மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.110
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.110.1
समुच्चयं च धर्माणां भोज्याभोज्यं तथैव च ।
श्रुतं मया त्वत्प्रसादादापद्धर्मं ब्रवीहि मे ॥ १४.११०.१ ॥
தர்மங்களின் தொகுப்பையும், உண்ணத்தக்கது உண்ணத்தகாதது பற்றியும், அவ்வாறே உம் அருளால் நான் கேட்ட ஆபத்தர்மத்தையும் எனக்கு உரையுங்கள்.
14.110.2
दुर्भिक्षे राष्ट्रसंबाधेऽप्याशौचे मृतसूतके ।
धर्मकालेऽध्वनि तथा नियमो येन लुप्यते ॥ १४.११०.२ ॥
பஞ்சத்திலும், நாட்டின் நெருக்கடியிலும், தீட்டிலும், இறப்பு மற்றும் பிறப்புத் தீட்டிலும், தர்மகாலத்திலும், வழியிலும்—இவற்றால் விதி தளர்த்தப்படுகிறது.
14.110.3
दूराध्वगमनात्खिन्नो द्विजालाभेऽथ शूद्रतः ।
अकृतन्नं तु यत्किंचिद्गृह्णीयादात्मवृत्तये ॥ १४.११०.३ ॥
நீண்ட வழிப்பயணத்தால் களைத்தவன், பிராமணர் கிடைக்காதபோது சூத்திரனிடமிருந்தும், சமைக்கப்படாத எந்த உணவையும் தன் வாழ்வுக்காக ஏற்கலாம்.
14.110.4
आतुरो दुःखितो वाऽपि तथाऽऽर्तो वा बुभुक्षितः ।
भुञ्जन्नविधिना विप्रः प्रायश्चित्तीयते न च ॥ १४.११०.४ ॥
நோயுற்றவனும், துன்பமடைந்தவனும், வேதனைப்பட்டவனும், பசியுற்றவனுமான பிராமணன் விதிக்கு மாறாக உண்டாலும் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டியதில்லை.
14.110.5
निमन्त्रितस्तु यो विप्रो विदिवद्धव्यकव्ययोः ।
मांसादीन्यपि भुञ्जानः प्रायश्चित्तीयते न च ॥ १४.११०.५ ॥
வேத விதிப்படி தேவர்களுக்கான ஹவ்யத்திற்கும் முன்னோர்களுக்கான கவ்யத்திற்கும் அழைக்கப்பட்ட பிராமணன், இறைச்சி முதலியவற்றை உண்டாலும் பிராயச்சித்தம் தேவையில்லை.
14.110.6
अष्टौ तान्यव्रतघ्नानि आपो मूलं घृतं पयः ।
हविर्ब्राह्मणकाम्या च गुरोर्वचनमौषधम् ॥ १४.११०.६ ॥
விரத மீறலை அழிக்கும் எட்டு: நீர், கிழங்கு, நெய், பால், ஹவிஸ், பிராமணரின் விருப்பம், குருவின் சொல், மருந்து.
14.110.7
अशक्तो विधिवत्कर्तुं प्रायश्चित्तानि यो नरः ।
विदुषां वचनेनापि दानेनापि विशुद्ध्यति ॥ १४.११०.७ ॥
விதிப்படி பிராயச்சித்தங்களைச் செய்ய இயலாத மனிதன், அறிஞர்களின் சொல்லினாலும் தானத்தினாலும் கூட தூய்மையடைகிறான்.
14.110.8
अनृतावृतुकाले वा दिवा रात्रौ तथाऽपि वा ।
प्रोषितस्तु स्त्रियं गच्छेत्प्रायश्चित्तीयते न च ॥ १४.११०.८ ॥
பருவமல்லாத காலத்திலோ பருவகாலத்திலோ, பகலிலோ இரவிலோ, பயணத்திலிருந்து திரும்பியவன் ஒரு பெண்ணிடம் சென்றால், அவனுக்குப் பிராயச்சித்தம் தேவையில்லை.
14.110.9
प्रशस्याः कीदृशा विप्रा निन्द्याश्चापि सुरेश्वर ।
अष्टकायाश्च कः कालस्तन्मे कथय सुव्रत ॥ १४.११०.९ ॥
ஓ தேவர்களின் தலைவரே, எத்தகைய பிராமணர்கள் புகழத்தக்கவர்கள், எத்தகையோர் இகழத்தக்கவர்கள்? அஷ்டகா சடங்கின் காலம் எது? ஓ நல்விரதனே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
14.110.10
सत्यसन्धं द्विजं दृष्ट्वा स्थानाद्वेपति भास्करः ।
एष मे मण्डलं भित्त्वा याति ब्रह्म सनातनम् ॥ १४.११०.१० ॥
சத்தியத்தில் உறுதியான துவிஜனைக் கண்டு சூரியன் தன் இடத்திலிருந்து நடுங்குகிறான். இவன் என் வட்டத்தைப் பிளந்து நித்திய பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
14.110.11
कुलीनः कर्मकृद्वैद्यस्तथा चाप्यानृशंस्यवान् ।
श्रीमानृजउः सत्यवादी पात्रं सर्व इमे द्विजाः ॥ १४.११०.११ ॥
உயர்குலத்தவன், கர்மம் செய்பவன், வேதம் அறிந்தவன், அதுபோலவே கருணையுடையவன், செல்வமுடையவன், நேர்மையானவன், சத்தியம் பேசுபவன் — இந்த அனைத்து துவிஜர்களும் தகுதியான பாத்திரங்கள்.
14.110.12
एते चाग्रासनस्थास्ते भुञ्जानाः प्रथमं द्विजाः ।
तस्यां पङ्क्त्यां तु ये वान्ये तान्पुनत्येव दर्शनात् ॥ १४.११०.१२ ॥
முன்னிருக்கையில் அமர்ந்து முதலில் உண்ணும் இந்த துவிஜர்கள், அந்த வரிசையில் உள்ள மற்றவர்களையும் பார்வையினாலேயே தூய்மைப்படுத்துகிறார்கள்.
14.110.13
मद्भक्ता ये द्विजश्रेष्ठा मद्भक्ता मत्परायणाः ।
तान्पङ्क्तिपावनान्विद्धि पूज्यांश्चैव विशेषतः ॥ १४.११०.१३ ॥
என் பக்தர்களான, என்னையே பரம இலக்காகக் கொண்ட இரு பிறப்பாளர்களில் சிறந்தவர்களை, பந்தியைப் புனிதப்படுத்துபவர்களாக அறிக; அவர்கள் சிறப்பாக வணங்கத்தக்கவர்கள்.
14.110.14
निन्द्याञ्शृणु द्विजान्राजन्नपि वा वेदपारगान् ।
ब्राह्मणच्छद्मना लोके चरतः पापकारिणः ॥ १४.११०.१४ ॥
அரசே, இகழ்வுக்குரிய இரு பிறப்பாளர்களைக் கேள்; வேதங்களில் தேர்ந்தவர்களாகவே இருந்தாலும், உலகில் பிராமணர் வேடத்தில் பாவச் செயல்கள் செய்தபடி திரிபவர்கள் அவர்கள்.
14.110.15
अनग्निरनधीयानः प्रतिग्रहरुचिस्तु यः ।
यतस्ततस्तु भुञ्जानस्तं विद्याद्ब्रह्मदूषकम् ॥ १४.११०.१५ ॥
அக்னி இல்லாதவனும், வேதம் ஓதாதவனும், தானம் பெறுவதில் விருப்பமுடையவனும், எங்கிருந்து கிடைத்தாலும் உண்பவனும் ஆகிய அவனை பிரம்மத்தைக் களங்கப்படுத்துபவன் என அறிக.
14.110.16
मृतसूतकपुष्टाङ्गो यश्च शूद्रान्नभुग्द्विजः ।
अहं चापि न जानामि गतिं तस्य नराधिप ॥ १४.११०.१६ ॥
இறப்பு, பிறப்புத் தீட்டால் உடல் வளர்ந்தவனும், சூத்திரனின் உணவை உண்ணும் இரு பிறப்பாளனுமான அவனுடைய கதியை, நரர்களின் அதிபதியே, நானும் அறியேன்.
14.110.17
शूद्रान्नरसपुष्टाङ्गोऽप्यधीयानो हि नित्यशः ।
जपतो जुह्वतो वाऽपि गतिरूर्ध्वं न विद्यते ॥ १४.११०.१७ ॥
சூத்திர உணவின் சாரத்தால் உடல் வளர்ந்தவன், நாள்தோறும் ஓதினாலும், ஜபம் செய்தாலும், ஹோமம் செய்தாலும், அவனுக்கு உயர்ந்த கதி கிடைப்பதில்லை.
14.110.18
आहिताग्निश्च यो विप्रः शूद्रान्नान्न निवर्तते ।
पञ्च तस्य प्रणश्यन्ति आत्मा ब्रह्म त्रयोऽग्नयः ॥ १४.११०.१८ ॥
ஆஹிதாக்கினியாக இருந்தும் சூத்திர உணவிலிருந்து விலகாத பிராமணனுக்கு ஐந்து அழிந்துவிடும்: ஆன்மா, பிரம்மம் (வேதம்), மூன்று அக்னிகள்.
14.110.19
शूद्रप्रेषणकर्तुश्च ब्राह्मणस्य विशेषतः ।
भूमावन्नं प्रदातव्यं श्वसृगालसमो हि सः ॥ १४.११०.१९ ॥
சூத்திரனை ஏவி வேலை வாங்கும் பிராமணனுக்கு, குறிப்பாக, தரையில் உணவு இடப்பட வேண்டும்; அவன் நாயையும் நரியையும் போன்றவனே.
14.110.20
प्रेतभूतं तु यः शूद्रं ब्राह्ममो ज्ञानदुर्बलः ।
अनुगच्छेन्नीयमानं त्रिरात्रमशुचिर्भवेत् ॥ १४.११०.२० ॥
ஆனால், அறிவில் பலவீனமான பிராமணன், பிணமான சூத்திரனை எடுத்துச் செல்லும்போது பின்தொடர்ந்தால், மூன்று இரவுகள் தீட்டுப்பட்டவனாவான்.
14.110.21
त्रिरात्रे तु ततः पूर्णे नदीं गत्वा समुद्रगाम् ।
प्राणायामशतं कृत्वा घृतं प्राश्य विशुद्ध्यति ॥ १४.११०.२१ ॥
பின்னர் மூன்று இரவுகள் முடிந்ததும், கடலை நோக்கிப் பாயும் ஆற்றுக்குச் சென்று, நூறு பிராணாயாமம் செய்து, நெய் உண்டு, அவன் சுத்தமாகிறான்.
14.110.22
अनाथं ब्राह्मणं प्रेतं ये वहन्ति द्विजोत्तमाः ।
पदेपदेऽश्वमेधस्य फलं ते प्राप्नुवन्ति हि ॥ १४.११०.२२ ॥
அனாதையான பிராமணனின் பிணத்தைச் சுமக்கும் சிறந்த த்விஜர்கள், அடிக்கு அடி அஸ்வமேதத்தின் பலனைப் பெறுகின்றனர்.
14.110.23
न तेषामशुभं किंचित्पापं वा शुभकर्मणाम् ।
जलावगाहनादेव सद्यः शौचं विधीयते ॥ १४.११०.२३ ॥
நல்ல செயல் செய்பவர்களுக்கு எந்தத் தீமையும் பாவமும் இல்லை; நீரில் நீராடுவதாலேயே உடனடி தூய்மை விதிக்கப்பட்டுள்ளது.
14.110.24
शूद्रवेश्मनि विप्रेणि क्षीरं वा यदि वा दधि ।
निवृत्तेन न भोक्तव्यं विद्धि शूद्रान्नमेव तत ॥ १४.११०.२४ ॥
சூத்திரன் வீட்டில் பிராமணன் பால் அல்லது தயிர், எது இருந்தாலும், உண்ணக்கூடாது; அது சூத்திரனின் உணவே என்றறி.
14.110.25
विप्राणां भोक्तुकामानामत्यन्तं चान्नकाङ्क्षिणाम् ।
यो विघ्नं कुरुते मर्त्यस्ततो नान्योस्ति पापकृत् ॥ १४.११०.२५ ॥
உண்ண விரும்பும், மிகவும் உணவை விரும்பும் பிராமணர்களுக்கு இடையூறு செய்யும் மனிதன் — அவனை விட வேறு பாவி எவனும் இல்லை.
14.110.26
सर्वे च वेदाः सहषङ्भिरङ्गैः ।
साङ्ख्यं पुराणं च कुले च जन्म।
नैतानि सर्वाणि गतिर्भवन्ति ।
शीलव्यपेतस्य नृप द्विजस्य ॥ १४.११०.२६ ॥
ஓ அரசே! ஆறு அங்கங்களுடன் கூடிய அனைத்து வேதங்களும், சாங்கிய தத்துவமும், புராணங்களும், உயர்ந்த குலத்தில் பிறப்பும் — நல்லொழுக்கம் இல்லாத இருபிறப்பாளனுக்கு இவை எதுவும் புகலிடமாவதில்லை.
14.110.27
ग्रहोपरागे विषुवेऽयनान्ते ।
पित्र्ये मघासु स्वसुते च जाते।
गयेषु पिण्डेषु च पाण्डुपुत्र ।
दत्तं भवेन्निष्कसहस्रतुल्यम् ॥ १४.११०.२७ ॥
கிரகணத்தின் போதும், விஷுவத்திலும், அயனத்தின் முடிவிலும், பித்ரு கர்மத்திலும், மகா நட்சத்திரங்களிலும், தன் மகன் பிறந்த போதும், கயையின் பிண்டங்களிலும் — ஓ பாண்டுவின் மகனே! கொடுக்கப்படும் தானம் ஆயிரம் நிஷ்கங்களுக்குச் சமம்.
14.110.28
वैशाखमासस्य तु या तृतीयाऽ-
नवद्याऽसौ कार्तिकशुक्लपक्षे।
नभस्यमासस्य च कृष्णपक्षे ।
त्रयोदशी पञ्चदशी न माघे ॥ १४.११०.२८ ॥
வைசாக மாதத்தின் அந்த மூன்றாம் திதி குற்றமற்றது; அது கார்த்திக சுக்ல பக்ஷத்தில் உள்ளது. நபஸ்ய மாதத்தின் கிருஷ்ண பக்ஷத்தில் திரயோதசியும் பஞ்சதசியும் உள்ளன; மாகத்தில் இல்லை.
14.110.29
रहस्यमेतत्पितरो वदन्ति ॥ १४.११०.२९ ॥
இது ஒரு ரகசியம் என்று பித்ருக்கள் கூறுகின்றனர்.
14.110.30
यस्त्वेकपङ्क्त्यां विषमं ददाति ।
स्नेहाद्भयाद्वा यदि वाऽर्थहेतोः।
क्रूरं दुराचारमनात्मवन्तं ।
ब्रह्मघ्नमेनं कवयो वदन्ति ॥ १४.११०.३० ॥
ஒரே வரிசையில் அமர்ந்த பிராமணர்களுக்கு ஏற்றத்தாழ்வாகக் கொடுப்பவன் — அன்பினால், பயத்தால், அல்லது செல்வத்திற்காக — அந்தக் கொடியவன், துராசாரன், தன்னடக்கமற்றவனை ஞானிகள் பிரம்மகொலையாளி என்கின்றனர்.
14.110.31
धनानि येषां विपुलानि सन्ति ।
नित्यं रमन्ते परलोकमूढाः।
तेषामयं शत्रुवरघ्नलोको ।
नान्यत्सुखं देहसुखे रतानाम् ॥ १४.११०.३१ ॥
எவர்களிடம் பெரும் செல்வம் உள்ளதோ, மறுவுலகில் மயங்கியவர்களாய் எப்போதும் அதில் மகிழ்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு இந்த உலகம் எதிரிகளின் சிறந்தவர்களைக் கொல்பவர்களின் உலகமாகும்; உடல் இன்பத்தில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு வேறு இன்பம் இல்லை.
14.110.32
ये चैव मुक्तास्तपसि प्रयुक्ताः ।
स्वाध्यायशीला जरयन्ति देहम्।
जितेन्द्रिया भूतहिते निविष्ट-
स्तेषामसौ चापि परश्च लोकः ॥ १४.११०.३२ ॥
விடுதலை பெற்று தவத்தில் ஈடுபட்டு, சுய-அத்யயனத்தில் பழகி உடலை வருத்துபவர்களும், புலன்களை வென்று உயிர்களின் நலனில் நிலைத்தவர்களும் — அவர்களுக்கு அது உண்டு, அதற்கும் அப்பால் மற்றொரு உலகமும் உண்டு.
14.110.33
ये चैव विद्यां न तपो न दानं ।
न चापि मूढाः प्रजने यतन्ते।
न चापि गच्छन्ति सुखानि भोगां-
स्तेषामयंक चापि परश्च नास्ति ॥ १४.११०.३३ ॥
அறிவிலும், தவத்திலும், தானத்திலும் ஈடுபடாமல், மயங்கி மக்கட்பேற்றுக்கும் முயலாமல், இன்பங்களையும் போகங்களையும் அடையாதவர்களுக்கு — இந்த உலகமும் இல்லை, மற்றொன்றும் இல்லை.
14.110.34
नारायण पुराणेश लोकावास नमोस्तु ते ।
श्रोतुमिच्छामि कार्त्स्न्येन धर्मसारसमुच्चयम् ॥ १४.११०.३४ ॥
நாராயணரே, புராணங்களின் தலைவரே, உலகங்களின் உறைவிடமே, உமக்கு வணக்கம். தர்மத்தின் சாரத்தின் முழுத் தொகுப்பை முழுமையாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்.
14.110.35
धर्मसारं महाप्राज्ञि मनुना प्रोक्तमादितः ।
प्रवक्ष्यामि मनुप्रोक्तं पौराणां श्रुतिसंहितम् ॥ १४.११०.३५ ॥
மகாப் பிரஜ்ஞனே, தொடக்கத்தில் மனுவால் சொல்லப்பட்ட தர்மத்தின் சாரத்தை நான் சொல்வேன் — மனு சொன்ன, புராணங்களின் ஸ்ருதி-தொகுப்பை.
14.110.36
अग्निचित्कपिला सत्री राजा भिक्षुर्महोदधिः ।
दृष्टमात्रात्पुनत्येते तस्मात्पश्येत तान्सदा ॥ १४.११०.३६ ॥
அக்னிசித், கபிலை பசு, புனிதப் பெண், அரசன், பிக்ஷு, மகாசமுத்திரம் — இவர்கள் காணப்பட்ட மாத்திரத்திலேயே தூய்மைப்படுத்துகின்றனர்; ஆகையால் இவர்களை எப்போதும் காண வேண்டும்.
14.110.37
गौरकस्यैव दातव्या न बहूनां युधिष्ठिर ।
सा गौर्विक्रयमापन्ना दहत्यासप्तमं कुलम् ॥ १४.११०.३७ ॥
யுதிஷ்டிரா, பசுவை ஒருவருக்கே கொடுக்க வேண்டும்; பலருக்குக் கொடுக்கக் கூடாது. விற்கப்பட்ட அந்தப் பசு ஏழாம் தலைமுறை வரை குலத்தை எரிக்கும்.
14.110.38
बहूनां न प्रदातव्या गौर्वस्त्रं शयनं स्त्रियः ।
तादृग्भूतं तु तद्दानं दातारं नोपतिष्ठति ॥ १४.११०.३८ ॥
பசு, ஆடை, படுக்கை, பெண்கள் ஆகியவற்றைப் பலருக்குக் கொடுக்கக் கூடாது. அத்தகைய தானம் கொடுத்தவனிடம் நிலைக்காது.
14.110.39
आक्रम्य ब्राह्मणैर्भुक्तमनार्याणां च वेश्मनि ।
गोभिश्च पुण्यं तत्तेषां राजसूयाद्विशिष्यते ॥ १४.११०.३९ ॥
அநாரியர்களின் வீட்டில் அந்தணர்களால் வலிந்து அனுபவிக்கப்பட்ட, பசுக்களுடன் கூடிய அவர்களின் அந்தப் புண்ணியம் ராஜசூய யாகத்தை விட உயர்ந்தது.
14.110.40
मा ददात्विति यो ब्रूयाद्ब्राह्मणेषु च गोषु च ।
तिर्यग्योनिशतं गत्वा चण्डालेषूपजायते ॥ १४.११०.४० ॥
அந்தணர்களுக்கும் பசுக்களுக்கும் 'கொடுக்கக் கூடாது' என்று சொல்பவன், நூறு விலங்கு கருப்பைகளில் சென்று சண்டாளர்களிடையே பிறக்கிறான்.
14.110.41
ब्राह्मणस्वं च यद्दैवं दरिद्रस्यैव यद्धनम् ।
गुरोश्चापि हृतं राजन्स्वर्गस्थानपि पातयेत् ॥ १४.११०.४१ ॥
அரசே, அந்தணரின் சொத்தும், தெய்வ நிவேதனமும், ஏழையின் செல்வமும், குருவின் செல்வமும் கவரப்பட்டால், சொர்க்கத்தில் இருப்பவர்களையும் வீழ்த்தும்.
14.110.42
धर्मं जिज्ञासमानानां प्रमाणं परमं श्रुतिः ।
द्वितायं धर्मशास्त्राणि तृतीयं लोकसंग्रहः ॥ १४.११०.४२ ॥
தர்மத்தை அறிய விரும்புவோர்க்கு உயர்ந்த பிரமாணம் சுருதி; இரண்டாவது தர்மசாஸ்திரங்கள்; மூன்றாவது உலக வழக்கம்.
14.110.43
आसमुद्राच्च यत्पूर्वादासमुद्राच्च पश्चिमात् ।
हिमाद्रिविन्ध्ययोर्मध्यमार्यावर्तं प्रचक्षते ॥ १४.११०.४३ ॥
கிழக்குக் கடலிலிருந்து மேற்குக் கடல் வரை, இமயத்திற்கும் விந்தியத்திற்கும் இடையிலுள்ள நடுப்பகுதியை ஆர்யாவர்தம் என்று கூறுவர்।
14.110.44
सरावतीदृषद्वत्योर्देवनद्योर्यदन्तरम् ।
तद्देवनिर्मितं देशं ब्रह्मवर्तं प्रचक्षते ॥ १४.११०.४४ ॥
சரஸ்வதிக்கும் த்ருஷத்வதிக்கும் இடையிலுள்ள, தேவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த நாட்டை பிரம்மாவர்தம் என்று கூறுவர்।
14.110.45
यस्मिन्देशे य आचारः पारंपर्यक्रमागतः ।
वर्णानां सान्तरालानां स सदाचार उच्यते ॥ १४.११०.४५ ॥
எந்த நாட்டில் பரம்பரையாக வந்த எந்த ஒழுக்கம் உள்ளதோ, வர்ணங்களுக்கும் இடைநிலை வர்ணங்களுக்கும் அதுவே சதாசாரம் எனப்படும்.
14.110.46
कुरुक्षेत्रं च मत्स्याश्च पाञ्चालाः शूरसेनयः ।
एते ब्रह्मर्षिदेशास्तु ब्रह्मावर्तादनन्तराः ॥ १४.११०.४६ ॥
குருக்ஷேத்ரமும், மத்ஸ்யர்களும், பாஞ்சாலர்களும், சூரசேனர்களும் — இவையே பிரம்மரிஷிகளின் நாடுகள்; இவை பிரம்மாவர்தத்திற்கு அடுத்தவை.
14.110.47
एतद्देशप्रसूतस्य सकाशादग्रजन्मनः ।
स्वं चारित्रं च गृह्णीयुः पृथिव्यां सर्वमानवाः ॥ १४.११०.४७ ॥
இந்த நாட்டில் பிறந்த முதல் பிறப்பாளரிடமிருந்து (பிராமணரிடமிருந்து), பூமியிலுள்ள எல்லா மனிதர்களும் தங்கள் நடத்தையைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
14.110.48
हिमवद्विन्ध्ययोर्मध्यं यत्प्राग्विशसनादपि ।
प्रत्यगेव प्रयागात्तु मध्यदेशः प्रकीर्तितः ॥ १४.११०.४८ ॥
இமயத்திற்கும் விந்தியத்திற்கும் இடையிலுள்ள நடுப்பகுதி — கிழக்கே விசசனம் வரையிலும், மேற்கே பிரயாகை வரையிலும் — அது மத்யதேசம் எனக் கூறப்படுகிறது.
14.110.49
कृष्णसारस्तु चरति मृगो यत्र स्वभावतः ।
स ज्ञेयो याज्ञिको देशो म्लेच्छदेशस्ततः परम् ॥ १४.११०.४९ ॥
கருப்பு மான் இயல்பாகத் திரியும் நாடு யாகத்திற்குத் தகுந்ததெனத் அறிய வேண்டும்; அதற்கு அப்பால் மிலேச்ச நாடு.
14.110.50
एतान्विज्ञाय देशांस्तु संश्रयेरन्द्विजातयः ।
शूद्रस्तु यस्मिन्कस्मिन्वा निवसेद्वृत्तिकर्शितः ॥ १४.११०.५० ॥
இந்த நாடுகளை அறிந்து இருபிறப்பாளர்கள் இவற்றில் வாழ வேண்டும்; ஆனால் சூத்திரன் வாழ்க்கைத் துன்பத்தால் வருந்தி எந்த நாட்டிலும் வசிக்கலாம்.
14.110.51
आचारः प्रथमो धर्मो ह्यहिंसा सत्यमेव च ।
दानं चैव यथाशक्ति नियमाश्च यमैः सह ॥ १४.११०.५१ ॥
ஒழுக்கமே முதல் தர்மம்; அகிம்சையும் உண்மையும், சக்திக்கேற்ற தானமும், யமங்களுடன் கூடிய நியமங்களும் (தர்மமே).
14.110.52
वैदिकैः कर्मभिः पुण्यैर्निषेकादिर्द्विजन्मनाम् ।
कार्यः शरीरसंस्कारः पावनः प्रेत्य चेह च ॥ १४.११०.५२ ॥
இருபிறப்பாளர்களின் உடல் சுத்தி சடங்கு கருத்தரிப்பு முதல் தொடங்கி வேதப் புண்ணிய கர்மங்களால் செய்யப்பட வேண்டும்; அது இம்மையிலும் மறுமையிலும் தூய்மை தருகிறது.
14.110.53
गर्भहोमैर्जातकर्मनामचौलोपनायनैः ।
स्वाध्यायैस्तद्व्रतैश्चैव विवाहस्नातकव्रतैः।
महायज्ञैश्च यज्ञैश्च ब्राह्मीयं क्रियते तनुः ॥ १४.११०.५३ ॥
கர்ப்ப ஹோமம், ஜாதகர்மம், நாமகரணம், சௌலம், உபநயனம்; சுவாத்தியாயம் மற்றும் அவற்றின் விரதங்கள்; திருமணம் மற்றும் ஸ்நாதக விரதங்கள்; மஹாயக்ஞங்கள் மற்றும் யக்ஞங்கள் ஆகியவற்றால் உடல் பிராமணத்தன்மை பெறுகிறது.
14.110.54
धर्मोर्थौ यदि न स्यातां शुश्रुषा वाऽपि तद्विधा ।
विद्या तस्मिन्नवप्तव्या शुभं बीजमिवोषरे ॥ १४.११०.५४ ॥
அவனிடம் தர்மமும் பொருளும் இல்லாவிட்டால், அல்லது அதுபோன்ற பணிவிடையும் இல்லாவிட்டால், அவனில் கல்வி விதைக்கப்பட வேண்டும்; தரிசு நிலத்தில் நல்ல விதை போல.
14.110.55
लौकिकं वैदिकं वाऽपि तथाऽऽध्यात्मिकमेव वा ।
यस्माज्ज्ञानमिदं प्राप्तं तं पूर्वमभिवादयेत् ॥ १४.११०.५५ ॥
உலகியலோ, வேதமோ அல்லது ஆன்மிகமோ எதுவாயினும் — எவரிடமிருந்து இந்த ஞானம் பெறப்பட்டதோ, அவருக்கு முதலில் வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்.
14.110.56
सव्येन सव्यं संगृह्य दक्षिणेन तु दक्षिणम् ।
न कुर्यादेकहस्तेन गुरोः पादाभिवादनम् ॥ १४.११०.५६ ॥
இடது கையால் இடது பாதத்தையும், வலது கையால் வலது பாதத்தையும் பற்றி — ஒரே கையால் குருவின் பாதங்களில் வணங்கக் கூடாது.
14.110.57
निषेकादीनि कर्माणि यः करोति यथाविधि ।
अध्यापयति चैवेनं स विप्रो गुरुरुच्यते ॥ १४.११०.५७ ॥
கருவுற்றது முதலான சடங்குகளை முறைப்படி செய்து, இவனுக்குக் கற்பிக்கிறவன் — அந்த அந்தணன் குரு எனப்படுகிறான்.
14.110.58
कृत्वोपनयनं वेदान्योध्यापयति नित्यशः ।
सकल्पान्सरहस्यांश्च स चोपाध्याय उच्यते ॥ १४.११०.५८ ॥
உபநயனம் செய்வித்து, கல்பங்களுடனும் இரகசியங்களுடனும் வேதங்களை நாள்தோறும் கற்பிப்பவன் — அவனே உபாத்தியாயன் எனப்படுகிறான்.
14.110.59
साङ्गांश्च वेदानध्याप्य शिक्षयित्वा व्रतानि च ।
विवृणोति च मन्त्रार्थानाचार्यः सोभिधीयते ॥ १४.११०.५९ ॥
அங்கங்களுடன் வேதங்களைக் கற்பித்து, விரதங்களைப் பயிற்றுவித்து, மந்திரங்களின் பொருளை விளக்குபவன் — அவனே ஆசாரியன் எனப்படுகிறான்.
14.110.60
उपाध्यायाद्दशाचार्य आचार्याणां शतं पिता ।
पितुः शतगुणं माता गौरवेणातिरिच्यते ॥ १४.११०.६० ॥
உபாத்தியாயனை விட பத்து மடங்கு ஆசாரியன்; ஆசாரியர்களை விட நூறு மடங்கு தந்தை; தந்தையை விட நூறு மடங்கு தாய் மதிப்பில் மிகுந்தவள்.
14.110.61
एतेषामपि सर्वेषां गरीयान्ज्ञानदो गुरुः ।
गुरोः परतरं किंचिन्न भूतं न भविष्यति ॥ १४.११०.६१ ॥
இவர்கள் அனைவரிலும் அறிவைத் தரும் குரு மிகப் பெரியவர். குருவைவிட உயர்ந்தது எதுவும் இருந்ததில்லை, இனி இருக்கப்போவதுமில்லை.
14.110.62
तस्मात्तेषां वशे तिष्ठिच्छुश्रूषापरमो भवेत् ।
अवमानाद्धि तेषां तु नरकं स्यान्न संशयः ॥ १४.११०.६२ ॥
ஆகவே அவர்களுக்கு அடங்கி, பணிவிடையில் மிகவும் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும். அவர்களை அவமதிப்பதால் நரகம் நேரும், இதில் ஐயமில்லை.
14.110.63
हीनाङ्गानतिरिक्ताङ्गान्विद्याहीनान्वयोधिकान् ।
रूपद्रविणहीनांश्च जातिहीनांस्च नाक्षिपेत् ॥ १४.११०.६३ ॥
குறைந்த அல்லது மிகுதியான உறுப்புகளை உடையவர்களையும், கல்வியில் குறைந்தவர்களையும், வயதில் மூத்தவர்களையும், அழகு அல்லது செல்வத்தில் குறைந்தவர்களையும், பிறப்பில் தாழ்ந்தவர்களையும் இகழக்கூடாது.
14.110.64
शपता यत्कृतं पुण्यं शप्यमानं तु गच्छति ।
शप्यमानस्य यत्पापं शपन्तमनुगच्छति ॥ १४.११०.६४ ॥
சபிப்பவன் செய்த புண்ணியம் சபிக்கப்படுபவனிடம் செல்லும்; சபிக்கப்படுபவனின் பாவம் சபிப்பவனைப் பின்தொடரும்.
14.110.65
नास्तिक्यं वेदनिन्दां च देवतानां च कुत्सनम् ।
द्वेषं डंभं च मानं च क्रोधं तैक्ष्ण्यं विवर्जयेत् ॥ १४.११०.६५ ॥
நாத்திகம், வேதங்களை நிந்தித்தல், தேவர்களை இகழ்தல், வெறுப்பு, பொய்வேடம், செருக்கு, சினம், கடுமை ஆகியவற்றை விலக்க வேண்டும்.