மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.12.1
द्विवोधो जायते व्याधिः शारीरो मानसस्तथा ।
परस्परं तयोर्जन्म निर्द्वन्द्वं नोपपद्यते ॥ १४.१२.१ ॥
நோய் இரண்டு வகைப்படும்: உடல் சார்ந்தது, மனம் சார்ந்தது. இவ்விரண்டின் தோற்றமும் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று தனியாக நிகழ்வதில்லை.
14.12.2
शरीरे जायते व्याधिः शरीरः स निगद्यते ।
मानसे जायते व्याधिर्मानसस्तु निगद्यते ॥ १४.१२.२ ॥
உடலில் தோன்றும் நோய் உடல் சார்ந்தது எனப்படும்; மனதில் தோன்றும் நோயே மனம் சார்ந்தது எனப்படும்.
14.12.3
शीतोष्णे चैव वायुश्च गुणा राजञ्शरीरजाः ।
तेषां गुणानां साम्यं चेत्तदाहुः स्वस्थलक्षणम् ॥ १४.१२.३ ॥
ஓ அரசே, குளிர், வெப்பம், காற்று ஆகியவை உடலிலிருந்து தோன்றும் குணங்கள். இக்குணங்களில் சமநிலை இருந்தால் அதுவே ஆரோக்கியத்தின் அடையாளம் எனப்படுகிறது.
14.12.4
उष्णेन बाध्यते शीतं शीतेनोष्णं च बाध्यते ॥ १४.१२.४ ॥
வெப்பத்தால் குளிர் அடக்கப்படுகிறது; குளிரால் வெப்பம் அடக்கப்படுகிறது.
14.12.5
सत्वं रजस्तमश्चेति त्रय आत्मगुणाः स्मृताः ।
तेषां गुणानां साम्यं चेत्तदाहुः स्वस्थलक्षणम् ॥ १४.१२.५ ॥
சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய மூன்றும் ஆன்மாவின் குணங்கள் என நினைவுகூரப்படுகின்றன. இக்குணங்களில் சமநிலை இருந்தால் அதுவே ஆரோக்கியத்தின் அடையாளம் எனப்படுகிறது.
14.12.6
तेषामन्यतमोत्सेके विधानमुपदिश्यते ।
हर्षेण बाध्यते शोको हर्षः शोकेन बाध्यते ॥ १४.१२.६ ॥
இவற்றில் எதாவது ஒன்று மிகுதியாகும்போது அதற்கான பரிகாரம் கற்பிக்கப்படுகிறது. மகிழ்ச்சியால் துயரம் அடக்கப்படுகிறது; துயரத்தால் மகிழ்ச்சி அடக்கப்படுகிறது.
14.12.7
कश्चिद्दुःखे वर्तमानः सुखस्य स्मर्तुमिच्छति ।
कश्चित्सुखे वर्तमानो दुःखस्य स्मर्तुमिच्छति ॥ १४.१२.७ ॥
துன்பத்தில் இருக்கும் ஒருவன் இன்பத்தை நினைக்க விரும்புகிறான்; இன்பத்தில் இருக்கும் ஒருவன் துன்பத்தை நினைக்க விரும்புகிறான்.
14.12.8
स त्वं न दुःखी दुःखस्य न सुखी सुसुखस्य वा ।
स्मर्तुमिच्छसि कौन्तेय दैवं हि बलवत्तरम्।
अथवा ते स्वभावोऽयं येन पार्थावकृष्यसे ॥ १४.१२.८ ॥
நீ துன்பத்தில் துன்பமடைந்தவனும் அல்ல, பெரும் இன்பத்தில் இன்பமடைந்தவனும் அல்ல; ஆயினும், கௌந்தேயா, நீ அதை நினைக்க விரும்புகிறாய். தெய்வம் மிகவும் வலிமையானது. அல்லது இது உன் இயல்பு; அதனால், பார்த்தா, நீ இழுக்கப்படுகிறாய்.
14.12.9
दृष्ट्वा सभागतां कृष्णामेकवस्त्रां रजस्वलाम् ।
मिषतां पाण्डवेयानां न तस्य स्मर्तुमिच्छसि ॥ १४.१२.९ ॥
சபைக்கு கொண்டு வரப்பட்ட, ஒரே ஆடையுடன் இருந்த, மாதவிடாய் நிலையில் இருந்த கிருஷ்ணையை பார்த்தபோது, பாண்டவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அதை நீ நினைக்க விரும்பவில்லையா?
14.12.10
प्रव्राजनं च नगरादजिनैश्च विवासनम् ।
महारण्यनिवासश्च न तस्य स्मर्तुमिच्छसि ॥ १४.१२.१० ॥
நகரிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டதும், தோல் ஆடைகளுடன் நாடுகடத்தப்பட்டதும், பெரும் காட்டில் வாழ்ந்ததும்—அதை நீ நினைக்க விரும்பவில்லையா?
14.12.11
जटासुरात्परिक्लेशश्चित्रसेनेन चाहवः ।
सैन्धवाच्च परिक्लेशो न तस्य स्मर्तुमिच्छसि ॥ १४.१२.११ ॥
ஜடாசுரனால் வந்த துன்பம், சித்திரசேனனுடனான போர், சைந்தவனால் வந்த துன்பம்—அதை நீ நினைக்க விரும்பவில்லையா?
14.12.12
पुनरज्ञातचर्यायां कीचकेन पदा वधः ।
याज्ञसेन्यास्तथा पार्थ न तस्य स्मर्तुमिच्छसि ॥ १४.१२.१२ ॥
மீண்டும் மறைவாழ்வுக் காலத்தில் கீசகனின் காலால் உதைக்கப்பட்ட அடியும், பார்த்தா, யாஜ்ஞசேனியின் (திரௌபதியின்) மீது அதுபோன்ற தாக்குதலும்—அதை நீ நினைக்க விரும்பவில்லையா?
14.12.13
यच्च ते द्रोणभीष्माभ्यां युद्धमासीदरिंदम ।
मनसैकेन योद्धव्यं तत्ते युद्धमुपस्थितम् ॥ १४.१२.१३ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவனே! துரோணர் மற்றும் பீஷ்மருடன் உனக்கு நேர்ந்த போர் இப்போது உன் முன் வந்துள்ளது; அதை ஒரே மனதுடன் போரிட வேண்டும்.
14.12.14
तस्मादभ्युपगन्तव्यं युद्धाय भरतर्षभ ।
परमव्यक्तरूपस्य पारं युक्त्या स्वकर्मभिः ॥ १४.१२.१४ ॥
ஆகவே, பரதர்களில் சிறந்தவனே! போருக்குத் தயாராக வேண்டும்; தனது கர்மங்களாலும் உபாயத்தாலும் பரம அவ்யக்த ரூபத்தின் கரையை அடைய வேண்டும்.
14.12.15
यत्र नैव शरैः कार्यं न भृत्यैर्न च बन्धुभिः ।
आत्मनैकेन योद्धव्यं तत्ते युद्धमुपस्थितम् ॥ १४.१२.१५ ॥
அம்புகளாலும் பணியாளர்களாலும் உறவினர்களாலும் எதுவும் ஆகாத இடத்தில், தானே தனியாகப் போரிட வேண்டும்; அந்தப் போர் இப்போது உன் முன் வந்துள்ளது.
14.12.16
तस्मिन्ननिर्जिते युद्धे कामवस्थां गमिष्यसि ।
एतज्ज्ञात्वा तु कौन्तेय कृतकृत्यो भविष्यसि ॥ १४.१२.१६ ॥
அந்தப் போரில் வெற்றி பெற்ற பின் விரும்பிய நிலையை அடைவாய். கௌந்தேயனே! இதை அறிந்து நீ கடமை நிறைவேற்றியவனாவாய்.
14.12.17
एथां बुद्धिं विनिश्चित्य भूतानामागतिं गतिम् ।
पितृपैतामहे वृत्ते शाधि राज्यं यथोचितम् ॥ १४.१२.१७ ॥
இந்த அறிவை உறுதியாகத் தீர்மானித்து, உயிர்களின் வருகையையும் போக்கையும் அறிந்து, உன் தந்தையரும் பாட்டனாரும் நடந்த வழியில் தகுதியாக அரசை ஆள்வாயாக.