மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.118
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.118.1
देशान्तरगते विप्रे संयुक्ते कालधर्मणा ।
शरीरनाशे संप्राप्ते कथं प्रेतत्वकल्पना ॥ १४.११८.१ ॥
வேறு நாட்டிற்குச் சென்று, காலத்தின் நியதியால் பிடிக்கப்பட்ட அந்தணனின் உடல் அழிந்தபோது அவன் பிரேதநிலை அடைவது எவ்வாறு?
14.118.2
श्रूयतामाहिताग्नेस्तु तथाभूतस्य संस्क्रिया ।
पालाशबृन्दैः प्रतिमा कर्तव्या कल्पचोदिता ॥ १४.११८.२ ॥
ஆகிதாக்னியின் அத்தகைய நிலைக்கான இறுதிச் சடங்கைக் கேள். கல்பம் கூறும்படி பலாச கொத்துகளால் ஒரு உருவம் செய்ய வேண்டும்.
14.118.3
त्रीणि षष्टिशतान्याहुरस्थीन्यस्य युधिष्ठिर ।
तेषां विकल्पना कार्या यथाशास्त्रं विनिश्चितम् ॥ १४.११८.३ ॥
யுதிஷ்டிரா, இவனுடைய உடலில் முந்நூற்று அறுபது எலும்புகள் உள்ளன என்று கூறுவர். சாஸ்திரப்படி அவற்றின் பகுப்பு உறுதியாக செய்யப்பட வேண்டும்.
14.118.4
अशीत्यर्धं शिरसि च ग्रीवायां दश एव च ।
बाह्वोश्चापि शतं दद्यादङ्गुलीषु पुनर्दश ॥ १४.११८.४ ॥
தலையில் நாற்பதும், கழுத்தில் பத்தும், இரு கைகளில் நூறும், விரல்களில் மீண்டும் பத்தும் ஒதுக்க வேண்டும்.
14.118.5
उरसि त्रिंशतं दद्याज्जठरे वाऽपि विंशतिम् ।
वृषणे द्वादशार्धं तु शिश्ने चाष्टार्धमेव च ॥ १४.११८.५ ॥
மார்பில் முப்பதும், வயிற்றில் இருபதும், விரையில் ஆறும், ஆண்குறியில் நான்கும் ஒதுக்க வேண்டும்.
14.118.6
दद्यात्तु शतमूर्वोस्तु षष्ट्यर्थं जानुजङ्घयोः ।
दश दद्याच्चरणयोरेषा प्रेतस्य निष्कृतिः ॥ १४.११८.६ ॥
தொடைகளில் நூறும், முழங்கால் மற்றும் கணுக்கால்களில் அறுபதும், பாதங்களில் பத்தும் ஒதுக்க வேண்டும். பிரேதத்தின் பரிகாரம் இதுவே.
14.118.7
विशेषतीर्थं सर्वेषामशक्तानामनुग्रहात् ।
भक्तानां तारणार्तं तु वक्तुमर्हसि धर्मतः ॥ १४.११८.७ ॥
அனைவருக்கும், குறிப்பாக இயலாதவர்களுக்கும் பக்தர்களுக்கும் அருள்கூர்ந்து, அவர்களை கரையேற்றும் ஒரு சிறப்புத் தீர்த்தத்தை தர்மப்படி நீர் கூறவேண்டும்.
14.118.8
पावनं सर्वतीर्थानां सत्यं गायन्ति सामगाः ।
सत्यस्य वचनं तीर्थमहिंसा तीर्थमुच्यते ॥ १४.११८.८ ॥
சாமகானம் பாடுவோர் சத்தியமே எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் தூய்மைசெய்வது என்று பாடுகின்றனர்; சத்திய வாக்கு தீர்த்தம்; அகிம்சையும் தீர்த்தம் எனப்படுகிறது.
14.118.9
तपस्तीर्थं दया तीर्थं शीलं तीर्थं युधिष्ठिर ।
अल्पसंतोषकं तीर्थं नारी तीर्थं पतिव्रता ॥ १४.११८.९ ॥
தவமே தீர்த்தம், கருணையே தீர்த்தம், நல்லொழுக்கமே தீர்த்தம், யுதிஷ்டிரா; சிறு திருப்தியே தீர்த்தம், கற்புடைய பெண்ணே தீர்த்தம்.
14.118.10
संतुष्टो ब्राह्मणस्तीर्थं ज्ञानं वा तीर्थमुच्यते ।
मद्भक्तः सततं तीर्थं शङ्करस्य विशेषतः ॥ १४.११८.१० ॥
மனநிறைவுடைய பிராமணன் தீர்த்தம்; அல்லது ஞானமே தீர்த்தம் எனப்படுகிறது; என் பக்தன் எப்போதும் தீர்த்தம், குறிப்பாக சங்கரனின் பக்தன் தீர்த்தம்.
14.118.11
यतयस्तीर्थमित्येवं विद्वांसस्तीर्थमुच्यते ।
शरण्यपुरुषस्तीर्थमभयं तीर्थमुच्यते ॥ १४.११८.११ ॥
துறவிகள் தீர்த்தம்; இவ்வாறே அறிஞர்களும் தீர்த்தம் எனப்படுகின்றனர்; அடைக்கலம் தரும் மனிதன் தீர்த்தம்; அபயமே தீர்த்தம் எனப்படுகிறது.
14.118.12
त्रैलोक्येऽस्मिन्निरुद्विग्नो न बिभेमि कुतश्चन ।
न दिवा यदि वा रात्रावुद्वेगः शूद्रलङ्घनात् ॥ १४.११८.१२ ॥
இந்த மூன்று உலகங்களிலும் நான் கவலையற்றவன்; எவரிடமிருந்தும் அஞ்சுவதில்லை; பகலிலோ இரவிலோ, சூத்திரனை மீறுவதால்தான் கலக்கம் உண்டாகும்.
14.118.13
न भयं देवदैत्येभ्यो रक्षोभ्यश्चैव मे नृप ।
शूद्रवक्त्राच्च्युतं ब्रह्म भयं तु मम सर्वदा ॥ १४.११८.१३ ॥
ஓ அரசே, தேவர்களிடமிருந்தும் அசுரர்களிடமிருந்தும், ராக்षसர்களிடமிருந்தும் எனக்கு எந்த பயமும் இல்லை. ஆனால் சூத்திரனின் வாயிலிருந்து விழுந்த பிரம்மத்தால் எனக்கு எப்போதும் பயம் உண்டு.
14.118.14
तस्मात्सप्रणवं शूद्रो मन्नामापि न कीर्तयेत् ।
प्रणवं हि परं लोके ब्रह्म ब्रह्मविदो विदुः ॥ १४.११८.१४ ॥
ஆகையால் சூத்திரன் பிரணவத்துடன் கூட என் பெயரையும் உச்சரிக்கக் கூடாது. ஏனெனில் உலகில் பிரணவமே பரம பிரம்மம் என்று பிரம்மஞானிகள் அறிவர்.
14.118.15
द्विजशुश्रूषणं धर्मः शूद्राणां भक्तितो मयि ।
तेन गच्छन्ति ते स्वर्गं चिन्तयन्तो हि मां सदा ॥ १४.११८.१५ ॥
இருபிறப்பாளர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதே சூத்திரர்களின் தர்மம். பக்தியுடன் என்னை எப்போதும் சிந்தித்து அதனால் அவர்கள் சொர்க்கம் அடைகின்றனர்.
14.118.16
द्विजशुश्रूषया शूद्रः परं श्रेयोऽधिगच्छति ।
द्विजशुश्रूषणादन्यन्नास्ति शूद्रस्य निष्कृतिः ॥ १४.११८.१६ ॥
இருபிறப்பாளர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதால் சூத்திரன் பரம நன்மையை அடைகிறான். இருபிறப்பாளர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதைத் தவிர சூத்திரனுக்கு வேறு விடுதலை இல்லை.
14.118.17
रागो द्वेषश्च मोहश्च पारुष्यं चानृशंसता ।
शाठ्यं च दीर्घवैरित्वमतिमानमनार्जवम् ॥ १४.११८.१७ ॥
ஆசை, வெறுப்பு, மயக்கம், கடுமை, இரக்கமின்மை, வஞ்சனை, நீண்ட பகைமை, மிகுந்த பெருமிதம், நேர்மையின்மை—
14.118.18
अनृतं चापवादं च पैशुन्यमतिलोभता ।
हिंसा स्तेयो मृषावादो वञ्चना रोषलोभता ॥ १४.११८.१८ ॥
பொய், அவதூறு, கோள், மிகுந்த பேராசை, வன்முறை, திருட்டு, பொய்ச்சொல், வஞ்சனை, கோபம் மற்றும் பேராசை—
14.118.19
अबुद्धिता च नास्तिक्यं भयमालस्यमेव च ।
अशौचं चाकृतज्ञत्वं डंभता स्तंभ एव च।
निकृतिश्चाप्यविज्ञानं जातके शूद्रमाविशेत् ॥ १४.११८.१९ ॥
அறியாமை, நாத்திகம், பயம், சோம்பல், தூய்மையின்மை, நன்றியின்மை, வஞ்சகம், செருக்கு, சூழ்ச்சி, அறிவின்மை ஆகியவை பிறப்பிலேயே சூத்திரனில் புகுகின்றன.
14.118.20
सृष्ट्वा पितामहः शूद्रमभिभूतं तु तामसैः ।
द्विजशुश्रूषणं धर्मं शूद्राणां तु प्रयुक्तवान्।
नश्यन्ति तामसा भावाः शूद्रस्य द्विजभक्तितः ॥ १४.११८.२० ॥
பிதாமகரான பிரம்மா, தாமச குணங்களால் சூழப்பட்ட சூத்திரனைப் படைத்து, சூத்திரர்களுக்கு இருபிறப்பாளரின் பணிவிடையை தர்மமாக நியமித்தார். இருபிறப்பாளரிடம் பக்தி செலுத்துவதால் சூத்திரனின் தாமச இயல்புகள் அழிகின்றன.
14.118.21
पत्रं पुष्पं फलं तोयं यो मे भक्त्या प्रयच्छति ।
तदहं भक्त्युपहृतं मूर्ध्ना गृह्णामि शूद्रतः ॥ १४.११८.२१ ॥
யார் பக்தியுடன் எனக்கு இலையோ, மலரோ, கனியோ, நீரோ அளிக்கிறானோ, பக்தியுடன் கொண்டுவரப்பட்ட அந்தக் காணிக்கையை நான் சூத்திரனிடமிருந்தும் தலை வணங்கி ஏற்கிறேன்.
14.118.22
अग्रजो वाऽपि यः कश्चित्सर्वपापसमन्वितः ।
यदि मां सततं ध्यायेत्सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १४.११८.२२ ॥
முதற்பிறந்தவனாகிய பிராமணனோ, வேறு எவனோ, அனைத்துப் பாவங்களும் கொண்டவனாயினும், அவன் எப்போதும் என்னை தியானித்தால் அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.
14.118.23
विद्याविनयसंपन्ना ब्राह्मणा वेदपारगाः ।
मयि भक्ति न कुर्वन्ति चण्डालसदृशा हि ते ॥ १४.११८.२३ ॥
கல்வியும் அடக்கமும் நிறைந்து வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணர்களும், என்னிடம் பக்தி செலுத்தாவிட்டால், உண்மையில் அவர்கள் சண்டாளருக்கு ஒப்பானவர்களே.
14.118.24
वृथा दानं वृथा तप्तं वृथा चेष्टं वृथा हुतम् ।
वृथाऽऽतिथ्यं च तत्तस्य यो न भक्तो मम द्विजः ॥ १४.११८.२४ ॥
என் பக்தனாக இல்லாத இருபிறப்பாளனின் தானம் வீண், தவம் வீண், யாகம் வீண், ஹோமம் வீண், விருந்தோம்பலும் வீண்.
14.118.25
यत्कृतं च हुतं चापि यदिष्टं दत्तमेव च ।
अभक्तिमत्कृतं सर्वं राक्षसा एव भुञ्जते ॥ १४.११८.२५ ॥
செய்தது, ஹோமம் செய்தது, யாகம் செய்தது, கொடுத்தது ஆகிய அனைத்தும், பக்தி இல்லாமல் செய்யப்பட்டால், அவற்றை ராட்சஸர்களே அனுபவிக்கின்றனர்.
14.118.26
स्थावरे जङ्गमे वाऽपि सर्वभूतेषु पाण्डव ।
समत्वेन यदा कुर्यान्मद्भक्तो मित्रशत्रुषु ॥ १४.११८.२६ ॥
பாண்டவனே, என் பக்தன் நிலையானவை, அசையுபவை ஆகிய அனைத்து உயிர்களிடத்திலும், நண்பர்கள், எதிரிகள் மீதும் சம நோக்கு கொள்ளும்போது—
14.118.27
आनृशंस्यमहिंसा च यथा सत्यं तथाऽऽर्जवम् ।
अद्रोहश्चैव भूतानां मद्गतानां व्रतं नृप ॥ १४.११८.२७ ॥
அரசே, கருணையும் அகிம்சையும், உண்மையும் நேர்மையும், உயிர்களுக்குத் துரோகம் செய்யாமையும்—இவையே என்னை அடைந்தவர்களின் விரதம்.
14.118.28
नम इत्येव यो ब्रूयान्मद्भक्तं श्रुद्धयाऽन्वितः ।
तस्याक्षयाऽभवँल्लोकाः श्वपाकस्यापि पार्थिव ॥ १४.११८.२८ ॥
அரசே, நம்பிக்கையுடன் என் பக்தனுக்கு வெறுமனே 'நமஸ்' என்று சொல்பவனுக்கு, நாய் சமைப்பவனுக்கும் கூட அழியாத உலகங்கள் உண்டாகின்றன.
14.118.29
किं पुनर्ये यजन्ते मां सदारं विधिपूर्वकम् ।
मद्भक्ता मद्गतप्राणाः कथयन्तश्च मां सदा ॥ १४.११८.२९ ॥
பின்னர், மனைவியுடன் விதிப்படி என்னை யஜிப்பவர்கள், என் பக்தர்கள், உயிர் என்னிடம் நிலைத்தவர்கள், எப்போதும் என்னைப் புகழ்பவர்கள்—அவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்வது!
14.118.30
बहुवर्षसहस्राणि तपस्तप्यति यो नरः ।
नासौ पदमवाप्नोति मद्भक्तैर्यदवाप्यते ॥ १४.११८.३० ॥
பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்யும் மனிதன் கூட, என் பக்தர்களால் அடையப்படும் அந்த நிலையை அடைவதில்லை.
14.118.31
मामेव तस्माद्राजेन्द्र ध्यायन्नित्यमतन्द्रितः ।
अवाप्स्यति ततः सिद्धिं द्रक्ष्यत्येव परं पदम् ॥ १४.११८.३१ ॥
ஆகையால், அரசர்களின் தலைவனே, எப்போதும் சோர்வின்றி என்னையே தியானிப்பவன் பின்னர் சித்தியை அடைவான்; உயர்ந்த நிலையை நிச்சயமாகக் காண்பான்.
14.118.32
अपार्थकं प्रभाषन्तः शूद्रा भागवता इति ।
न शूद्रा भगवद्भक्ता विप्रा भागवताः स्मृताः ॥ १४.११८.३२ ॥
சூத்திரர்கள் 'பாகவதர்கள்' என்று வீணாகப் பேசுகிறார்கள். சூத்திரர்கள் பகவானின் பக்தர்கள் அல்லர்; பிராமணர்களே பாகவதர்கள் எனக் கருதப்படுகிறார்கள்.
14.118.33
द्वादशाक्षरतत्वज्ञश्चतुर्व्यूहविभागवित् ।
अच्छिद्रपञ्चकालज्ञः स वै भागवतः स्मृतः ॥ १४.११८.३३ ॥
பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரத்தின் தத்துவத்தை அறிந்தவனும், நான்கு வியூகங்களின் பிரிவை அறிந்தவனும், குறையற்ற ஐந்து காலமுறையை அறிந்தவனுமே பாகவதன் எனக் கருதப்படுகிறான்.
14.118.34
ऋग्वेदेनैव होता च यजुषाऽध्वर्युरेव च ।
सामवेदेन चोद्गाता पुण्येनाभिष्टुवन्ति माम् ॥ १४.११८.३४ ॥
ரிக்வேதத்தால் ஹோதாவும், யஜுர்வேதத்தால் அத்வர்யுவும், சாமவேதத்தால் உத்காதாவும் புண்ணியமான துதியால் என்னைத் துதிக்கின்றனர்.
14.118.35
अथर्वशिरसा चैव नित्यमाथर्वाणा द्विजाः ।
स्तुवन्ति सततं ये मां ते वै भागवताः स्मृताः ॥ १४.११८.३५ ॥
அதர்வசிரஸ் மூலம் அதர்வ வேத அறிஞர்களான இருபிறப்பாளர்கள் எப்போதும் இடைவிடாது என்னைத் துதிக்கின்றனர்; அவர்களே பாகவதர்கள் எனக் கருதப்படுகின்றனர்.
14.118.36
वेदाधीनाः सदा यज्ञा यज्ञाधीनास्तु देवताः ।
देवता ब्राह्मणाधीनास्तस्माद्विप्रास्तु देवताः ॥ १४.११८.३६ ॥
யாகங்கள் எப்போதும் வேதங்களைச் சார்ந்தவை; தேவர்கள் யாகங்களைச் சார்ந்தவர்கள்; தேவர்கள் பிராமணர்களைச் சார்ந்தவர்கள்; ஆகையால் பிராமணர்களே தெய்வங்கள்.
14.118.37
अनाश्रित्योच्छ्रयं नास्ति मुख्यमानश्रयमाश्रयेत् ।
रुद्रं समाश्रिता देवा रुद्रो ब्रह्माणमाश्रितः ॥ १४.११८.३७ ॥
ஆதாரமின்றி உயர்வு இல்லை; முதன்மையான ஆதாரத்தையே பற்ற வேண்டும். தேவர்கள் ருத்திரனை அடைந்தனர்; ருத்திரன் பிரம்மாவை அடைந்தவன்.
14.118.38
ब्रह्मा मामाश्रितो राजन्नाहं कंचिदुपाश्रितः ।
ममाश्रयो न कश्चित्तु सर्वेषामाश्रयो ह्यहम् ॥ १४.११८.३८ ॥
அரசனே, பிரம்மா என்னை அடைந்தவர்; நானோ எவரையும் அடையவில்லை. எனக்கு ஆதாரம் எதுவும் இல்லை; நானே அனைவருக்கும் ஆதாரம்.
14.118.39
एवमेतन्मया प्रोक्तं रहस्यमिदमुत्तमम् ।
धर्मप्रियस्य ते नित्यं राजन्नेवं समाचर ॥ १४.११८.३९ ॥
இவ்வாறு நான் இந்த உயர்ந்த இரகசியத்தைச் சொன்னேன். அரசனே, தர்மத்தை விரும்பும் நீ எப்போதும் இவ்வாறே நடந்துகொள்.
14.118.40
इदं पवित्रमाख्यानं पुण्यं वेदेन संमितम् ।
यः पठेन्मामकं धर्ममहन्यहनि पाण्डव ॥ १४.११८.४० ॥
இந்தப் புனிதமும் புண்ணியமும் மிக்க உபதேசம் வேதத்திற்கு ஒப்பானது. பாண்டவனே, என் இந்தத் தர்மத்தை நாள்தோறும் ஓதுபவன்—
14.118.41
धर्मोति वर्धते तस्य बुद्धिश्चापि प्रसीदति ।
पापक्षयमुपेत्यैवं कल्याणं च विवर्धते ॥ १४.११८.४१ ॥
அவனுடைய தர்மம் பெருகுகிறது; அவனுடைய புத்தியும் தெளிவடைகிறது. இவ்வாறு பாவங்களின் அழிவை அடைந்து அவனுடைய நன்மையும் பெருகுகிறது.
14.118.42
एतत्पुण्यं पवित्रं च पामनाशनमुत्तमम् ।
श्रोतव्यं श्रद्धया युक्तैः श्रोत्रियैश्च विशेषतः ॥ १४.११८.४२ ॥
இது புண்ணியமும் தூய்மையும் பாவத்தை அழிப்பதுமான உயர்ந்த உபதேசம்; இதை சிரத்தையுடன் கேட்க வேண்டும்; சிறப்பாக வேத அறிஞர்களான பிராமணர்களும் கேட்க வேண்டும்.
14.118.43
श्रावयेद्यस्त्विदं भक्त्या प्रयतोथ शृणोति वा ।
स गच्छेन्मम सायुज्यं नात्र कार्या विचारणा ॥ १४.११८.४३ ॥
எவன் பக்தியுடன் இதை ஓதிக் கேட்பிக்கிறானோ, அல்லது அடக்கமுடையவனாக இதைக் கேட்கிறானோ, அவன் என்னுடன் ஐக்கியத்தை அடைவான்; இதில் சந்தேகம் வேண்டாம்.
14.118.44
यश्चेमं श्रावयेच्छ्राद्धे मद्भक्तो मत्परायणः ।
पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावदाभूतसंप्लवम् ॥ १४.११८.४४ ॥
என் பக்தனும் என்னையே சரணடைந்தவனும் ஆன எவன் சிராத்தத்தின்போது இதை ஓதிக் கேட்பிக்கிறானோ, அவனுடைய முன்னோர்கள் பிரளயம் வரை திருப்தியடைவார்கள்.
14.118.45
श्रुत्वा भागवतान्धर्मान्साक्षाद्विष्णोर्जगद्गुरोः ।
प्रहृष्टमनसो भूत्वा चिन्तयन्तोद्भुताः कथाः ॥ १४.११८.४५ ॥
உலகின் குருவாகிய விஷ்ணுவின் நேரடியான பாகவத தர்மங்களைக் கேட்டு, மகிழ்ந்த மனத்துடன், அற்புதமான கதைகளை எண்ணியபடி...
14.118.46
ऋषय पाण्डवाश्चैव प्रणेमुस्तं जनार्दनम् ।
पूजयामास गोविन्दं धर्मपुत्रः पुनः पुनः ॥ १४.११८.४६ ॥
முனிவர்களும் பாண்டவர்களும் அந்த ஜனார்தனரை வணங்கினர்; தர்மபுத்திரர் கோவிந்தனை மீண்டும் மீண்டும் பூஜித்தார்.
14.118.47
देवा ब्रह्मर्षयः सिद्धा गन्धर्वाप्सरसस्तथा ।
ऋषयस्च महात्मानो गुह्यका भुजगास्तता ॥ १४.११८.४७ ॥
தேவர்கள், பிரம்மரிஷிகள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்களும் அப்சரஸுகளும், அவ்வாறே மகாத்மாக்களான ரிஷிகள், குஹ்யகர்கள், நாகங்களும் (அங்கிருந்தனர்).
14.118.48
वालखिल्या महात्मानो योगिनस्तत्वदर्शिनः ।
तथा भागवताश्चापि पञ्चकालमुपासकाः ॥ १४.११८.४८ ॥
மகாத்மாக்களான வாலகில்யர்கள், தத்துவத்தை உணர்ந்த யோகிகள், அவ்வாறே பஞ்சகால உபாசகர்களான பாகவதர்களும் (அங்கிருந்தனர்).
14.118.49
कौतूहलसमायुक्ता भगवद्भक्तिमागताः ।
श्रुत्वा तु परमं पुण्यं वैष्णवं धर्मशासनम् ॥ १४.११८.४९ ॥
ஆர்வத்தால் நிரம்பியவர்களாய், பகவானின் பக்தியை அடைந்தவர்களாய், விஷ்ணுவைப் பற்றிய உயர்ந்த புனிதமான தர்மோபதேசத்தைக் கேட்டு.
14.118.50
विमुक्तपापाः पूतास्ते संवृत्तास्तत्क्षणेन् तु ।
प्रणम्य शिरसा विष्णु प्रतिनन्द्य च ताः कथाः ॥ १४.११८.५० ॥
பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு அவர்கள் அந்த நொடியிலேயே தூய்மையானார்கள். தலை வணங்கி விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம் செலுத்தி, அந்தக் கதைகளை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றனர்.
14.118.51
द्रष्टारो द्वारकायां वै वयं सर्वे जगद्गुरुम् ।
इति प्रहृष्टमनसो ययुर्देवगणैः सह।
सर्वे ऋषिगणा राजन्ययुः स्वंस्वं निवेशनम् ॥ १४.११८.५१ ॥
"நாம் அனைவரும் துவாரகையில் உலகின் குருவைக் காண்போம்" என்று மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவர்கள் தேவகணங்களுடன் சென்றனர். ஓ மன்னா, ரிஷிகணங்கள் அனைவரும் தங்கள் தங்கள் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றனர்.
14.118.52
गतेषु तेषु सर्वेषु केशवः केशिहा हरिः ।
सस्मार दारुकं राजन्स च सात्यकिना सह।
समीपस्थोऽभवत्सूतो याहि देवेति चाब्रवीत् ॥ १४.११८.५२ ॥
அவர்கள் அனைவரும் சென்றபின், கேசி அசுரனைக் கொன்ற கேசவன் ஹரி, ஓ மன்னா, தாருகனை நினைத்தார். அவன் சாத்யகியுடன் அருகில் நின்று, "தேவனே, செல்லுங்கள்" என்றான்.
14.118.53
ततो विषण्णवदनाः पाण्डवाः पुरुषोत्तमम् ।
अञ्जलिं मूर्ध्नि संधाय नेत्रैरश्रुपरिप्लुतैः।
पिबन्तः सततं कृष्णं नोचुरार्ततरास्तदा ॥ १४.११८.५३ ॥
பின்னர் வாடிய முகத்துடன் பாண்டவர்கள், கைகூப்பித் தலைமீது வைத்து, கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களால் புருஷோத்தமனான கிருஷ்ணனை இடைவிடாது பருகியவர்களாய், மிகவும் துயருற்று அப்போது எதுவும் பேசவில்லை.
14.118.54
कृष्णोपि भगवान्देवः पृथामामन्त्र्य चार्तवत् ।
धृतराष्ट्रं च गान्धारीं विगदुरं द्रौपदीं तथा ॥ १४.११८.५४ ॥
பகவான் தேவ கிருஷ்ணரும் பிருதையிடம், துன்பத்துடன் திருதராஷ்டிரனிடமும் காந்தாரியிடமும், விதுரரிடமும் திரௌபதியிடமும் விடைபெற்றார்.
14.118.55
कृष्णद्वैपायनं व्यासमृषीनन्यांस्च मन्त्रिणः ।
सुभद्रामात्मजयुतामुत्तरां स्पृश्य पाणिना।
निर्गत्य वेश्मनस्तस्मादारुरोह तदा रथम् ॥ १४.११८.५५ ॥
பின்னர் கிருஷ்ணத்வைபாயனர் வியாசரையும், மற்ற முனிவர்களையும் அமைச்சர்களையும், மகனுடன் கூடிய சுபத்ரையையும் உத்தரையையும் கையால் தொட்டு, அந்த மாளிகையிலிருந்து வெளியேறி அப்போது தேரில் ஏறினான்.
14.118.56
वाजिभिः शैव्यसुग्रीवमेघपुष्पबलाहकैः ।
युक्तं तु ध्वजभूतेन पतगेन्द्रेण धीमता ॥ १४.११८.५६ ॥
சைப்யன், சுக்ரீவன், மேகபுஷ்பன், பலாஹகன் ஆகிய குதிரைகள் பூட்டப்பட்டதும், கொடியாக விளங்கும் ஞானமுள்ள பறவைகளின் அரசனுடன் கூடியதுமான அந்த தேர்.
14.118.57
अन्वारुरोह चाप्येन प्रेम्या राजा युधिष्ठिरः ।
अपास्य चाशु यन्तारं दारुकं सूतसत्तमम्।
अभीशून्प्रतिजग्राह स्वयं कुरुपतिस्तदा ॥ १४.११८.५७ ॥
அன்புடன் அரசன் யுதிஷ்டிரனும் அதன் மீது ஏறினான்; உடனே தேரோட்டியான தாருகனை, சிறந்த சூதனை விலக்கி, குருக்களின் அதிபதி தானே கடிவாளங்களைப் பற்றினான்.
14.118.58
उपारुह्यार्जुनश्चापि चामरव्यजनं शुभम् ।
रुक्मदण्डं बृहन्मूर्ध्नि दुधावाभिप्रदक्षिणम् ॥ १४.११८.५८ ॥
அர்ஜுனனும் ஏறி, தலைக்கு மேல் பொன் பிடியுள்ள பெரிய, சுபமான சாமரத்தை வலமாகச் சுழற்றி வீசினான்.
14.118.59
तथैव भीमसेनोपि रथमारुह्य वीर्यवान् ।
छत्रं शतशलाकं च दिव्यमाल्योपशोभितम् ॥ १४.११८.५९ ॥
அதேபோல வீரியம் மிக்க பீமசேனனும் தேரில் ஏறி, நூறு கம்பிகளுடையதும் தெய்வீக மாலைகளால் அழகுறுத்தப்பட்டதுமான குடையை (பிடித்தான்).
14.118.60
वैडूर्यमणिदण्डं च चामीकरविभूषितम् ।
दधार तरसा भीमश्छत्रं तच्छार्ङ्गधन्वनः ॥ १४.११८.६० ॥
வைடூரிய மணியால் ஆன காம்பும், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமான அந்தக் குடையை, சார்ங்க வில்லேந்திய கிருஷ்ணனுடையதை, பீமன் விரைவாகப் பற்றிக்கொண்டான்.
14.118.61
उपारुह्य रथं शीघ्रं चामरव्यजने सिते ।
नकुलः सहदेवश्च धूयमानौ जनार्दनम् ॥ १४.११८.६१ ॥
விரைவில் தேரில் ஏறி, நகுலனும் சகதேவனும் வெண்ணிறச் சாமரங்களையும் விசிறிகளையும் ஜனார்த்தனன் (கிருஷ்ணன்) மேல் வீசினர்.
14.118.62
भीमसेनोऽर्जुनश्चैव यमावप्यरिसूदनौ ।
पृष्ठतोऽनुययुः कृष्णं माशब्द इति हर्षिताः ॥ १४.११८.६२ ॥
பீமசேனனும், அர்ஜுனனும், இரண்டு யமர்களும், பகைவரை அழிப்பவர்கள், 'மாசப்த' என்று மகிழ்ந்து கிருஷ்ணனைப் பின்தொடர்ந்தனர்.
14.118.63
त्रियोजने व्यतीते तु परिष्वज्य च पाण्डवान् ।
विसृज्य कृष्णस्तान्सर्वान्प्रणतान्द्वारका ययौ ॥ १४.११८.६३ ॥
மூன்று யோசனை தூரம் கடந்த பின், பாண்டவர்களைத் தழுவி, வணங்கி நின்ற அவர்கள் அனைவரையும் அனுப்பிவிட்டு, கிருஷ்ணன் துவாரகைக்குச் சென்றான்.
14.118.64
तथा प्रणम्य गोविन्दं तदाप्रभृति पाण्डवाः ।
कपिलाद्यानि दानानि ददुर्धर्मपरायणाः ॥ १४.११८.६४ ॥
அதுபோல கோவிந்தனை வணங்கிய பின், அன்று முதல் தர்மத்தில் நிலைத்த பாண்டவர்கள் கபிலை முதலான தானங்களைக் கொடுத்தனர்.
14.118.65
मधुसूदनवाक्यानि स्मृत्वास्मृत्वा पुनःपुनः ।
मनसा पूजयामासुर्हदयस्थानि पाण्डवाः ॥ १४.११८.६५ ॥
மதுசூதனனின் சொற்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து, இதயத்தில் இருந்த அவற்றை பாண்டவர்கள் மனதால் வழிபட்டனர்.
14.118.66
युधिष्ठिरस्तु धर्मात्मा हृदि कृत्वा जनार्दनम् ।
तद्भक्तस्तन्मना युक्तस्तद्याजी तत्परोऽभवत् ॥ १४.११८.६६ ॥
தர்மாத்மாவான யுதிஷ்டிரர் இதயத்தில் ஜனார்தனரை வைத்து, அவரது பக்தரானார்; அவரிலேயே மனம் ஒன்றி, அவரையே வழிபட்டு, அவருக்கே அர்ப்பணித்தவரானார்.
14.118.67
एवमुक्तं पुरावृत्तं वैष्णवं धर्मशासनम् ।
मया ते कथितं राजन्पिवित्रं पापनाशनम् ॥ १४.११८.६७ ॥
இவ்வாறு பழைய வரலாறாகிய விஷ்ணு தொடர்பான தர்ம உபதேசத்தை உனக்கு நான் சொன்னேன். அரசே, இது தூய்மையானது, பாவத்தை அழிப்பது.
14.118.68
तच्छृणुष्व महाराज विष्णुप्रोक्तं कुरूद्वह ।
तेन गच्छसि नान्येन तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १४.११८.६८ ॥
பெரிய அரசே, குருக்களில் சிறந்தவனே, விஷ்ணு அருளிய அதைக் கேள். அதனாலேயே விஷ்ணுவின் உயர்ந்த இடத்தை அடைவாய்; வேறு வழியால் அல்ல.