Mahābhārata · Adhyāya 14.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.13.1
न बाह्यं द्रव्यमुत्सृज्य सिद्धिर्भवति भारत ।
शारीरं द्रव्यमुत्सृज्य सिद्धिर्बवति वा न वा ॥ १४.१३.१ ॥
Ohne das Äußere aufzugeben, o Bhārata, kommt keine Vollendung. Ob sie durch das Aufgeben des Körperlichen kommt oder nicht, ist die Frage.
14.13.2
बाह्यद्रव्यविमुक्तस्य शारीरेषु च गृह्यतः ।
यो धर्मो यत्सुखं चैव द्विषतामस्तु तत्तव ॥ १४.१३.२ ॥
Welche Pflicht und welches Glück dem zukommt, der von äußeren Gütern frei ist und an körperlichen Dingen festhält, das möge deinen Feinden zuteilwerden.
14.13.3
द्व्यक्षरस्तु भवेन्मृत्युस्त्र्यक्षरं ब्रह्म शाश्वतम् ।
ममेति द्व्यक्षरो मृत्युर्नममेति च शाश्वतम् ॥ १४.१३.३ ॥
Das zweisilbige Wort »mama« (»mein«) ist der Tod, während das dreisilbige Brahman ewig ist. Das zweisilbige »mama« ist der Tod, und »na mama« (»nicht mein«) ist ewig.
14.13.4
ब्रह्ममृत्यू ततो राजन्नात्मन्येव व्यवस्थितौ ।
अदृश्यमानौ भूतानि योधयेतामसंशयम् ॥ १४.१३.४ ॥
Dann, o König, wohnen Brahman und Tod beide im Selbst, unsichtbar, und ohne Zweifel kämpfen sie gegen die Wesen.
14.13.5
अविनाशोऽस्य तत्त्वस्य नियतो यदि भारत ।
भित्त्वा शरीरं भूतानामहिंसां प्रतिपद्यते ॥ १४.१३.५ ॥
Wenn die Unzerstörbarkeit dieser Wahrheit gewiss ist, o Bhārata, dann erlangt, wer den Körper durchdringt, Gewaltlosigkeit gegenüber den Wesen.
14.13.6
लब्ध्वा हि पृथिवीं कृत्स्नां सहस्थावरजङ्गमाम् ।
ममत्वं यस्य नैव स्यात्किं तया स करिष्यति ॥ १४.१३.६ ॥
Wer die ganze Erde mit ihren beweglichen und unbeweglichen Wesen erlangt hat, aber kein Gefühl des »Meinen« besitzt, was wird der damit tun?
14.13.7
अथवा वसतः पार्थ वने वन्येन जीवतः ।
ममता यस्य वित्तेषु मृत्योरांस्ये स वर्तते ॥ १४.१३.७ ॥
Oder, o Sohn der Pṛthā: Wer im Wald wohnt und von wilder Nahrung lebt, dessen Anhaftung aber dem Besitz gilt, der verweilt im Rachen des Todes.
14.13.8
ब्राह्यान्तराणां शत्रूणां स्वभावं पश्य भारत ।
यन्न पश्यति तद्भूतं मुच्यते स महाभयात् ॥ १४.१३.८ ॥
O Nachkomme Bharatas, betrachte das Wesen der äußeren und inneren Feinde. Wer das Wirkliche nicht sieht, wird nicht von großer Furcht befreit.
14.13.9
द्योगी योगं सारमार्गं विचिन्त्य ॥ १४.१३.९ ॥
Der Yogin, nachdem er über den Yoga und den Pfad des Wesentlichen nachgedacht hat.
14.13.10
नयो धर्मो नियमस्तस्य मूलम् ॥ १४.१३.१० ॥
Wohlverhalten, Dharma und Zucht sind ihre Wurzel.
14.13.11
अत्र गाथाः कामगीताः कीर्तयन्ति पुराविदः ।
शृणु सङ्कीर्त्यमानास्ता अखिलेन युधिष्ठिर ॥ १४.१३.११ ॥
Hier rezitieren die Kenner des Altertums die Verse, die Lieder des Kāma heißen. Höre sie, o Yudhiṣṭhira, vollständig an, wie sie gesungen werden.
14.13.12
नाहं शक्योऽनुपायेन हन्तुं भूतेन केनचित् ॥ १४.१३.१२ ॥
Ich kann von keinem Wesen ohne irgendeine List erschlagen werden.
14.13.13
यो मां प्रयतते हन्तुं ज्ञात्वा प्रहरणे बलम् ।
तस्य तस्मिन्प्रहरणे पुनः प्रादुर्भवाम्यहम् ॥ १४.१३.१३ ॥
Wer sich bemüht, mich zu töten, und die Kraft der Waffe kennt, in eben dieser Waffe erscheine ich wieder.
14.13.14
यो मां प्रयतते हन्तुं यज्ञैर्विविधदक्षिणैः ।
जङ्गमेष्विव धर्मात्मा पुनः प्रादुर्भवाम्यहम् ॥ १४.१३.१४ ॥
Wer, rechtschaffenen Geistes, sich bemüht, mich durch Opfer mit vielfachen Gaben zu töten, dem erscheine ich in den beweglichen Wesen gleichsam wieder.
14.13.15
यो मां प्रयतते हन्तुं वेदैर्वेदान्तसाधनैः ।
स्थावरेष्विव भूतात्मा तस्य प्रादुर्भवाम्यहम् ॥ १४.१३.१५ ॥
Wer sich bemüht, mich durch die Veden und die Mittel des Vedānta zu töten, dem erscheine ich in den unbeweglichen Wesen als die Seele der Wesen.
14.13.16
यो मां प्रयतते हन्तुं धृत्या सत्यपराक्रमः ।
भावो भवामि तस्याहं स च मां नावबुध्यते ॥ १४.१३.१६ ॥
Wer sich mit Standhaftigkeit und wahrer Tapferkeit bemüht, mich zu töten, dessen Gemütszustand werde ich; doch er erkennt mich nicht.
14.13.17
यो मां प्रयतते हन्तुं तपसा संशितव्रतः ।
ततस्पपसि तस्यथ पुनः प्रादुर्भवाम्यहम् ॥ १४.१३.१७ ॥
Wer sich mit Askese und festen Gelübden bemüht, mich zu töten, in eben dessen Askese erscheine ich wieder.
14.13.18
यो मां प्रयतते हन्तुं मोक्षमास्थाय पण्डितः ।
तस्य मोक्षरतिस्थस्य नृत्यामि च हसामि च।
अवध्यः सर्वभूतानामहमेकः सनातनः ॥ १४.१३.१८ ॥
Dem Weisen, der, bei der Erlösung Zuflucht suchend, sich bemüht, mich zu töten — vor ihm, der in der Freude der Erlösung verweilt, tanze und lache ich. Von allen Wesen unschlagbar, bin ich allein und ewig.
14.13.19
तस्मात्त्वमपि तं कामं यज्ञैर्विविधदक्षिणैः ।
धर्मे कुरु महाराज तत्र ते स भविष्यति ॥ १४.१३.१९ ॥
Darum, großer König, vollziehe auch du jenes Verlangen im Dharma durch Opfer mit vielfältigen Dakṣiṇās; dort wird es dein sein.
14.13.20
मा ते व्यथाऽस्तु निहतान्बन्धून्वीक्ष्य पुनःपुनः ।
न शक्यास्ते पुनर्द्रष्ट्रं येऽहतास्मिन्रणाजिरे ॥ १४.१३.२० ॥
Möge dich der Schmerz nicht treffen, wenn du immer wieder deine erschlagenen Verwandten betrachtest; die auf diesem Schlachtfeld nicht erschlagen wurden, wirst du nicht wiedersehen können.
14.13.21
स त्वमिष्ट्वा महायज्ञैः समृद्धैराप्तदक्षिणैः ।
कीर्तिं लोके परां प्राप्य गतिमग्र्यां गमिष्यसि ॥ १४.१३.२१ ॥
Nachdem du große, reichhaltige Opfer mit vollständigen Dakṣiṇās dargebracht und in der Welt höchsten Ruhm erlangt hast, wirst du das höchste Ziel erreichen.