधिं श्रेष्ठं पारलौकिकमात्मनः ॥ १३.९८.१० ॥
Wer einem würdigen Brahmanen oder einem Bittsteller Speise gibt, legt sich selbst den besten Schatz für die jenseitige Welt an.
13.98.11
श्रान्तमध्वनि वर्तन्तं वृद्धमर्हमुपस्थितम् ।
अर्ययेद्भूतिमन्विच्छन्गृहस्थो गृहमागतम् ॥ १३.९८.११ ॥
Der Hausvater, der sein eigenes Wohlergehen wünscht, soll den Gast ehren, der in sein Haus gekommen ist: den vom Weg Ermüdeten, den Reisenden, den Alten, der der Ehre würdig ist.
13.98.12
क्रोधमुत्पतितं हित्वा सुशीलो वीतमत्सरः ।
अन्नदः प्राप्नुते राजन्दिवि चेह च यत्सुखम् ॥ १३.९८.१२ ॥
Wer den aufsteigenden Zorn ablegt, von gutem Wandel und frei von Neid ist und Speise gibt, o König, erlangt das Glück, das im Himmel und auch hier besteht.
13.98.13
नावमन्येदभिगतं न प्रणुद्यात्कदाचन ।
अपि श्वपाके शुनि वा नान्नदानं प्रणश्यति ॥ १३.९८.१३ ॥
Man soll einen angekommenen Gast nicht verachten und ihn niemals abweisen. Auch eine Speisegabe, die im Haus eines śvapāka oder einem Hund gegeben wird, geht nicht verloren.
13.98.14
यो दद्यादपरिक्लिष्टमन्नमध्वनि वर्तते ।
आर्तायादृष्टपूर्वाय स महद्धर्ममाप्नुयात् ॥ १३.९८.१४ ॥
Wer einem Notleidenden auf dem Weg, den er nie zuvor gesehen hat, bereitwillig Speise gibt, erlangt großes Verdienst (dharma).
13.98.15
पितॄन्देवानृपीन्विप्रानतिथींश्च जनाधिप ।
यो नरः प्रीणयत्यन्नैस्तस्य पुण्यफलं महत् ॥ १३.९८.१५ ॥
O Herr der Menschen, wer die Ahnen, Götter, Weisen, Brahmanen und Gäste mit Speise erfreut, erlangt eine große Frucht des Verdienstes.
13.98.16
कृत्वाऽतिपातकं कर्म यो दद्यादन्नमर्थिने ।
ब्राह्मणाय विशेषेण न स पापेन मुह्यते ॥ १३.९८.१६ ॥
Wer, obwohl er eine schwere Sünde begangen hat, einem Bittsteller Speise gibt, besonders einem Brahmanen, wird nicht von der Sünde verblendet.
13.98.17
ब्राह्मणेष्वक्षयं दानमन्नं शूद्रे महाफलम् ।
अन्नदानं हि शूद्रे च ब्राह्मणे च विशिष्यते ॥ १३.९८.१७ ॥
Eine Gabe an Brahmanen ist unvergänglich, und Speise, die einem Śūdra gegeben wird, bringt große Frucht. In der Tat zeichnet sich die Speisegabe aus, ob sie einem Śūdra oder einem Brahmanen gegeben wird.
13.98.18
न पृच्छेद्गोत्रचरणं स्वाध्यायं देशमेव च ।
भिक्षितो ब्राह्मणेनान्नं दद्यादेवाविचारतः ॥ १३.९८.१८ ॥
Man soll nicht nach Geschlecht, Veda-Zweig, Studium oder Heimatort fragen. Bittet ein Brahmane um Almosen, so soll man ohne Überlegung Speise geben.
13.98.19
अन्नदस्यान्नदा वृक्षाः सर्वकामफलप्रदाः ।
भवन्ति चेह चामुत्र नृपते नात्र संशयः ॥ १३.९८.१९ ॥
Für den Spender von Speise gibt es Bäume, die Speise geben und die Früchte aller Wünsche gewähren. O König, hier wie dort im Jenseits, daran ist kein Zweifel.
13.98.20
आशंसन्ते हि पितरः सुवृष्टिमिव कर्षकाः ।
अस्माकमपि पुत्रो वा पौत्रो वाऽन्नं प्रदास्यति ॥ १३.९८.२० ॥
So wie Bauern auf guten Regen hoffen, hoffen die Ahnen: „Unser Sohn oder Enkel wird auch Speise geben.“
13.98.21
ब्राह्मणो हि महद्भूतं स्वयं देहीति याचते ।
अकामो वा सकामो वा दत्त्वा पुण्यमवाप्नुयात् ॥ १३.९८.२१ ॥
Ein Brahmane ist ein großes Wesen, das bittet: „Gib mir.“ Ob ohne oder mit Verlangen, wer gibt, erlangt Verdienst.
13.98.22
ब्राह्मणः सर्वभूतानामतिथिः प्रसृताग्रभुक् ।
विप्रा यदधिगच्छन्ति भिक्षमाणा गृहं सदा ॥ १३.९८.२२ ॥
Der Brahmane ist der Gast aller Wesen, der zuerst isst. Brahmanen, die um Almosen bitten, kommen stets zu einem Haus.
13.98.23
सत्कताश्च निवर्तन्ते तदतीव प्रवर्धते ।
महाभागे कुले प्रेत्य जन्म चाप्नोति भारत ॥ १३.९८.२३ ॥
Selbst wenn sie nach der Ehrung umkehren, wächst dieses Verdienst gewaltig. O Bhārata, nach dem Tod erlangt er die Geburt in einer überaus glücklichen Familie.
13.98.24
दत्त्वा त्वन्नं नरो लोके तथा स्थानमनुत्तमम् ।
स्विष्टमृष्टान्नदायी तु स्वर्गे वसति सत्कृतः ॥ १३.९८.२४ ॥
Der Mensch, der in der Welt Speise gibt, erlangt ebenso einen höchsten Ort. Wer gut bereitete, vorzügliche Speise gibt, wohnt geehrt im Himmel.
13.98.25
अन्नं प्राणा नराणां हि सर्वमन्ने प्रतिष्ठिम् ।
अन्नदः पशुमान्पुत्री धनवान्भोगवानपि ॥ १३.९८.२५ ॥
Speise ist das Leben der Menschen, und alles gründet in der Speise. Wer Speise gibt, wird reich an Vieh, Söhnen, Reichtum und Genüssen.
13.98.26
प्राणवांश्चापि भवति रूपवांश्च तथा नृप ।
अन्नदः प्राणदो लोके सर्वदः प्रोच्यते तु सः ॥ १३.९८.२६ ॥
O König, der Speisespender wird lebenskräftig und auch schön. In der Welt heißt er Lebensspender, und man sagt, er sei Spender von allem.
13.98.27
अन्नं हि दत्त्वाऽतिथये ब्राह्मणाय यथाविधि ।
प्रदाता सुखमाप्नोति दैवतैश्चापि पूज्यते ॥ १३.९८.२७ ॥
Wer einem Gast und einem Brahmanen Speise nach der Vorschrift gibt, erlangt Glück und wird sogar von den Göttern verehrt.
13.98.28
ब्राह्मणो हि महद्भूतं क्षेत्रभूतं युधिष्ठिर ।
उप्यते तत्रि यद्बीजं तद्धि पुण्यफलं महत् ॥ १३.९८.२८ ॥
O Yudhiṣṭhira, der Brahmane ist ein großes Wesen und wie ein Feld. Der dort gesäte Same trägt eine große Frucht des Verdienstes.
13.98.29
प्रत्यक्षं प्रीतिजननं भोक्तुर्दातुर्भवत्युत ।
सर्वाण्यन्यानि दानानि परोक्षफलवन्त्युत ॥ १३.९८.२९ ॥
Diese Speisegabe ist sichtbar: Sie erfreut sowohl den Essenden als auch den Gebenden. Alle anderen Gaben tragen unsichtbare Früchte.
13.98.30
अन्नाद्धि प्रसवं यान्ति रतिरन्नाद्धि भारत ।
धर्मार्थावन्नतो विद्धि रोगनाशं तथाऽन्नतः ॥ १३.९८.३० ॥
Aus Speise, o Bhārata, entstehen Nachkommen, und aus Speise kommt Freude. Wisse, dass Dharma und Reichtum aus Speise kommen, und aus Speise auch die Vernichtung der Krankheit.
13.98.31
अन्नं ह्यमृतमित्याह पुरा कल्पे प्रजापतिः। ॥ १३.९८.३१ ॥
In alter Zeit, zu Beginn des Weltzeitalters, sprach Prajāpati: Speise ist in der Tat Nektar.
13.98.32
अन्नप्रणाशे भिद्यन्ते शरीरे पञ्च धातवः ।
बलं बलवतोपीह प्रणश्यत्यन्नहानितः ॥ १३.९८.३२ ॥
Wenn die Speise schwindet, zerfallen im Körper die fünf Grundstoffe; selbst die Kraft des Starken schwindet hier durch Mangel an Speise.
13.98.33
आवाहाश्च विवाहाश्च यज्ञाश्चान्नमृते तथा ।
निवर्तन्ते नरश्रेष्ठ ब्रह्म चात्र प्रलीयते ॥ १३.९८.३३ ॥
O Bester der Männer, ohne Speise hören Brautzüge, Hochzeiten und Opfer auf, und hier vergeht das Brahman.
13.98.34
अन्नतः सर्वमेतद्धि यत्किञ्चित्स्थाणु जङ्गमम् ।
त्रिषु लोकेषु धर्मार्थमन्नं देयमतो बुधैः ॥ १३.९८.३४ ॥
Alles dies, was in den drei Welten unbeweglich oder beweglich ist, stammt aus der Speise. Darum sollen die Weisen um des Dharma willen Speise geben.
13.98.35
अन्नदस्य मनुष्यस्य बलमोजो यशांसि च ।
कीर्तिश्च वर्धते शश्वत्त्रिषु लोकेषु पार्थिव ॥ १३.९८.३५ ॥
O König, Kraft, Lebenskraft, Ruhm und Ehre des Mannes, der Speise gibt, wachsen beständig in den drei Welten.
13.98.36
मेघेषूर्ध्वं सन्निधत्ते प्राणानां पवनः पतिः ।
तच्च मेघगतं वारि शक्रो वर्षति भारत ॥ १३.९८.३६ ॥
Über den Wolken setzt der Wind, der Herr der Lebensatem, sie ab; und jenes Wasser, das in den Wolken ist, o Bhārata, lässt Indra als Regen herabströmen.
13.98.37
आदत्ते च रसान्भौनानादित्यः स्वगभस्तिभिः ।
वायुरादित्यतस्तांश्च रसान्देवः प्रवर्षति ॥ १३.९८.३७ ॥
Die Sonne zieht mit ihren eigenen Strahlen die irdischen Säfte an, und der Wind empfängt sie von der Sonne; der Gott lässt sie als Regen niederströmen.
13.98.38
तद्यदा मेघतो वारि पतितं भवति क्षितौ ।
तदा वसुमती देवी स्निग्धा भवति भारत ॥ १३.९८.३८ ॥
Wenn das Wasser aus der Wolke auf die Erde fällt, dann, o Bhārata, wird die Göttin Vasumatī (die Erde) feucht und fruchtbar.
13.98.39
ततः सस्यानि रोहन्ति येन वर्तयते जगत् ।
मांसमेदोस्थिशुक्राणां प्रादुर्भावस्ततः पुनः ॥ १३.९८.३९ ॥
Dann sprießen die Feldfrüchte, durch die die Welt erhalten wird; und aus ihnen entstehen wiederum Fleisch, Fett, Knochen und Samen.
13.98.40
सम्भवन्ति ततः शुक्रात्प्राणिनः पृथिवीपते ।
अग्नीषोमौ हि तच्छुक्रं सृजतः पुष्यतश्च ह ॥ १३.९८.४० ॥
Aus diesem Samen, o Herr der Erde, entstehen die Lebewesen, denn Agni und Soma erschaffen und nähren diesen Samen fürwahr.
13.98.41
एवमन्नाद्धि सूर्यश्च पवनः शक्रमेव च ।
एक एव स्मृतो राशिस्ततो भूतानि जज्ञिरे ॥ १३.९८.४१ ॥
So gelten aus der Nahrung wahrlich Sonne, Wind und Indra als eine einzige Gesamtheit; daraus wurden die Wesen geboren.
13.98.42
प्राणान्ददाति भूतानां तेजश्च भरतर्षभ ।
गृहमभ्यागतायाथ यो दद्यादन्नमर्थिने ॥ १३.९८.४२ ॥
O Stier der Bharatas, wer Speise gibt, gibt den Lebewesen Lebensatem und Kraft; und wer einem in sein Haus gekommenen Gast oder einem Bittsteller Speise gibt, erlangt dieselbe Frucht.
13.98.43
नारदेनैवमुक्तोऽहमन्नदानं सदा नृप ।
अनसूयुस्त्वमप्यन्नं तस्माद्देहि गतज्वरः ॥ १३.९८.४३ ॥
So sprach Nārada zu mir, o König: Man soll stets Speise geben. Auch du, ohne Neid, gib Speise; darum gib, frei von Unruhe.
13.98.44
दत्त्वाऽन्नं विधिवद्राजन्विप्रेभ्यस्त्वमपि प्रभो ।
यथावदनुरूपेभ्यस्ततः स्वर्गमवाप्स्यसि ॥ १३.९८.४४ ॥
Nachdem du, o König, o Herr, den würdigen Brahmanen gemäß der Vorschrift Speise gegeben hast, wirst auch du dann den Himmel erlangen.
13.98.45
अन्नदानां हि ये लोकास्तांस्त्वं शृणु जनाधिप ।
भवनानि प्रकाशन्ते दिवि तेषां महात्मनाम् ॥ १३.९८.४५ ॥
Höre von den Welten derer, die Speise geben, o Herr der Menschen: Im Himmel leuchten die Wohnstätten jener großen Seelen.
13.98.46
नानासंस्थानि रूपाणि नानास्तम्भान्वितानि च ।
चन्द्रमण्डलशुभ्राणि किंकिणीजालवन्ति च ॥ १३.९८.४६ ॥
Sie haben vielerlei Gestalten und sind mit vielen Säulen versehen; hell wie die Mondscheibe, sind sie mit Netzen klingender Glöckchen behängt.
13.98.47
तरुणादित्यवर्णानि स्थावराणि चराणि च ।
अनेकशतभौमानि सान्तर्जलचराणि च ॥ १३.९८.४७ ॥
Von der Farbe der aufgehenden Sonne, sind sie sowohl unbeweglich als auch beweglich; sie haben hunderte Stockwerke, und in ihnen leben Wesen, die sich im Wasser bewegen.
13.98.48
वैदूर्यार्कप्रकाशानि रौप्यरुक्ममयानि च ।
सर्वकामफलाश्चापि वृक्षा भवनसंस्थिताः ॥ १३.९८.४८ ॥
Sie leuchten wie Lapislazuli und die Sonne, aus Silber und Gold gefertigt; rings um die Wohnstätten stehen Bäume, die die Frucht jeden Wunsches tragen.
13.98.49
वाप्यो वीथ्यः सभाः कूपा दीर्घिकाश्चैव सर्वशः ।
घोषवन्ति च यानानि युक्तान्यथ सहस्रशः ॥ १३.९८.४९ ॥
Stufenbrunnen, Straßen, Versammlungshallen, Brunnen und lange Teiche aller Art sowie Tausende angeschirrter, tönender Fahrzeuge.
13.98.50
भक्ष्यभोज्यमयाः शैला वासांस्याभरणानि च ।
क्षीरं स्रवन्ति सरितस्तथा चैवान्नपर्वताः ॥ १३.९८.५० ॥
Berge aus Speise und Trank, Gewänder und Schmuck, Flüsse, die Milch strömen, und ebenso Berge aus Getreide.
13.98.51
प्रासादाः पाण्डुराभ्राभाः शय्याश्च कनकोञ्ज्वलाः ।
तान्यन्नदाः प्रपद्यन्ते तस्मादन्नप्रदो भव ॥ १३.९८.५१ ॥
Paläste, die wie weiße Wolken glänzen, und golden leuchtende Lager – diese erlangen die Speisespender. Darum sei ein Spender von Speise.
13.98.52
एते लोकाः पुण्यकृता अन्नदानां महात्मनाम् ।
तस्मादन्नं प्रयत्नेन दातव्यं मानवैर्भुवि ॥ १३.९८.५२ ॥
Diese Welten gehören den großherzigen Menschen, die verdienstvolle Taten vollbrachten und Speise gaben. Darum sollen die Menschen auf Erden mit Hingabe Speise spenden.