Mahābhārata · Adhyāya 14.118

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

14.118.1

देशान्तरगते विप्रे संयुक्ते कालधर्मणा ।
शरीरनाशे संप्राप्ते कथं प्रेतत्वकल्पना ॥ १४.११८.१ ॥

Wie ist der Zustand eines Pretas für einen Brāhmaṇa zu verstehen, der in ein anderes Land gegangen ist, vom Gesetz der Zeit ereilt wurde und dessen Körper vernichtet ist?

14.118.2

श्रूयतामाहिताग्नेस्तु तथाभूतस्य संस्क्रिया ।
पालाशबृन्दैः प्रतिमा कर्तव्या कल्पचोदिता ॥ १४.११८.२ ॥

Höre nun die Totenriten für einen, der in solch einem Zustand die heiligen Feuer hütete: Ein Bildnis ist aus Bündeln von Palāśa-Zweigen zu fertigen, wie es das Ritualhandbuch vorschreibt.

14.118.3

त्रीणि षष्टिशतान्याहुरस्थीन्यस्य युधिष्ठिर ।
तेषां विकल्पना कार्या यथाशास्त्रं विनिश्चितम् ॥ १४.११८.३ ॥

Yudhiṣṭhira, man sagt, dreihundertsechzig Knochen seien in seinem Körper; ihre Verteilung ist gemäß der Schrift festzulegen.

14.118.4

अशीत्यर्धं शिरसि च ग्रीवायां दश एव च ।
बाह्वोश्चापि शतं दद्यादङ्गुलीषु पुनर्दश ॥ १४.११८.४ ॥

Vierzig sind dem Kopf zuzuweisen, zehn dem Hals, hundert den beiden Armen und wiederum zehn den Fingern.

14.118.5

उरसि त्रिंशतं दद्याज्जठरे वाऽपि विंशतिम् ।
वृषणे द्वादशार्धं तु शिश्ने चाष्टार्धमेव च ॥ १४.११८.५ ॥

Dreißig sind der Brust zuzuweisen, zwanzig dem Bauch oder auch, sechs den Hoden und ebenso vier dem Glied.

14.118.6

दद्यात्तु शतमूर्वोस्तु षष्ट्यर्थं जानुजङ्घयोः ।
दश दद्याच्चरणयोरेषा प्रेतस्य निष्कृतिः ॥ १४.११८.६ ॥

Hundert sind den Oberschenkeln zuzuweisen, sechzig den Knien und Schienbeinen, zehn den Füßen; dies ist die Sühne des Pretas.

14.118.7

विशेषतीर्थं सर्वेषामशक्तानामनुग्रहात् ।
भक्तानां तारणार्तं तु वक्तुमर्हसि धर्मतः ॥ १४.११८.७ ॥

Für alle, besonders aber für die Schwachen und die Hingebungsvollen, aus Mitgefühl, sollst du gemäß dharma einen besonderen tīrtha zu ihrer Erlösung nennen.

14.118.8

पावनं सर्वतीर्थानां सत्यं गायन्ति सामगाः ।
सत्यस्य वचनं तीर्थमहिंसा तीर्थमुच्यते ॥ १४.११८.८ ॥

Die Sāma-Sänger singen, dass die Wahrheit das Reinigende unter allen tīrtha ist; das wahrhafte Wort ist ein tīrtha, und Gewaltlosigkeit wird tīrtha genannt.

14.118.9

तपस्तीर्थं दया तीर्थं शीलं तीर्थं युधिष्ठिर ।
अल्पसंतोषकं तीर्थं नारी तीर्थं पतिव्रता ॥ १४.११८.९ ॥

Askese ist ein tīrtha, Mitgefühl ist ein tīrtha, gutes Verhalten ist ein tīrtha, o Yudhiṣṭhira; geringe Zufriedenheit ist ein tīrtha, und eine ihrem Gatten ergebene Frau ist ein tīrtha.

14.118.10

संतुष्टो ब्राह्मणस्तीर्थं ज्ञानं वा तीर्थमुच्यते ।
मद्भक्तः सततं तीर्थं शङ्करस्य विशेषतः ॥ १४.११८.१० ॥

Ein zufriedener Brahmane ist ein tīrtha, oder Wissen wird tīrtha genannt; mein Verehrer ist stets ein tīrtha, besonders ein Verehrer Śaṅkaras.

14.118.11

यतयस्तीर्थमित्येवं विद्वांसस्तीर्थमुच्यते ।
शरण्यपुरुषस्तीर्थमभयं तीर्थमुच्यते ॥ १४.११८.११ ॥

Asketen sind tīrtha, und so werden auch gelehrte Männer tīrtha genannt; ein Mann, der Zuflucht gewährt, ist ein tīrtha, und Furchtlosigkeit wird tīrtha genannt.

14.118.12

त्रैलोक्येऽस्मिन्निरुद्विग्नो न बिभेमि कुतश्चन ।
न दिवा यदि वा रात्रावुद्वेगः शूद्रलङ्घनात् ॥ १४.११८.१२ ॥

In diesen drei Welten bin ich frei von Unruhe und fürchte nichts; ob bei Tag oder bei Nacht, Unruhe entsteht nur durch Übertretung gegenüber einem Śūdra.

14.118.13

न भयं देवदैत्येभ्यो रक्षोभ्यश्चैव मे नृप ।
शूद्रवक्त्राच्च्युतं ब्रह्म भयं तु मम सर्वदा ॥ १४.११८.१३ ॥

O König, vor Göttern, Daityas und Rākṣasas habe ich keine Furcht. Doch das aus dem Munde eines Śūdra gefallene Brahman (Veda) erfüllt mich stets mit Furcht.

14.118.14

तस्मात्सप्रणवं शूद्रो मन्नामापि न कीर्तयेत् ।
प्रणवं हि परं लोके ब्रह्म ब्रह्मविदो विदुः ॥ १४.११८.१४ ॥

Darum soll ein Śūdra meinen Namen nicht einmal zusammen mit der Silbe oṃ rezitieren, denn in der Welt ist das praṇava das höchste Brahman, wie die Brahman-Kenner wissen.

14.118.15

द्विजशुश्रूषणं धर्मः शूद्राणां भक्तितो मयि ।
तेन गच्छन्ति ते स्वर्गं चिन्तयन्तो हि मां सदा ॥ १४.११८.१५ ॥

Der Dienst an den Zweimalgeborenen ist der Dharma der Śūdra. Aus Hingabe zu mir, stets an mich denkend, gelangen sie dadurch in den Himmel.

14.118.16

द्विजशुश्रूषया शूद्रः परं श्रेयोऽधिगच्छति ।
द्विजशुश्रूषणादन्यन्नास्ति शूद्रस्य निष्कृतिः ॥ १४.११८.१६ ॥

Durch den Dienst an den Zweimalgeborenen erlangt der Śūdra das höchste Heil; für den Śūdra gibt es keine andere Erlösung als den Dienst an den Zweimalgeborenen.

14.118.17

रागो द्वेषश्च मोहश्च पारुष्यं चानृशंसता ।
शाठ्यं च दीर्घवैरित्वमतिमानमनार्जवम् ॥ १४.११८.१७ ॥

Leidenschaft, Hass, Verblendung, Härte, Grausamkeit, Betrug, lang währende Feindschaft, übermäßiger Stolz und Unaufrichtigkeit—

14.118.18

अनृतं चापवादं च पैशुन्यमतिलोभता ।
हिंसा स्तेयो मृषावादो वञ्चना रोषलोभता ॥ १४.११८.१८ ॥

Lüge, Verleumdung, üble Nachrede, übermäßige Gier, Gewalt, Diebstahl, lügnerische Rede, Betrug, Zorn und Habgier—

14.118.19

अबुद्धिता च नास्तिक्यं भयमालस्यमेव च ।
अशौचं चाकृतज्ञत्वं डंभता स्तंभ एव च।
निकृतिश्चाप्यविज्ञानं जातके शूद्रमाविशेत् ॥ १४.११८.१९ ॥

Unwissenheit, Unglaube, Furcht, Trägheit, Unreinheit, Undankbarkeit, Heuchelei, Hochmut, Betrug und mangelnde Einsicht dringen bei der Geburt in den Śūdra ein.

14.118.20

सृष्ट्वा पितामहः शूद्रमभिभूतं तु तामसैः ।
द्विजशुश्रूषणं धर्मं शूद्राणां तु प्रयुक्तवान्।
नश्यन्ति तामसा भावाः शूद्रस्य द्विजभक्तितः ॥ १४.११८.२० ॥

Nachdem der Urgroßvater den von den Qualitäten der Finsternis überwältigten Śūdra geschaffen hatte, bestimmte er den Dienst an den Zweimalgeborenen als Pflicht der Śūdras. Durch Hingabe an die Zweimalgeborenen vergehen die finsteren Zustände des Śūdra.

14.118.21

पत्रं पुष्पं फलं तोयं यो मे भक्त्या प्रयच्छति ।
तदहं भक्त्युपहृतं मूर्ध्ना गृह्णामि शूद्रतः ॥ १४.११८.२१ ॥

Wer mir in Hingabe ein Blatt, eine Blüte, eine Frucht oder Wasser darbringt, diese in Hingabe dargebrachte Gabe nehme ich mit geneigtem Haupt an, selbst von einem Śūdra.

14.118.22

अग्रजो वाऽपि यः कश्चित्सर्वपापसमन्वितः ।
यदि मां सततं ध्यायेत्सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १४.११८.२२ ॥

Ob er ein erstgeborener Brahmane ist oder irgendein anderer, selbst wenn er mit allen Sünden behaftet ist: Wenn er ständig über mich meditiert, wird er von allen Sünden befreit.

14.118.23

विद्याविनयसंपन्ना ब्राह्मणा वेदपारगाः ।
मयि भक्ति न कुर्वन्ति चण्डालसदृशा हि ते ॥ १४.११८.२३ ॥

Brahmanen, die mit Wissen und Demut ausgestattet und Meister der Veden sind, die mir aber keine Hingabe entgegenbringen, gleichen wahrlich den Caṇḍālas.

14.118.24

वृथा दानं वृथा तप्तं वृथा चेष्टं वृथा हुतम् ।
वृथाऽऽतिथ्यं च तत्तस्य यो न भक्तो मम द्विजः ॥ १४.११८.२४ ॥

Für den Zweimalgeborenen, der mir nicht ergeben ist, sind Gaben vergeblich, Askese vergeblich, Opfer vergeblich, Opferspende vergeblich und auch die Gastfreundschaft vergeblich.

14.118.25

यत्कृतं च हुतं चापि यदिष्टं दत्तमेव च ।
अभक्तिमत्कृतं सर्वं राक्षसा एव भुञ्जते ॥ १४.११८.२५ ॥

Alles, was getan, im Feuer geopfert, dargebracht oder geschenkt wird — wenn es ohne Hingabe geschieht, verzehren es nur die Rākṣasas.

14.118.26

स्थावरे जङ्गमे वाऽपि सर्वभूतेषु पाण्डव ।
समत्वेन यदा कुर्यान्मद्भक्तो मित्रशत्रुषु ॥ १४.११८.२६ ॥

O Pāṇḍava, wenn mein Verehrer alle Wesen, die unbeweglichen wie die beweglichen, sowie Freunde und Feinde mit gleichem Sinn behandelt—

14.118.27

आनृशंस्यमहिंसा च यथा सत्यं तथाऽऽर्जवम् ।
अद्रोहश्चैव भूतानां मद्गतानां व्रतं नृप ॥ १४.११८.२७ ॥

O König, Mitgefühl und Gewaltlosigkeit, Wahrheit und Aufrichtigkeit, und keine Feindseligkeit gegen die Wesen — das ist das Gelübde derer, die auf mich ausgerichtet sind.

14.118.28

नम इत्येव यो ब्रूयान्मद्भक्तं श्रुद्धयाऽन्वितः ।
तस्याक्षयाऽभवँल्लोकाः श्वपाकस्यापि पार्थिव ॥ १४.११८.२८ ॥

O König, wer voll Glauben einfach „namaḥ“ zu meinem Verehrer sagt — selbst für einen Hundekoch entstehen unvergängliche Welten.

14.118.29

किं पुनर्ये यजन्ते मां सदारं विधिपूर्वकम् ।
मद्भक्ता मद्गतप्राणाः कथयन्तश्च मां सदा ॥ १४.११८.२९ ॥

Was soll man da erst von denen sagen, die mich mit ihren Ehefrauen nach der Vorschrift verehren, meine Verehrer sind, deren Lebensatem auf mich gerichtet ist und die stets mein Lob verkünden!

14.118.30

बहुवर्षसहस्राणि तपस्तप्यति यो नरः ।
नासौ पदमवाप्नोति मद्भक्तैर्यदवाप्यते ॥ १४.११८.३० ॥

Ein Mensch, der viele Tausende von Jahren Askese übt, erlangt jenen Zustand nicht, der von meinen Verehrern erreicht wird.

14.118.31

मामेव तस्माद्राजेन्द्र ध्यायन्नित्यमतन्द्रितः ।
अवाप्स्यति ततः सिद्धिं द्रक्ष्यत्येव परं पदम् ॥ १४.११८.३१ ॥

Daher, o Herr der Könige, wird der, der mich unablässig und ohne Trägheit meditiert, Vollendung erlangen und gewiss den höchsten Zustand schauen.

14.118.32

अपार्थकं प्रभाषन्तः शूद्रा भागवता इति ।
न शूद्रा भगवद्भक्ता विप्रा भागवताः स्मृताः ॥ १४.११८.३२ ॥

Śūdras, die sich 'Bhāgavatas' nennen, reden vergeblich. Śūdras sind keine Verehrer des Herrn; die Brahmanen gelten als die Bhāgavatas.

14.118.33

द्वादशाक्षरतत्वज्ञश्चतुर्व्यूहविभागवित् ।
अच्छिद्रपञ्चकालज्ञः स वै भागवतः स्मृतः ॥ १४.११८.३३ ॥

Wer die Wahrheit des zwölfsilbigen Mantras kennt, die Einteilung der vier Vyūhas versteht und die fehlerfreie fünffache Regel weiß, der gilt fürwahr als Bhāgavata.

14.118.34

ऋग्वेदेनैव होता च यजुषाऽध्वर्युरेव च ।
सामवेदेन चोद्गाता पुण्येनाभिष्टुवन्ति माम् ॥ १४.११८.३४ ॥

Mit dem Ṛgveda der hotṛ, mit dem Yajurveda der adhvaryu und mit dem Sāmaveda der udgātṛ preisen sie mich mit verdienstvollem Lob.

14.118.35

अथर्वशिरसा चैव नित्यमाथर्वाणा द्विजाः ।
स्तुवन्ति सततं ये मां ते वै भागवताः स्मृताः ॥ १४.११८.३५ ॥

Mit dem Atharvaśiras preisen mich die Zweimalgeborenen, die den Atharvaveda kennen, unablässig; sie gelten fürwahr als Bhāgavatas.

14.118.36

वेदाधीनाः सदा यज्ञा यज्ञाधीनास्तु देवताः ।
देवता ब्राह्मणाधीनास्तस्माद्विप्रास्तु देवताः ॥ १४.११८.३६ ॥

Opfer hängen stets von den Veden ab, die Götter hängen vom Opfer ab, und die Götter hängen von den Brahmanen ab; daher sind die Brahmanen fürwahr die Götter.

14.118.37

अनाश्रित्योच्छ्रयं नास्ति मुख्यमानश्रयमाश्रयेत् ।
रुद्रं समाश्रिता देवा रुद्रो ब्रह्माणमाश्रितः ॥ १४.११८.३७ ॥

Ohne Stütze gibt es keine Erhebung; man soll Zuflucht bei der höchsten Stütze suchen. Die Götter haben bei Rudra Zuflucht gefunden, und Rudra hat bei Brahmā Zuflucht gefunden.

14.118.38

ब्रह्मा मामाश्रितो राजन्नाहं कंचिदुपाश्रितः ।
ममाश्रयो न कश्चित्तु सर्वेषामाश्रयो ह्यहम् ॥ १४.११८.३८ ॥

O König, Brahmā hat bei mir Zuflucht gefunden; ich habe bei niemandem Zuflucht gesucht. Ich habe keine Stütze, denn ich bin die Stütze aller.

14.118.39

एवमेतन्मया प्रोक्तं रहस्यमिदमुत्तमम् ।
धर्मप्रियस्य ते नित्यं राजन्नेवं समाचर ॥ १४.११८.३९ ॥

So habe ich dir dieses höchste Geheimnis verkündet. O König, dem Dharma zugetan, handle stets so.

14.118.40

इदं पवित्रमाख्यानं पुण्यं वेदेन संमितम् ।
यः पठेन्मामकं धर्ममहन्यहनि पाण्डव ॥ १४.११८.४० ॥

Diese heilige und verdienstvolle Erzählung, dem Veda gleich: Wer täglich diese meine Lehre rezitiert, o Pāṇḍava—

14.118.41

धर्मोति वर्धते तस्य बुद्धिश्चापि प्रसीदति ।
पापक्षयमुपेत्यैवं कल्याणं च विवर्धते ॥ १४.११८.४१ ॥

Sein Dharma wächst, und auch sein Verstand wird klar; so gelangt er zur Vernichtung der Sünde, und sein Wohlergehen nimmt ebenfalls zu.

14.118.42

एतत्पुण्यं पवित्रं च पामनाशनमुत्तमम् ।
श्रोतव्यं श्रद्धया युक्तैः श्रोत्रियैश्च विशेषतः ॥ १४.११८.४२ ॥

Dies ist eine verdienstvolle, reinigende, höchste sündentilgende Lehre; sie soll von Gläubigen gehört werden, und besonders von gelehrten Brahmanen.

14.118.43

श्रावयेद्यस्त्विदं भक्त्या प्रयतोथ शृणोति वा ।
स गच्छेन्मम सायुज्यं नात्र कार्या विचारणा ॥ १४.११८.४३ ॥

Wer dies hingebungsvoll vorträgt oder es selbstbeherrscht anhört, erlangt die Vereinigung mit mir; daran ist nicht zu zweifeln.

14.118.44

यश्चेमं श्रावयेच्छ्राद्धे मद्भक्तो मत्परायणः ।
पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावदाभूतसंप्लवम् ॥ १४.११८.४४ ॥

Wer, mein Verehrer und auf mich ausgerichtet, dies beim Śrāddha-Ritus vortragen lässt, dessen Ahnen bleiben zufrieden bis zur Weltauflösung.

14.118.45

श्रुत्वा भागवतान्धर्मान्साक्षाद्विष्णोर्जगद्गुरोः ।
प्रहृष्टमनसो भूत्वा चिन्तयन्तोद्भुताः कथाः ॥ १४.११८.४५ ॥

Nachdem sie die bhāgavata-Pflichten Viṣṇus, des Lehrers der Welt, unmittelbar gehört hatten, mit frohem Herzen, über die wunderbaren Erzählungen nachsinnend...

14.118.46

ऋषय पाण्डवाश्चैव प्रणेमुस्तं जनार्दनम् ।
पूजयामास गोविन्दं धर्मपुत्रः पुनः पुनः ॥ १४.११८.४६ ॥

Die Weisen und die Pāṇḍavas verneigten sich vor Janārdana, und der Sohn des Dharma verehrte Govinda immer wieder.

14.118.47

देवा ब्रह्मर्षयः सिद्धा गन्धर्वाप्सरसस्तथा ।
ऋषयस्च महात्मानो गुह्यका भुजगास्तता ॥ १४.११८.४७ ॥

Die Götter, die Brahmarshis, die Vollendeten, die Gandharvas und Apsaras, ebenso die hochherzigen Weisen, die Guhyakas und die Schlangen.

14.118.48

वालखिल्या महात्मानो योगिनस्तत्वदर्शिनः ।
तथा भागवताश्चापि पञ्चकालमुपासकाः ॥ १४.११८.४८ ॥

Die hochherzigen Vālakhilyas, die wahrheitsschauenden Yogins und ebenso die Bhāgavatas, die nach dem Pañcakāla-Ritus verehren, waren ebenfalls dort.

14.118.49

कौतूहलसमायुक्ता भगवद्भक्तिमागताः ।
श्रुत्वा तु परमं पुण्यं वैष्णवं धर्मशासनम् ॥ १४.११८.४९ ॥

Voll brennender Neugier, zur Hingabe an den Herrn gelangt, und nachdem sie die höchste heilige Lehre des Dharma über Viṣṇu gehört hatten,

14.118.50

विमुक्तपापाः पूतास्ते संवृत्तास्तत्क्षणेन् तु ।
प्रणम्य शिरसा विष्णु प्रतिनन्द्य च ताः कथाः ॥ १४.११८.५० ॥

Von Sünde befreit und gereinigt, wurden sie in eben diesem Augenblick verwandelt. Das Haupt vor Viṣṇu neigend und jene Erzählungen freudig erwidernd,

14.118.51

द्रष्टारो द्वारकायां वै वयं सर्वे जगद्गुरुम् ।
इति प्रहृष्टमनसो ययुर्देवगणैः सह।
सर्वे ऋषिगणा राजन्ययुः स्वंस्वं निवेशनम् ॥ १४.११८.५१ ॥

»Wir alle werden gewiss den Weltenlehrer in Dvārakā schauen«, so zogen sie mit fröhlichem Sinn zusammen mit den Scharen der Götter davon. O König, alle Scharen der Weisen gingen ebenfalls, jeder zu seiner eigenen Wohnstatt.

14.118.52

गतेषु तेषु सर्वेषु केशवः केशिहा हरिः ।
सस्मार दारुकं राजन्स च सात्यकिना सह।
समीपस्थोऽभवत्सूतो याहि देवेति चाब्रवीत् ॥ १४.११८.५२ ॥

Als sie alle fortgegangen waren, gedachte Keśava Hari, der Töter des Dämons Keśin, o König, Dārukas. Dieser trat mit Sātyaki heran und sprach: »Fahre, o Gott.«

14.118.53

ततो विषण्णवदनाः पाण्डवाः पुरुषोत्तमम् ।
अञ्जलिं मूर्ध्नि संधाय नेत्रैरश्रुपरिप्लुतैः।
पिबन्तः सततं कृष्णं नोचुरार्ततरास्तदा ॥ १४.११८.५३ ॥

Da standen die Pāṇḍavas mit niedergeschlagenen Gesichtern da, die gefalteten Hände auf das Haupt gelegt, die Augen von Tränen überströmt, unablässig Kṛṣṇa, den Besten der Wesen, in sich trinkend, und zutiefst betrübt sprachen sie in diesem Augenblick nichts.