Mahābhārata · Adhyāya 14.115
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.115.1
केशवेनैवमाख्याते धर्मपुत्रः पुनःपुनः ।
पप्रच्छ दानकालस्य विशेषं च विधिं नृप ॥ १४.११५.१ ॥
Als Keśava dies so dargelegt hatte, fragte der Sohn des Dharma immer wieder nach der besonderen Eigenart der Zeit des Gebens und nach ihrer Regel, o König.
14.115.2
देव किं फलमाख्यातं विषुवेष्मवरेश्वर ।
सूर्येन्दूपप्लवे चैव वस्तुमर्हति तत्फलम् ॥ १४.११५.२ ॥
O Gott, höchster Herr des Äquinoktiums und der Jahreszeiten, welche Frucht wird für das Geben bei Sonnen- und Mondfinsternis genannt? Du bist würdig, diese Frucht zu verkünden.
14.115.3
शृणुष्व राजन्विषुवे सोमार्कग्रहणेषु च ।
व्यतीपातेऽयने चैव दानं स्यादक्षयं फलम् ॥ १४.११५.३ ॥
Höre, o König: Zur Tagundnachtgleiche, bei Mond- und Sonnenfinsternis, beim Vyatīpāta und zur Sonnenwende bringt eine Gabe eine unerschöpfliche Frucht.
14.115.4
राजन्नयनयोर्मध्ये विषुवं सम्प्रचक्षते ।
समे रात्रिदिने तत्र सन्ध्यायां विषुवे नृप ॥ १४.११५.४ ॥
O König, der Zwischenraum zwischen den beiden Augen (Sonne und Mond) heißt Äquinoktium; dort sind Tag und Nacht gleich, und so ist es in der Dämmerung des Äquinoktiums, o König.
14.115.5
ब्रह्माऽहं शङ्करश्चापि तिष्ठामः सहिताः सकृत् ।
क्रियाकरणकार्याणामेकीभावत्वकारणात् ॥ १४.११५.५ ॥
Ich, Brahmā und Śaṅkara stehen ebenfalls einmal gemeinsam, weil Handlung, Mittel und Werk im Zustand der Einheit sind.
14.115.6
अस्माकमेकीभूतानां निष्कलं परमं पदम् ।
तन्मुहूर्तं परं पुण्यं राजन्विषुवसंज्ञितम् ॥ १४.११५.६ ॥
Für uns, die wir eins geworden sind, gibt es den teillosen höchsten Zustand. Jener Augenblick namens Äquinoktium, o König, ist überaus verdienstvoll.
14.115.7
तदेवाद्यक्षरं ब्रह्म परं ब्रह्मेति कीर्तितम् ।
तस्मिन्मुहूर्ते सर्वे तु चिन्तयन्ति परं पदम् ॥ १४.११५.७ ॥
Eben jenes unvergängliche Silbe wird als Brahman, das höchste Brahman, verkündet. In jenem Augenblick meditieren alle über den höchsten Zustand.
14.115.8
देवाश्च वसवो रुद्राः पितरश्चाश्विनौ तथा ।
साध्याश्च विश्वे गन्धर्वाः सिद्धा ब्रह्मर्षयस्तथा ॥ १४.११५.८ ॥
Die Götter, die Vasus, die Rudras, die Ahnen, die beiden Aśvins, die Sādhyas, die Viśvedevas, die Gandharvas, die Siddhas und die Brahmarṣis ebenso.
14.115.9
सोमादयो ग्रहाश्चैव सरितः सागरास्तथा ।
मरुतोत्सरसो नागा यक्षराक्षसगुह्यकाः ॥ १४.११५.९ ॥
Soma und die übrigen Planeten, ebenso die Flüsse und Meere, die Maruts, die Apsarasen, die Schlangen, die Yakṣas, Rākṣasas und Guhyakas.
14.115.10
एते चान्ये च राजेन्द्र विषुवे संयतेन्द्रियाः ।
सोपवासाः प्रयत्नेन भवन्ति ध्यानतत्पराः ॥ १४.११५.१० ॥
Diese und andere, o Herr der Könige, werden zur Zeit des Viṣuva, mit gezügelten Sinnen und fastend, mit Mühe auf die Meditation gerichtet.
14.115.11
अन्नं गावस्तिलान्भूमिं कन्यादानं तथैव च ।
गृहमायतनं धान्यं वाहनं शयनं तथा। ॥ १४.११५.११ ॥
Speise, Kühe, Sesam, Land, die Gabe einer Jungfrau zur Ehe, ebenso ein Haus, ein Heiligtum, Getreide, ein Fahrzeug und ein Lager.
14.115.12
यच्चान्यच्च मया प्रोक्तं तत्प्रयच्छ युधिष्ठिर ।
दीयते विषुवेष्वेवं श्रोत्रियेभ्यो विशेषतः ॥ १४.११५.१२ ॥
Gib auch, was ich sonst genannt habe, Yudhiṣṭhira; zu den Viṣuvas gibt man so, besonders den gelehrten Brahmanen.
14.115.13
तस्य दानस्य कौन्तेय क्षयं नैवोपपद्यते ।
वर्धतेऽहरहः पुण्यं तद्दानं कोटिसंमितम् ॥ १४.११५.१३ ॥
O Sohn der Kuntī, jene Gabe verfällt niemals; ihr Verdienst wächst Tag für Tag, und jene Gabe gleicht zehn Millionen.
14.115.14
विषुवे स्नपनं यस्तु मम कुर्याद्धरस्य वा ।
अर्चनां च यतान्यायं तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.११५.१४ ॥
Höre die Frucht des Verdienstes dessen, der zur Tagundnachtgleiche mich oder Hara salbt und nach der Regel verehrt.
14.115.15
दशजन्मकृतं पापं तस्य सद्यो विनश्यति ।
दशानामश्वमेधानामिष्टानां लभते फलम् ॥ १४.११५.१५ ॥
Die Sünde, die er in zehn Geburten begangen hat, vergeht sogleich, und er erlangt die Frucht von zehn vollzogenen Pferdeopfern.
14.115.16
विमानं दिव्यमारूढः कामरूपी यथासुखम् ।
स याति मामकं लोकं रुद्रलोकमथापि वा ॥ १४.११५.१६ ॥
Auf einem göttlichen himmlischen Wagen fahrend, jede beliebige Gestalt annehmend, gelangt er mühelos in meine Welt oder in die Welt Rudras.
14.115.17
तत्रस्थैर्देवगन्धर्वेर्गीयमानो यथासुखम् ।
दिव्यवर्षसहस्राणि कोटिमेकं तु मोदते ॥ १४.११५.१७ ॥
Dort wohnend, von Göttern und Gandharvas nach Herzenslust besungen, erfreut er sich tausender göttlicher Jahre und eines Koṭi davon.
14.115.18
ततश्चापि च्युतः कालादिह लोके द्विजोत्तमः ।
चतुर्णामपि वेदानां पारगो ब्रह्मिविद्भवेत् ॥ १४.११५.१८ ॥
Danach, wenn jene Zeit abgelaufen ist, von dort herabgefallen, wird er in dieser Welt als der Beste der Zweimalgeborenen geboren, ein Meister der vier Veden und ein Kenner des Brahman.
14.115.19
चन्द्रसूर्यग्रहे व्योम्नि मम वा शङ्करस्य वा ।
गायत्रीं मामिकां वाऽपि जपेद्यः शङ्करस्य वा ॥ १४.११५.१९ ॥
Wer bei einer Mond- oder Sonnenfinsternis am Himmel mein Gāyatrī oder das Gāyatrī Śaṅkaras, das meinige oder das Śaṅkaras, rezitiert.
14.115.20
शङ्खर्तूर्यस्वनैश्चैव कांस्यघण्टास्वनैरपि ।
कारयेत्तु ध्वनिं भक्त्या तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.११५.२० ॥
Wer mit Hingabe Muscheltrompeten, Hörner und Bronzeglocken erklingen lässt – höre die Frucht seines Verdienstes.
14.115.21
गान्धर्वैर्होमजप्यैश्च जप्तैरुत्कृष्टनामभिः ।
दुर्बलोपि भवेद्राहुः सोमश्च बलवान्भवेत् ॥ १४.११५.२१ ॥
Durch himmlische Musik, Opfer und Rezitation und durch das Rezitieren erhabener Namen wird Rāhu schwach und Soma (der Mond) stark.
14.115.22
सूर्येन्दूपप्लवे चैव श्रोत्रियेभ्यः प्रदीयते ।
तत्सहस्रगुणं भूत्वा दांतारमुपतिष्ठति ॥ १४.११५.२२ ॥
Was bei einer Sonnen- oder Mondfinsternis gelehrten Brahmanen gegeben wird, kehrt tausendfach vermehrt zum Geber zurück.
14.115.23
महापातकयुक्तोपि यद्यपि स्यान्नरोत्तम ।
निष्पापस्तत्क्षणादेव तेन दानेन जायते ॥ १४.११५.२३ ॥
O Bester der Menschen, auch wer mit großen Sünden belastet ist, wird durch jene Gabe in eben diesem Augenblick sündenfrei.
14.115.24
चन्द्रसूर्यप्रकाशेन विमानेन विराजता ।
याति सोमपुरं रम्यं सेव्यमानोप्सरोगणैः ॥ १४.११५.२४ ॥
Auf einem himmlischen Wagen, der im Licht von Mond und Sonne strahlt, von Scharen der Apsaras umdient, geht er in die liebliche Stadt Somas.
14.115.25
यावदृक्षाणि तिष्ठन्ति गगने शशिना सह ।
तावत्कालं स रजेन्द्र सोमलोके महीयते ॥ १४.११५.२५ ॥
Solange die Sterne mit dem Mond am Himmel verweilen, o Herr der Könige, so lange wird er in der Welt Somas geehrt.
14.115.26
ततश्चापि च्युतः कालादिह लोके युधिष्ठिर ।
वेदवेदाङ्गविद्विप्रः कोटीधनपतिर्भवेत् ॥ १४.११५.२६ ॥
Dann, o Yudhiṣṭhira, nachdem er von jener Zeit hier in die Welt gefallen ist, wird der Brahmane, der die Veden und ihre Glieder kennt, zum Herrn über zehn Millionen an Reichtum.
14.115.27
भगवंस्तव गायत्री जप्यते च कथं विभो ।
किं वा तस्य फळं देव ममाचक्ष्व सुरेश्वर ॥ १४.११५.२७ ॥
O gesegneter Herr, o Mächtiger, wie wird deine Gāyatrī rezitiert? Und was ist ihre Frucht, o Gott, o Herr der Götter? Verkünde es mir.
14.115.28
द्वादश्यां विषुवे चैव चन्द्रसूर्यग्रहे तथा ।
अयने श्रवणे चैव व्यतीपाते तथैव च ॥ १४.११५.२८ ॥
Am zwölften Tag, zur Tagundnachtgleiche, bei Mond- und Sonnenfinsternis, ebenso zur Sonnenwende, unter dem Mondhaus Śravaṇa und auch beim Vyatīpāta.
14.115.29
अश्वत्तदर्शने चैव तथा मद्दर्शनेऽपि च ।
जप्या तु मम गायत्री चाथवाऽष्टाक्षरं नृप।
आर्जितं दुष्कृतं तस्य नाशयेन्नात्र संशयः ॥ १४.११५.२९ ॥
Beim Anblick des Aśvattha-Baumes und ebenso beim Anblick meiner soll meine Gāyatrī oder das achtsilbige Mantra rezitiert werden, o König. Es vernichtet die angesammelte Missetat; daran besteht kein Zweifel.
14.115.30
अश्वत्थदर्शनं चैव किं त्वद्दर्शनसंमितम् ।
एतत्कथय मे देव परं कौतूहलं हि मे ॥ १४.११५.३० ॥
Und wie ist der Anblick des Aśvattha-Baumes dem Anblick von dir gleich? Sag mir dies, o Gott; meine Neugier ist groß.
14.115.31
अहमश्वत्थरूपेण पालयामि जगत्त्रयम् ।
अस्वत्थो न स्थितो यत्र नाहं तत्र प्रतिष्ठितः ॥ १४.११५.३१ ॥
In der Gestalt des Aśvattha-Baumes erhalte ich die drei Welten; wo kein Aśvattha ist, dort bin ich nicht gegründet.
14.115.32
यत्राहं संस्थितो राजन्नस्वत्थश्चापि तिष्ठति ।
यस्त्वेनमर्चयेद्भक्त्या स मां साक्षात्समर्चति ॥ १४.११५.३२ ॥
O König, wo ich weile, dort steht auch der Aśvattha; wer ihn mit Hingabe verehrt, der verehrt unmittelbar mich.
14.115.33
यस्त्वेनं प्रहरेत्कोपान्मामेव प्रहरेत्तु सः ।
तस्मात्प्रदक्षिणं कुर्यान्न चिन्द्यादेनमन्वहम् ॥ १४.११५.३३ ॥
Wer ihn im Zorn schlägt, der schlägt in Wahrheit mich; darum soll man ihn umkreisen und ihn nicht Tag für Tag fällen.
14.115.34
व्रतस्य पारणं तीर्थमार्जवं तीर्थमुच्यते ।
देवशुश्रूषणं तीर्तचं गुरुशुश्रूषणं तथा ॥ १४.११५.३४ ॥
Die Vollendung eines Gelübdes ist ein Tīrtha; Aufrichtigkeit heißt ein Tīrtha; der Dienst an den Göttern ist ein Tīrtha, ebenso der Dienst am Lehrer.
14.115.35
पितृशुश्रूषणं तीर्थं मातृशुश्रूषणं तथा ।
दाराणां तोषणं तीर्तं गार्हस्थ्यं तीर्थमुच्यते ॥ १४.११५.३५ ॥
Der Dienst am Vater ist ein Tīrtha, ebenso der Dienst an der Mutter; die Frauen zufriedenzustellen ist ein Tīrtha; das Leben als Hausvater heißt ein Tīrtha.
14.115.36
आतिथेयः परं तीर्थं ब्रह्मतीर्थं सनातनम् ।
ब्रह्मिचर्यं परं तीर्तं त्रेताग्निस्तीर्थमुच्यते ॥ १४.११५.३६ ॥
Gastfreundschaft ist das höchste Tīrtha, das ewige Brahma-Tīrtha; keusches Studium ist das höchste Tīrtha; das dreifache Feuer heißt ein Tīrtha.
14.115.37
मूलं धर्मं तु विज्ञाय मनस्तत्रावधार्यताम् ।
गच्छ तीर्थानि कौन्तेय धर्मो धर्मेण वर्धते ॥ १४.११५.३७ ॥
Hast du die Wurzel des Dharma erkannt, so richte deinen Geist darauf. Geh zu den Tīrthas, Sohn der Kuntī; Dharma wächst durch Dharma.
14.115.38
द्विविधं तीर्थमित्याहुः स्थावरं जङ्गमं तथा ।
स्तावराज्जङ्गमं तीर्थं ततो ज्ञानपरिग्रहः ॥ १४.११५.३८ ॥
Es heißt, es gebe zwei Arten von Tīrtha: das feste und das bewegliche. Das bewegliche Tīrtha ist höher als das feste, und höher noch ist das Erlangen von Wissen.
14.115.39
कर्म्णाऽपि विशुद्धस्य पुरुषस्येह भारत ।
हृदये सर्वतीर्थानि तीर्थभूतः स उच्यते ॥ १४.११५.३९ ॥
Sohn des Bharata, im Herzen des Mannes, der hier auch durch Handeln rein geworden ist, wohnen alle Tīrthas; er selbst heißt verkörpertes Tīrtha.
14.115.40
गुरुतीर्थं परं ज्ञानमतस्तीर्तं न विद्यते ।
ज्ञानतीर्तं परं तीर्तं ब्रह्मतीर्तं सनातनम् ॥ १४.११५.४० ॥
Der Lehrer ist das höchste Tīrtha, und das Wissen ist das höchste; es gibt kein Tīrtha darüber hinaus. Das Tīrtha des Wissens ist das höchste Tīrtha, und das Tīrtha Brahmans ist ewig.
14.115.41
क्षमा तु परमं तीर्तं सर्वतीर्थेषु पाण्डव ।
क्षमावतामयं लोकः परश्चैव क्षमावताम् ॥ १४.११५.४१ ॥
Sohn Pāṇḍus, unter allen Tīrthas ist die Vergebung das höchste. Diese Welt gehört den Vergebenden, und auch die jenseitige Welt gehört den Vergebenden.
14.115.42
मानितोऽमानितो वाऽपि पूजितोऽपूजितोपि वा ।
आक्रुष्टस्तर्जितो वाऽपि क्षमावांस्तीर्थमुच्यते ॥ १४.११५.४२ ॥
Ob geehrt oder verachtet, verehrt oder nicht verehrt, geschmäht oder bedroht — der Vergebende heißt ein Tīrtha.
14.115.43
क्षमा यशः क्षमा दानं क्षमा यज्ञः क्षमा दमः ।
क्षमाऽहिंसा क्षमा धर्मः क्षमा चेन्द्रियनिग्रहः ॥ १४.११५.४३ ॥
Vergebung ist Ruhm, Vergebung ist Gabe, Vergebung ist Opfer, Vergebung ist Selbstbeherrschung. Vergebung ist Gewaltlosigkeit, Vergebung ist Dharma, und Vergebung ist die Zügelung der Sinne.
14.115.44
क्षमा दया क्षमा यज्ञः क्षमयैव धृतं जगत् ।
क्षमावान्ब्राह्मणो देवः क्षमावान्ब्राह्मणो वरः ॥ १४.११५.४४ ॥
Vergebung ist Mitgefühl, Vergebung ist Opfer; allein durch Vergebung wird die Welt getragen. Der vergebende Brahmane ist ein Gott, der vergebende Brahmane ist der Beste.
14.115.45
क्षमावानाप्नुयात्स्वर्गं क्षमावानाप्नुयाद्यशः ।
क्षमावान्प्राप्नुयान्मोक्षं तस्मात्साद्युः स उच्यते ॥ १४.११५.४५ ॥
Der Vergebende erlangt den Himmel, der Vergebende erlangt Ruhm. Der Vergebende erlangt die Befreiung; darum wird er ein Weiser genannt.
14.115.46
आत्मा नदी भारतपुण्यतीर्थ-
मात्मा तीर्थं सर्वतीर्थप्रधानम्।
आत्मा यज्ञः सततं मन्यते वै ।
स्वर्गो मोक्षः सर्वमात्मन्यधीनम् ॥ १४.११५.४६ ॥
Das Selbst ist ein Fluss, o Bhārata, eine heilige Furt des Verdienstes. Das Selbst ist die Furt, die vornehmste aller Furten. Das Selbst gilt stets als das Opfer. Himmel und Befreiung, alles hängt vom Selbst ab.
14.115.47
आचारनैर्मल्यमुपागतेन ।
सत्यक्षमानिस्तुलशीतलेन।
ज्ञानांबुना स्नाति हि नित्यमेवं ।
किं तस्य भूयः सलिलेन तीर्थम् ॥ १४.११५.४७ ॥
Wer die Reinheit des Wandels erlangt hat, wer durch Wahrheit und Vergebung unvergleichlich erfrischt ist, badet stets so im Wasser des Wissens. Was braucht er noch eine heilige Furt aus Wasser?
14.115.48
भगवन्सर्वपापघ्नं प्रायश्चित्तमदुष्करम् ।
त्वद्भक्तस्य सुरश्रेष्ठ मम त्वं वक्तुमर्हसि ॥ १४.११५.४८ ॥
O gesegneter Herr, welche Sühne vernichtet alle Sünden und ist nicht schwierig? O Bester der Götter, nur du bist würdig, es mir, deinem Verehrer, zu sagen.
14.115.49
रहलस्यमिदमत्यर्थमश्राव्यं पापकर्मणाम् ।
अधार्मिकाणामश्राव्यं प्रायश्चित्तं ब्रवीमि ते ॥ १४.११५.४९ ॥
Diese Lehre ist überaus geheim, nicht für Übeltäter und Frevler zu hören. Ich sage dir die Sühne.
14.115.50
पावनं ब्राह्ममं दृष्ट्वा मद्गतेनान्तरात्मना ।
नमो ब्रह्मण्यदेवायेत्यभिवादनमाचरेत् ॥ १४.११५.५० ॥
Hat er den reinigenden Brāhma (heiligen Ort) gesehen, mit dem inneren Selbst auf mich gerichtet, soll er grüßen und sagen: 'Verehrung dem brahmaṇya-Gott.'
14.115.51
प्रदक्षिणं च यः कुर्यात्पुनरष्टाक्षरेण तु ।
तेन तुष्टेन विप्रेणि तत्पापं क्षपयाम्यहम् ॥ १४.११५.५१ ॥
Die Sünde dessen, der mit dem achtsilbigen Mantra erneut umkreist, vernichte ich durch den mit ihm zufriedenen Brahmanen.
14.115.52
पोत्रकृष्टां वराहस्य मृत्तिकां शिरसा वहन् ।
प्राणायामशतं कृत्वा नरः पापैः प्रमुच्यते ॥ १४.११५.५२ ॥
Ein Mensch, der Erde auf dem Haupt trägt, die vom Rüssel des Ebers ausgegraben wurde, und hundert Atemübungen vollzieht, wird von Sünden befreit.
14.115.53
दक्षिणावर्तशङ्खाद्वा कपिलाशृङ्गतोपि वा ।
प्राक्स्रोतसं नदीं गत्वा ममायतनसंनिधौ ॥ १४.११५.५३ ॥
Wasser aus einer rechtsgewundenen Muschel oder aus dem Horn einer rötlichen Kuh nehmend oder zu einem nach Osten fließenden Fluss gehend, nahe meinem Heiligtum.
14.115.54
सलिलेन तु यः स्नायात्सकृदेव रविग्रहे ।
तस्य यत्संचितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति ॥ १४.११५.५४ ॥
Die angesammelte Sünde dessen, der sich bei einer Sonnenfinsternis auch nur einmal im Wasser badet, vergeht in eben diesem Augenblick.
14.115.55
मस्तकान्निस्सृतैस्तोयैः कपिलाया युधिष्ठिर ।
गोमूत्रेणापि यः स्नायाद्रोहिण्यां मम वा दिने। ॥ १४.११५.५५ ॥
O Yudhiṣṭhira, wer sich mit dem Wasser, das vom Kopf der roten Kuh fließt, oder sogar mit Kuhurin badet, am Tag Rohiṇī oder an meinem Tag—
14.115.56
विप्रपादच्युतैर्वाऽपि तोयैः पापं प्रणश्यति ।
नमस्येद्यस्तु मद्भक्त्या शिंशुमारं प्रजापतिम्।
चतुर्दशाङ्गसंयुक्तं तस्य पापं प्रणस्यति ॥ १४.११५.५६ ॥
Sünde wird selbst durch Wasser vernichtet, das vom Fuß eines Brahmanen gefallen ist. Wer sich mit Hingabe an mich vor Śiṃśumāra, dem Herrn der Geschöpfe mit vierzehn Gliedern, verneigt, dessen Sünde wird vernichtet.
14.115.57
ततश्चतुर्दशाङ्गानि शृणु तस्य युधिष्ठिर ।
शिरो धर्मो हनुर्ब्रह्मा वृषावुत्तरदक्षिणौ ॥ १४.११५.५७ ॥
Nun, o Yudhiṣṭhira, höre seine vierzehn Glieder: der Kopf ist Dharma, der Kiefer ist Brahmā, die zwei Stiere sind der nördliche und der südliche.
14.115.58
हृदयं तु भवेद्विष्णुरंसौ स्यातां तथाऽश्विनौ ।
अत्रिर्मध्यं भवेद्राजँल्लिङ्गं संवत्सरं भवेत् ॥ १४.११५.५८ ॥
Das Herz ist Viṣṇu, und die beiden Schultern sind die Aśvins. O König, die Mitte ist Atri, und das Glied ist das Jahr.
14.115.59
मित्रावरुणकौ पादावूरुद्वन्द्वं हुताशनः ।
ततः पश्चाद्भवेदिन्द्रस्ततः पश्चात्प्रजापतिः ॥ १४.११५.५९ ॥
Mitra und Varuṇa sind die beiden Füße, das Paar der Schenkel ist Agni. Danach kommt Indra, und danach Prajāpati.
14.115.60
अभयं च ततः पश्चात्स एव ध्रुवसंज्ञिकः ।
एतान्यङ्गानि सर्वाणि शिंशुमारप्रजापतेः ॥ १४.११५.६० ॥
Danach kommt Abhaya, und derselbe wird Dhruva genannt. Dies sind alle Glieder des Herrn der Geschöpfe Śiṃśumāra.
14.115.61
विबेत्तु पञ्चगव्यं यः पौर्णमास्यामुपोष्य तु ।
तस्य नश्यति यत्पापं तत्पापं पूर्वसंचितम्
तथैव ब्रह्मकूर्च तु समन्त्रं तु पृथक्पृथक्। ॥ १४.११५.६१ ॥
Wer am Vollmondtag fastet und die fünf Produkte der Kuh einnimmt, dessen zuvor angehäufte Sünde wird vernichtet. Ebenso ist die Buße brahma-kūrca mit ihren Mantras jeweils gesondert zu vollziehen.
14.115.62
मासिमासि विबेद्यस्तु तस्य पापं प्रणश्यति ।
पात्रं च ब्रह्मकूर्चं च शृणु तत्र च भारत। ॥ १४.११५.६२ ॥
Wer es Monat für Monat einnimmt, dessen Sünde wird völlig vernichtet. Höre auch, o Bhārata, über das Gefäß und den brahma-kūrca.
14.115.63
पालाशं पद्मपत्रं च ताम्रं वाऽथ हिरण्ययम् ।
सादयित्वा तु गृह्णीयात्तत्तु पात्रमुदाहृतम् ॥ १४.११५.६३ ॥
Nachdem man ein Gefäß aus Palāśa-Holz, ein Lotusblatt, Kupfer oder Gold aufgestellt hat, soll man es nehmen; das wird als Gefäß bezeichnet.
14.115.64
गायत्र्या गृह्णते मूत्रं गन्धद्वारेति गोमयम् ।
आप्यायस्वेति च क्षीरं दधिक्राण्वेति वै दधि ॥ १४.११५.६४ ॥
Mit dem Gāyatrī-Vers nimmt man den Urin; mit »gandha-dvārā« den Kuhdung; mit »āpyāyasva« die Milch und mit »dadhi-krāṇḍvā« die Dickmilch.
14.115.65
तेजोसिशुक्लमित्याज्यं देवस्यत्वेति कुशोदकम् ।
आपोहिष्ठेत्यृचा गृह्यि यवचूर्णं यथाविधि ॥ १४.११५.६५ ॥
Mit »tejo'si śuklam« nimmt man das Ghee, mit »devasya tvā« das Kuśa-Wasser, und mit dem ṛc »āpo hi ṣṭhā« das Gerstenmehl, nach Vorschrift.
14.115.66
ब्रह्मणे च यथा हुत्वा समिद्धे च हुताशने ।
आलोड्य प्रणवेनैव निर्मथ्य प्रणवेन तु ॥ १४.११५.६६ ॥
Nachdem man Brahman geopfert und in das entfachte Opferfeuer gegeben hat, soll man mit dem Praṇava (Om) rühren und allein mit dem Praṇava quirlen.
14.115.67
उद्धृत्य प्रणवेनैव पिबेतु प्रणवेन तु ।
महताऽपि स पापेन त्वचेवाहिर्विमुच्यते ॥ १४.११५.६७ ॥
Nachdem er es allein mit dem Praṇava herausgezogen hat, soll er es allein mit dem Praṇava trinken. Auch von großer Sünde wird er befreit, wie die Schlange von ihrer Haut.
14.115.68
भद्रं न हति यः पादं पठन्नृक्सहितां तदा ।
अन्तर्जले वाऽभ्यादित्ये तस्य पापं प्रणश्यति ॥ १४.११५.६८ ॥
Wer ein Viertel des Verses zusammen mit dem Ṛc rezitiert, sei es im Wasser oder zur Sonne gewandt, dessen Sünde wird vernichtet.
14.115.69
मम सूक्तं जपेद्यस्तु नित्यं मद्गतमानसः ।
न पापेन स लिप्येत पद्मपत्रमिवांभसा ॥ १४.११५.६९ ॥
Wer stets meinen Hymnus rezitiert, den Geist auf mich gerichtet, wird nicht von Sünde befleckt, wie das Lotusblatt vom Wasser nicht benetzt wird.