Mahābhārata · Adhyāya 14.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत् ॥ १४.१.१ ॥
Nachdem man sich vor Nārāyaṇa und vor Nara, dem besten der Männer, vor der Göttin Sarasvatī und vor Vyāsa verneigt hat, soll man dann das Jaya rezitieren.
14.1.2
कृतोदकस्तु राजानं धृतराष्ट्रं युधिष्ठिरः ।
पुरस्कृत्य महाबाहुरुत्तताराकुलेन्द्रियः ॥ १४.१.२ ॥
Nachdem er das Wasseropfer dargebracht hatte, überquerte der mächtigarmige Yudhiṣṭhira, den König Dhṛtarāṣṭra vorantragend, mit verwirrten Sinnen den Fluss.
14.1.3
उत्तीर्य तु महाबाहुर्बाष्पव्याकुललोचनः ।
पपात तीरे गङ्गाया व्याधविद्ध इव द्विपः ॥ १४.१.३ ॥
Nachdem er übergesetzt hatte, fiel der mächtigarmige Mann, die Augen von Tränen getrübt, am Ufer der Gaṅgā nieder wie ein vom Jäger getroffener Elefant.
14.1.4
तं सीदमानं जग्राह भीमः कृष्णेन चोदितः ।
मैवमित्यब्रवीच्चैनं कृष्णः परबलार्दनः ॥ १४.१.४ ॥
Bhīma, von Kṛṣṇa angetrieben, fing ihn auf, als er zusammensank; und Kṛṣṇa, der Bezwinger feindlicher Heere, sprach zu ihm: "Nicht so."
14.1.5
तमार्तं पतितं भूमौ श्वसन्तं च पुनः पुनः ।
तदृशुः पार्थिवा राजन्धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ १४.१.५ ॥
O König, die Könige sahen jenen Sohn des Dharma, gequält, am Boden liegend und immer wieder keuchend: Yudhiṣṭhira.
14.1.6
त दृष्ट्वा दीनमनसं गतसत्वं नरेश्वरम् ।
भूयः शोकसमाविष्टाः पाण्डवाःक समुपाविशन् ॥ १४.१.६ ॥
Als sie jenen Herrn der Menschen sahen, niedergeschlagenen Herzens und kraftlos, setzten sich die Pāṇḍavas, wieder von Trauer ergriffen.
14.1.7
राजा तु धृतराष्ट्रस्तं तथा दीनो महाभुजम् ।
वाक्यमाह महाबुद्धिः प्रज्ञाचक्षुर्नरेश्वरम् ॥ १४.१.७ ॥
Doch König Dhṛtarāṣṭra, von großer Weisheit und mit den Augen der Einsicht, sprach diese Worte zu jenem betrübten Starkarmigen.
14.1.8
उत्तिष्ठ कुरुशार्दूल कुरु कार्यमनन्तरम् ।
क्षत्रधर्मेण कौन्तेय जितेयमवनी त्वया ॥ १४.१.८ ॥
Erhebe dich, Tiger der Kurus! Ohne Verzug erfülle deine Pflicht, Sohn der Kuntī. Nach der Pflicht des Kriegers hast du diese Erde erobert.
14.1.9
भुङ्क्ष सार्धं भ्रातृभिस्तां सुहृद्भिश्च जनेश्वर ।
शोचितव्यं न पश्यामि त्वया धर्मभृतांवर ॥ १४.१.९ ॥
Genieße sie zusammen mit deinen Brüdern und Freunden, Herr der Menschen. Bester der Rechtschaffenen, ich sehe keinen Grund für dich zu trauern.
14.1.10
शोचितव्यं मया चैव गान्धार्या च महीपते ।
ययोः पुत्रशतं नष्टं स्वप्नलब्धं यथा धनम् ॥ १४.१.१० ॥
Ich und Gāndhārī, o Herr der Erde, sollten trauern, denn unsere hundert Söhne sind verloren wie Reichtum, den man im Traum erlangt hat.
14.1.11
अश्रुत्वा हितकामस्य विदुरस्य महात्मनः ।
वाक्यानि सुमहार्थानि परितप्यामि दुर्मतिः ॥ १४.१.११ ॥
Da ich die sehr bedeutungsvollen Worte des hochgesinnten Vidura, der unser Wohl wollte, nicht beachtet habe, quäle ich mich nun, ich Törichter.
14.1.12
उक्तवान्विदुरो यन्मां धर्मात्मा दिव्यदर्शनः ।
दुर्योधनापराधेन कुलं ते विनशिष्यति ॥ १४.१.१२ ॥
Vidura, der rechtschaffene Seher mit göttlichem Blick, sprach zu mir: Durch das Vergehen Duryodhanas wird dein Geschlecht zugrunde gehen.
14.1.13
स्वस्ति चेदिच्छसे राजन्कुलस्य कुरु मे वचः ।
वध्यतामेष दुष्टात्मा मन्दो राजा सुयोधनः ॥ १४.१.१३ ॥
O König, wenn du das Wohl deines Geschlechts wünschst, so höre mein Wort: Dieser böse, törichte König Suyodhana werde verstoßen.
14.1.14
कर्णश्च शकुनिश्चैव नैनं पश्यतु कर्हिचित् ।
द्यूतसङ्घातमप्येषामप्रमादेन वारय ॥ १४.१.१४ ॥
Weder Karṇa noch Śakuni sollen ihn je sehen; und halte die Versammlung dieser Würfelspieler mit Umsicht im Zaum.
14.1.15
अभिषेचय राजानं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् ।
स पालयिष्यति वशी धर्मेण पृथिवीमिमाम् ॥ १४.१.१५ ॥
Salbe den rechtschaffenen Yudhiṣṭhira zum König; er wird, selbstbeherrscht, diese Erde gerecht regieren.
14.1.16
अथ नेच्छसि राजानं कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ।
विनाशमुपयास्तन्ति तव पुत्रा न संशयः।
मेढीभूतः स्वयं राज्यं प्रतिगृह्णीष्व पार्थिव ॥ १४.१.१६ ॥
Doch wenn du Yudhiṣṭhira, den Sohn Kuntīs, nicht als König willst, werden deine Söhne sicher ins Verderben laufen. O König, bleibe fest wie ein bloßer Pfahl und nimm selbst das Reich an dich.
14.1.17
समं सर्वेषु भूतेषु वर्तमानं नराधिप ।
अनुजीवन्तु सर्वे त्वां ज्ञातयो ज्ञातिवर्धंन ॥ १४.१.१७ ॥
O Herr der Menschen, der du allen Wesen gleich gesinnt begegnest, o Mehrer der Verwandten, mögen alle deine Angehörigen von dir lebend leben.
14.1.18
एवं ब्रुवति कौन्तेय विदुरे दीर्घदर्शिनि ।
दुर्योधनमहं पापमन्ववर्तं वृथामतिः ॥ १४.१.१८ ॥
O Sohn Kuntīs, obwohl der weitsichtige Vidura so sprach, folgte ich, törichten Sinnes, dem bösen Duryodhana.
14.1.19
अश्रुत्वा तस्य धीरस्य वाक्यानि मधुराण्यहम् ।
फलं प्राप्य महद्दुःखं निमग्नः शोकसागरे ॥ १४.१.१९ ॥
Da ich die süßen Worte jenes standhaften Vidura nicht gehört hatte, empfing ich die große Frucht des Leidens und versank im Ozean des Kummers.
14.1.20
वृद्धौ हि तेऽद्य पितरौ पश्य नौ दुःखितौ नृप ।
न शोचितव्यं भवता पश्यामीह जनाधिप ॥ १४.१.२० ॥
O König, sieh uns an, deine beiden alten Eltern, nun leidend. Herr der Völker, du solltest nicht trauern; ich sehe es hier.