Mahābhārata · Adhyāya 14.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.17.1
सभायां वसतोस्तत्र निहत्यारीन्महात्मनोः ।
केशवार्जुनयोः का नु कथा समभवद्द्विज ॥ १४.१७.१ ॥
O Zweimalgeborener, welche Geschichte ereignete sich zwischen den großmütigen Keśava und Arjuna, die dort in der Versammlungshalle wohnten, nachdem sie ihre Feinde erschlagen hatten?
14.17.2
कृष्णेन सहितः पार्थः स्वं राज्यं प्राप्य केवलम् ।
तस्यां सभायां दिव्यायां विजहार मुदा युतः ॥ १४.१७.२ ॥
Pārtha, der Sohn Pṛthās, mit Kṛṣṇa vereint, der sein Reich vollständig erlangt hatte, weilte freudig in jener göttlichen Versammlungshalle.
14.17.3
तत्र कञ्चित्सभोद्देशं स्वर्गोद्देशसमं नृप ।
यदृच्छया तौ मुदितौ जग्मतुः स्वजनावृतौ ॥ १४.१७.३ ॥
Dorthin, o König, zu einem Teil der Versammlungshalle, dem Teil des Himmels gleich, gingen die beiden nach Belieben, erfreut und von ihren Verwandten umgeben.
14.17.4
ततः प्रतीतः कृष्णेन सहितः पाण्डवोऽर्जुनः ।
निरीक्ष्य तां सभां रम्यामिदं वचनमब्रवीत् ॥ १४.१७.४ ॥
Da sprach Arjuna, der Pāṇḍava, erfreut und mit Kṛṣṇa vereint, nachdem er jene reizvolle Versammlungshalle betrachtet hatte, diese Worte.
14.17.5
विदितं मे महाबाहो सङ्ग्रामे समुपस्थिते ।
महात्म्यं देवकीपुत्र तच्च ते रूपमैश्वरम् ॥ १४.१७.५ ॥
O Mächtigarmiger, als die Schlacht nahte, wurde mir deine Größe bekannt, o Sohn der Devakī, und ebenso deine herrliche Gestalt.
14.17.6
यत्तु तद्भवता प्रोक्तं पुरा केशव सौहृदात् ।
तत्सर्वं पुरुषव्याघ्र नष्टं मे व्यग्रचेतसः ॥ १४.१७.६ ॥
O Keśava, alles, was du mir einst aus Freundschaft gesagt hast, o Tiger unter den Menschen, ist meinem verwirrten Geist entfallen.
14.17.7
मम कौतूहलं त्वस्ति तेष्वर्थेषु पुनः पुनः ।
भवांस्तु द्वारकां गन्ता नचिरादिव माधव ॥ १४.१७.७ ॥
Immer wieder bin ich neugierig auf jene Dinge. Doch du, Mādhava, wirst bald nach Dvārakā aufbrechen.
14.17.8
एवमुक्तस्तु तं कृष्णः फाल्गुनं प्रत्यभाषत ।
परिष्वज्य महातेजा वचनं वदतांवरः ॥ १४.१७.८ ॥
So angesprochen, umarmte Kṛṣṇa, von großer Strahlkraft und der beste unter den Rednern, Arjuna und antwortete.
14.17.9
श्रावितस्त्वं मया गुह्यं ज्ञापितश्च सनातनम् ।
धर्मं स्वरूपिणं पार्त सर्वलोकांश्च शाश्वतान् ॥ १४.१७.९ ॥
O Pārtha, ich ließ dich das Geheimnis hören und ließ dich den ewigen Dharma in seiner wahren Gestalt erkennen, dazu die ewigen Welten.
14.17.10
अबुद्ध्या यन्न गृह्णीतास्तन्मे सुमहदप्रियम् ।
न च साऽद्य पुनर्भूयः स्मृतिर्मे सम्भविष्यति ॥ १४.१७.१० ॥
Dass du es aus Unverstand nicht erfasst hast, ist mir sehr zuwider; und jene Erinnerung wird heute in mir nicht wieder aufsteigen.
14.17.11
नूनमश्रद्दधानोऽसि दुर्मेधा ह्यसि पाण्डव ।
न च शक्यं पुनर्वक्तुमशेषेण धनंजय ॥ १४.१७.११ ॥
Gewiss fehlt es dir an Glauben, o Pāṇḍava, und du bist schwer von Begriff. O Dhanañjaya, es lässt sich nicht noch einmal vollständig sagen.
14.17.12
स हि धर्मः सुपर्याप्तो ब्रह्मणः पदवेदने ।
न शक्यं तन्मया भूयस्तथा वक्तुमशेषतः ॥ १४.१७.१२ ॥
Dieser Dharma genügt vollauf, um den Zustand Brahmans zu erkennen. Es ist mir nicht möglich, ihn noch einmal ebenso vollständig darzulegen.
14.17.13
परं हि ब्रह्म कथितं योगयुक्तेन तन्मया ।
इतिहासं तु वक्ष्यामि तस्मिन्नर्थे पुरातनम् ॥ १४.१७.१३ ॥
Im Yoga geeint habe ich das höchste Brahman bereits dargelegt. Nun will ich eine alte Geschichte zu diesem Gegenstand erzählen.
14.17.14
यथा तां बुद्धिमास्थाय गतिमग्र्यां गमिष्यसि ।
शृणु धर्मभृतांश्रेष्ठ गदतः सर्वमेव मे ॥ १४.१७.१४ ॥
Indem du diese Einsicht annimmst, wirst du den höchsten Weg erreichen. Höre, Bester unter den Trägern des Dharma, alles, was ich dir sage.
14.17.15
आगच्छद्ब्राह्मणः कश्चित्स्वर्गलोकादरिंदम ।
ब्रह्मलोकाच्च दुर्धर्षः सोस्माभिः पूजितोऽभवत् ॥ १४.१७.१५ ॥
O Bezwinger der Feinde, ein gewisser Brahmane kam aus der Himmelswelt; unbezwingbar selbst aus der Welt Brahmās, wurde er von uns geehrt.
14.17.16
अस्माभिः परिपृष्ठश्च यदाह भरतर्षभ ।
दिव्येन विधिना पार्थ तच्छृणुष्वाविचारयन् ॥ १४.१७.१६ ॥
Stier der Bharatas, was er antwortete, als wir ihn befragten, Sohn der Pṛthā, höre es auf göttliche Weise, ohne zu zweifeln.
14.17.17
मोक्षधर्मं समाश्रित्य कृष्ण यन्माऽनुपृच्छसि ।
भूतानामनुकम्पार्थं मन्मोहच्छेदनं विभो ॥ १४.१७.१७ ॥
Kṛṣṇa, was du mich fragst, gestützt auf den Dharma der Befreiung, o Mächtiger, geschieht aus Mitgefühl mit den Wesen und um meine Verblendung zu durchtrennen.
14.17.18
तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि यथावन्मधुसूदन ।
शृणुष्वावहितो भूत्वा गदतो मम माधव ॥ १४.१७.१८ ॥
Das werde ich dir genau so darlegen, wie es ist, Madhusūdana. Höre aufmerksam zu, Mādhava, was ich sage.
14.17.19
कश्चिद्विप्रस्तपोयुक्तः काश्यपो धर्मवित्तमः ।
आससाद द्विजं कंचिद्धर्माणामागतागमम् ॥ १४.१७.१९ ॥
Ein gewisser Kāśyapa, mit Askese begabt und in der Dharma-Lehre am besten bewandert, trat zu einem Dvija, der das Kommen und Gehen der Dharmas kannte.
14.17.20
गतागमं सुबहुशो ज्ञानविज्ञानपारगम् ।
लोकतत्त्वार्थकुशलं ज्ञातरं सुखदुःखयोः ॥ १४.१७.२० ॥
Der vielfach Kommen und Gehen erkannt hatte, der über Wissen und Erkenntnis hinausgelangt war, im wahren Sinn der Natur der Welten bewandert, und der Freude und Leid kannte.
14.17.21
जातिस्मरणतत्त्वज्ञं कोविदं पापपुण्ययोः ।
द्रष्टारमुच्चनीचानां कर्मभिर्देहिनां गतिम् ॥ १४.१७.२१ ॥
Der die Wahrheit des Erinnerns früherer Geburten kannte, im Verdienst und Vergehen bewandert, der die hohen und niederen Bestimmungen der Verkörperten nach ihren Taten sah.
14.17.22
चरन्तं मुक्तवत्सिद्धं प्रशान्तं संयतेन्द्रियम् ।
दीप्यमानं श्रिया ब्राह्मया क्रममाणं च सर्वशः ॥ १४.१७.२२ ॥
Der umherwandelte wie ein Befreiter, ein Vollendeter, sehr friedvoll, mit gezügelten Sinnen, strahlend im Glanz Brahmās und überall hinschreitend.
14.17.23
अन्तर्धानगतिज्ञं च श्रुत्वा तत्त्वेन काश्यपः ।
तथैवान्तर्हितैः सिद्धैर्यान्तं चक्रधरैः सह ॥ १४.१७.२३ ॥
Kāśyapa hatte wahrhaftig gehört, dass er den Weg des Verschwindens kenne, und ebenso, dass er mit den unsichtbaren Vollendeten und den Radträgern ging.
14.17.24
सम्भाषमाणमेकान्ते समासीनं च तैः सह ।
यदृच्छया च गच्छन्तमसक्तं पवनं यथा ॥ १४.१७.२४ ॥
Der in der Abgeschiedenheit mit ihnen sprach und bei ihnen saß, nach Belieben ging und ungebunden war wie der Wind.
14.17.25
तं समासाद्य मेधावी स तदा द्विजसत्तमः ।
चरणौ धर्मकामो वै स तस्य सुसमाहितः।
प्रतिपदे यथान्यायं भक्त्या परमया युतः ॥ १४.१७.२५ ॥
Nachdem er sich ihm genähert hatte, diente jener Weise, der Beste der Zweimalgeborenen, der nach Dharma verlangte, seinen Füßen mit gesammeltem Geist, gemäß der Ordnung und mit höchster Hingabe.
14.17.26
विस्मितश्चाद्भुतं दृष्ट्वा काश्यपस्तं द्विजोत्तमम् ।
परिचारेण महता गुरुं तं पर्यतोषयत् ॥ १४.१७.२६ ॥
Staunend, als er das Wunder sah, erfreute Kāśyapa jenen Lehrer, den Besten der Zweimalgeborenen, durch großen Dienst vollständig.
14.17.27
उपपन्नं च तत्सर्वं श्रुतचारित्रसंयुतम् ।
भौमेनातोषयच्चैनं गुरुवृत्तिं समास्थितः ॥ १४.१७.२७ ॥
Alles dies war angemessen, verbunden mit Gelehrsamkeit und gutem Wandel; indem er die Haltung eines Lehrers annahm, erfreute er den Erdgeborenen.
14.17.28
तस्मै तुष्टः स शिष्याय यत्प्रसन्नोऽब्रवीद्गुरुः ।
सिद्धिं परामभिप्रेक्ष्य शृणु मत्तो जनार्दन ॥ १४.१७.२८ ॥
Mit diesem Schüler zufrieden, sprach der erfreute Lehrer: »Im Blick auf die höchste Vollendung höre von mir, o Janārdana.«
14.17.29
विविधैः कर्मभिस्तात पुण्ययोगैश्च केवलैः ।
गच्छन्तीह गतिं मर्त्या देवलोके च वा स्थितिम् ॥ १४.१७.२९ ॥
Lieber, durch verschiedene Handlungen und allein durch Verdienstverbindungen erlangen die Sterblichen hier ein Ziel oder einen Aufenthalt in der Welt der Götter.
14.17.30
न क्वचित्सुखमत्यन्तं न क्वचिच्छाश्वती स्थितिः ।
स्थानाच्च महतो भ्रंशो दुःखलब्दात्पुनः पुनः ॥ १४.१७.३० ॥
Nirgends gibt es vollkommenes Glück, nirgends einen dauerhaften Aufenthalt. Es gibt den Sturz von einer großen Stellung und immer wieder von einem Ort, der unter Leiden gewonnen wurde.
14.17.31
अशुभा गतयः प्राप्ताः कष्टा मे पापसेवनात् ।
काममन्युपरीतेन तृष्णया मोहितेन च ॥ १४.१७.३१ ॥
Durch das Üben von Unrecht erlangte ich unheilvolle und qualvolle Bestimmungen, von Begierde und Zorn ergriffen, von Durst verblendet.
14.17.32
पुनः पुनश्च मरणं जन्म चैव पुनः पुनः ।
आहारा विविधा भुक्ताःपीता नानाविधाःस्तनाः ॥ १४.१७.३२ ॥
Immer wieder kam der Tod, immer wieder die Geburt; ich aß vielerlei Speisen und trank die Milch vieler Brüste.
14.17.33
मातरो विविधा दृष्टाः पितरश्च पृथग्विधाः ।
सुखानि च विचित्राणि दुःखानि च मयाऽनघ ॥ १४.१७.३३ ॥
Vielerlei Mütter sah ich und Väter verschiedener Art; o Makelloser, mannigfache Freuden und Leiden erfuhr ich.
14.17.34
प्रियैर्विवासो बहुशः संवासश्चाप्रियैः सह ।
धननाशश्च सम्प्राप्तो लब्ध्वा दुःखेन तद्धनम् ॥ १४.१७.३४ ॥
Oftmals trennte ich mich von den Lieben und lebte mit den Ungeliebten zusammen; der Reichtum ging verloren, jener Reichtum, den ich nur mit Mühe erlangt hatte.
14.17.35
अवमानाः सुकष्टाश्च परतः स्वजनात्तथा ।
शारीरा मानसा वाऽपि वेदना भृशदारुणाः ॥ १४.१७.३५ ॥
Die Demütigungen von Fremden und von den eigenen Angehörigen waren sehr schmerzlich; die Qualen des Körpers oder des Geistes waren äußerst furchtbar.
14.17.36
प्राप्ता विमाननाश्चोग्रा वधबन्धाश्च दारुणाः ।
पतनं निरये चैव यातनाश्च यमक्षये ॥ १४.१७.३६ ॥
Ich erlitt grimmige Schmähungen, schreckliche Tötungen und Fesseln; ich stürzte in die Hölle und erlitt die Qualen im Reich Yamas.
14.17.37
जरारोगाश्च सततं व्यसनानि च भूरिशः ।
लोकेऽस्मिन्ननुभूतानि द्वन्द्वजानि भृशं मया ॥ १४.१७.३७ ॥
Alter und Krankheiten und Unglücksfälle in großer Zahl, ständig, habe ich in dieser Welt reichlich erfahren, geboren aus den Gegensatzpaaren.
14.17.38
ततः कदाचिन्निर्वेदान्निकारान्निकृतेन च ।
लोकतन्त्रं परित्यक्तं दुःखार्तेन भृशं मया ॥ १४.१७.३८ ॥
Dann, einst, aus Überdruss, aus Demütigung und verwundet, sehr von Leid getroffen, gab ich die Ordnung der Welt auf.
14.17.39
लोकेऽस्मिन्ननुभूयाहमिमं मार्गमनुष्ठितः ।
ततः सिद्धिरियं प्राप्ता प्रसादादात्मनो मया।
नाहं पुनरिहागन्ता लोकानालोकयाम्यहम् ॥ १४.१७.३९ ॥
Nachdem ich dies in dieser Welt erfahren hatte, folgte ich diesem Pfad; dann wurde mir diese Vollkommenheit durch die Gnade meines eigenen Selbst zuteil. Ich werde nicht wieder hierher kommen; ich schaue die Welten.
14.17.40
आसिद्धेराप्रजासर्गादात्मनोपि गतीः शुभाः ।
उपलब्धा द्विजश्रेष्ठ तथेयं सिद्धिरुत्तमा ॥ १४.१७.४० ॥
Bis zur Vollkommenheit und bis zur Schöpfung der Nachkommenschaft habe ich durch mein eigenes Selbst auch glückbringende Pfade erlangt; so, o Bester der Zweimalgeborenen, ist auch diese höchste Vollkommenheit erreicht worden.
14.17.41
इतः परं गमिष्यामि ततः परतरं पुनः ।
ब्रह्मणः पदमव्यक्तं मा तेऽभूतत्र संशयः ॥ १४.१७.४१ ॥
Von hier aus werde ich weitergehen, und dann noch weiter, zur unoffenbarten Stätte Brahmans; in dir möge darüber kein Zweifel sein.
14.17.42
नाहं पुनरिहागन्ता मर्त्यलोकं परन्तप ।
प्रीतोस्मि ते महाप्राज्ञ ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १४.१७.४२ ॥
O Peiniger der Feinde, ich werde nicht wieder in diese sterbliche Welt kommen. O Großgesinnter, ich bin mit dir zufrieden; sag mir, was soll ich für dich tun?
14.17.43
यदीप्सुरुपपन्नस्त्वं तस्य कालोऽयमागतः ।
अभिजाने च तदहं यदर्थं मामुपागतः ॥ १४.१७.४३ ॥
Wenn du gekommen bist, es zu begehren, so ist nun die Zeit dafür gekommen. Ich kenne den Zweck, um dessentwillen du zu mir gekommen bist.
14.17.44
अचिरात्तु गमिष्यामि येनाहं त्वामचूचुदम् ।
भृशं प्रीतोस्मि भवतश्चारित्रेण विचक्षण ॥ १४.१७.४४ ॥
Bald werde ich gehen, nachdem ich dich unterwiesen habe. O Weiser, ich bin hoch erfreut über dein Verhalten.
14.17.45
परिपृच्छ यावद्भवतो भाषे यद्यत्तवेप्सितम् ॥ १४.१७.४५ ॥
Frage, soviel du willst; ich werde von allem sprechen, was du begehrst.
14.17.46
बहुमन्ये च ते बुद्धिं भृशं सम्पूजयामि च ।
येनाहं भवता बुद्धो मेधावी ह्यसि काश्यप ॥ १४.१७.४६ ॥
Ich schätze deinen Verstand hoch und ehre ihn sehr, denn durch dich, o Kāśyapa, bin ich erweckt worden; du bist wahrhaft klug.