மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत् ॥ १४.१.१ ॥
நாராயணரை வணங்கி, நரோத்தமரான நரரையும், தேவி சரஸ்வதியையும், வியாசரையும் வணங்கிய பின், பின்னர் 'ஜய' நூலை ஓத வேண்டும்.
14.1.2
कृतोदकस्तु राजानं धृतराष्ट्रं युधिष्ठिरः ।
पुरस्कृत्य महाबाहुरुत्तताराकुलेन्द्रियः ॥ १४.१.२ ॥
நீர்க்கடன் செய்த பின், மகாபாகுவான யுதிஷ்டிரர் அரசன் திருதராஷ்டிரரை முன்னிறுத்தி, கலங்கிய புலன்களுடன் கடந்தார்.
14.1.3
उत्तीर्य तु महाबाहुर्बाष्पव्याकुललोचनः ।
पपात तीरे गङ्गाया व्याधविद्ध इव द्विपः ॥ १४.१.३ ॥
மகாபாகுவான அவர் கடந்து, கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன் கங்கைக் கரையில் வேடனின் அம்பால் தாக்கப்பட்ட யானையைப் போல விழுந்தார்.
14.1.4
तं सीदमानं जग्राह भीमः कृष्णेन चोदितः ।
मैवमित्यब्रवीच्चैनं कृष्णः परबलार्दनः ॥ १४.१.४ ॥
கீழே விழுந்துகொண்டிருந்த அவரை, கிருஷ்ணரால் தூண்டப்பட்ட பீமன் பற்றிக்கொண்டான்; பகைவர் படையை அழிப்பவரான கிருஷ்ணர் அவரிடம், "இவ்வாறு செய்யாதே" என்றார்.
14.1.5
तमार्तं पतितं भूमौ श्वसन्तं च पुनः पुनः ।
तदृशुः पार्थिवा राजन्धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ १४.१.५ ॥
அரசே, நிலத்தில் விழுந்து துன்புற்று மீண்டும் மீண்டும் மூச்சு வாங்கிய அந்த தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரரை அரசர்கள் கண்டனர்.
14.1.6
त दृष्ट्वा दीनमनसं गतसत्वं नरेश्वरम् ।
भूयः शोकसमाविष्टाः पाण्डवाःक समुपाविशन् ॥ १४.१.६ ॥
மனம் வருந்தி, வலிமை இழந்த அந்த மன்னர்களின் தலைவரான யுதிஷ்டிரரைக் கண்ட பாண்டவர்கள் மீண்டும் துயரால் நிரம்பி அமர்ந்தனர்.
14.1.7
राजा तु धृतराष्ट्रस्तं तथा दीनो महाभुजम् ।
वाक्यमाह महाबुद्धिः प्रज्ञाचक्षुर्नरेश्वरम् ॥ १४.१.७ ॥
ஆனால் மிக்க அறிவுடைய, அறிவுக் கண்ணுடைய அரசன் திருதராஷ்டிரன், துயருற்ற அந்த மகாபாகுவிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
14.1.8
उत्तिष्ठ कुरुशार्दूल कुरु कार्यमनन्तरम् ।
क्षत्रधर्मेण कौन्तेय जितेयमवनी त्वया ॥ १४.१.८ ॥
குருக்களில் புலியே, எழுந்திரு. குந்தியின் மகனே, தாமதமின்றி உன் கடமையைச் செய். க்ஷத்திரிய தர்மத்தின்படி இந்த பூமியை நீ வென்றிருக்கிறாய்.
14.1.9
भुङ्क्ष सार्धं भ्रातृभिस्तां सुहृद्भिश्च जनेश्वर ।
शोचितव्यं न पश्यामि त्वया धर्मभृतांवर ॥ १४.१.९ ॥
மக்களின் தலைவனே, சகோதரர்களுடனும் நண்பர்களுடனும் அதை அனுபவி. தர்மவான்களில் சிறந்தவனே, உனக்காக துயரப்பட எந்த காரணமும் நான் காணவில்லை.
14.1.10
शोचितव्यं मया चैव गान्धार्या च महीपते ।
ययोः पुत्रशतं नष्टं स्वप्नलब्धं यथा धनम् ॥ १४.१.१० ॥
ஓ மன்னனே, நானும் காந்தாரியுமே துயரப்பட வேண்டும். கனவில் பெற்ற செல்வம் போல நூறு மகன்களையும் இழந்தவர்கள் நாங்கள்.
14.1.11
अश्रुत्वा हितकामस्य विदुरस्य महात्मनः ।
वाक्यानि सुमहार्थानि परितप्यामि दुर्मतिः ॥ १४.१.११ ॥
நலம் விரும்பிய மகாத்மா விதுரரின் மிகுந்த பொருளுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்காததால், தீய புத்தியுடைய நான் இப்போது வருந்துகிறேன்.
14.1.12
उक्तवान्विदुरो यन्मां धर्मात्मा दिव्यदर्शनः ।
दुर्योधनापराधेन कुलं ते विनशिष्यति ॥ १४.१.१२ ॥
தர்மாத்மாவும் தெய்வ தரிசனம் உடையவருமான விதுரர் எனக்குச் சொன்னது இதுதான்: துரியோதனனின் குற்றத்தால் உன் குலம் அழியும்.
14.1.13
स्वस्ति चेदिच्छसे राजन्कुलस्य कुरु मे वचः ।
वध्यतामेष दुष्टात्मा मन्दो राजा सुयोधनः ॥ १४.१.१३ ॥
அரசே, குலத்தின் நலத்தை நீர் விரும்பினால் என் சொல்லைக் கேளும். தீய மனம் கொண்ட இந்த மூடன் சுயோதனன் விலக்கப்படட்டும்.
14.1.14
कर्णश्च शकुनिश्चैव नैनं पश्यतु कर्हिचित् ।
द्यूतसङ्घातमप्येषामप्रमादेन वारय ॥ १४.१.१४ ॥
கர்ணனும் சகுனியும் அவனை ஒருபோதும் காணாதிருக்கட்டும். இவர்களின் சூதாட்டக் கூட்டத்தையும் கவனமாகத் தடுத்திடு.
14.1.15
अभिषेचय राजानं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् ।
स पालयिष्यति वशी धर्मेण पृथिवीमिमाम् ॥ १४.१.१५ ॥
அறநெறியுள்ள யுதிஷ்டிரனை அரசனாக அபிஷேகம் செய்வாயாக. அவன் தன்னடக்கத்துடன் தர்மத்தால் இந்தப் பூமியை ஆள்வான்.
14.1.16
अथ नेच्छसि राजानं कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ।
विनाशमुपयास्तन्ति तव पुत्रा न संशयः।
मेढीभूतः स्वयं राज्यं प्रतिगृह्णीष्व पार्थिव ॥ १४.१.१६ ॥
குந்தியின் மகன் அரசன் யுதிஷ்டிரனை நீர் விரும்பவில்லையெனில், உன் புதல்வர்கள் அழிவை அடைவர்; சந்தேகமில்லை. அரசே, நீயே வெறும் தூணாக நின்று இந்த அரசை ஏற்றுக்கொள்.
14.1.17
समं सर्वेषु भूतेषु वर्तमानं नराधिप ।
अनुजीवन्तु सर्वे त्वां ज्ञातयो ज्ञातिवर्धंन ॥ १४.१.१७ ॥
மனிதர்களின் அரசே, எல்லா உயிர்களிடத்தும் சமமாக நடக்கும் நீ, உறவினர்களைப் பெருக்குபவனே, எல்லா உறவினர்களும் உன்னையே சார்ந்து வாழட்டும்.
14.1.18
एवं ब्रुवति कौन्तेय विदुरे दीर्घदर्शिनि ।
दुर्योधनमहं पापमन्ववर्तं वृथामतिः ॥ १४.१.१८ ॥
குந்தியின் மகனே, தொலைநோக்குள்ள விதுரன் இவ்வாறு சொன்னபோதும், வீணான புத்தியுடைய நான் பாவியான துரியோதனனையே பின்பற்றினேன்.
14.1.19
अश्रुत्वा तस्य धीरस्य वाक्यानि मधुराण्यहम् ।
फलं प्राप्य महद्दुःखं निमग्नः शोकसागरे ॥ १४.१.१९ ॥
அந்த அறிவுள்ள விதுரரின் இனிய சொற்களைக் கேளாமல், நான் பெரும் துன்பம் என்ற பலனைப் பெற்று சோகக் கடலில் மூழ்கினேன்.
14.1.20
वृद्धौ हि तेऽद्य पितरौ पश्य नौ दुःखितौ नृप ।
न शोचितव्यं भवता पश्यामीह जनाधिप ॥ १४.१.२० ॥
அரசே, உன் இரு முதிய பெற்றோர்களாகிய நாங்கள் இப்போது துன்பத்தில் இருக்கிறோம்; இதைப் பார். மன்னா, நீ துயரப்படக் கூடாது; இங்கே நான் காண்கிறேன்.