Mahābhārata · Adhyāya 14.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.20.1
यः स्यादेकान्त आसीनस्तूष्णीं किञ्चिदचिन्तयन् ।
पूर्वंपूर्वं परित्यज्य स निरारम्भको भवेत् ॥ १४.२०.१ ॥
Wer einsam und schweigend sitzt, an nichts denkt und jedes Frühere aufgibt, der wird frei von jeglichem Unterfangen.
14.20.2
सर्वमित्रः सर्वसहः शमे रक्तो जितेन्द्रियः ।
व्यपेतभयमन्युश्च कामहा मुच्यते नरः ॥ १४.२०.२ ॥
Der Mensch, der aller Freund ist, alles erträgt, an Frieden Gefallen findet, seine Sinne bezwungen hat, frei von Furcht und Zorn ist und das Verlangen vernichtet, wird befreit.
14.20.3
आत्मवत्सर्वभूतेषु यश्चरेन्नियतः शुचिः ।
नित्यमेव यथान्यायं यश्चरेन्नियतेन्द्रियः।
अमानी निरभीमानः सर्वतो मुक्त एव सः ॥ १४.२०.३ ॥
Wer gegenüber allen Wesen so handelt wie gegen sich selbst, beherrscht und rein ist, stets dem Recht gemäß handelt, seine Sinne gezügelt hat und frei von Stolz und Eigendünkel ist – der allein ist vollkommen befreit.
14.20.4
जीवितं मरणं चोभे सुखदुःखे तथैव च ।
लाभालाभे प्रियद्वेष्ये यः समः स च मुच्यते ॥ १४.२०.४ ॥
Wer gegenüber Leben und Tod, Lust und Leid, ebenso Gewinn und Verlust, dem Geliebten und dem Verhassten gleichmütig bleibt, der wird ebenfalls befreit.
14.20.5
न कस्यचित्स्पृहयते नावजानाति किचन ।
निर्द्वन्द्वो वीतरागात्मा सर्वथा मुक्त एव सः ॥ १४.२०.५ ॥
Wer niemanden begehrt und nichts verachtet, frei von den Gegensatzpaaren ist und eine leidenschaftslose Seele hat, ist vollkommen befreit.
14.20.6
अनमित्रश्च निर्बन्धुरनपत्यश्च यः क्वचित् ।
त्यक्तधर्मार्थकामश्च निराराङ्क्षी च मुच्यते ॥ १४.२०.६ ॥
Wer nirgends einen Feind, keine Verwandten und keine Nachkommen hat, Dharma, Reichtum und Begierde aufgegeben hat und frei von Erwartung ist, wird befreit.
14.20.7
नैव धर्मी न चाधर्मी पूर्वोपचितहा च यः ।
क्षीणधातुः प्रशान्तात्मा निर्द्वंद्वः स विमुच्यते ॥ १४.२०.७ ॥
Wer weder gerecht noch ungerecht ist, wer die früher angehäuften Taten vernichtet, dessen Körpersäfte versiegt sind, dessen Selbst befriedet und frei von den Gegensatzpaaren ist, der wird befreit.
14.20.8
अकर्मा चाविकाङ्क्षश्च पश्येज्जगदशाश्वतम् ।
अस्वस्तमवशं नित्यं जन्ममृत्युजरायुतम् ॥ १४.२०.८ ॥
Frei von Handeln und Begierde soll er die Welt als vergänglich, unruhig, unbeherrschbar und stets von Geburt, Tod und Alter umgeben sehen.
14.20.9
वैराग्यबुद्धिः सततं तावद्दोषव्यपेक्षकः ।
आत्मबन्धविनिर्मोक्षं स करोत्यचिरादिव ॥ १४.२०.९ ॥
Mit einem Geist der Entsagung, der stets die Mängel der Welt bedenkt, erwirkt er bald die Befreiung von der Fessel des Selbst, gleichsam im Nu.
14.20.10
अगन्धमरसस्पर्शमशब्दमपरिग्रहम् ।
अरूपमनभिज्ञेयं दृष्ट्वाऽऽत्मानं विमुच्यते ॥ १४.२०.१० ॥
Wer das Selbst als geruchlos, geschmacklos, berührungslos, klanglos, besitzlos, formlos und unerkennbar erkannt hat, der wird befreit.
14.20.11
पञ्चभूतगुणैर्हीनममूर्तिमदलेपकम् ।
अगुणं गुणभोक्तारं यः पश्यति स मुच्यते ॥ १४.२०.११ ॥
Wer das Selbst sieht, frei von den Qualitäten der fünf Elemente, formlos, ungebunden, ohne Eigenschaften und doch Genießer der Eigenschaften, der wird befreit.
14.20.12
विहाय सर्वसङ्कल्पान्बुद्ध्या शारीरमानसान् ।
शनैर्निर्वाणमाप्नोति निरिन्धन इवानलः ॥ १४.२०.१२ ॥
Nachdem er durch den Verstand alle körperlichen und geistigen Absichten abgelegt hat, erlangt er allmählich das Erlöschen, wie ein Feuer ohne Brennstoff.
14.20.13
सर्वसंस्कारनिर्मुक्तो निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ।
तपसा इन्द्रियग्रामं यश्चरेन्मुक्त एव सः ॥ १४.२०.१३ ॥
Befreit von allen Prägungen, jenseits der Gegensatzpaare, ohne Besitz, wer durch Askese die Schar der Sinne lenkt, der ist wahrhaft erlöst.
14.20.14
विमुक्तः सर्वसंस्कारैस्ततो ब्रह्मि सनातनम् ।
परमाप्नोति संशान्तमचलं नित्यमक्षरम् ॥ १४.२०.१४ ॥
Von allen Prägungen befreit, erlangt er dann das ewige Brahman, das höchste, friedvolle, unbewegte, beständige und unvergängliche.
14.20.15
अतः परं प्रवक्ष्यामि योगशास्त्रमनुत्तमम् ।
यज्ज्ञात्वा सिद्धमात्मानं लोके पश्यन्ति योगिनः ॥ १४.२०.१५ ॥
Im Folgenden werde ich die unübertroffene Lehre des Yoga darlegen; wer sie kennt, sieht in dieser Welt das Selbst als vollendet.
14.20.16
तस्योपदेशं वक्ष्यामि यथावत्तन्निबोध मे ।
यैर्योगैर्भावयन्नित्यं पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १४.२०.१६ ॥
Seine Unterweisung werde ich genau darlegen; höre sie von mir: die Yogas, durch die man, beständig betrachtend, das Selbst im Selbst sieht.
14.20.17
इन्द्रियाणि तु संहृत्य मन आत्मनि धारयेत् ।
तीव्रं तप्त्वा तपः पूर्वं मोक्षयोगं समाचरेत् ॥ १४.२०.१७ ॥
Die Sinne zurückziehend, soll man den Geist im Selbst festhalten; zuerst, indem man strenge Askese übt, soll man den Yoga der Befreiung ausüben.
14.20.18
तपस्वी नित्यसङ्कल्पो दम्भाहङ्कारवर्जितः ।
मनीषी मनसा विप्रः पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १४.२०.१८ ॥
Der Asket, beständig im Entschluss, frei von Heuchelei und Ich-Wahn, sieht der weise Brahmane das Selbst im Selbst mit dem Geist.
14.20.19
स चेच्छक्रोत्ययं साधुर्योक्तुमात्मानमात्मनि ।
तत एकान्तशीलः स पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १४.२०.१९ ॥
Wenn dieser gute Mann imstande ist, das Selbst im Selbst zu vereinen, so sieht er, der die Einsamkeit liebt, das Selbst im Selbst.
14.20.20
संयतः सततं युक्त आत्मवान्विजितेन्द्रियः ।
यथा य आत्मनाऽऽत्मानं सम्प्रयुक्तः प्रपश्यति ॥ १४.२०.२० ॥
Beherrscht, stets im Yoga vereint, selbstbeherrscht, die Sinne besiegt, sieht er wie einer, der das Selbst durch das Selbst recht verbunden hat.
14.20.21
यथाहि पुरुषः स्वप्ने दृष्ट्वा पश्यत्यसाविति ।
तथारूपमिवात्मानं साधुयुक्तः प्रपश्यति ॥ १४.२०.२१ ॥
Wie ein Mensch im Traum sieht und denkt: 'Jener ist er', so sieht der wohl Vereinte das Selbst in solcher Gestalt.
14.20.22
इषीकां च यथा मुञ्जात्कश्चिन्निष्कृष्य दर्शयेत् ।
योगी निष्कृष्य चात्मानं तथा पश्यति देहतः ॥ १४.२०.२२ ॥
Wie jemand einen Halm aus dem Muñja-Gras ziehen und zeigen mag, so zieht der Yogin das Selbst aus dem Körper und sieht es.
14.20.23
मुञ्जं शरीरमित्याहुरिषीकामात्मनि श्रिताम् ।
एतन्निदर्शनं प्रोक्तं योगविद्भिरनुत्तमम् ॥ १४.२०.२३ ॥
Das Muñja-Gras nennt man den Körper, und den im Selbst ruhenden Halm; dies ist das höchste Beispiel, von den Kennern des Yoga verkündet.
14.20.24
यदा हि युक्तमात्मानं सम्यक् पश्यति देहभूत् ।
न तस्येहेश्वरः कश्चित्त्रैलोक्यस्यापि यः प्रभुः ॥ १४.२०.२४ ॥
Wenn das verkörperte Wesen das vereinte Selbst recht sieht, so hat hier kein Herr Macht über es, nicht einmal der Herr der drei Welten.
14.20.25
अन्यान्याश्चैव तनवो यथेष्टं प्रतिपद्यते ।
विनिर्भिद्य जरां मृत्युं न शोचति न हृष्यति ॥ १४.२०.२५ ॥
Er nimmt nach Belieben andere Leiber an; nachdem er Alter und Tod durchbrochen hat, trauert er nicht und freut sich nicht.
14.20.26
देवानामपि देवत्वं युक्तः कारयते वशी ।
ब्रह्म चाव्ययमाप्नोति हित्वा देहमशाश्वतम् ॥ १४.२०.२६ ॥
Der Gezügelte und Selbstbeherrschte erlangt sogar die Göttlichkeit der Götter; nachdem er den vergänglichen Leib abgelegt hat, erreicht er das unvergängliche Brahman.
14.20.27
विनश्यत्सु च लोकेषु न भयं तस्य जायते ।
क्लिश्यमानेषु भूतेषु न स क्लिश्यति केनचित् ॥ १४.२०.२७ ॥
Während die Welten vergehen, entsteht in ihm keine Furcht; und während die Wesen gequält werden, wird er durch nichts bekümmert.
14.20.28
दुःखशोकमलैर्घोरैः सङ्गस्नेहसमुद्भवैः ।
न विचाल्यति युक्तात्मा निस्पृहः शान्तमानसः ॥ १४.२०.२८ ॥
Der gesammelte Geist wird von den schrecklichen Befleckungen des Leids und Kummers, die aus Anhaftung und Zuneigung entstehen, nicht erschüttert; er ist begierdelos und friedvollen Sinnes.
14.20.29
नैनं शस्त्राणि विध्यन्ते न मृत्युश्चास्य विद्यते ।
नातः सुखतरं किञ्चिल्लोके क्वचन दृश्यते ॥ १४.२०.२९ ॥
Waffen durchbohren ihn nicht, und für ihn gibt es keinen Tod; nichts Glücklicheres als dies ist irgendwo in der Welt zu sehen.
14.20.30
सम्यग्युक्त्वा स आत्मानमात्मन्येव प्रतिष्ठिते ।
विनिवृत्तजरादुःखः सुखं स्वपिति चापि सः ॥ १४.२०.३० ॥
Nachdem er sich vollkommen gesammelt hat, allein im Selbst gegründet und vom Leid des Alters befreit, schläft er glücklich.
14.20.31
देहान्यथेष्टमभ्येति हित्वेमां मानुषीं तनुम् ।
निर्वेदस्तु न कर्तव्यो भुञ्जानेन कथञ्चन ॥ १४.२०.३१ ॥
Nachdem er diesen menschlichen Leib verlassen hat, geht er in einen Leib nach seinem Wunsch ein; doch wer genießt, darf die Abkehr auf keine Weise aufgeben.
14.20.32
सम्यग्युक्तो यदात्मानमात्मन्येव प्रपश्यति ।
तदैव न स्पृहयते साक्षादपि शतक्रतोः ॥ १४.२०.३२ ॥
Wenn der wohl im Yoga Geeinte das Selbst im Selbst allein schaut, dann begehrt er nicht einmal Indra selbst.
14.20.33
योगमेकान्तशीलस्तु यथा विन्दति तच्छृणु ।
दृष्टपूर्वां दिशं चिन्त्य यस्मिन्संनिवसेत्परे ॥ १४.२०.३३ ॥
Höre nun, wie der Einsamkeit Liebende den Yoga erlangt: Nachdem er an die zuvor gesehene Richtung gedacht hat, in der er fern wohnen soll.
14.20.34
पुरस्याभ्यन्तरे तस्य मनः स्थाप्यं न बाह्यतः ।
पुरस्याभ्यन्तरे तिष्ठन्यस्मिन्नावसथे वसेत।
तस्मिन्नावसथे धार्यं सबाद्याभ्यन्तरं मनः ॥ १४.२०.३४ ॥
Innerhalb der Stadt soll er seinen Geist festigen, nicht außerhalb. Innerhalb der Stadt stehend, in welcher Wohnung er auch weilt, in dieser soll er den Geist sowohl äußerlich als auch innerlich halten.
14.20.35
प्रचिन्त्यावसथे कृत्स्नं यस्मिन्काये स पश्यति ।
तस्मिन्काये मनश्चास्य न च किञ्चन बाह्यतः ॥ १४.२०.३५ ॥
Nachdem er in der Wohnung vollständig betrachtet hat, in dem Leib, den er sieht, dort ruhe sein Geist, und nichts außerhalb.
14.20.36
सन्नियम्येन्द्रियग्रामं निर्घोषं निर्जने वने ।
कायमभ्यन्तरं कृत्स्नमेकाग्रः परिचिन्तयेत् ॥ १४.२०.३६ ॥
Nachdem er die Schar der Sinne wohl gezügelt hat, soll er im lärmfreien, einsamen Wald, einspitzig, den ganzen inneren Leib betrachten.
14.20.37
इन्तांस्तालु च जिह्वां च गलं ग्रीवां तथैव च ।
हृदयं चिन्तयेच्चापि तथा हृदयबन्धनम् ॥ १४.२०.३७ ॥
Er soll den Gaumen und die Zunge, die Kehle und den Nacken, ebenso das Herz und auch die Bindung des Herzens betrachten.
14.20.38
इत्युक्तः स मया शिष्यो मेधावी मधुसूदन ।
पप्रच्छ पुनरेवेमं मोक्षधर्मं सुदुर्वचम् ॥ १४.२०.३८ ॥
So von mir belehrt, o Madhusūdana, fragte der kluge Schüler erneut nach diesem Dharma der Befreiung, der so schwer zu sagen ist.
14.20.39
भुक्तं भुक्तमिदं कोष्ठे कथमन्नं विपच्यते ।
कथं रसत्वं व्रजति शोणितत्वं कथं पुनः ॥ १४.२०.३९ ॥
Wie wird diese gegessene und wieder gegessene Speise im Magen verdaut? Wie gelangt sie zum Zustand des Saftes und wie wieder zum Zustand des Blutes?
14.20.40
तथा मांसं च मेदश्च स्नाय्वस्थीनि च पोषयेत् ।
कथमेतानि सर्वाणि शरीराणि शरीरिणाम् ॥ १४.२०.४० ॥
Ebenso: Wie nährt sie Fleisch, Fett, Sehnen und Knochen? Und wie entstehen all diese Körper der verkörperten Wesen?
14.20.41
वर्धन्ते वर्धमानस्य वर्धते च कथं बलम् ।
निरासनं निष्कसनं मलानां च पृथक् पृथक् ॥ १४.२०.४१ ॥
Wie wachsen die Glieder dessen, der wächst, und wie nimmt die Kraft zu? Und wie geschieht das Ausscheiden und das getrennte Entfernen der Abfallstoffe?
14.20.42
कुतो वाऽयं प्रश्वसिति उच्छ्वसित्यपि वा पुनः ।
कं च देशमधिष्ठाय तिष्ठत्यात्माऽयमात्मनि ॥ १४.२०.४२ ॥
Woher atmet dies ein und aus? Und an welchem Ort hat sich dieses Selbst niedergelassen und bleibt in sich selbst?
14.20.43
जीवः कथं वहति च चेष्टमानः कलेवरम् ।
किंवर्णं कीदृशं चैव निवेशयति वै मनः ॥ १४.२०.४३ ॥
Wie trägt das lebendige Selbst, sich regend, den Leib, und welcher Farbe und welcher Art richtet es den Geist aus?
14.20.44
याथातथ्येन भगवन्वक्तुमर्हसि मेऽनघ ।
इति सम्परिपृष्टोऽहं तेन विप्रेणि माधव ॥ १४.२०.४४ ॥
O Erhabener, o Makelloser, du bist würdig, mir die Wahrheit zu sagen. O Mādhava, so wurde ich von jenem Brahmanen eingehend befragt.
14.20.45
प्रत्यब्रवं महाबाहो यथाश्रुतमरिंदम ।
यथा स्वकोष्ठे प्रक्षिप्य भाण्डं भाण्डमना भवेत् ॥ १४.२०.४५ ॥
O Starkarmiger, o Bezwinger der Feinde, ich antwortete, wie ich es gehört hatte: wie einer, der ein Gefäß in seiner eigenen Vorratskammer aufstellt und dessen Geist dann auf dieses Gefäß gerichtet bleibt.
14.20.46
तथा स्वकाये प्रक्षिप्य मनोद्वारैरनिश्चलैः ।
आत्मानं तत्र मार्गेत प्रमादं परिवर्जयेत् ॥ १४.२०.४६ ॥
Ebenso soll man, nachdem man den Geist durch unbewegliche Pforten in den eigenen Leib gelegt hat, dort das Selbst suchen und die Achtlosigkeit gänzlich meiden.
14.20.47
एवं सततमुद्युक्तः प्रीतात्मा नचिरादिव ।
आसादयति तद्ब्रह्म यद्दृष्ट्वा स्यात्प्रधानवित् ॥ १४.२०.४७ ॥
So erlangt der stets Eifrige mit erfreutem Selbst bald jenes Brahman; wer es erblickt, wird ein Kenner des höchsten Prinzips.
14.20.48
न त्वसौ चक्षुषा ग्राह्यो न च सर्वैरपीन्द्रियैः ।
मनसैव प्रदीपेन महानात्मा प्रदृश्यते ॥ १४.२०.४८ ॥
Doch dieses große Selbst wird weder vom Auge erfasst noch von allen Sinnen; nur durch die Lampe des Geistes wird es klar gesehen.
14.20.49
सर्वतः पाणिपादान्तः सर्वतोक्षिशिरोमुखः ।
सर्वतः श्रुतिमाँल्लोके सर्वमावृत्य तिष्ठति ॥ १४.२०.४९ ॥
Überall hat er Hände, Füße und Enden; überall Augen, Häupter und Gesichter; überall hört er. In der Welt steht er da und umhüllt alles.
14.20.50
जीवो निष्क्रान्तमात्मानं शरीरात्सम्प्रपश्यति ।
स तमुत्सृज्य देहं स्वं पारयेद्ब्रह्म केवलम् ॥ १४.२०.५० ॥
Das lebendige Wesen sieht das aus dem Körper gegangene Selbst klar; nachdem es seinen eigenen Körper verlassen hat, soll es allein Brahman erreichen.
14.20.51
आत्मानमालोकयति मनसा प्रहसन्निव ।
तदेवमाश्रयं कृत्वा मोक्षं याति ततो मयि ॥ १४.२०.५१ ॥
Mit dem Geist betrachtet er das Selbst, gleichsam lächelnd; indem er es zur Zuflucht macht, erlangt er danach die Befreiung in mir.
14.20.52
इदं सर्वरहस्यं ते मया प्रोक्तं द्विजोत्तम ।
आपृच्छे साधयिष्यामि गच्छ विप्र यथासुखम् ॥ १४.२०.५२ ॥
Bester der Zweimalgeborenen, ich habe dir all dieses Geheimnis verkündet. Ich verabschiede mich und werde es vollenden; geh, Brahmane, wie es dir beliebt.
14.20.53
इत्युक्तः स तदा कृष्ण मया शिष्यो महातपाः ।
अगच्छत यथाकामं ब्राह्मणश्छिन्नसंशयः ॥ १४.२०.५३ ॥
So angesprochen, o Kṛṣṇa, ging jener große asketische Schüler, der Brahmane, dessen Zweifel abgeschnitten waren, wie er wollte davon.
14.20.54
इत्युक्त्वा स तदा वाक्यं मां पार्थ द्विजसत्तमः ।
मोक्षधर्माश्रितं सम्यक् तत्रैवान्तरधीयत ॥ १४.२०.५४ ॥
Nachdem er diese Worte zu mir gesprochen hatte, o Pārtha, verschwand jener beste der Zweimalgeborenen, ganz auf die Lehre der Befreiung gestützt, eben dort.
14.20.55
कच्चिदेतत्त्वया पार्थ श्रुत्मेकाग्रचेतसा ।
तदापि हि रथस्थस्त्वं श्रुतवानेतदेव हि ॥ १४.२०.५५ ॥
Hast du dies, Pārtha, mit gesammeltem Geist gehört? Auch damals, auf dem Streitwagen stehend, hast du eben dies gehört.
14.20.56
नैतत्पार्थ सुविज्ञेयं व्यामिश्रेणेति मे मतिः ।
नरेणाकृतसङ्गेन विशुद्धेनान्तरात्मना ॥ १४.२०.५६ ॥
Dies ist nicht leicht zu erkennen, Pārtha, von einem, dessen Geist vermischt ist, so meine Ansicht; nur ein Mensch, frei von Anhaftung und in seinem inneren Selbst gereinigt, erkennt es.
14.20.57
सुरहस्यमिदं प्रोक्तं देवानां भरतर्षभ ।
कच्चित्त्विदं श्रुतं पार्थ मनुष्येणेह कर्हिचित् ॥ १४.२०.५७ ॥
Dieses tiefste Geheimnis wurde von den Göttern verkündet, o Stier der Bharatas. Pārtha, hast du es je von einem Menschen in dieser Welt gehört?
14.20.58
न ह्येतच्छ्रोतुमर्होऽन्यो मनुष्यस्त्वामृतेऽनघ ।
नैतदन्येनि विज्ञेयं व्यामिश्रेणान्तरात्मना ॥ १४.२०.५८ ॥
Wahrlich, kein anderer Mensch außer dir, o Makelloser, ist würdig, dies zu hören. Es ist von keinem anderen zu erkennen, dessen inneres Selbst vermischt ist.
14.20.59
क्रियावद्भिर्हि कौन्तेय देवलोकः समावृतः ।
न चैतदिष्टं देवानां मर्त्यैरुपरि वर्तनम् ॥ १४.२०.५९ ॥
Die Welt der Götter, o Sohn der Kuntī, ist von denen umgeben, die Riten vollziehen. Es ist den Göttern nicht genehm, dass Sterbliche über ihnen wohnen.
14.20.60
परा हि सा गतिः पार्थ यत्तद्ब्रह्म सनातनम् ।
यत्रामृतत्वं प्राप्नोति त्यक्त्वा दुःखं सदा सुखी ॥ १४.२०.६० ॥
Dies, Pārtha, ist das höchste Ziel, das ewige Brahman, wo man Unsterblichkeit erlangt und, nachdem man das Leid für immer abgelegt hat, stets glücklich ist.
14.20.61
इमं धर्मं समास्थाय येऽपि स्युः पापयोनयः ।
स्त्रियो वैश्यास्तथा शूद्रास्तेऽपि यान्ति परां गतिम् ॥ १४.२०.६१ ॥
Wer an diesem Dharma festhält, auch wer von sündiger Geburt ist, Frauen, Vaiśyas und Śūdras, gelangt ebenfalls zum höchsten Ziel.
14.20.62
किं पुनर्ब्रह्मणाः पार्थ क्षत्रिया वा बहुश्रुताः ।
स्वधर्मरतयो नित्यं ब्रह्मलोकपरायणः ॥ १४.२०.६२ ॥
Umso mehr noch, o Pārtha, Brahmanen oder gelehrte Kṣatriyas, die stets an ihrem eigenen Dharma Freude haben und auf die Welt Brahmās ausgerichtet sind!
14.20.63
हेतुमच्चैतदुद्दिष्टमुपायाश्चास्य साधने ।
सिद्धिं फलं च मोक्षश्च दुःखस्य च विनिर्णियः ॥ १४.२०.६३ ॥
Dies wurde mit seinem Grund dargelegt, und es gibt Mittel zu seiner Verwirklichung: Vollendung, ihre Frucht, Befreiung und das sichere Ende des Leidens.
14.20.64
नातः परं सुखं त्वन्यत्किंचित्स्याद्भरतर्षभ ।
श्रुतवाञ्श्रद्दधानश्च पराक्रान्तश्च पाण्डव ॥ १४.२०.६४ ॥
Es gibt kein größeres Glück als dieses, o Bester der Bharatas; für den Gelehrten, Gläubigen und Tapferen, o Pāṇḍava.
14.20.65
यः परित्यज्यते मर्त्यो लोकसारमसरवत् ।
एतैरुपायैः स क्षिप्रं परां गतिमवाप्नुते ॥ १४.२०.६५ ॥
Der Sterbliche, der selbst das Wesen der Welt wie Wertloses aufgibt, erreicht durch diese Mittel rasch das höchste Ziel.
14.20.66
एतावदेव वक्तव्यं नान्तो भूयोस्ति किञ्चन ।
षण्मासान्नित्ययुक्तस्य योगः पार्थ प्रवर्तते ॥ १४.२०.६६ ॥
Nur dies ist zu sagen, es gibt nichts weiter. O Pārtha, nach sechs Monaten entsteht Yoga bei dem, der stets gezügelt ist.