Mahābhārata · Adhyāya 14.118
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.118.1
देशान्तरगते विप्रे संयुक्ते कालधर्मणा ।
शरीरनाशे संप्राप्ते कथं प्रेतत्वकल्पना ॥ १४.११८.१ ॥
Como se concebe a condição de preta de um brāhmaṇa que partiu para outra terra, foi alcançado pela lei do tempo e cujo corpo foi destruído?
14.118.2
श्रूयतामाहिताग्नेस्तु तथाभूतस्य संस्क्रिया ।
पालाशबृन्दैः प्रतिमा कर्तव्या कल्पचोदिता ॥ १४.११८.२ ॥
Ouve agora o rito fúnebre de quem manteve os fogos sagrados nesse estado: deve fazer-se uma imagem com feixes de ramos de palāśa, conforme prescreve o manual ritual.
14.118.3
त्रीणि षष्टिशतान्याहुरस्थीन्यस्य युधिष्ठिर ।
तेषां विकल्पना कार्या यथाशास्त्रं विनिश्चितम् ॥ १४.११८.३ ॥
Yudhiṣṭhira, dizem que trezentos e sessenta ossos há em seu corpo; sua distribuição deve ser feita com firmeza, conforme a escritura.
14.118.4
अशीत्यर्धं शिरसि च ग्रीवायां दश एव च ।
बाह्वोश्चापि शतं दद्यादङ्गुलीषु पुनर्दश ॥ १४.११८.४ ॥
Quarenta devem ser atribuídos à cabeça, dez ao pescoço, cem aos dois braços, e de novo dez aos dedos.
14.118.5
उरसि त्रिंशतं दद्याज्जठरे वाऽपि विंशतिम् ।
वृषणे द्वादशार्धं तु शिश्ने चाष्टार्धमेव च ॥ १४.११८.५ ॥
Trinta devem ser atribuídos ao peito, vinte ao ventre ou então, seis aos testículos e também quatro ao pênis.
14.118.6
दद्यात्तु शतमूर्वोस्तु षष्ट्यर्थं जानुजङ्घयोः ।
दश दद्याच्चरणयोरेषा प्रेतस्य निष्कृतिः ॥ १४.११८.६ ॥
Cem devem ser atribuídos às coxas, sessenta aos joelhos e canelas, e dez aos pés; esta é a expiação do preta.
14.118.7
विशेषतीर्थं सर्वेषामशक्तानामनुग्रहात् ।
भक्तानां तारणार्तं तु वक्तुमर्हसि धर्मतः ॥ १४.११८.७ ॥
Para todos, e especialmente para os fracos e devotos, por compaixão, deves dizer segundo o dharma um tīrtha especial para a sua salvação.
14.118.8
पावनं सर्वतीर्थानां सत्यं गायन्ति सामगाः ।
सत्यस्य वचनं तीर्थमहिंसा तीर्थमुच्यते ॥ १४.११८.८ ॥
Os cantores do Sāma cantam que a verdade é o purificador de todos os tīrtha; a palavra verdadeira é um tīrtha, e a não violência é chamada tīrtha.
14.118.9
तपस्तीर्थं दया तीर्थं शीलं तीर्थं युधिष्ठिर ।
अल्पसंतोषकं तीर्थं नारी तीर्थं पतिव्रता ॥ १४.११८.९ ॥
A austeridade é um tīrtha, a compaixão é um tīrtha, a boa conduta é um tīrtha, ó Yudhiṣṭhira; o pouco contentamento é um tīrtha, e a mulher devotada ao marido é um tīrtha.
14.118.10
संतुष्टो ब्राह्मणस्तीर्थं ज्ञानं वा तीर्थमुच्यते ।
मद्भक्तः सततं तीर्थं शङ्करस्य विशेषतः ॥ १४.११८.१० ॥
O brâmane contente é um tīrtha, ou o conhecimento é chamado tīrtha; meu devoto é sempre um tīrtha, e especialmente um devoto de Śaṅkara.
14.118.11
यतयस्तीर्थमित्येवं विद्वांसस्तीर्थमुच्यते ।
शरण्यपुरुषस्तीर्थमभयं तीर्थमुच्यते ॥ १४.११८.११ ॥
Os ascetas são tīrtha, e assim os sábios são chamados tīrtha; o homem que dá refúgio é um tīrtha, e a ausência de medo é chamada tīrtha.
14.118.12
त्रैलोक्येऽस्मिन्निरुद्विग्नो न बिभेमि कुतश्चन ।
न दिवा यदि वा रात्रावुद्वेगः शूद्रलङ्घनात् ॥ १४.११८.१२ ॥
Nestes três mundos estou livre de inquietação e não temo coisa alguma; seja de dia ou de noite, a inquietação surge apenas da transgressão contra um śūdra.
14.118.13
न भयं देवदैत्येभ्यो रक्षोभ्यश्चैव मे नृप ।
शूद्रवक्त्राच्च्युतं ब्रह्म भयं तु मम सर्वदा ॥ १४.११८.१३ ॥
Ó rei, não temo deuses, daitya nem rākṣasa. Mas o brahman (Veda) caído da boca de um śūdra sempre me causa temor.
14.118.14
तस्मात्सप्रणवं शूद्रो मन्नामापि न कीर्तयेत् ।
प्रणवं हि परं लोके ब्रह्म ब्रह्मविदो विदुः ॥ १४.११८.१४ ॥
Portanto, um śūdra não deve recitar sequer o meu nome junto com a sílaba oṃ, pois no mundo o praṇava é o brahman supremo, como sabem os conhecedores do Brahman.
14.118.15
द्विजशुश्रूषणं धर्मः शूद्राणां भक्तितो मयि ।
तेन गच्छन्ति ते स्वर्गं चिन्तयन्तो हि मां सदा ॥ १४.११८.१५ ॥
O serviço aos dvija (os duas vezes nascidos) é o dharma dos śūdra. Com devoção, meditando sempre em mim, por ele alcançam o céu.
14.118.16
द्विजशुश्रूषया शूद्रः परं श्रेयोऽधिगच्छति ।
द्विजशुश्रूषणादन्यन्नास्ति शूद्रस्य निष्कृतिः ॥ १४.११८.१६ ॥
Servindo aos dvija, o śūdra alcança o bem supremo; para o śūdra não há outra expiação senão o serviço aos dvija.
14.118.17
रागो द्वेषश्च मोहश्च पारुष्यं चानृशंसता ।
शाठ्यं च दीर्घवैरित्वमतिमानमनार्जवम् ॥ १४.११८.१७ ॥
Paixão, ódio, ilusão, aspereza, crueldade, engano, inimizade duradoura, orgulho excessivo e desonestidade—
14.118.18
अनृतं चापवादं च पैशुन्यमतिलोभता ।
हिंसा स्तेयो मृषावादो वञ्चना रोषलोभता ॥ १४.११८.१८ ॥
Falsidade, calúnia, maledicência, avareza excessiva, violência, roubo, fala mentirosa, fraude, ira e cobiça—
14.118.19
अबुद्धिता च नास्तिक्यं भयमालस्यमेव च ।
अशौचं चाकृतज्ञत्वं डंभता स्तंभ एव च।
निकृतिश्चाप्यविज्ञानं जातके शूद्रमाविशेत् ॥ १४.११८.१९ ॥
A ignorância, a descrença, o medo, a preguiça, a impureza, a ingratidão, a hipocrisia, a arrogância, o engano e a falta de discernimento entram no śūdra desde o nascimento.
14.118.20
सृष्ट्वा पितामहः शूद्रमभिभूतं तु तामसैः ।
द्विजशुश्रूषणं धर्मं शूद्राणां तु प्रयुक्तवान्।
नश्यन्ति तामसा भावाः शूद्रस्य द्विजभक्तितः ॥ १४.११८.२० ॥
Tendo criado o śūdra, dominado pelas qualidades das trevas, o avô prescreveu aos śūdras o serviço aos duas vezes nascidos como dever. Pela devoção aos duas vezes nascidos, os estados sombrios do śūdra perecem.
14.118.21
पत्रं पुष्पं फलं तोयं यो मे भक्त्या प्रयच्छति ।
तदहं भक्त्युपहृतं मूर्ध्ना गृह्णामि शूद्रतः ॥ १४.११८.२१ ॥
Quem me oferece com devoção uma folha, uma flor, um fruto ou água, essa oferenda trazida com devoção eu aceito de cabeça inclinada, mesmo de um śūdra.
14.118.22
अग्रजो वाऽपि यः कश्चित्सर्वपापसमन्वितः ।
यदि मां सततं ध्यायेत्सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १४.११८.२२ ॥
Seja ele um brâmane primogênito ou qualquer outro, mesmo que esteja carregado de todos os pecados, se me meditar constantemente, fica libertado de todos os pecados.
14.118.23
विद्याविनयसंपन्ना ब्राह्मणा वेदपारगाः ।
मयि भक्ति न कुर्वन्ति चण्डालसदृशा हि ते ॥ १४.११८.२३ ॥
Brâmanes dotados de saber e humildade, mestres dos Vedas, que não me dedicam devoção, são de fato semelhantes a chandālas.
14.118.24
वृथा दानं वृथा तप्तं वृथा चेष्टं वृथा हुतम् ।
वृथाऽऽतिथ्यं च तत्तस्य यो न भक्तो मम द्विजः ॥ १४.११८.२४ ॥
Para o duas vezes nascido que não me é devoto, as doações são vãs, a austeridade é vã, o sacrifício é vão, a oblação é vã, e a hospitalidade também é vã.
14.118.25
यत्कृतं च हुतं चापि यदिष्टं दत्तमेव च ।
अभक्तिमत्कृतं सर्वं राक्षसा एव भुञ्जते ॥ १४.११८.२५ ॥
Tudo o que é feito, oferecido ao fogo, sacrificado ou dado em doação, se feito sem devoção, é consumido apenas pelos rākṣasas.
14.118.26
स्थावरे जङ्गमे वाऽपि सर्वभूतेषु पाण्डव ।
समत्वेन यदा कुर्यान्मद्भक्तो मित्रशत्रुषु ॥ १४.११८.२६ ॥
Ó Pāṇḍava, quando meu devoto trata com igual equanimidade todos os seres, imóveis e móveis, e amigos e inimigos—
14.118.27
आनृशंस्यमहिंसा च यथा सत्यं तथाऽऽर्जवम् ।
अद्रोहश्चैव भूतानां मद्गतानां व्रतं नृप ॥ १४.११८.२७ ॥
Ó rei, compaixão e não violência, verdade e retidão, e não nutrir malícia pelos seres: este é o voto dos que se voltam para mim.
14.118.28
नम इत्येव यो ब्रूयान्मद्भक्तं श्रुद्धयाऽन्वितः ।
तस्याक्षयाऽभवँल्लोकाः श्वपाकस्यापि पार्थिव ॥ १४.११८.२८ ॥
Ó rei, quem, cheio de fé, apenas diz «namaḥ» ao meu devoto: até para um cozinheiro de cães surgem mundos imperecíveis.
14.118.29
किं पुनर्ये यजन्ते मां सदारं विधिपूर्वकम् ।
मद्भक्ता मद्गतप्राणाः कथयन्तश्च मां सदा ॥ १४.११८.२९ ॥
Que dizer então daqueles que me adoram segundo a regra junto com suas esposas, são meus devotos, têm a vida fixa em mim e sempre proclamam meus louvores!
14.118.30
बहुवर्षसहस्राणि तपस्तप्यति यो नरः ।
नासौ पदमवाप्नोति मद्भक्तैर्यदवाप्यते ॥ १४.११८.३० ॥
O homem que pratica austeridades por muitos milhares de anos não alcança aquele estado que é alcançado pelos meus devotos.
14.118.31
मामेव तस्माद्राजेन्द्र ध्यायन्नित्यमतन्द्रितः ।
अवाप्स्यति ततः सिद्धिं द्रक्ष्यत्येव परं पदम् ॥ १४.११८.३१ ॥
Portanto, ó senhor dos reis, quem me medita continuamente, sem preguiça, alcançará a perfeição e verá certamente o estado supremo.
14.118.32
अपार्थकं प्रभाषन्तः शूद्रा भागवता इति ।
न शूद्रा भगवद्भक्ता विप्रा भागवताः स्मृताः ॥ १४.११८.३२ ॥
Os śūdras que se dizem 'bhāgavatas' falam em vão. Os śūdras não são devotos do Senhor; os brāhmanes são considerados os bhāgavatas.
14.118.33
द्वादशाक्षरतत्वज्ञश्चतुर्व्यूहविभागवित् ।
अच्छिद्रपञ्चकालज्ञः स वै भागवतः स्मृतः ॥ १४.११८.३३ ॥
Aquele que conhece a verdade do mantra de doze sílabas, compreende a divisão dos quatro vyūhas e conhece a regra quíntupla sem falhas, é de fato considerado um bhāgavata.
14.118.34
ऋग्वेदेनैव होता च यजुषाऽध्वर्युरेव च ।
सामवेदेन चोद्गाता पुण्येनाभिष्टुवन्ति माम् ॥ १४.११८.३४ ॥
Com o Ṛgveda o hotṛ, com o Yajurveda o adhvaryu e com o Sāmaveda o udgātṛ me exaltam com louvores meritórios.
14.118.35
अथर्वशिरसा चैव नित्यमाथर्वाणा द्विजाः ।
स्तुवन्ति सततं ये मां ते वै भागवताः स्मृताः ॥ १४.११८.३५ ॥
Com o Atharvaśiras, os dvijas conhecedores do Atharvaveda me louvam continuamente; são eles que são considerados bhāgavatas.
14.118.36
वेदाधीनाः सदा यज्ञा यज्ञाधीनास्तु देवताः ।
देवता ब्राह्मणाधीनास्तस्माद्विप्रास्तु देवताः ॥ १४.११८.३६ ॥
Os sacrifícios dependem sempre dos Vedas, os deuses dependem do sacrifício, e os deuses dependem dos brāhmanes; portanto, os brāhmanes são de fato os deuses.
14.118.37
अनाश्रित्योच्छ्रयं नास्ति मुख्यमानश्रयमाश्रयेत् ।
रुद्रं समाश्रिता देवा रुद्रो ब्रह्माणमाश्रितः ॥ १४.११८.३७ ॥
Sem apoiar-se em um sustento não há elevação; deve-se buscar refúgio no sustento principal. Os deuses se refugiaram em Rudra, e Rudra se refugiou em Brahmā.
14.118.38
ब्रह्मा मामाश्रितो राजन्नाहं कंचिदुपाश्रितः ।
ममाश्रयो न कश्चित्तु सर्वेषामाश्रयो ह्यहम् ॥ १४.११८.३८ ॥
Ó rei, Brahmā se refugiou em mim; eu não me refugiei em ninguém. Não tenho sustento algum, pois sou o sustento de todos.
14.118.39
एवमेतन्मया प्रोक्तं रहस्यमिदमुत्तमम् ।
धर्मप्रियस्य ते नित्यं राजन्नेवं समाचर ॥ १४.११८.३९ ॥
Assim foi dito por mim este segredo supremo. Ó rei, amante do dharma, conduz-te sempre desta maneira.
14.118.40
इदं पवित्रमाख्यानं पुण्यं वेदेन संमितम् ।
यः पठेन्मामकं धर्ममहन्यहनि पाण्डव ॥ १४.११८.४० ॥
Este relato sagrado e meritório, igual ao Veda: quem recitar dia após dia este meu ensinamento, ó Pāṇḍava—
14.118.41
धर्मोति वर्धते तस्य बुद्धिश्चापि प्रसीदति ।
पापक्षयमुपेत्यैवं कल्याणं च विवर्धते ॥ १४.११८.४१ ॥
Seu dharma cresce, e também seu intelecto se aclara; assim, alcançando a destruição do pecado, seu bem-estar também aumenta.
14.118.42
एतत्पुण्यं पवित्रं च पामनाशनमुत्तमम् ।
श्रोतव्यं श्रद्धया युक्तैः श्रोत्रियैश्च विशेषतः ॥ १४.११८.४२ ॥
Este é um ensinamento meritório, purificador, supremo e destruidor do pecado; deve ser ouvido por aqueles dotados de fé, e especialmente pelos brâmanes eruditos.
14.118.43
श्रावयेद्यस्त्विदं भक्त्या प्रयतोथ शृणोति वा ।
स गच्छेन्मम सायुज्यं नात्र कार्या विचारणा ॥ १४.११८.४३ ॥
Quem recitar isto com devoção, ou o ouvir com autocontrole, alcançará a união comigo; não se deve duvidar disso.
14.118.44
यश्चेमं श्रावयेच्छ्राद्धे मद्भक्तो मत्परायणः ।
पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावदाभूतसंप्लवम् ॥ १४.११८.४४ ॥
Quem, devoto meu e voltado para mim, fizer recitar isto no rito do śrāddha, seus antepassados permanecem satisfeitos até a dissolução do mundo.
14.118.45
श्रुत्वा भागवतान्धर्मान्साक्षाद्विष्णोर्जगद्गुरोः ।
प्रहृष्टमनसो भूत्वा चिन्तयन्तोद्भुताः कथाः ॥ १४.११८.४५ ॥
Tendo ouvido diretamente os deveres bhāgavata de Viṣṇu, mestre do mundo, com a mente alegre, meditando sobre as histórias maravilhosas...
14.118.46
ऋषय पाण्डवाश्चैव प्रणेमुस्तं जनार्दनम् ।
पूजयामास गोविन्दं धर्मपुत्रः पुनः पुनः ॥ १४.११८.४६ ॥
Os sábios e os Pāṇḍava prostraram-se diante de Janārdana, e o filho de Dharma adorou Govinda repetidas vezes.
14.118.47
देवा ब्रह्मर्षयः सिद्धा गन्धर्वाप्सरसस्तथा ।
ऋषयस्च महात्मानो गुह्यका भुजगास्तता ॥ १४.११८.४७ ॥
Os deuses, os brahmarshis, os seres perfeitos, os gandharvas e apsaras, assim como os sábios magnânimos, os guhyakas e as serpentes.
14.118.48
वालखिल्या महात्मानो योगिनस्तत्वदर्शिनः ।
तथा भागवताश्चापि पञ्चकालमुपासकाः ॥ १४.११८.४८ ॥
Os magnânimos Vālakhilya, os yogis videntes da verdade e, igualmente, os bhāgavatas adoradores segundo o rito pañcakāla, também estavam ali.
14.118.49
कौतूहलसमायुक्ता भगवद्भक्तिमागताः ।
श्रुत्वा तु परमं पुण्यं वैष्णवं धर्मशासनम् ॥ १४.११८.४९ ॥
Cheios de curiosidade ardente, tendo alcançado a devoção ao Senhor, e tendo ouvido o supremo e sagrado ensinamento do dharma sobre Viṣṇu,
14.118.50
विमुक्तपापाः पूतास्ते संवृत्तास्तत्क्षणेन् तु ।
प्रणम्य शिरसा विष्णु प्रतिनन्द्य च ताः कथाः ॥ १४.११८.५० ॥
Libertos do pecado e purificados, foram transformados naquele mesmo instante. Inclinando a cabeça diante de Viṣṇu e acolhendo com alegria aqueles relatos,
14.118.51
द्रष्टारो द्वारकायां वै वयं सर्वे जगद्गुरुम् ।
इति प्रहृष्टमनसो ययुर्देवगणैः सह।
सर्वे ऋषिगणा राजन्ययुः स्वंस्वं निवेशनम् ॥ १४.११८.५१ ॥
"Todos nós certamente veremos o mestre do mundo em Dvārakā", assim, com o espírito alegre, partiram junto com as hostes dos deuses. Ó rei, todos os grupos de sábios também se foram, cada um para a sua própria morada.
14.118.52
गतेषु तेषु सर्वेषु केशवः केशिहा हरिः ।
सस्मार दारुकं राजन्स च सात्यकिना सह।
समीपस्थोऽभवत्सूतो याहि देवेति चाब्रवीत् ॥ १४.११८.५२ ॥
Quando todos haviam partido, Keśava Hari, o matador do demônio Keśin, ó rei, lembrou-se de Dāruka. Este aproximou-se junto com Sātyaki e disse: "Avança, ó deus."
14.118.53
ततो विषण्णवदनाः पाण्डवाः पुरुषोत्तमम् ।
अञ्जलिं मूर्ध्नि संधाय नेत्रैरश्रुपरिप्लुतैः।
पिबन्तः सततं कृष्णं नोचुरार्ततरास्तदा ॥ १४.११८.५३ ॥
Então os Pāṇḍavas, com os rostos abatidos, pousaram as palmas unidas sobre a cabeça, e com os olhos banhados em lágrimas, bebendo incessantemente Kṛṣṇa, o melhor dos homens, muito aflitos, nada disseram naquele momento.
14.118.54
कृष्णोपि भगवान्देवः पृथामामन्त्र्य चार्तवत् ।
धृतराष्ट्रं च गान्धारीं विगदुरं द्रौपदीं तथा ॥ १४.११८.५४ ॥
Também o bem-aventurado deus Kṛṣṇa, tendo se despedido de Pṛthā, e, aflito, de Dhṛtarāṣṭra, Gāndhārī, Vidura e Draupadī.
14.118.55
कृष्णद्वैपायनं व्यासमृषीनन्यांस्च मन्त्रिणः ।
सुभद्रामात्मजयुतामुत्तरां स्पृश्य पाणिना।
निर्गत्य वेश्मनस्तस्मादारुरोह तदा रथम् ॥ १४.११८.५५ ॥
Então, tendo tocado com a mão Kṛṣṇa Dvaipāyana Vyāsa, os outros sábios e os conselheiros, e Subhadrā junto com seu filho e Uttarā, saiu daquele palácio e subiu ao carro.
14.118.56
वाजिभिः शैव्यसुग्रीवमेघपुष्पबलाहकैः ।
युक्तं तु ध्वजभूतेन पतगेन्द्रेण धीमता ॥ १४.११८.५६ ॥
atrelado a cavalos chamados Śaibya, Sugrīva, Meghapuṣpa e Balāhaka, e tendo como estandarte o sábio senhor das aves.
14.118.57
अन्वारुरोह चाप्येन प्रेम्या राजा युधिष्ठिरः ।
अपास्य चाशु यन्तारं दारुकं सूतसत्तमम्।
अभीशून्प्रतिजग्राह स्वयं कुरुपतिस्तदा ॥ १४.११८.५७ ॥
O rei Yudhiṣṭhira também subiu depois, com afeto; e, afastando rapidamente o cocheiro Dāruka, o melhor dos cocheiros, o senhor dos Kurus tomou ele mesmo as rédeas.
14.118.58
उपारुह्यार्जुनश्चापि चामरव्यजनं शुभम् ।
रुक्मदण्डं बृहन्मूर्ध्नि दुधावाभिप्रदक्षिणम् ॥ १४.११८.५८ ॥
Arjuna também subiu e agitou sobre a cabeça um grande e auspicioso abanico de cauda de iaque, de cabo dourado, girando-o para a direita.
14.118.59
तथैव भीमसेनोपि रथमारुह्य वीर्यवान् ।
छत्रं शतशलाकं च दिव्यमाल्योपशोभितम् ॥ १४.११८.५९ ॥
Da mesma forma, Bhīmasena, o poderoso, também subiu ao carro, segurando um guarda-sol de cem varetas, adornado com guirlandas divinas.
14.118.60
वैडूर्यमणिदण्डं च चामीकरविभूषितम् ।
दधार तरसा भीमश्छत्रं तच्छार्ङ्गधन्वनः ॥ १४.११८.६० ॥
Bhīma tomou rapidamente aquele guarda-sol de Kṛṣṇa, portador do arco Śārṅga, de cabo de gemas vaiḍūrya e adornado de ouro.
14.118.61
उपारुह्य रथं शीघ्रं चामरव्यजने सिते ।
नकुलः सहदेवश्च धूयमानौ जनार्दनम् ॥ १४.११८.६१ ॥
Tendo subido rapidamente ao carro, Nakula e Sahadeva abanavam Janārdana (Kṛṣṇa) com brancos abanos de cauda de iaque e leques manuais.
14.118.62
भीमसेनोऽर्जुनश्चैव यमावप्यरिसूदनौ ।
पृष्ठतोऽनुययुः कृष्णं माशब्द इति हर्षिताः ॥ १४.११८.६२ ॥
Bhīmasena, Arjuna e os dois gêmeos, destruidores de inimigos, seguiam Kṛṣṇa por trás, alegres, dizendo 'māśabda'.
14.118.63
त्रियोजने व्यतीते तु परिष्वज्य च पाण्डवान् ।
विसृज्य कृष्णस्तान्सर्वान्प्रणतान्द्वारका ययौ ॥ १४.११८.६३ ॥
Após três yojanas terem passado, Kṛṣṇa abraçou os Pāṇḍavas, despediu-os a todos, prostrados em reverência, e partiu para Dvārakā.
14.118.64
तथा प्रणम्य गोविन्दं तदाप्रभृति पाण्डवाः ।
कपिलाद्यानि दानानि ददुर्धर्मपरायणाः ॥ १४.११८.६४ ॥
Igualmente, após prostrarem-se diante de Govinda, desde então os Pāṇḍavas, devotados ao dharma, deram doações começando pelas vacas de Kapila.
14.118.65
मधुसूदनवाक्यानि स्मृत्वास्मृत्वा पुनःपुनः ।
मनसा पूजयामासुर्हदयस्थानि पाण्डवाः ॥ १४.११८.६५ ॥
Lembrando e esquecendo repetidamente as palavras de Madhusūdana, os Pāṇḍavas honraram em sua mente aquelas palavras que habitavam em seus corações.
14.118.66
युधिष्ठिरस्तु धर्मात्मा हृदि कृत्वा जनार्दनम् ।
तद्भक्तस्तन्मना युक्तस्तद्याजी तत्परोऽभवत् ॥ १४.११८.६६ ॥
Yudhiṣṭhira, de alma justa, tendo colocado Janārdana no coração, tornou-se seu devoto, com a mente fixa nele, adorando-o e dedicado somente a ele.
14.118.67
एवमुक्तं पुरावृत्तं वैष्णवं धर्मशासनम् ।
मया ते कथितं राजन्पिवित्रं पापनाशनम् ॥ १४.११८.६७ ॥
Assim te narrei este antigo relato, o ensinamento sagrado do dharma relativo a Viṣṇu. Ó rei, ele purifica e destrói o pecado.
14.118.68
तच्छृणुष्व महाराज विष्णुप्रोक्तं कुरूद्वह ।
तेन गच्छसि नान्येन तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १४.११८.६८ ॥
Ouve, grande rei, o melhor dos Kuru, o que foi proclamado por Viṣṇu. Somente por meio disso irás à morada suprema de Viṣṇu, e por nenhum outro meio.