Mahābhārata · Adhyāya 13.98
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.98.1
कानि दानानि लोकेऽस्मिन्दातुकामो महीपतिः ।
गुणाधिकेभ्यो विप्रेभ्यो दद्याद्भरतसत्तम ॥ १३.९८.१ ॥
Que dádivas deve dar neste mundo o rei que deseja doar, e o que deve dar aos brâmanes superiores em virtude, ó melhor dos Bharatas?
13.98.2
केन तुष्यन्ति ते सद्यः किं तुष्टाः प्रदिशन्ति च ।
शंस मे तन्महाबाहो फलं पुण्यकृतं महत् ॥ १३.९८.२ ॥
Com o que se agradam imediatamente, e o que concedem quando satisfeitos? Diz-me isso, ó de braços poderosos: o grande fruto nascido do mérito.
13.98.3
दत्तं किं फलवद्राजन्निह लोकें परत्र च ।
भवतः श्रोतुमिच्छामि तन्मे विस्तरतो वद
अन्नं भुवं दिवं खं च सर्वमन्ने प्रतिष्ठितम् ॥ १३.९८.३ ॥
Ó rei, como frutifica uma dádiva dada neste mundo e no outro? Desejo ouvi-lo de ti em detalhe; diz-me. O alimento, a terra, o céu e o espaço: tudo está estabelecido no alimento.
13.98.4
इममर्थं पुरा पृष्टो नारदो देवदर्शनः ।
यदुक्तवानसौ वाक्यं तन्मे निगदतः शृणु ॥ १३.९८.४ ॥
Esta questão foi outrora colocada a Nārada, o vidente dos deuses. Ouve as palavras que ele proferiu, enquanto te as relato.
13.98.5
अन्नमेव प्रशंसन्ति देवा ऋषिगणास्तथा ।
लोकतन्त्रं हि यज्ञाश्च सर्वमन्ने प्रतिष्ठितम् ॥ १३.९८.५ ॥
Os deuses e as hostes de videntes louvam apenas o alimento. A ordem do mundo e também os sacrifícios: tudo está estabelecido no alimento.
13.98.6
अन्नेन सदृशं दानं न भूतं न भविष्यति ।
तस्मादन्नं विशेषेणि दातुमिच्छन्ति मानवाः ॥ १३.९८.६ ॥
Nenhuma dádiva igual ao alimento houve ou haverá. Por isso os homens desejam especialmente dar alimento.
13.98.7
अन्नमूर्जस्करं लोके प्राणाश्चान्ने प्रतिष्ठिताः ।
अन्नेन धार्यते सर्वं विश्वं जगदिदं प्रभो ॥ १३.९८.७ ॥
O alimento dá força no mundo, e os sopros vitais estão estabelecidos no alimento. Pelo alimento é sustentado todo este universo, este mundo, ó senhor.
13.98.8
अन्नाद्गृहस्था लोकेऽस्मिन्भिक्षवस्तापसास्तथा ।
अन्नाद्भवन्ति वै प्राणाः प्रत्यक्षं नात्र संशयः ॥ १३.९८.८ ॥
Neste mundo, chefes de família, mendicantes e também ascetas surgem do alimento. Os sopros vitais surgem de fato do alimento; isso é evidente, não há dúvida nisso.
13.98.9
कटुम्बिने सीदते च ब्राह्मणाय महात्मने ।
दातव्यं भिक्षवे चान्नमात्मनो भूतिमिच्छता ॥ १३.९८.९ ॥
Deve-se dar alimento ao chefe de família, ao brâmane magnânimo que sofre, e também ao mendicante; quem deseja a própria prosperidade deve fazer tal oferta.
13.98.10
ब्राह्मणायाभिरूपाय यो दद्यादन्नमर्थिने ।
निदधाति निधिं श्रेष्ठं पारलौकिकमात्मनः ॥ १३.९८.१० ॥
Quem dá alimento a um brâmane digno ou a um suplicante acumula para si o melhor tesouro para o outro mundo.
13.98.11
श्रान्तमध्वनि वर्तन्तं वृद्धमर्हमुपस्थितम् ।
अर्ययेद्भूतिमन्विच्छन्गृहस्थो गृहमागतम् ॥ १३.९८.११ ॥
O chefe de família que deseja a própria prosperidade deve honrar o hóspede que chegou à sua casa: o cansado da estrada, o viajante, o idoso digno de honra.
13.98.12
क्रोधमुत्पतितं हित्वा सुशीलो वीतमत्सरः ।
अन्नदः प्राप्नुते राजन्दिवि चेह च यत्सुखम् ॥ १३.९८.१२ ॥
Quem, abandonando a ira quando ela surge, é de boa conduta e livre de inveja, e dá alimento, ó rei, obtém a felicidade que existe no céu e também aqui.
13.98.13
नावमन्येदभिगतं न प्रणुद्यात्कदाचन ।
अपि श्वपाके शुनि वा नान्नदानं प्रणश्यति ॥ १३.९८.१३ ॥
Não se deve desprezar o hóspede que chegou, nem jamais afastá-lo. Mesmo a dádiva de alimento dada na casa de um śvapāka ou a um cão não se perde.
13.98.14
यो दद्यादपरिक्लिष्टमन्नमध्वनि वर्तते ।
आर्तायादृष्टपूर्वाय स महद्धर्ममाप्नुयात् ॥ १३.९८.१४ ॥
Quem dá alimento de bom grado a uma pessoa aflita que está no caminho e que nunca viu antes obtém grande mérito (dharma).
13.98.15
पितॄन्देवानृपीन्विप्रानतिथींश्च जनाधिप ।
यो नरः प्रीणयत्यन्नैस्तस्य पुण्यफलं महत् ॥ १३.९८.१५ ॥
Ó senhor dos homens, aquele que agrada aos antepassados, deuses, sábios, brâmanes e hóspedes com alimento obtém um grande fruto de mérito.
13.98.16
कृत्वाऽतिपातकं कर्म यो दद्यादन्नमर्थिने ।
ब्राह्मणाय विशेषेण न स पापेन मुह्यते ॥ १३.९८.१६ ॥
Quem, tendo cometido uma ação de grave pecado, dá alimento a um suplicante, sobretudo a um brâmane, não é iludido pelo pecado.
13.98.17
ब्राह्मणेष्वक्षयं दानमन्नं शूद्रे महाफलम् ।
अन्नदानं हि शूद्रे च ब्राह्मणे च विशिष्यते ॥ १३.९८.१७ ॥
A dádiva a brâmanes é imperecível, e o alimento dado a um śūdra produz grande fruto. Na verdade, a dádiva de alimento se distingue tanto quando dada a um śūdra como a um brâmane.
13.98.18
न पृच्छेद्गोत्रचरणं स्वाध्यायं देशमेव च ।
भिक्षितो ब्राह्मणेनान्नं दद्यादेवाविचारतः ॥ १३.९८.१८ ॥
Não se deve perguntar pela linhagem, pelo ramo védico, pelo estudo nem pelo lugar de origem. Quando um brâmane pede esmola, deve-se dar alimento sem deliberação.
13.98.19
अन्नदस्यान्नदा वृक्षाः सर्वकामफलप्रदाः ।
भवन्ति चेह चामुत्र नृपते नात्र संशयः ॥ १३.९८.१९ ॥
Para quem dá alimento, existem árvores que dão alimento, concedendo os frutos de todos os desejos. Ó rei, tanto aqui como no outro mundo, não há dúvida disto.
13.98.20
आशंसन्ते हि पितरः सुवृष्टिमिव कर्षकाः ।
अस्माकमपि पुत्रो वा पौत्रो वाऽन्नं प्रदास्यति ॥ १३.९८.२० ॥
Assim como os agricultores esperam boa chuva, os antepassados esperam: 'Nosso filho ou neto também dará alimento.'
13.98.21
ब्राह्मणो हि महद्भूतं स्वयं देहीति याचते ।
अकामो वा सकामो वा दत्त्वा पुण्यमवाप्नुयात् ॥ १३.९८.२१ ॥
O brâmane é um grande ser que pede dizendo: 'Dá-me.' Quer sem desejo quer com desejo, quem dá obtém mérito.
13.98.22
ब्राह्मणः सर्वभूतानामतिथिः प्रसृताग्रभुक् ।
विप्रा यदधिगच्छन्ति भिक्षमाणा गृहं सदा ॥ १३.९८.२२ ॥
O brâmane é o hóspede de todos os seres, aquele que come primeiro. Os brâmanes, mendigando, sempre se aproximam de uma casa.
13.98.23
सत्कताश्च निवर्तन्ते तदतीव प्रवर्धते ।
महाभागे कुले प्रेत्य जन्म चाप्नोति भारत ॥ १३.९८.२३ ॥
Mesmo que partam depois de honrados, esse mérito cresce imensamente. Ó Bhārata, após a morte, ele obtém nascimento em uma família muito afortunada.
13.98.24
दत्त्वा त्वन्नं नरो लोके तथा स्थानमनुत्तमम् ।
स्विष्टमृष्टान्नदायी तु स्वर्गे वसति सत्कृतः ॥ १३.९८.२४ ॥
O homem que dá alimento no mundo obtém da mesma forma um lugar supremo. Quem dá alimento excelente e bem preparado, honrado, habita no céu.
13.98.25
अन्नं प्राणा नराणां हि सर्वमन्ने प्रतिष्ठिम् ।
अन्नदः पशुमान्पुत्री धनवान्भोगवानपि ॥ १३.९८.२५ ॥
O alimento é a vida dos homens, e tudo se firma no alimento. Quem dá alimento torna-se rico em gado, filhos, riqueza e prazeres.
13.98.26
प्राणवांश्चापि भवति रूपवांश्च तथा नृप ।
अन्नदः प्राणदो लोके सर्वदः प्रोच्यते तु सः ॥ १३.९८.२६ ॥
Ó rei, quem dá alimento torna-se cheio de vitalidade e também belo. No mundo é chamado doador da vida, e diz-se que é doador de tudo.
13.98.27
अन्नं हि दत्त्वाऽतिथये ब्राह्मणाय यथाविधि ।
प्रदाता सुखमाप्नोति दैवतैश्चापि पूज्यते ॥ १३.९८.२७ ॥
Quem dá alimento a um hóspede e a um brâmane segundo a regra obtém felicidade e é honrado até pelos deuses.
13.98.28
ब्राह्मणो हि महद्भूतं क्षेत्रभूतं युधिष्ठिर ।
उप्यते तत्रि यद्बीजं तद्धि पुण्यफलं महत् ॥ १३.९८.२८ ॥
Ó Yudhiṣṭhira, o brâmane é um grande ser e como um campo. A semente ali semeada dá grande fruto de mérito.
13.98.29
प्रत्यक्षं प्रीतिजननं भोक्तुर्दातुर्भवत्युत ।
सर्वाण्यन्यानि दानानि परोक्षफलवन्त्युत ॥ १३.९८.२९ ॥
Este dom de alimento é visível: traz alegria tanto a quem come como a quem dá. Todos os outros dons têm frutos invisíveis.
13.98.30
अन्नाद्धि प्रसवं यान्ति रतिरन्नाद्धि भारत ।
धर्मार्थावन्नतो विद्धि रोगनाशं तथाऽन्नतः ॥ १३.९८.३० ॥
Do alimento, ó Bhārata, nascem os descendentes, e do alimento vem o deleite. Sabe que o dharma e a riqueza vêm do alimento, e do alimento também a destruição da doença.
13.98.31
अन्नं ह्यमृतमित्याह पुरा कल्पे प्रजापतिः। ॥ १३.९८.३१ ॥
Outrora, no início da era cósmica, Prajāpati declarou que o alimento é de fato o néctar.
13.98.32
अन्नप्रणाशे भिद्यन्ते शरीरे पञ्च धातवः ।
बलं बलवतोपीह प्रणश्यत्यन्नहानितः ॥ १३.९८.३२ ॥
Quando o alimento perece, os cinco constituintes do corpo se desfazem; até a força do forte perece aqui por falta de alimento.
13.98.33
आवाहाश्च विवाहाश्च यज्ञाश्चान्नमृते तथा ।
निवर्तन्ते नरश्रेष्ठ ब्रह्म चात्र प्रलीयते ॥ १३.९८.३३ ॥
Ó melhor dos homens, sem alimento cessam os cortejos nupciais, os casamentos e os sacrifícios, e aqui o Brahman se dissolve.
13.98.34
अन्नतः सर्वमेतद्धि यत्किञ्चित्स्थाणु जङ्गमम् ।
त्रिषु लोकेषु धर्मार्थमन्नं देयमतो बुधैः ॥ १३.९८.३४ ॥
Tudo isto, o que é imóvel ou móvel nos três mundos, vem do alimento. Por isso os sábios devem dar alimento pelo dharma.
13.98.35
अन्नदस्य मनुष्यस्य बलमोजो यशांसि च ।
कीर्तिश्च वर्धते शश्वत्त्रिषु लोकेषु पार्थिव ॥ १३.९८.३५ ॥
Ó rei, a força, o vigor, as glórias e a fama do homem que dá alimento crescem constantemente nos três mundos.
13.98.36
मेघेषूर्ध्वं सन्निधत्ते प्राणानां पवनः पतिः ।
तच्च मेघगतं वारि शक्रो वर्षति भारत ॥ १३.९८.३६ ॥
Acima das nuvens, o vento, senhor dos alentos vitais, as coloca; e aquela água contida nas nuvens, ó Bhārata, Indra derrama como chuva.
13.98.37
आदत्ते च रसान्भौनानादित्यः स्वगभस्तिभिः ।
वायुरादित्यतस्तांश्च रसान्देवः प्रवर्षति ॥ १३.९८.३७ ॥
O sol recolhe a umidade terrestre com os seus próprios raios, e o vento, recebendo-a do sol, o deus a derrama como chuva.
13.98.38
तद्यदा मेघतो वारि पतितं भवति क्षितौ ।
तदा वसुमती देवी स्निग्धा भवति भारत ॥ १३.९८.३८ ॥
Quando a água da nuvem cai sobre a terra, então, ó Bhārata, a deusa Vasumatī (a terra) torna-se úmida e fértil.
13.98.39
ततः सस्यानि रोहन्ति येन वर्तयते जगत् ।
मांसमेदोस्थिशुक्राणां प्रादुर्भावस्ततः पुनः ॥ १३.९८.३९ ॥
Então brotam as colheitas, pelas quais o mundo se sustenta; e delas surgem novamente a carne, a gordura, os ossos e o sêmen.
13.98.40
सम्भवन्ति ततः शुक्रात्प्राणिनः पृथिवीपते ।
अग्नीषोमौ हि तच्छुक्रं सृजतः पुष्यतश्च ह ॥ १३.९८.४० ॥
Dessa semente, ó senhor da terra, nascem os seres vivos, pois Agni e Soma de fato criam e nutrem essa semente.
13.98.41
एवमन्नाद्धि सूर्यश्च पवनः शक्रमेव च ।
एक एव स्मृतो राशिस्ततो भूतानि जज्ञिरे ॥ १३.९८.४१ ॥
Assim, do alimento, de fato, o sol, o vento e Indra são lembrados como um único conjunto; dele nasceram os seres.
13.98.42
प्राणान्ददाति भूतानां तेजश्च भरतर्षभ ।
गृहमभ्यागतायाथ यो दद्यादन्नमर्थिने ॥ १३.९८.४२ ॥
Ó touro dos Bharatas, quem dá alimento dá sopro vital e vigor aos seres; e quem dá comida a um hóspede que chegou à sua casa, ou a um suplicante, obtém o mesmo fruto.
13.98.43
नारदेनैवमुक्तोऽहमन्नदानं सदा नृप ।
अनसूयुस्त्वमप्यन्नं तस्माद्देहि गतज्वरः ॥ १३.९८.४३ ॥
Assim me disse Nārada, ó rei: deve-se sempre dar alimento. Tu também, sem inveja, dá alimento; portanto, dá livre de inquietação.
13.98.44
दत्त्वाऽन्नं विधिवद्राजन्विप्रेभ्यस्त्वमपि प्रभो ।
यथावदनुरूपेभ्यस्ततः स्वर्गमवाप्स्यसि ॥ १३.९८.४४ ॥
Tendo dado alimento segundo a regra, ó rei, ó senhor, aos brâmanes dignos, também tu alcançarás então o céu.
13.98.45
अन्नदानां हि ये लोकास्तांस्त्वं शृणु जनाधिप ।
भवनानि प्रकाशन्ते दिवि तेषां महात्मनाम् ॥ १३.९८.४५ ॥
Ouve os mundos daqueles que dão alimento, ó senhor dos homens: no céu brilham as moradas dessas grandes almas.
13.98.46
नानासंस्थानि रूपाणि नानास्तम्भान्वितानि च ।
चन्द्रमण्डलशुभ्राणि किंकिणीजालवन्ति च ॥ १३.९८.४६ ॥
Têm muitas formas e são dotados de muitos pilares; brilhantes como o disco da lua, são adornados com redes de sinos tilintantes.
13.98.47
तरुणादित्यवर्णानि स्थावराणि चराणि च ।
अनेकशतभौमानि सान्तर्जलचराणि च ॥ १३.९८.४७ ॥
De cor do sol nascente, são tanto imóveis como móveis; têm centenas de andares, e dentro deles habitam seres que se movem na água.
13.98.48
वैदूर्यार्कप्रकाशानि रौप्यरुक्ममयानि च ।
सर्वकामफलाश्चापि वृक्षा भवनसंस्थिताः ॥ १३.९८.४८ ॥
Brilham como lápis-lazúli e o sol, são feitos de prata e ouro; em redor das moradas erguem-se árvores que dão o fruto de todo desejo.
13.98.49
वाप्यो वीथ्यः सभाः कूपा दीर्घिकाश्चैव सर्वशः ।
घोषवन्ति च यानानि युक्तान्यथ सहस्रशः ॥ १३.९८.४९ ॥
Poços com degraus, ruas, salões de assembleia, poços e longos tanques de todo tipo, e milhares de veículos atrelados e ressonantes.
13.98.50
भक्ष्यभोज्यमयाः शैला वासांस्याभरणानि च ।
क्षीरं स्रवन्ति सरितस्तथा चैवान्नपर्वताः ॥ १३.९८.५० ॥
Montanhas feitas de alimento e bebida, vestes e adornos, rios que correm com leite e, igualmente, montanhas de grão.
13.98.51
प्रासादाः पाण्डुराभ्राभाः शय्याश्च कनकोञ्ज्वलाः ।
तान्यन्नदाः प्रपद्यन्ते तस्मादन्नप्रदो भव ॥ १३.९८.५१ ॥
Palácios que brilham como nuvens brancas e leitos resplandecentes de ouro: estes são obtidos por quem dá alimento. Portanto, seja um doador de alimento.
13.98.52
एते लोकाः पुण्यकृता अन्नदानां महात्मनाम् ।
तस्मादन्नं प्रयत्नेन दातव्यं मानवैर्भुवि ॥ १३.९८.५२ ॥
Estes mundos pertencem às grandes almas que praticaram o mérito e deram alimento. Portanto, os homens na terra devem dar alimento com empenho.