ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 14.107
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.107.1
इदं मे तत्वतो देव वक्तुमर्हस्यशेषतः ।
हिंसामकृत्वा यो मर्त्यो ब्रह्महत्यामवाप्नुयात् ॥ १४.१०७.१ ॥
ହେ ଦେବ, ହିଂସା ନ କରି ମଣିଷ କିପରି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାର ପାପ ପାଏ, ତାହା ଆପଣ ମୋତେ ତତ୍ତ୍ୱତଃ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
14.107.2
ब्राह्मणं स्वयमाहूय भिक्षार्थं वृत्तिकर्शितम् ।
ब्रूयान्नास्तीति यः पश्चात्तमाहुर्ब्रह्मघातकम् ॥ १४.१०७.२ ॥
ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ନିଜେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଡାକି, ଜୀବିକାର ଅଭାବରେ କୃଶ ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କୁ ପରେ ଯିଏ 'କିଛି ନାହିଁ' କହେ, ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମଘାତକ କୁହାଯାଏ।
14.107.3
मध्यस्थस्येह विप्रस्य योऽनूचानस्य भारत ।
वृत्तिं हरति दुर्बुद्धइस्तमाहुर्ब्रह्मघातकम् ॥ १४.१०७.३ ॥
ହେ ଭାରତ, ଏଠାରେ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଥିବା ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଜୀବିକା ଯେ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିରେ ହରଣ କରେ, ତାକୁ ବ୍ରହ୍ମଘାତକ କୁହାଯାଏ।
14.107.4
आश्रमे वाऽऽलये वाऽपि ग्रामे वा नगरेऽपि वा ।
अग्निं यः प्रक्षिपेत्क्रुद्धस्तमाहुर्ब्रह्मघातकम् ॥ १४.१०७.४ ॥
ଆଶ୍ରମରେ, ଘରେ, ଗ୍ରାମରେ କିମ୍ବା ନଗରରେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ କ୍ରୋଧରେ ଅଗ୍ନି ଲଗାଏ, ତାକୁ ବ୍ରହ୍ମଘାତକ କୁହାଯାଏ।
14.107.5
गोकुलस्य तृषार्तस्य जलान्ते वसुधाधिप ।
उत्पादयति यो विघ्नं तमाहुर्ब्रह्मघातकम् ॥ १४.१०७.५ ॥
ହେ ବସୁଧାଧିପ, ତୃଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ଗୋସମୂହ ପାଇଁ ଜଳ ପାଖରେ ଯିଏ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରେ, ତାକୁ ବ୍ରହ୍ମଘାତକ କୁହାଯାଏ।
14.107.6
यः प्रवृत्तां श्रुतिं सम्यक्छास्त्रं वा मुनिभिः कृतम् ।
दूषयत्यनभिज्ञाय तमाहुर्ब्रह्मघातकम् ॥ १४.१०७.६ ॥
ଯିଏ ପ୍ରଚଳିତ ଶ୍ରୁତି କିମ୍ବା ମୁନିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ୟକ୍ ରଚିତ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ନ ଜାଣି ଦୂଷିତ କରେ, ତାକୁ ବ୍ରହ୍ମଘାତକ କୁହାଯାଏ।
14.107.7
चक्षुषा वाऽपि हीनस्य पङ्गोर्वाऽपि जडस्य वा ।
हरेद्वै यस्तु सर्वस्वं तमाहुर्ब्रह्मघातकम् ॥ १४.१०७.७ ॥
ଯେ ଅନ୍ଧ, ଖଞ୍ଜ ବା ମୂର୍ଖର ସର୍ବସ୍ୱ ହରଣ କରେ, ତାକୁ ବ୍ରହ୍ମଘାତକ କୁହାଯାଏ।
14.107.8
गुरुं त्वंकृत्यं हुंकृत्य अतिक्रम्य च शासनम् ।
वर्तते यस्तु मूढात्मा तमाहुर्ब्रह्मघातकम् ॥ १४.१०७.८ ॥
ଯେ ମୂଢ଼ ଗୁରୁଙ୍କୁ 'ତୁ' କହି ବା 'ହୁଁ' କରି ସମ୍ବୋଧନ କରେ ଓ ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଲଙ୍ଘନ କରେ, ତାକୁ ବ୍ରହ୍ମଘାତକ କୁହାଯାଏ।
14.107.9
क्रोधाद्वा यदि वा द्वेषादाक्रुष्टस्तर्जितोपि वा ।
ऋतौ स्त्रियं वा नोपेयात्तमाहुर्ब्रह्मघातकम् ॥ १४.१०७.९ ॥
କ୍ରୋଧ ବା ଦ୍ୱେଷରୁ, ଗାଳି ଦିଆଯାଇଥିଲେ ବା ଧମକାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଋତୁକାଳରେ ଯେ ସ୍ତ୍ରୀ ନିକଟକୁ ଯାଏ ନାହିଁ, ତାକୁ ବ୍ରହ୍ମଘାତକ କୁହାଯାଏ।
14.107.10
यावत्सारो भवेद्दीनस्तन्नाशे यस्य दुःस्थितिः ।
तत्सर्वस्वं हरेद्यो वै तमाहुर्ब्रह्मघातकम् ॥ १४.१०७.१० ॥
ଦରିଦ୍ରର ପାଖରେ ଯେତେ ଅଳ୍ପ ସମ୍ପତ୍ତି ଥାଏ ଓ ଯାହାର ନାଶରେ ସେ ଦୁର୍ଦଶାରେ ପଡ଼େ, ତାର ସେହି ସର୍ବସ୍ୱ ଯେ ହରଣ କରେ, ତାକୁ ବ୍ରହ୍ମଘାତକ କୁହାଯାଏ।
14.107.11
सप्वेषामपि दानानां यत्तु दानं विशिष्यते ।
अभोज्यान्नाश्च ये विप्रास्तान्ब्रवीहि सुरोत्तम ॥ १४.१०७.११ ॥
ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁ ଦାନ ବିଶିଷ୍ଟ, ଏବଂ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଅନ୍ନ ଭୋଜନୀୟ ନୁହେଁ, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ, ହେ ସୁରୋତ୍ତମ, କୁହନ୍ତୁ।
14.107.12
अन्नमेव प्रशंसन्ति देवा ब्रह्मपुरस्सराः ।
अन्नेन सदृशं दानं न भूतं न भविष्यति ॥ १४.१०७.१२ ॥
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ଦେବତାମାନେ ଅନ୍ନକୁ ହିଁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ଅନ୍ନଦାନ ସହିତ ସମାନ ଦାନ ଅତୀତରେ ହୋଇନାହିଁ ଓ ଭବିଷ୍ୟତରେ ହେବ ନାହିଁ।
14.107.13
अन्नमूर्जस्करं लोके ह्यन्नात्प्राणाः प्रतिष्ठिताः ।
अबोज्यान्नान्मया राजन्वक्ष्यमाणान्निबोध मे ॥ १४.१०७.१३ ॥
ଜଗତରେ ଅନ୍ନ ବଳ ଦିଏ; ଅନ୍ନରେ ହିଁ ପ୍ରାଣ ସ୍ଥିତ। ହେ ରାଜନ୍, ଯେଉଁ ଅନ୍ନ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ତାହା ମୁଁ କହୁଛି, ମୋଠାରୁ ଶୁଣ।
14.107.14
दीक्षितस्य कदर्यस्य क्रुद्धस्य निकृतस्य च ।
अभिशप्तस्य षण्डस्य पाकभेदकरस्य च ॥ १४.१०७.१४ ॥
ଦୀକ୍ଷିତ, କୃପଣ, କ୍ରୋଧୀ, ପ୍ରବଞ୍ଚିତ, ଅଭିଶପ୍ତ, ନପୁଂସକ ଏବଂ ରନ୍ଧନ ବିଭାଜକଙ୍କ ଅନ୍ନ।
14.107.15
चिकित्सकस्य दूतस्य तथा चोच्छिष्टभोजिनः ।
उग्रान्नं सूतकान्नं च शूद्रोच्छेषणमेव च ॥ १४.१०७.१५ ॥
ଚିକିତ୍ସକ, ଦୂତ, ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟଭୋଜୀ, ଉଗ୍ରଙ୍କ ଅନ୍ନ, ସୂତକବିଶିଷ୍ଟଙ୍କ ଅନ୍ନ ଏବଂ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ।
14.107.16
द्विषदन्नं न भोक्तव्यं पतितान्नं च यच्छ्रुतम् ।
तथा च पिशुनस्यान्नं यज्ञविक्रयिणस्तथा ॥ १४.१०७.१६ ॥
ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଅନ୍ନ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ପତିତଙ୍କ ଅନ୍ନ, ଯେପରି ଶୁଣାଯାଇଛି; ସେପରି ଚୁଗଲଖୋରଙ୍କ ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ବିକ୍ରେତାଙ୍କ ଅନ୍ନ।
14.107.17
शैलूषं तन्तुवायान्नं कृतघ्नस्यान्नमेव च ।
अंबष्ठकनिषादानां रङ्गावतरकस्य च ॥ १४.१०७.१७ ॥
ନଟଙ୍କ ଅନ୍ନ, ତନ୍ତୁବାୟଙ୍କ ଅନ୍ନ, କୃତଘ୍ନଙ୍କ ଅନ୍ନ, ଅମ୍ବଷ୍ଠ ଓ ନିଷାଦଙ୍କ ଅନ୍ନ ଏବଂ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ଅଭିନୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଅନ୍ନ।
14.107.18
सुवर्णकर्तुर्वैणस्यि शस्त्रविक्रयिणस्तथा ।
सूताना शौण्डिकानां च वैद्यस्य रजकस्य च ॥ १४.१०७.१८ ॥
ସୁନାକାର ଅନ୍ନ, ବାଉଁଶ ଝୁଡ଼ି ପ୍ରସ୍ତୁତକାରୀଙ୍କ ଅନ୍ନ, ଅସ୍ତ୍ର ବିକ୍ରେତାଙ୍କ ଅନ୍ନ, ସୂତଙ୍କ ଅନ୍ନ, ମଦ ବିକ୍ରେତାଙ୍କ ଅନ୍ନ, ବୈଦ୍ୟ ଓ ଧୋବାଙ୍କ ଅନ୍ନ।
14.107.19
स्त्रीजितस्य नृशंसस्य तथा माहिषिकस्य च ।
अनिर्दशानां प्रेतानां गणिकानां तथैव च ॥ १४.१०७.१९ ॥
ସ୍ତ୍ରୀବଶ, ନୃଶଂସ, ମହିଷ ଚରାଉଥିବା ଲୋକ, ଅଶୌଚ କାଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନ ହୋଇଥିବା ଲୋକ, ପ୍ରେତ ଓ ଗଣିକାଙ୍କ ଅନ୍ନ ମଧ୍ୟ (ବର୍ଜନୀୟ)।
14.107.20
बन्दिनो द्यूतकर्तुश्च तथा द्यूतविदामपि ।
परिवित्तस्य यच्चान्नं परिवेत्तुस्तथैव च ॥ १४.१०७.२० ॥
ବନ୍ଦୀ, ଜୁଆଖେଳୁଆ, ଜୁଆର ଜାଣକାର, ପରିବିତ୍ତ ଓ ପରିବେତ୍ତାଙ୍କ ଅନ୍ନ ମଧ୍ୟ (ବର୍ଜନୀୟ)।
14.107.21
यश्चाग्रदिधिषुर्विप्रो दिधिषूपपिस्तथा ।
तयोरप्युभयोरन्नं राज्ञां चापि विवर्जयेत् ॥ १४.१०७.२१ ॥
ଅଗ୍ରଦିଧିଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦିଧିଷୂପତି — ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଅନ୍ନ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ନ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
14.107.22
राजान्नं तेज आदत्ते शूद्रान्नं ब्रह्मवर्चसम् ।
आयुः सुवर्णकारान्नं यशश्चार्मावकृन्तिनः ॥ १४.१०७.२२ ॥
ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ନ ତେଜ ହରଣ କରେ, ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଅନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମବର୍ଚ୍ଚସ, ସୁନାକାରଙ୍କ ଅନ୍ନ ଆୟୁ ଓ ଚମଡ଼ା କାଟୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଅନ୍ନ ଯଶ ହରଣ କରେ।
14.107.23
गणान्नं गणिकान्नं च लोकेभ्यः परिकीर्तितम् ।
पूयं चिकित्सकस्यान्नं शुक्लं तु वृषलीपतेः ॥ १४.१०७.२३ ॥
ଗଣର ଅନ୍ନ ଓ ଗଣିକାର ଅନ୍ନ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିନ୍ଦିତ ବୋଲି କଥିତ; ବୈଦ୍ୟଙ୍କ ଅନ୍ନ ପୂଜ ତୁଲ୍ୟ, ବୃଷଲୀପତିଙ୍କ ଅନ୍ନ ଶୁକ୍ର ତୁଲ୍ୟ।
14.107.24
विष्ठा वार्धुषिकस्यान्नं तस्मात्तत्परिवर्जयेत् ।
तेषां त्वगस्थिरोमाणि भुङ्क्ते योऽन्नं तु भक्षयेत् ॥ १४.१०७.२४ ॥
ସୁଧଖୋରର ଅନ୍ନ ବିଷ୍ଠା ତୁଲ୍ୟ, ତେଣୁ ତାହା ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ସେମାନଙ୍କ ଅନ୍ନ ଖାଏ, ସେ ସେମାନଙ୍କ ଚର୍ମ, ଅସ୍ଥି ଓ ରୋମ ଖାଏ।
14.107.25
अमात्यान्नमथैतेषां भुक्त्वा तु त्रियहं क्षिपेत् ।
मत्या भुक्त्वा सकृद्वाऽपि प्राजापत्यं चरेद्द्विजः ॥ १४.१०७.२५ ॥
ଏମାନଙ୍କ ଅମାତ୍ୟଙ୍କର ଅନ୍ନ ଖାଇଲେ ତିନି ଦିନ (ବ୍ରତ କରିବ)। ଜାଣି ଶୁଣି ଥରେ ମଧ୍ୟ ଖାଇଲେ ଦ୍ୱିଜ ପ୍ରାଜାପତ୍ୟ ବ୍ରତ କରିବା ଉଚିତ।
14.107.26
दानानां च फलं यद्वै शृणु पाण्डव तत्वतः ।
जलदस्तृप्तिमाप्नोति सुखमक्षयमन्नदः ॥ १४.१०७.२६ ॥
ହେ ପାଣ୍ଡବ, ଦାନମାନଙ୍କର ଯେଉଁ ଫଳ ତାହା ଯଥାର୍ଥରେ ଶୁଣ। ଜଳଦାତା ତୃପ୍ତି ପାଏ; ଅନ୍ନଦାତା ଅକ୍ଷୟ ସୁଖ ପାଏ।
14.107.27
तिलदश्च प्रजामिष्टां दीपदश्चक्षुरुत्तमम् ।
भूमदो भूमिमाप्नोति दीर्घमायुर्हिरण्यदः ॥ १४.१०७.२७ ॥
ତିଳ ଦାନ କରୁଥିବା ଇଷ୍ଟ ସନ୍ତାନ ପାଏ; ଦୀପ ଦାନ କରୁଥିବା ଉତ୍ତମ ଦୃଷ୍ଟି ପାଏ। ଭୂମି ଦାନ କରୁଥିବା ଭୂମି ପାଏ; ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରୁଥିବା ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଏ।
14.107.28
गृहदोऽग्र्याणि वेश्मानि रूप्यदो रूपमुत्तमम् ।
वासोदश्चन्द्रसालोक्यमश्विसालोक्यमश्वदः ॥ १४.१०७.२८ ॥
ଗୃହ ଦାନ କରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହ ପାଏ; ରୂପା ଦାନ କରୁଥିବା ଉତ୍ତମ ରୂପ ପାଏ। ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକ ଏବଂ ଅଶ୍ୱ ଦାନ କରୁଥିବା ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରଙ୍କ ଲୋକ ପାଏ।
14.107.29
अनडुद्दः श्रियं जुष्टां गोदो गोलोकमश्नुते ।
यानशय्याप्रदो भार्यामैश्वर्यमभयप्रदः ॥ १४.१०७.२९ ॥
ବୃଷ ଦାନ କରୁଥିବା ପ୍ରିୟ ସମୃଦ୍ଧି ପାଏ; ଗାଈ ଦାନ କରୁଥିବା ଗୋଲୋକ ପାଏ। ଯାନ ଓ ଶଯ୍ୟା ଦାନ କରୁଥିବା ଭାର୍ଯ୍ୟା ପାଏ; ଅଭୟ ଦାନ କରୁଥିବା ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ପାଏ।
14.107.30
धान्यदः शाश्वतं सौख्यं ब्रह्मदो ब्रह्मसाम्यताम् ।
सर्वेषामेव दानानां ब्रह्मदानं विशिष्यते ॥ १४.१०७.३० ॥
ଧାନ୍ୟ ଦାନ କରୁଥିବା ଶାଶ୍ୱତ ସୁଖ ପାଏ; ବ୍ରହ୍ମ (ବେଦ) ଦାନ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମଙ୍କ ସମାନତା ପାଏ। ସବୁ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମଦାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
14.107.31
हिरण्यभूगवाश्वाजवस्त्रशय्यासनादिषु ।
योर्चितः प्रतिगृह्णाति दद्यादुचितमेव च।
तावुभौ गच्छतः स्वर्गं नरकं च विपर्यये ॥ १४.१०७.३१ ॥
ସୁନା, ଭୂମି, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଛେଳି, ବସ୍ତ୍ର, ଶଯ୍ୟା, ଆସନ ଆଦିରେ ସମ୍ମାନ ସହ ଯିଏ ଗ୍ରହଣ କରେ ଏବଂ ଉଚିତ ଭାବେ ଦିଏ, ସେ ଦୁହେଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି; ବିପରୀତ ହେଲେ ନରକକୁ।
14.107.32
अनृतं न वदेद्विद्वांस्तपस्तप्त्वा न विस्मयेत् ।
नार्तोप्यभिभवेद्विप्रान्न दत्त्वा परिकीर्तयेत् ॥ १४.१०७.३२ ॥
ବିଦ୍ୱାନ ମିଥ୍ୟା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ତପସ୍ୟା କରି ଅହଂକାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଦାନ ଦେଇ ତାହା ପ୍ରଚାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
14.107.33
यज्ञोऽनृतेन क्षरति तपः क्षरति विस्मयात् ।
आयुर्विप्रावमानेन दानं तु परिकीर्तनात् ॥ १४.१०७.३३ ॥
ମିଥ୍ୟାରେ ଯଜ୍ଞ କ୍ଷୟ ହୁଏ; ଅହଂକାରରେ ତପସ୍ୟା କ୍ଷୟ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅପମାନରେ ଆୟୁ କ୍ଷୟ ହୁଏ; ଦାନର ପ୍ରଚାର କଲେ ଦାନ କ୍ଷୟ ହୁଏ।
14.107.34
एकः प्रजायते जन्तुरेक एव प्रमीयते ।
अकोऽनुभुङ्क्ते सुकृतमेकश्चाप्नोति दुष्कृतम् ॥ १४.१०७.३४ ॥
ଜୀବ ଏକାକୀ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ଏକାକୀ ମରେ। ସେ ଏକାକୀ ନିଜ ସୁକର୍ମର ଫଳ ଭୋଗେ, ଏବଂ ଏକାକୀ ଦୁଷ୍କର୍ମର ଫଳ ପାଏ।
14.107.35
मृतं शरीरमुत्सृज्य काष्ठलोष्टसमं क्षितौ ।
विमुखा बान्धवा यान्ति धर्मस्तमनुवर्तते ॥ १४.१०७.३५ ॥
ମୃତ ଶରୀରକୁ କାଠ କିମ୍ବା ମାଟିଢେଳା ପରି ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ି ବନ୍ଧୁମାନେ ମୁହଁ ଫେରାଇ ଚାଲି ଯାଆନ୍ତି; କେବଳ ଧର୍ମ ତାହାକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
14.107.36
अनागतानि कार्याणि कर्तुं गणयते मनः ।
शरीरकं समुद्दिश्य स्मयते नूनमन्तकः ॥ १४.१०७.३६ ॥
ମନ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସି ନ ଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ହିସାବ କରେ; ଶରୀରକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଅନ୍ତକ (ମୃତ୍ୟୁ) ନିଶ୍ଚୟ ହସେ।
14.107.37
तस्माद्धर्मसहासस्तु धर्मं संचिनुयात्सदा ।
धर्मेण हि सहायेन तमस्तरति दुस्तरम् ॥ १४.१०७.३७ ॥
ତେଣୁ ଧର୍ମକୁ ସହାୟ କରି ସର୍ବଦା ଧର୍ମ ସଞ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ; ଧର୍ମରୂପୀ ସହାୟରେ ମଣିଷ ଦୁସ୍ତର ଅନ୍ଧକାରକୁ ମଧ୍ୟ ପାର ହୁଏ।
14.107.38
येषां तटाकानि बहूदकानि ।
सभाश्च कूपाश्च शुभाः प्रपाश्च।
अन्नप्रदानं मधुरा च वाणी ।
यमस्य ते निर्विषया भवन्ति ॥ १४.१०७.३८ ॥
ଯାହା ପାଖରେ ବହୁ ଜଳବିଶିଷ୍ଟ ପୋଖରୀ, ସଭାମଣ୍ଡପ, ଶୁଭ କୂଅ, ପାଣିଘର, ଅନ୍ନଦାନ ଏବଂ ମଧୁର ବାଣୀ ଅଛି, ସେମାନେ ଯମଙ୍କ ଅଧିକାରରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।