மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.115
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.115.1
केशवेनैवमाख्याते धर्मपुत्रः पुनःपुनः ।
पप्रच्छ दानकालस्य विशेषं च विधिं नृप ॥ १४.११५.१ ॥
கேசவன் இவ்வாறு கூறியபோது, தருமபுத்திரன் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டான் — தானக் காலத்தின் சிறப்பையும் விதியையும் பற்றி, அரசே.
14.115.2
देव किं फलमाख्यातं विषुवेष्मवरेश्वर ।
सूर्येन्दूपप्लवे चैव वस्तुमर्हति तत्फलम् ॥ १४.११५.२ ॥
தேவனே, விஷுவத்திலும் பருவங்களில் சிறந்த ஈசுவரனே, சூரிய சந்திர கிரகணத்தில் தானத்தின் பலன் என்ன என்று கூறப்பட்டுள்ளது? அந்தப் பலனை நீர் விளக்கத் தகுந்தவர்.
14.115.3
शृणुष्व राजन्विषुवे सोमार्कग्रहणेषु च ।
व्यतीपातेऽयने चैव दानं स्यादक्षयं फलम् ॥ १४.११५.३ ॥
அரசே, கேள். விஷுவத்திலும், சந்திர சூரிய கிரகணங்களிலும், வ்யதீபாதத்திலும், அயனத்திலும் கொடுக்கும் தானம் அழியாத பலனைத் தரும்.
14.115.4
राजन्नयनयोर्मध्ये विषुवं सम्प्रचक्षते ।
समे रात्रिदिने तत्र सन्ध्यायां विषुवे नृप ॥ १४.११५.४ ॥
அரசே, இரு கண்களுக்கு (சூரிய சந்திரர்களுக்கு) இடையிலுள்ள நேரத்தை விஷுவம் என்று கூறுவர். அங்கே பகலும் இரவும் சமமாக இருக்கும்; அரசே, விஷுவ சந்தியையே அது குறிக்கும்.
14.115.5
ब्रह्माऽहं शङ्करश्चापि तिष्ठामः सहिताः सकृत् ।
क्रियाकरणकार्याणामेकीभावत्वकारणात् ॥ १४.११५.५ ॥
நானும், பிரமாவும், சங்கரரும் கூட ஒருமுறை ஒன்றாக நிற்கிறோம்; செயல், கருவி, செயலின் பயன் ஆகியவை ஒன்றாகும் நிலை காரணமாக.
14.115.6
अस्माकमेकीभूतानां निष्कलं परमं पदम् ।
तन्मुहूर्तं परं पुण्यं राजन्विषुवसंज्ञितम् ॥ १४.११५.६ ॥
ஒன்றாகிவிட்ட எங்களுக்கு அம்சமற்ற உயர்ந்த நிலை உண்டு. அரசே, விஷுவம் என்று பெயர் பெற்ற அந்த முகூர்த்தம் மிகவும் புண்ணியமானது.
14.115.7
तदेवाद्यक्षरं ब्रह्म परं ब्रह्मेति कीर्तितम् ।
तस्मिन्मुहूर्ते सर्वे तु चिन्तयन्ति परं पदम् ॥ १४.११५.७ ॥
அதுவே அழியாத எழுத்தான பிரம்மம்; அது பரம பிரம்மம் என்று கூறப்படுகிறது. அந்த முகூர்த்தத்தில் அனைவரும் பரமபதத்தைத் தியானிக்கின்றனர்.
14.115.8
देवाश्च वसवो रुद्राः पितरश्चाश्विनौ तथा ।
साध्याश्च विश्वे गन्धर्वाः सिद्धा ब्रह्मर्षयस्तथा ॥ १४.११५.८ ॥
தேவர்கள், வசுக்கள், ருத்திரர்கள், பிதிர்கள், இரு அஸ்வினிகள், சாத்தியர்கள், விசுவதேவர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், பிரம்மரிஷிகள் ஆகியோரும் அவ்வாறே.
14.115.9
सोमादयो ग्रहाश्चैव सरितः सागरास्तथा ।
मरुतोत्सरसो नागा यक्षराक्षसगुह्यकाः ॥ १४.११५.९ ॥
சோமன் முதலிய கோள்கள், ஆறுகள், கடல்கள், மருத்துக்கள், அப்சரஸ்கள், நாகங்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள், குஹ்யகர்கள் ஆகியோரும்.
14.115.10
एते चान्ये च राजेन्द्र विषुवे संयतेन्द्रियाः ।
सोपवासाः प्रयत्नेन भवन्ति ध्यानतत्पराः ॥ १४.११५.१० ॥
அரசர்களின் அரசே! இவர்களும் பிறரும் விஷுவ காலத்தில் புலன்களை அடக்கி, உபவாசம் இருந்து, முயற்சியுடன் தியானத்தில் ஈடுபடுகின்றனர்.
14.115.11
अन्नं गावस्तिलान्भूमिं कन्यादानं तथैव च ।
गृहमायतनं धान्यं वाहनं शयनं तथा। ॥ १४.११५.११ ॥
உணவு, பசுக்கள், எள், நிலம், கன்யாதானம், அவ்வாறே வீடு, ஆலயம், தானியம், வாகனம், படுக்கை.
14.115.12
यच्चान्यच्च मया प्रोक्तं तत्प्रयच्छ युधिष्ठिर ।
दीयते विषुवेष्वेवं श्रोत्रियेभ्यो विशेषतः ॥ १४.११५.१२ ॥
நான் சொன்னவை அல்லாத வேறு எதையும் கொடு, யுதிஷ்டிரா! விஷுவ காலங்களில் இவ்வாறு குறிப்பாக வேதம் அறிந்த பிராமணர்களுக்கு தானம் வழங்கப்படுகிறது.
14.115.13
तस्य दानस्य कौन्तेय क्षयं नैवोपपद्यते ।
वर्धतेऽहरहः पुण्यं तद्दानं कोटिसंमितम् ॥ १४.११५.१३ ॥
கௌந்தேயா, அந்த தானத்திற்கு அழிவு ஒருபோதும் ஏற்படாது. அதன் புண்ணியம் நாள்தோறும் வளர்கிறது; அந்த தானம் கோடிக்குச் சமம்.
14.115.14
विषुवे स्नपनं यस्तु मम कुर्याद्धरस्य वा ।
अर्चनां च यतान्यायं तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.११५.१४ ॥
விஷுவ நாளில் என்னையோ அல்லது ஹரனையோ அபிஷேகம் செய்து, முறைப்படி பூஜிப்பவனின் புண்ணிய பலனைக் கேள்.
14.115.15
दशजन्मकृतं पापं तस्य सद्यो विनश्यति ।
दशानामश्वमेधानामिष्टानां लभते फलम् ॥ १४.११५.१५ ॥
அவனுடைய பத்துப் பிறவிகளில் செய்த பாவம் உடனே அழியும்; பத்து அஸ்வமேதங்களைச் செய்த பலனை அவன் அடைகிறான்.
14.115.16
विमानं दिव्यमारूढः कामरूपी यथासुखम् ।
स याति मामकं लोकं रुद्रलोकमथापि वा ॥ १४.११५.१६ ॥
தெய்வ விமானத்தில் ஏறி, விரும்பிய உருவம் கொண்டவனாய், சுகமாக அவன் என் உலகம் செல்கிறான்; அல்லது ருத்தலோகம் செல்கிறான்.
14.115.17
तत्रस्थैर्देवगन्धर्वेर्गीयमानो यथासुखम् ।
दिव्यवर्षसहस्राणि कोटिमेकं तु मोदते ॥ १४.११५.१७ ॥
அங்கு வாழ்ந்து, தேவர்களாலும் கந்தர்வர்களாலும் சுகமாகப் பாடப்பட்டவனாய், தெய்வ ஆண்டுகள் ஆயிரமும் ஒரு கோடியும் அவன் மகிழ்கிறான்.
14.115.18
ततश्चापि च्युतः कालादिह लोके द्विजोत्तमः ।
चतुर्णामपि वेदानां पारगो ब्रह्मिविद्भवेत् ॥ १४.११५.१८ ॥
பின்னர், காலம் முடிந்து அங்கிருந்து வீழ்ந்து, இவ்வுலகில் துவிஜர்களில் சிறந்தவனாகிறான்; நான்கு வேதங்களிலும் தேர்ச்சி பெற்ற பிரம்மஞானியாகிறான்.
14.115.19
चन्द्रसूर्यग्रहे व्योम्नि मम वा शङ्करस्य वा ।
गायत्रीं मामिकां वाऽपि जपेद्यः शङ्करस्य वा ॥ १४.११५.१९ ॥
சந்திர சூரிய கிரகணத்தின்போது வானில் என்னுடையதோ சங்கரருடையதோ, அல்லது என்னுடைய அல்லது சங்கரருடைய காயத்ரியை எவன் ஜபிக்கிறானோ.
14.115.20
शङ्खर्तूर्यस्वनैश्चैव कांस्यघण्टास्वनैरपि ।
कारयेत्तु ध्वनिं भक्त्या तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.११५.२० ॥
சங்கு, எக்காளம் ஒலிகளாலும், வெண்கல மணி ஒலிகளாலும் பக்தியுடன் ஒலி எழுப்புபவனின் புண்ணிய பலனைக் கேள்.
14.115.21
गान्धर्वैर्होमजप्यैश्च जप्तैरुत्कृष्टनामभिः ।
दुर्बलोपि भवेद्राहुः सोमश्च बलवान्भवेत् ॥ १४.११५.२१ ॥
கந்தர்வ இசையாலும், ஹோமம் மற்றும் ஜபத்தாலும், உயர்ந்த நாமங்களின் ஜபத்தாலும் ராகு பலவீனமாகிறான்; சந்திரன் பலவானாகிறான்.
14.115.22
सूर्येन्दूपप्लवे चैव श्रोत्रियेभ्यः प्रदीयते ।
तत्सहस्रगुणं भूत्वा दांतारमुपतिष्ठति ॥ १४.११५.२२ ॥
சூரிய, சந்திர கிரகணத்தின்போது வேதம் அறிந்த அந்தணர்களுக்கு கொடுக்கப்படுவது ஆயிரம் மடங்காகி கொடையாளியை வந்தடைகிறது.
14.115.23
महापातकयुक्तोपि यद्यपि स्यान्नरोत्तम ।
निष्पापस्तत्क्षणादेव तेन दानेन जायते ॥ १४.११५.२३ ॥
நரோத்தமனே, பெரும் பாதகங்களைச் செய்தவனாக இருந்தாலும், அந்த தானத்தினால் அந்த கணமே பாவமற்றவனாகிறான்.
14.115.24
चन्द्रसूर्यप्रकाशेन विमानेन विराजता ।
याति सोमपुरं रम्यं सेव्यमानोप्सरोगणैः ॥ १४.११५.२४ ॥
சந்திர சூரியனின் ஒளியுடன் விளங்கும் விமானத்தில் அவன் அப்சரஸ் கூட்டங்களால் சேவிக்கப்படும் இனிய சோமபுரத்திற்குச் செல்கிறான்.
14.115.25
यावदृक्षाणि तिष्ठन्ति गगने शशिना सह ।
तावत्कालं स रजेन्द्र सोमलोके महीयते ॥ १४.११५.२५ ॥
சந்திரனுடன் நட்சத்திரங்கள் வானில் நிலைத்திருக்கும் வரை, ஓ அரசர்களின் அரசே, அவன் சோமலோகத்தில் கௌரவிக்கப்படுகிறான்.
14.115.26
ततश्चापि च्युतः कालादिह लोके युधिष्ठिर ।
वेदवेदाङ्गविद्विप्रः कोटीधनपतिर्भवेत् ॥ १४.११५.२६ ॥
பின்னர், ஓ யுதிஷ்டிரா, காலம் முடிந்து இங்கே உலகில் வீழ்ந்து, வேதங்களையும் வேதாங்கங்களையும் அறிந்த அந்த பிராமணன் கோடி செல்வத்திற்கு அதிபதியாவான்.
14.115.27
भगवंस्तव गायत्री जप्यते च कथं विभो ।
किं वा तस्य फळं देव ममाचक्ष्व सुरेश्वर ॥ १४.११५.२७ ॥
ஓ பகவானே, ஓ விபோ, உங்கள் காயத்ரி எவ்வாறு ஜபிக்கப்படுகிறது? ஓ தேவா, ஓ சுரேஸ்வரா, அதன் பலன் என்ன? எனக்கு விளக்குங்கள்.
14.115.28
द्वादश्यां विषुवे चैव चन्द्रसूर्यग्रहे तथा ।
अयने श्रवणे चैव व्यतीपाते तथैव च ॥ १४.११५.२८ ॥
துவாதசி நாளில், விஷுவத்தில், சந்திர-சூரிய கிரகணத்தில், அவ்வாறே அயனத்திலும், சிரவண நட்சத்திரத்திலும், வ்யதீபாத யோகத்திலும்.
14.115.29
अश्वत्तदर्शने चैव तथा मद्दर्शनेऽपि च ।
जप्या तु मम गायत्री चाथवाऽष्टाक्षरं नृप।
आर्जितं दुष्कृतं तस्य नाशयेन्नात्र संशयः ॥ १४.११५.२९ ॥
அரசமரத்தைக் காணும்போதும், என்னைக் காணும்போதும், என் காயத்ரியையோ அல்லது எட்டெழுத்து மந்திரத்தையோ ஜபிக்க வேண்டும், ஓ அரசே. அவனது திரட்டிய பாவத்தை அது அழிக்கும்; இதில் ஐயமில்லை.
14.115.30
अश्वत्थदर्शनं चैव किं त्वद्दर्शनसंमितम् ।
एतत्कथय मे देव परं कौतूहलं हि मे ॥ १४.११५.३० ॥
அரசமரத்தின் தரிசனமும் உங்கள் தரிசனத்திற்கு ஒப்பாவது எவ்வாறு? ஓ தேவா, இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; எனக்கு பெரும் ஆர்வம் இருக்கிறது.
14.115.31
अहमश्वत्थरूपेण पालयामि जगत्त्रयम् ।
अस्वत्थो न स्थितो यत्र नाहं तत्र प्रतिष्ठितः ॥ १४.११५.३१ ॥
நான் அசுவத்த மர வடிவில் மூன்று உலகங்களையும் காக்கிறேன். அசுவத்தம் இல்லாத இடத்தில் நான் நிலைபெற்றிருப்பதில்லை.
14.115.32
यत्राहं संस्थितो राजन्नस्वत्थश्चापि तिष्ठति ।
यस्त्वेनमर्चयेद्भक्त्या स मां साक्षात्समर्चति ॥ १४.११५.३२ ॥
அரசே, நான் எங்கு இருக்கிறேனோ அங்கே அசுவத்தமும் நிற்கிறது. எவன் பக்தியுடன் இதனை வழிபடுகிறானோ, அவன் நேரடியாக என்னையே வழிபடுகிறான்.
14.115.33
यस्त्वेनं प्रहरेत्कोपान्मामेव प्रहरेत्तु सः ।
तस्मात्प्रदक्षिणं कुर्यान्न चिन्द्यादेनमन्वहम् ॥ १४.११५.३३ ॥
கோபத்தால் எவன் இதை அடிக்கிறானோ, அவன் உண்மையில் என்னையே அடிக்கிறான். ஆகையால் இதை வலம் வர வேண்டும்; நாள்தோறும் இதை வெட்டக் கூடாது.
14.115.34
व्रतस्य पारणं तीर्थमार्जवं तीर्थमुच्यते ।
देवशुश्रूषणं तीर्तचं गुरुशुश्रूषणं तथा ॥ १४.११५.३४ ॥
விரதத்தின் நிறைவு ஒரு தீர்த்தம்; நேர்மை தீர்த்தம் என்று சொல்லப்படுகிறது. தேவர்களுக்கு சேவை செய்வது தீர்த்தம்; குருவுக்கு சேவை செய்வதும் அவ்வாறே.
14.115.35
पितृशुश्रूषणं तीर्थं मातृशुश्रूषणं तथा ।
दाराणां तोषणं तीर्तं गार्हस्थ्यं तीर्थमुच्यते ॥ १४.११५.३५ ॥
தந்தைக்கு சேவை செய்வது தீர்த்தம்; அவ்வாறே தாய்க்கு சேவை செய்வதும். மனைவியரை மகிழ்விப்பது தீர்த்தம்; இல்லறம் தீர்த்தம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
14.115.36
आतिथेयः परं तीर्थं ब्रह्मतीर्थं सनातनम् ।
ब्रह्मिचर्यं परं तीर्तं त्रेताग्निस्तीर्थमुच्यते ॥ १४.११५.३६ ॥
விருந்தோம்பல் உயர்ந்த தீர்த்தம்; அது நித்தியமான பிரம்ம தீர்த்தம். பிரம்மச்சரியம் உயர்ந்த தீர்த்தம்; த்ரேதாக்னி தீர்த்தம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
14.115.37
मूलं धर्मं तु विज्ञाय मनस्तत्रावधार्यताम् ।
गच्छ तीर्थानि कौन्तेय धर्मो धर्मेण वर्धते ॥ १४.११५.३७ ॥
தர்மத்தின் மூலத்தை அறிந்து, அதில் மனதை நிலைநிறுத்து. குந்தியின் மகனே, தீர்த்தங்களுக்குச் செல். தர்மத்தால் தர்மம் வளர்கிறது.
14.115.38
द्विविधं तीर्थमित्याहुः स्थावरं जङ्गमं तथा ।
स्तावराज्जङ्गमं तीर्थं ततो ज्ञानपरिग्रहः ॥ १४.११५.३८ ॥
தீர்த்தம் இரண்டு வகை என்று சொல்லப்படுகிறது: நிலையானது, நகர்வது. நிலையானதை விட நகரும் தீர்த்தம் சிறந்தது; அதைவிட அறிவைப் பெறுதல் சிறந்தது.
14.115.39
कर्म्णाऽपि विशुद्धस्य पुरुषस्येह भारत ।
हृदये सर्वतीर्थानि तीर्थभूतः स उच्यते ॥ १४.११५.३९ ॥
பாரதா, இங்கு செயலாலும் தூய்மையடைந்த மனிதனின் இதயத்தில் எல்லாத் தீர்த்தங்களும் உள்ளன; அவனே தீர்த்தமாக்கப்பட்டவன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
14.115.40
गुरुतीर्थं परं ज्ञानमतस्तीर्तं न विद्यते ।
ज्ञानतीर्तं परं तीर्तं ब्रह्मतीर्तं सनातनम् ॥ १४.११५.४० ॥
குருவே உயர்ந்த தீர்த்தம்; அறிவே உயர்ந்தது. இதைவிட மேலான தீர்த்தம் இல்லை. ஞானத் தீர்த்தம் உயர்ந்த தீர்த்தம்; பிரம்ம தீர்த்தம் நித்தியமானது.
14.115.41
क्षमा तु परमं तीर्तं सर्वतीर्थेषु पाण्डव ।
क्षमावतामयं लोकः परश्चैव क्षमावताम् ॥ १४.११५.४१ ॥
பாண்டவா, எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் பொறுமையே உயர்ந்த தீர்த்தம். பொறுமையுடையோருக்கு இந்த உலகமும், மறுமையும் உரியவை.
14.115.42
मानितोऽमानितो वाऽपि पूजितोऽपूजितोपि वा ।
आक्रुष्टस्तर्जितो वाऽपि क्षमावांस्तीर्थमुच्यते ॥ १४.११५.४२ ॥
மதிக்கப்பட்டாலும் அவமதிக்கப்பட்டாலும், போற்றப்பட்டாலும் புறக்கணிக்கப்பட்டாலும், இகழப்பட்டாலும் மிரட்டப்பட்டாலும் — பொறுமையுடையவன் தீர்த்தம் எனப்படுகிறான்.
14.115.43
क्षमा यशः क्षमा दानं क्षमा यज्ञः क्षमा दमः ।
क्षमाऽहिंसा क्षमा धर्मः क्षमा चेन्द्रियनिग्रहः ॥ १४.११५.४३ ॥
பொறுமை புகழ், பொறுமை தானம், பொறுமை யாகம், பொறுமை அடக்கம். பொறுமை அகிம்சை, பொறுமை தர்மம், பொறுமையே புலன்களை அடக்குதல்.
14.115.44
क्षमा दया क्षमा यज्ञः क्षमयैव धृतं जगत् ।
क्षमावान्ब्राह्मणो देवः क्षमावान्ब्राह्मणो वरः ॥ १४.११५.४४ ॥
பொறுமை கருணை, பொறுமை யாகம்; பொறுமையாலேயே உலகம் தாங்கப்படுகிறது. பொறுமையுள்ள பிராமணன் தெய்வம், பொறுமையுள்ள பிராமணன் சிறந்தவன்.
14.115.45
क्षमावानाप्नुयात्स्वर्गं क्षमावानाप्नुयाद्यशः ।
क्षमावान्प्राप्नुयान्मोक्षं तस्मात्साद्युः स उच्यते ॥ १४.११५.४५ ॥
பொறுமையுள்ளவன் சொர்க்கத்தை அடைகிறான், பொறுமையுள்ளவன் புகழை அடைகிறான். பொறுமையுள்ளவன் மோட்சத்தை அடைகிறான்; ஆகவே அவன் சாது எனப்படுகிறான்.
14.115.46
आत्मा नदी भारतपुण्यतीर्थ-
मात्मा तीर्थं सर्वतीर्थप्रधानम्।
आत्मा यज्ञः सततं मन्यते वै ।
स्वर्गो मोक्षः सर्वमात्मन्यधीनम् ॥ १४.११५.४६ ॥
ஆத்மா ஒரு நதி, பாரதனே, புனிதமான தீர்த்தம். ஆத்மா தீர்த்தம், எல்லா தீர்த்தங்களிலும் சிறந்தது. ஆத்மா எப்போதும் யாகமாகக் கருதப்படுகிறது. சொர்க்கமும் மோட்சமும், எல்லாம் ஆத்மாவைச் சார்ந்தவை.
14.115.47
आचारनैर्मल्यमुपागतेन ।
सत्यक्षमानिस्तुलशीतलेन।
ज्ञानांबुना स्नाति हि नित्यमेवं ।
किं तस्य भूयः सलिलेन तीर्थम् ॥ १४.११५.४७ ॥
நன்னடத்தையின் தூய்மையை அடைந்தவனும், சத்தியம் பொறுமை ஆகியவற்றால் ஒப்பற்ற குளிர்ச்சி பெற்றவனுமானவன், ஞான நீரில் எப்போதும் இவ்வாறு நீராடுகிறான். அவனுக்கு மேலும் நீரால் ஆன தீர்த்தத்தால் என்ன பயன்?
14.115.48
भगवन्सर्वपापघ्नं प्रायश्चित्तमदुष्करम् ।
त्वद्भक्तस्य सुरश्रेष्ठ मम त्वं वक्तुमर्हसि ॥ १४.११५.४८ ॥
பகவானே, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும், கடினமல்லாத பிராயச்சித்தம் எது? தேவர்களில் சிறந்தவரே, உமது பக்தனாகிய எனக்கு அதைச் சொல்ல நீரே தகுதியுடையவர்.
14.115.49
रहलस्यमिदमत्यर्थमश्राव्यं पापकर्मणाम् ।
अधार्मिकाणामश्राव्यं प्रायश्चित्तं ब्रवीमि ते ॥ १४.११५.४९ ॥
இது மிகவும் இரகசியமானது; தீயசெயல் செய்பவர்களுக்கும் அதர்மிகளுக்கும் கேட்கத் தகாதது. உனக்கு பிராயச்சித்தத்தை நான் சொல்கிறேன்.
14.115.50
पावनं ब्राह्ममं दृष्ट्वा मद्गतेनान्तरात्मना ।
नमो ब्रह्मण्यदेवायेत्यभिवादनमाचरेत् ॥ १४.११५.५० ॥
தூய்மைப்படுத்தும் பிராஹ்ம (தலத்தை) கண்டு, உள்ளத்தால் என்னில் நிலைத்து, 'பிராம்மண்யதேவனுக்கு வணக்கம்' என்று வணங்க வேண்டும்.
14.115.51
प्रदक्षिणं च यः कुर्यात्पुनरष्टाक्षरेण तु ।
तेन तुष्टेन विप्रेणि तत्पापं क्षपयाम्यहम् ॥ १४.११५.५१ ॥
எட்டெழுத்து மந்திரத்துடன் மீண்டும் பிரதட்சிணம் செய்பவனின் பாவத்தை, அவனால் மகிழ்ந்த அந்தணன் வழியாக, நான் அழிக்கிறேன்.
14.115.52
पोत्रकृष्टां वराहस्य मृत्तिकां शिरसा वहन् ।
प्राणायामशतं कृत्वा नरः पापैः प्रमुच्यते ॥ १४.११५.५२ ॥
வராகத்தின் மூக்கால் தோண்டப்பட்ட மண்ணைத் தலையில் தாங்கி, நூறு பிராணாயாமம் செய்து மனிதன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்.
14.115.53
दक्षिणावर्तशङ्खाद्वा कपिलाशृङ्गतोपि वा ।
प्राक्स्रोतसं नदीं गत्वा ममायतनसंनिधौ ॥ १४.११५.५३ ॥
வலஞ்சுழி சங்கிலிருந்தோ அல்லது கபிலையின் கொம்பிலிருந்தோ (நீரை எடுத்து), அல்லது கிழக்கு நோக்கி ஓடும் ஆற்றுக்குச் சென்று, என் கோயிலின் அருகில்.
14.115.54
सलिलेन तु यः स्नायात्सकृदेव रविग्रहे ।
तस्य यत्संचितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति ॥ १४.११५.५४ ॥
சூரிய கிரகணத்தின்போது ஒருமுறை மட்டுமே நீரில் நீராடுபவனின் திரண்ட பாவம் அந்த நொடியிலேயே அழிகிறது.
14.115.55
मस्तकान्निस्सृतैस्तोयैः कपिलाया युधिष्ठिर ।
गोमूत्रेणापि यः स्नायाद्रोहिण्यां मम वा दिने। ॥ १४.११५.५५ ॥
யுதிஷ்டிரா, கபிலை பசுவின் தலையிலிருந்து வழியும் நீரினாலோ, கோமூத்திரத்தினாலோ கூட, ரோகிணியிலோ அல்லது என் நாளிலோ யார் நீராடுகிறானோ—
14.115.56
विप्रपादच्युतैर्वाऽपि तोयैः पापं प्रणश्यति ।
नमस्येद्यस्तु मद्भक्त्या शिंशुमारं प्रजापतिम्।
चतुर्दशाङ्गसंयुक्तं तस्य पापं प्रणस्यति ॥ १४.११५.५६ ॥
பிராமணரின் பாதத்திலிருந்து விழுந்த நீராலும் பாவம் அழியும். என் மீதான பக்தியுடன் பதினான்கு அங்கங்கள் கொண்ட பிரஜாபதி சிம்சுமாரரை வணங்குபவனின் பாவம் அழியும்.
14.115.57
ततश्चतुर्दशाङ्गानि शृणु तस्य युधिष्ठिर ।
शिरो धर्मो हनुर्ब्रह्मा वृषावुत्तरदक्षिणौ ॥ १४.११५.५७ ॥
பின்னர், யுதிஷ்டிரா, அவரது பதினான்கு அங்கங்களைக் கேள்: தலை தர்மன், தாடை பிரம்மா, உத்தரம் தெற்கு என்ற இரண்டு காளைகள்.
14.115.58
हृदयं तु भवेद्विष्णुरंसौ स्यातां तथाऽश्विनौ ।
अत्रिर्मध्यं भवेद्राजँल्लिङ्गं संवत्सरं भवेत् ॥ १४.११५.५८ ॥
இதயம் விஷ்ணு; இரு தோள்களும் அஸ்வினிகள் ஆகட்டும். அரசே, நடுப்பகுதி அத்ரி; ஆண்குறி சம்வத்ஸரம் ஆகட்டும்.
14.115.59
मित्रावरुणकौ पादावूरुद्वन्द्वं हुताशनः ।
ततः पश्चाद्भवेदिन्द्रस्ततः पश्चात्प्रजापतिः ॥ १४.११५.५९ ॥
மித்ரனும் வருணனும் இரு பாதங்கள்; இரு தொடைகள் அக்னி. பின்னர் இந்திரன்; அதன் பின் பிரஜாபதி.
14.115.60
अभयं च ततः पश्चात्स एव ध्रुवसंज्ञिकः ।
एतान्यङ्गानि सर्वाणि शिंशुमारप्रजापतेः ॥ १४.११५.६० ॥
பின்னர் அபயம்; அதன் பின் அவரே துருவன் எனப் பெயர் பெற்றவர். பிரஜாபதி சிம்சுமாரரின் அங்கங்கள் இவையனைத்தும்.
14.115.61
विबेत्तु पञ्चगव्यं यः पौर्णमास्यामुपोष्य तु ।
तस्य नश्यति यत्पापं तत्पापं पूर्वसंचितम्
तथैव ब्रह्मकूर्च तु समन्त्रं तु पृथक्पृथक्। ॥ १४.११५.६१ ॥
பௌர்ணமி நாளில் உபவாசமிருந்து பஞ்சகவ்யத்தை அருந்துபவனின் முன்பு சேர்ந்த பாவம் அழிகிறது. அதுபோலவே மந்திரங்களுடன் பிரம்மகூர்சத்தையும் தனித்தனியாகச் (செய்ய வேண்டும்).
14.115.62
मासिमासि विबेद्यस्तु तस्य पापं प्रणश्यति ।
पात्रं च ब्रह्मकूर्चं च शृणु तत्र च भारत। ॥ १४.११५.६२ ॥
மாதந்தோறும் (பஞ்சகவ்யம்) அருந்துபவனின் பாவம் முற்றிலும் அழிகிறது. பாரதா, பாத்திரத்தையும் பிரம்மகூர்சத்தையும் பற்றியும் அங்கே கேள்.
14.115.63
पालाशं पद्मपत्रं च ताम्रं वाऽथ हिरण्ययम् ।
सादयित्वा तु गृह्णीयात्तत्तु पात्रमुदाहृतम् ॥ १४.११५.६३ ॥
பலாச மரத்தாலானதோ, தாமரை இலையோ, அல்லது செம்பு அல்லது பொன்னாலானதோ (ஒன்றை) வைத்து எடுக்க வேண்டும்; அதுவே பாத்திரம் எனப்படுகிறது.
14.115.64
गायत्र्या गृह्णते मूत्रं गन्धद्वारेति गोमयम् ।
आप्यायस्वेति च क्षीरं दधिक्राण्वेति वै दधि ॥ १४.११५.६४ ॥
காயத்ரி மந்திரத்துடன் சிறுநீரை எடுக்கிறான்; "கந்தத்வாரா" (மந்திரத்)தால் சாணம்; "ஆப்யாயஸ்வ" என்பதால் பால், "தधिக்ராண்வா" (மந்திரத்)தால் தயிர்.
14.115.65
तेजोसिशुक्लमित्याज्यं देवस्यत्वेति कुशोदकम् ।
आपोहिष्ठेत्यृचा गृह्यि यवचूर्णं यथाविधि ॥ १४.११५.६५ ॥
"தேஜோ'ஸி சுக்லம்" என்பதால் நெய், "தேவஸ்ய த்வா" என்பதால் தர்ப்பை நீர், "ஆபோ ஹி ஷ்டா" என்ற ரிக்கால் முறைப்படி பார்லி மாவு எடுக்க வேண்டும்.
14.115.66
ब्रह्मणे च यथा हुत्वा समिद्धे च हुताशने ।
आलोड्य प्रणवेनैव निर्मथ्य प्रणवेन तु ॥ १४.११५.६६ ॥
பிரம்மனுக்கு ஹோமம் செய்து, எரியும் ஹோம அக்னியில் ஆஹுதியிட்டு, பிரணவத்தால் கலக்கி, பிரணவத்தாலேயே கடைந்து (செய்ய வேண்டும்).
14.115.67
उद्धृत्य प्रणवेनैव पिबेतु प्रणवेन तु ।
महताऽपि स पापेन त्वचेवाहिर्विमुच्यते ॥ १४.११५.६७ ॥
பிரணவத்தாலேயே எடுத்து, பிரணவத்தாலேயே பருக வேண்டும். பெரும் பாவத்திலிருந்துகூட அவன் பாம்பு தன் தோலிலிருந்து விடுபடுவதுபோல விடுபடுகிறான்.
14.115.68
भद्रं न हति यः पादं पठन्नृक्सहितां तदा ।
अन्तर्जले वाऽभ्यादित्ये तस्य पापं प्रणश्यति ॥ १४.११५.६८ ॥
நீரில் மூழ்கியோ சூரியனை நோக்கியோ ருக்குடன் ஒரு பாதத்தை ஓதுபவனின் பாவம் அழிகிறது.
14.115.69
मम सूक्तं जपेद्यस्तु नित्यं मद्गतमानसः ।
न पापेन स लिप्येत पद्मपत्रमिवांभसा ॥ १४.११५.६९ ॥
எப்போதும் என்னிடத்தில் மனம் வைத்து என் சூக்தத்தை ஜபிப்பவன் பாவத்தால் அழுக்கடையான், தாமரை இலை நீரால் நனையாதது போல.