Mahābhārata · Adhyāya 14.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.18.1
ततस्तस्योपसङ्गृह्य पादौ प्रश्नान्सुदुर्वचान् ।
पप्रच्छ तांश्च धर्मान्स प्राह धर्मभृतांवरः ॥ १४.१८.१ ॥
Então, segurando-lhe os pés, fez perguntas muito difíceis, e o melhor dos portadores do dharma falou sobre aqueles deveres.
14.18.2
कथं शरीराच्च्यवते कथं चैवोपपद्यते ।
कथं कष्टाच्च संसारात्संसरन्परिमुच्यते ॥ १४.१८.२ ॥
Como alguém se separa do corpo, e como renasce? Como, vagueando no doloroso saṃsāra, alguém se liberta?
14.18.3
आत्मानं वा कथं युक्त्वा तच्छरीरं विमुञ्चति ।
शरीरे च विनिर्मुक्तो कथमन्यत्प्रपद्यते ॥ १४.१८.३ ॥
Como, unido ao eu, ele abandona aquele corpo? E, completamente livre do corpo, como alcança outro?
14.18.4
कथं शुभाशुभे चायं कर्मणी स्वकृते नरः ।
उपभुङ्क्ते क्व वा कर्म विदेहस्योपतिष्ठते ॥ १४.१८.४ ॥
Como o homem experimenta os frutos das suas próprias ações boas e más? Ou onde a ação se aproxima daquele que está sem corpo?
14.18.5
एवं सञ्चोदितः सिद्धः प्रश्नांस्तान्प्रत्यभाषत ।
आनुपूर्व्येण वार्ष्णेय तन्मे निगदतः शृणुः ॥ १४.१८.५ ॥
Assim instado, o perfeito respondeu àquelas perguntas. Ó descendente de Vṛṣṇi, ouve o que digo em ordem.
14.18.6
अस्मिन्नेवाशु फलदा आयुष्यास्तु क्रियाःस्मृताः ।
आयुःकीर्तिकराणीह यानि कृत्यानि सेवते।
शरीरग्रहणेऽन्यस्मिंस्तेषु क्षीणेषु सर्वशः ॥ १४.१८.६ ॥
Nesta mesma vida são lembrados os ritos de fruto rápido que prolongam a vida; quando alguém cumpre aqui os deveres que trazem longa vida e fama, ao tomar outro corpo, quando esses frutos se esgotam por completo...
14.18.7
आयुःक्षयपरीतात्मा विपरीतानि सेवते ।
बुद्धिर्व्यावर्तते चास्य विनाशे प्रत्युपस्थिते ॥ १४.१८.७ ॥
Quem tem o espírito cercado pelo declínio da vida pratica coisas contrárias; e quando a destruição se aproxima, também a sua inteligência se inverte.
14.18.8
सत्त्वं बलं च कालं चाविदित्वा चात्मनस्तथा ।
अतिवेलमुपाश्नाति स्वविरुद्धान्यनात्मवान् ॥ १४.१८.८ ॥
Sem conhecer a sua própria força de espírito, o seu vigor e o tempo certo, o homem sem domínio de si come além da medida e come o que lhe é contrário.
14.18.9
यदाऽयमतिकष्टानि सर्वाण्युपनिषेवते ।
अत्यर्थमपि वा भुङ्क्ते न वा भुङ्क्ते कदाचन ॥ १४.१८.९ ॥
Quando este homem se entrega a todas as coisas muito nocivas, às vezes come em excesso e às vezes não come de todo.
14.18.10
दुष्टान्नामिषपानं च यदन्योन्यविरोधि च ।
गुरु चाप्यमितं भुङ्क्ते नातिजीर्णे दिवा पुनः ॥ १४.१८.१० ॥
Come em excesso mesmo comida estragada, carne e bebida, coisas que se contradizem e comida pesada; e não se deve comer de novo de dia antes que a refeição anterior esteja bem digerida.
14.18.11
व्यायाममतिमात्रं च व्यावाय चोपसेवते ।
सततं कर्मलोभाद्वा प्राप्तं वेगं विधारयेत् ॥ १४.१८.११ ॥
Entrega-se em excesso ao esforço e à união sexual, ou mantém-se constantemente no trabalho por cobiça dele; o impulso que surgiu deve ser contido.
14.18.12
रसाभियुक्तमन्नं वा दिवास्वप्नं च सेवते ।
अपक्वानागते काले स्वयं दोषान्प्रकोपयेत् ॥ १४.१८.१२ ॥
Come comida temperada com sabores ou dorme de dia; num estado não digerido, na hora errada, ele mesmo inflama os humores.
14.18.13
स्वदोषकोपनाद्रोगं लभते मरणान्तिकम् ।
अपि वोद्बन्धनादीनि परीतानि व्यवस्यति ॥ १४.१८.१३ ॥
Pela agitação de suas próprias faltas, o homem contrai uma doença que leva à morte; ou, cercado de sofrimentos, decide-se pelo enforcamento e outros meios.
14.18.14
तस्य तैः कारणैर्जन्तोः शरीरं च्यवते तदा ।
जीवितं प्रोच्यमानं तद्यथावदुपधारय ॥ १४.१८.१४ ॥
Por essas causas, o corpo daquele ser então se desfaz. Agora compreende exatamente a vida que está sendo explicada.
14.18.15
ऊष्मा प्रकुपितः काये तीव्रवायुसमीरितः ।
शरीरमनुपर्येत्य सर्वान्प्राणान्रुणद्धि वै ॥ १४.१८.१५ ॥
O calor, agravado no corpo e agitado por um vento forte, envolve o corpo e bloqueia todos os sopros vitais.
14.18.16
अत्यर्थं बलवानूष्मा शरीरे परिकोपितः ।
भिनत्ति जीवस्थानानि तानि कर्मणि विद्धि च ॥ १४.१८.१६ ॥
O calor, extremamente poderoso e plenamente agravado no corpo, rompe os assentos da vida; conhece também as suas funções.
14.18.17
ततः सवेदनः सद्यो जीवः प्रच्यवते क्षरन् ।
शरीरं त्यजते जन्तुश्छिद्यमानेषु मर्मसु।
वेदनाभिः परीतात्मा तद्विद्धि द्विजसत्तम ॥ १४.१८.१७ ॥
Então o ser vivo, sentindo dor, desliza de imediato e se escoa; quando os pontos vitais são cortados, a criatura abandona o corpo. Sabe que é assim para quem tem o eu cercado de dores, melhor dos duas vezes nascidos.
14.18.18
जनीमरणसंविग्राः सततं सर्वजन्तवः ।
दृश्यन्ते संत्यजन्तश्च शरीराणि द्विजर्षभ ॥ १४.१८.१८ ॥
Todos os seres vivos são vistos constantemente aterrorizados pelo nascimento e pela morte, e vistos abandonando seus corpos, touro entre os duas vezes nascidos.
14.18.19
गर्भसंक्रमणे चापि गर्भाणापुपसर्पणे ।
तादृशीमेव लभते वेदनां मानवः पुनः ॥ १४.१८.१९ ॥
Ao entrar no ventre e ao avançar o embrião, o homem novamente sofre exatamente a mesma dor.
14.18.20
भिन्नसंधिरथ क्लेदमद्भिः स लभते नरः ॥ १४.१८.२० ॥
Com as articulações partidas, o homem então passa por apodrecimento e dissolução pelas humores.
14.18.21
यथा पञ्चसु भूतेषु सम्भूतत्वं नियच्छति ।
शैत्यात्प्रकुपितः काये तीव्रवायुसमीरितः ॥ १४.१८.२१ ॥
Assim como, entre os cinco elementos, o estado de surgimento é contido; quando o vento, agitado no corpo pelo frio e movido por uma rajada violenta,
14.18.22
यः स पञ्चसु भूतेषु प्राणापाने व्यवस्थितः ।
स गच्छत्यूर्ध्वगो वायुः कृच्छ्रान्मुक्त्वा शरीरिणः।
शरीरं च जहात्येवं निरुच्छ्वासश्च दृश्यते ॥ १४.१८.२२ ॥
Aquele vento que, entre os cinco elementos, se estabelece como sopro vital e sopro descendente, sobe; tendo libertado com dificuldade o ser encarnado, assim abandona o corpo, e ele é visto sem respiração.
14.18.23
स निरूष्मा निरुच्छ्वासो निःश्रीको गतचेतनः ।
कर्मणा सम्परित्यक्तो मृत इत्युच्यते नरः ॥ १४.१८.२३ ॥
Aquele homem sem calor, sem respiração, sem brilho, sem consciência, totalmente abandonado pelo seu carma, é dito morto.
14.18.24
स्रोतोभिर्यैर्विजानाति इन्द्रियार्थाञ्शरीरभृत् ।
तैरेव न विजानाति प्राणानाहारसम्भवान् ॥ १४.१८.२४ ॥
Pelos mesmos canais pelos quais o ser encarnado percebe os objetos dos sentidos, por esses mesmos ele não percebe os sopros vitais nascidos do alimento.
14.18.25
तत्रैव कुरुते काये यः स जीवः सनातनः ॥ १४.१८.२५ ॥
Aquele que habita justamente ali no corpo é o ser vivo eterno.
14.18.26
तथा यद्यद्भवेन्मुक्तं सन्निपाते क्वचित्क्वचित् ।
तत्तन्मर्म विजानीहि शास्त्रदृष्टं हि तत्तथा ॥ १४.१८.२६ ॥
Do mesmo modo, o que quer que seja atingido em algum ponto durante o choque, saiba que é um ponto vital; assim é visto nos tratados.
14.18.27
तेषु मर्मसु भिन्नेषु ततः स समुदीरयन् ।
आविश्य हृदयं जन्तोः सत्त्वं चाशु रुणद्धि वै ॥ १४.१८.२७ ॥
Quando esses pontos vitais são perfurados, aquilo, agitando-se violentamente, entra no coração da criatura e rapidamente obstrui sua essência vital.
14.18.28
ततः सचेतनो जन्तुर्नाभिजानाति किञ्चन ।
तमसा संवृतज्ञानः संवृतेष्वेव मर्मसु।
स जीवो निरदिष्ठानश्चाल्यते मातरिश्वना ॥ १४.१८.२८ ॥
Então a criatura consciente não percebe nada; com o conhecimento coberto pela escuridão e os pontos vitais recobertos, aquele ser vivo, deslocado de seu lugar, é movido pelo vento.
14.18.29
ततः स तं महोच्छ्वासं भृशमुच्छ्वस्य दारुणम् ।
निष्क्रमन्कम्पयत्याशु तच्छरीरमचेतनम् ॥ १४.१८.२९ ॥
Então ele, exalando com violência aquele grande e terrível sopro ao sair, logo faz tremer aquele corpo insensível.
14.18.30
स जीवः प्रच्युतः कायात्कर्मभिः स्वैः समावृतः ।
अङ्कितः स्वैः शुभैः पुण्यैः पापैर्वाऽप्युपपद्यते ॥ १४.१८.३० ॥
Aquele ser vivo, caído do corpo, envolto por suas próprias ações e marcado por seus próprios méritos bons ou pecados, renasce.
14.18.31
ब्राह्मणा ज्ञानसम्पन्ना यथावच्छ्रुतनिश्चयाः ।
इतरं कृतपुण्यं वा तं विजानन्ति लक्षणैः ॥ १४.१८.३१ ॥
Os brāhmaṇas dotados de conhecimento, firmes no que ouviram conforme a tradição, reconhecem-no pelos sinais, quer tenha feito mérito, quer seja outro.
14.18.32
यथान्धकारे खद्येतं दीप्यमानं ततस्ततः ।
चक्षुष्मन्तः प्रपश्यन्ति तथा च ज्ञानचक्षुषः ॥ १४.१८.३२ ॥
Assim como, na escuridão, um vaga-lume brilhante é visto aqui e ali por quem tem olhos, assim veem os que têm o olho do conhecimento.
14.18.33
पश्यन्त्येवंविधं सिद्धा जीवं दिव्येन चक्षुषा ।
च्यवन्तं जायमानं च योनिं चानुप्रवेशितम् ॥ १४.१८.३३ ॥
Os siddhas veem tal alma com o olho divino, ao deixar o corpo, ao nascer e ao entrar no ventre.
14.18.34
तस्य स्थानानि दृष्टानि विविधानीह शास्त्रतः ।
कर्मभूमिरियं भूमिर्यत्र तिष्ठन्ति जन्तवः ॥ १४.१८.३४ ॥
Seus diversos lugares foram vistos aqui, segundo as escrituras. Esta terra é a terra da ação, onde permanecem os seres vivos.
14.18.35
ततः शुभाशुभं कृत्वा लभन्ते सर्वदेहिनः ।
इहैवोच्चावचान्भोगान्प्राप्नुवन्ति स्वकर्मभिः ॥ १४.१८.३५ ॥
Então, tendo feito o bem e o mal, todos os seres encarnados obtêm aqui mesmo gozos elevados e baixos pelas próprias ações.
14.18.36
इहैवाशुभकर्माणः कर्मभिर्निरयं गताः ।
अवाग्गतिरियं कष्टा यत्र पच्यन्ति मानवाः।
तस्मात्सुदुर्लभो मोक्षो रक्ष्यश्चात्मा ततो भृशम् ॥ १४.१८.३६ ॥
Aqui mesmo, os de ações más vão ao inferno pelas próprias ações. Este caminho descendente, onde os homens são cozidos, é doloroso. Por isso a libertação é muito difícil de alcançar, e o eu deve ser muito protegido.
14.18.37
ऊर्ध्वं तु जन्तवो गत्वा येषु स्थानेष्ववस्थिताः ।
कीर्त्यमानानि तानीह तत्त्वतः संनिबोध मे ॥ १४.१८.३७ ॥
Tendo subido, os seres vivos permanecem em certos lugares; eu os descrevo aqui com verdade. Ouve-me com atenção.
14.18.38
तच्छ्रुत्वा नैष्ठिकीं बुद्धिं बुद्ध्येथाः कर्मनिश्चयम् ।
तारारूपाणि सर्वाणि यत्रैतच्चन्द्रमण्डलम् ॥ १४.१८.३८ ॥
Tendo ouvido isto, compreende com mente firme a certeza do karma: todas estas são formas de estrelas, onde está este orbe lunar.
14.18.39
यत्र विभ्राजते लोके स्वभासा सूर्यमण्डलम् ।
स्थानान्येतानि जानीहि जनानां पुण्यकर्मणाम् ॥ १४.१८.३९ ॥
Onde no mundo o disco solar brilha com sua própria luz, saiba que estes lugares pertencem aos que praticam ações meritórias.
14.18.40
कर्मक्षयाच्च ते सर्वे च्यवन्ते वै पुनः पुनः ।
तत्रापि च विशेषोस्ति दिवि नीचोच्चमध्यमः ॥ १४.१८.४० ॥
Quando o karma se esgota, todos eles caem novamente e de novo; e mesmo ali, no céu, há distinções de inferior, superior e intermediário.
14.18.41
न च तत्रापि संतोषो दृष्ट्वा दीप्ततरां श्रियम् ।
इत्येता गतयः सर्वाः पृथक्ते समुदीरिताः ॥ १४.१८.४१ ॥
Nem ali há contentamento ao ver um esplendor mais radiante. Assim, todos estes destinos foram descritos a ti separadamente.
14.18.42
उपपत्तिं तु वक्ष्यामि गर्भस्याहमतः परम् ।
तथावत्तां निगदतः शृणुष्वावहितो द्विज ॥ १४.१८.४२ ॥
Agora te falarei da origem do embrião; ouve-me com atenção, ó duas vezes nascido.