Mahābhārata · Adhyāya 14.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.18.1
ततस्तस्योपसङ्गृह्य पादौ प्रश्नान्सुदुर्वचान् ।
पप्रच्छ तांश्च धर्मान्स प्राह धर्मभृतांवरः ॥ १४.१८.१ ॥
Dann ergriff er seine Füße und stellte sehr schwierige Fragen; der Beste unter den Trägern des Dharma sprach über jene Pflichten.
14.18.2
कथं शरीराच्च्यवते कथं चैवोपपद्यते ।
कथं कष्टाच्च संसारात्संसरन्परिमुच्यते ॥ १४.१८.२ ॥
Wie scheidet man vom Körper, und wie wird man wiedergeboren? Wie wird man, im leidvollen Saṃsāra umherirrend, befreit?
14.18.3
आत्मानं वा कथं युक्त्वा तच्छरीरं विमुञ्चति ।
शरीरे च विनिर्मुक्तो कथमन्यत्प्रपद्यते ॥ १४.१८.३ ॥
Wie verlässt er, mit dem Selbst verbunden, jenen Körper? Und wie erlangt er, vom Körper völlig befreit, einen anderen?
14.18.4
कथं शुभाशुभे चायं कर्मणी स्वकृते नरः ।
उपभुङ्क्ते क्व वा कर्म विदेहस्योपतिष्ठते ॥ १४.१८.४ ॥
Wie genießt der Mensch die Früchte seiner eigenen guten und bösen Taten? Oder wo nähert sich die Tat dem Körperlosen?
14.18.5
एवं सञ्चोदितः सिद्धः प्रश्नांस्तान्प्रत्यभाषत ।
आनुपूर्व्येण वार्ष्णेय तन्मे निगदतः शृणुः ॥ १४.१८.५ ॥
So ermutigt, antwortete der Vollendete auf jene Fragen. O Nachkomme der Vṛṣṇi, höre, was ich der Reihe nach sage.
14.18.6
अस्मिन्नेवाशु फलदा आयुष्यास्तु क्रियाःस्मृताः ।
आयुःकीर्तिकराणीह यानि कृत्यानि सेवते।
शरीरग्रहणेऽन्यस्मिंस्तेषु क्षीणेषु सर्वशः ॥ १४.१८.६ ॥
In diesem eben Leben werden die schnell fruchtenden, lebensverlängernden Riten erinnert; jene Pflichten, die hier Lebensdauer und Ruhm bringen, sind, wenn man einen anderen Körper annimmt und sie gänzlich erschöpft sind...
14.18.7
आयुःक्षयपरीतात्मा विपरीतानि सेवते ।
बुद्धिर्व्यावर्तते चास्य विनाशे प्रत्युपस्थिते ॥ १४.१८.७ ॥
Wessen Geist vom Schwinden des Lebens umfangen ist, pflegt entgegengesetzte Dinge; und wenn der Untergang naht, kehrt sich auch sein Verstand um.
14.18.8
सत्त्वं बलं च कालं चाविदित्वा चात्मनस्तथा ।
अतिवेलमुपाश्नाति स्वविरुद्धान्यनात्मवान् ॥ १४.१८.८ ॥
Ohne seine eigene Seelenkraft, seine Stärke und die rechte Zeit zu kennen, isst der Selbstlose maßlos und isst, was seiner Natur zuwider ist.
14.18.9
यदाऽयमतिकष्टानि सर्वाण्युपनिषेवते ।
अत्यर्थमपि वा भुङ्क्ते न वा भुङ्क्ते कदाचन ॥ १४.१८.९ ॥
Wenn dieser Mensch sich all dem sehr Schädlichen hingibt, isst er manchmal übermäßig, und manchmal isst er überhaupt nicht.
14.18.10
दुष्टान्नामिषपानं च यदन्योन्यविरोधि च ।
गुरु चाप्यमितं भुङ्क्ते नातिजीर्णे दिवा पुनः ॥ १४.१८.१० ॥
Er isst maßlos auch verdorbene Speisen, Fleisch und Getränke, einander widersprechende Dinge und schwere Kost; und man soll am Tage nicht erneut essen, bevor die vorige Mahlzeit gut verdaut ist.
14.18.11
व्यायाममतिमात्रं च व्यावाय चोपसेवते ।
सततं कर्मलोभाद्वा प्राप्तं वेगं विधारयेत् ॥ १४.१८.११ ॥
Er ergibt sich übermäßiger Anstrengung und dem Geschlechtsverkehr oder bleibt aus Gier nach Arbeit ständig dabei; den aufgekommenen Drang soll man zurückhalten.
14.18.12
रसाभियुक्तमन्नं वा दिवास्वप्नं च सेवते ।
अपक्वानागते काले स्वयं दोषान्प्रकोपयेत् ॥ १४.१८.१२ ॥
Er isst mit Aromen gewürzte Speisen oder schläft am Tage; im unverdauten Zustand, zur Unzeit, reizt er selbst die Säfte auf.
14.18.13
स्वदोषकोपनाद्रोगं लभते मरणान्तिकम् ।
अपि वोद्बन्धनादीनि परीतानि व्यवस्यति ॥ १४.१८.१३ ॥
Durch das Erregen der eigenen Fehler zieht sich der Mensch eine tödliche Krankheit zu; oder, von Leid umgeben, entschließt er sich zum Erhängen und dergleichen.
14.18.14
तस्य तैः कारणैर्जन्तोः शरीरं च्यवते तदा ।
जीवितं प्रोच्यमानं तद्यथावदुपधारय ॥ १४.१८.१४ ॥
Durch diese Ursachen fällt der Körper jenes Lebewesens dann ab. Nun verstehe genau das Leben, das dir erklärt wird.
14.18.15
ऊष्मा प्रकुपितः काये तीव्रवायुसमीरितः ।
शरीरमनुपर्येत्य सर्वान्प्राणान्रुणद्धि वै ॥ १४.१८.१५ ॥
Die im Körper erregte Hitze, von starkem Wind angetrieben, umkreist den Leib und hemmt alle Lebensatem.
14.18.16
अत्यर्थं बलवानूष्मा शरीरे परिकोपितः ।
भिनत्ति जीवस्थानानि तानि कर्मणि विद्धि च ॥ १४.१८.१६ ॥
Die Hitze, im Körper über alle Maßen stark und völlig erregt, bricht die Sitze des Lebens auf; erkenne auch ihre Tätigkeiten.
14.18.17
ततः सवेदनः सद्यो जीवः प्रच्यवते क्षरन् ।
शरीरं त्यजते जन्तुश्छिद्यमानेषु मर्मसु।
वेदनाभिः परीतात्मा तद्विद्धि द्विजसत्तम ॥ १४.१८.१७ ॥
Dann gleitet das Lebewesen, mit Schmerz erfüllt, sogleich ab und fließt hinaus; wenn die Lebenspunkte zerschnitten werden, verlässt das Wesen den Körper. Wisse dies so für den, dessen Selbst von Schmerzen umgeben ist, Bester der Zweimalgeborenen.
14.18.18
जनीमरणसंविग्राः सततं सर्वजन्तवः ।
दृश्यन्ते संत्यजन्तश्च शरीराणि द्विजर्षभ ॥ १४.१८.१८ ॥
Alle Lebewesen sieht man ständig von Geburt und Tod erschreckt, und man sieht sie ihre Körper verlassen, Stier unter den Zweimalgeborenen.
14.18.19
गर्भसंक्रमणे चापि गर्भाणापुपसर्पणे ।
तादृशीमेव लभते वेदनां मानवः पुनः ॥ १४.१८.१९ ॥
Beim Eintritt in den Mutterleib und beim Vorwärtskriechen des Embryos erleidet der Mensch wiederum genau solche Qual.
14.18.20
भिन्नसंधिरथ क्लेदमद्भिः स लभते नरः ॥ १४.१८.२० ॥
Mit zerbrochenen Gelenken gerät der Mensch dann in Fäulnis und Zersetzung durch die Feuchtigkeit.
14.18.21
यथा पञ्चसु भूतेषु सम्भूतत्वं नियच्छति ।
शैत्यात्प्रकुपितः काये तीव्रवायुसमीरितः ॥ १४.१८.२१ ॥
Wie unter den fünf Elementen der Zustand des Entstehens gebändigt wird, so, vom Frost im Körper erregt und vom heftigen Wind bewegt,
14.18.22
यः स पञ्चसु भूतेषु प्राणापाने व्यवस्थितः ।
स गच्छत्यूर्ध्वगो वायुः कृच्छ्रान्मुक्त्वा शरीरिणः।
शरीरं च जहात्येवं निरुच्छ्वासश्च दृश्यते ॥ १४.१८.२२ ॥
Jener Wind, der unter den fünf Elementen als Lebenshauch und Abwärtshauch wohnt, steigt empor; nachdem er das verkörperte Wesen mit Mühe befreit hat, verlässt er so den Körper, und man sieht ihn atemlos.
14.18.23
स निरूष्मा निरुच्छ्वासो निःश्रीको गतचेतनः ।
कर्मणा सम्परित्यक्तो मृत इत्युच्यते नरः ॥ १४.१८.२३ ॥
Jener Mensch, ohne Wärme, ohne Atem, ohne Glanz, ohne Bewusstsein, von seinem Karma völlig verlassen, heißt tot.
14.18.24
स्रोतोभिर्यैर्विजानाति इन्द्रियार्थाञ्शरीरभृत् ।
तैरेव न विजानाति प्राणानाहारसम्भवान् ॥ १४.१८.२४ ॥
Durch genau jene Kanäle, durch die das verkörperte Wesen die Sinnesobjekte wahrnimmt, nimmt es die aus der Nahrung entstehenden Lebenshauche nicht wahr.
14.18.25
तत्रैव कुरुते काये यः स जीवः सनातनः ॥ १४.१८.२५ ॥
Der, der eben dort im Körper weilt, ist das ewige Lebewesen.
14.18.26
तथा यद्यद्भवेन्मुक्तं सन्निपाते क्वचित्क्वचित् ।
तत्तन्मर्म विजानीहि शास्त्रदृष्टं हि तत्तथा ॥ १४.१८.२६ ॥
Ebenso: Was auch immer an irgendeiner Stelle beim Zusammenprall getroffen wird, das erkenne als Lebenspunkt; so wird es in den Lehrbüchern gesehen.
14.18.27
तेषु मर्मसु भिन्नेषु ततः स समुदीरयन् ।
आविश्य हृदयं जन्तोः सत्त्वं चाशु रुणद्धि वै ॥ १४.१८.२७ ॥
Wenn diese Lebenspunkte durchbohrt sind, dringt jener, heftig bewegt, in das Herz des Wesens ein und hemmt rasch dessen Lebenskraft.
14.18.28
ततः सचेतनो जन्तुर्नाभिजानाति किञ्चन ।
तमसा संवृतज्ञानः संवृतेष्वेव मर्मसु।
स जीवो निरदिष्ठानश्चाल्यते मातरिश्वना ॥ १४.१८.२८ ॥
Dann erkennt das bewusste Wesen gar nichts; mit verhülltem Wissen, wenn gerade die Lebenspunkte verhüllt sind, wird jenes lebendige Selbst, von seinem Ort verdrängt, vom Wind bewegt.
14.18.29
ततः स तं महोच्छ्वासं भृशमुच्छ्वस्य दारुणम् ।
निष्क्रमन्कम्पयत्याशु तच्छरीरमचेतनम् ॥ १४.१८.२९ ॥
Dann stößt er, jenen großen, schrecklichen Atem heftig ausstoßend, beim Hinausgehen rasch den leblosen Körper ins Zittern.
14.18.30
स जीवः प्रच्युतः कायात्कर्मभिः स्वैः समावृतः ।
अङ्कितः स्वैः शुभैः पुण्यैः पापैर्वाऽप्युपपद्यते ॥ १४.१८.३० ॥
Jenes lebendige Selbst, vom Körper gefallen, von den eigenen Taten umhüllt und durch eigene gute Verdienste oder Sünden gezeichnet, wird wiedergeboren.
14.18.31
ब्राह्मणा ज्ञानसम्पन्ना यथावच्छ्रुतनिश्चयाः ।
इतरं कृतपुण्यं वा तं विजानन्ति लक्षणैः ॥ १४.१८.३१ ॥
Die Brāhmaṇas, mit Wissen begabt und gemäß dem Gehörten gewiss, erkennen ihn an den Zeichen, ob er verdienstvoll gehandelt hat oder ein anderer ist.
14.18.32
यथान्धकारे खद्येतं दीप्यमानं ततस्ततः ।
चक्षुष्मन्तः प्रपश्यन्ति तथा च ज्ञानचक्षुषः ॥ १४.१८.३२ ॥
Wie im Dunkel ein leuchtendes Glühwürmchen hier und dort von den Sehenden gesehen wird, so sehen auch jene, die das Auge des Wissens haben.
14.18.33
पश्यन्त्येवंविधं सिद्धा जीवं दिव्येन चक्षुषा ।
च्यवन्तं जायमानं च योनिं चानुप्रवेशितम् ॥ १४.१८.३३ ॥
Die Siddhas sehen eine solche Seele mit dem göttlichen Auge, wie sie den Körper verlässt, geboren wird und in einen Mutterschoß eingeht.
14.18.34
तस्य स्थानानि दृष्टानि विविधानीह शास्त्रतः ।
कर्मभूमिरियं भूमिर्यत्र तिष्ठन्ति जन्तवः ॥ १४.१८.३४ ॥
Seine verschiedenen Orte sind hier gemäß den Schriften gesehen worden. Diese Erde ist das Land des Handelns, wo die Lebewesen verweilen.
14.18.35
ततः शुभाशुभं कृत्वा लभन्ते सर्वदेहिनः ।
इहैवोच्चावचान्भोगान्प्राप्नुवन्ति स्वकर्मभिः ॥ १४.१८.३५ ॥
Dann, nachdem sie Gutes und Böses getan haben, erlangen alle verkörperten Wesen hier selbst hohe und niedrige Genüsse durch ihre eigenen Handlungen.
14.18.36
इहैवाशुभकर्माणः कर्मभिर्निरयं गताः ।
अवाग्गतिरियं कष्टा यत्र पच्यन्ति मानवाः।
तस्मात्सुदुर्लभो मोक्षो रक्ष्यश्चात्मा ततो भृशम् ॥ १४.१८.३६ ॥
Gerade hier gehen die Übeltäter durch ihre Handlungen in die Hölle. Dieser abwärts führende Weg, auf dem die Menschen gegart werden, ist qualvoll. Darum ist die Befreiung sehr schwer zu erlangen, und das Selbst muss sehr behütet werden.
14.18.37
ऊर्ध्वं तु जन्तवो गत्वा येषु स्थानेष्ववस्थिताः ।
कीर्त्यमानानि तानीह तत्त्वतः संनिबोध मे ॥ १४.१८.३७ ॥
Nachdem die Lebewesen aufwärts gegangen sind, verweilen sie an bestimmten Orten; diese werde ich dir nun wahrhaftig beschreiben. Höre mir aufmerksam zu.
14.18.38
तच्छ्रुत्वा नैष्ठिकीं बुद्धिं बुद्ध्येथाः कर्मनिश्चयम् ।
तारारूपाणि सर्वाणि यत्रैतच्चन्द्रमण्डलम् ॥ १४.१८.३८ ॥
Nachdem du dies gehört hast, erkenne mit festem Geist die Gewissheit des Karma: Alle diese sind Sternformen, dort, wo diese Mondscheibe ist.
14.18.39
यत्र विभ्राजते लोके स्वभासा सूर्यमण्डलम् ।
स्थानान्येतानि जानीहि जनानां पुण्यकर्मणाम् ॥ १४.१८.३९ ॥
Wo in der Welt die Sonnenscheibe mit eigenem Licht strahlt, dort – wisse, sind diese Orte für jene, die verdienstvolle Taten tun.
14.18.40
कर्मक्षयाच्च ते सर्वे च्यवन्ते वै पुनः पुनः ।
तत्रापि च विशेषोस्ति दिवि नीचोच्चमध्यमः ॥ १४.१८.४० ॥
Wenn das Karma erschöpft ist, fallen sie alle immer wieder herab; und auch dort im Himmel gibt es Unterschiede: niedrig, hoch und mittel.
14.18.41
न च तत्रापि संतोषो दृष्ट्वा दीप्ततरां श्रियम् ।
इत्येता गतयः सर्वाः पृथक्ते समुदीरिताः ॥ १४.१८.४१ ॥
Auch dort gibt es keine Zufriedenheit, wenn man eine noch strahlendere Pracht sieht. So sind dir all diese Zustände einzeln beschrieben worden.
14.18.42
उपपत्तिं तु वक्ष्यामि गर्भस्याहमतः परम् ।
तथावत्तां निगदतः शृणुष्वावहितो द्विज ॥ १४.१८.४२ ॥
Nun werde ich dir von der Entstehung des Embryos erzählen; höre mir aufmerksam zu, o Zweimalgeborener.